bury18191

Αν το ματσάκι γινόταν εδώ στην Ελλάδα, θα είχαμε πήξει στα γραφικά του στυλ "Έπεσε από την Ακρόπολη και βρήκε και πορτοφόλι". Το Nottingham δεν έχει Ακρόπολη, τουλάχιστον του δικού μας ρυθμού. Έχει μεσαιωνικό κάστρο, οπότε μπαίνω στον πειρασμό να γράψω ότι η Forest απόψε έπεσε από τις πολεμίστρες στην τάφρο, και όχι μόνο δεν τσακίστηκε ή πνίγηκε, αλλά ήπιε και μια μπύρα στο "Olde Trip To Jerusalem" (το φημισμένο παλαιότερο γνωστό πανδοχείο της Αγγλίας, που υπάρχει εκεί από την εποχή των Σταυροφόρων). Οι Reds ήταν ασόβαροι και πήραν την πρόκριση δια πυρός και σιδήρου. Ή μάλλον... ατσαλιού.

Luke Steele είναι το όνομά του (steel σημαίνει ατσάλι), και την ικανότητά του να πιάνει πέναλτι την ξέραμε κι από την Ελλάδα. Απόψε, ήθελε δεν ήθελε, μας έδειξε ότι μπορεί και να τα βάζει! Του σούταραν 11, έπιασε δύο, έβαλε και το δικό του αφού... τέλειωσαν οι παίκτες γηπέδου, κάνοντας αν μη τι άλλο ένα πευχημένο ντεμπούτο με τους Reds λίγες μέρες μετά τη μεταγραφή του. Κι επειδή η θέση του τερματοφύλακα είναι από σκληρή ως απάνθρωπη και μόνο όποιος έχει παίξει εκεί το ξέρει (οι υπόλοιποι συνήθως κάνουν υψηλή κριτική), χρειάστηκε να βρεθεί ο Jordan Smith, που ξεκίνησε τον αγώνα σε μια από τις πιο εφιαλτικές βραδιές της σύντομης καριέρας του για να αρπάξει την ευκαιρία του ο Steele. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί κάτι χειρότερο ο γκολκίπερ που στο δεύτερο μισό της σεζόν 2016-'17 και στο πρώτο του 2017-'18 υπερασπιζόταν την εστία μας με θάρρος δυσανάλογο της ηλικίας και της (μη) εμπειρίας του πίσω από μια τρύπια άμυνα. Στο 2' έφαγε γκολ όπου φέρει ακέραια την ευθύνη, στο 33' αποβλήθηκε. Και φτου κι απ' την αρχή στον Σισύφειο αγώνα του να βγει μπροστά από τον Costel Pantilimon...

Τι έλεγα στον τίτλο; Α ναι, μνήμες του 2011. Ήταν πάλι ο πρώτος γύρος του League Cup (EFL Cup, Carabao Cup, όπως τέλος πάντων θέλετε πείτε το), η Forest αντιμετώπιζε τη Notts County, πάλι χαμηλότερης κατηγορίας, αλλά με έντονο το στοιχείο του τοπικού ντέρμπι στην κερκίδα. Μετά από ένα συναρπαστικό ματς που τελείωσε 2-2 (από 0-1, 2-1 και η County ισοφάρισε στο τέλος), χρειάστηκε μια ασύλληπτη βολίδα του Wes Morgan (καλή του ώρα) για να ισοφαρίσουν οι Reds σε 3-3 στις καθυστερήσεις της παράτασης και να πάρουν τελικά τη νίκη στα πέναλτι, με τους Magpies να έχουν την ευκαιρία να "καθαρίσουν" την πρόκριση μετά από άστοχο δικό μας χτύπημα και να λένε "ευχαριστούμε, δε θα πάρουμε". Το ίδιο έκαναν και οι Shakers απόψε. Αυτοί που κάνουν τους άλλους να τρέμουν, όπως λέει και ο παρατσούκλι τους, όταν μετά από δέκα εύστοχα πέναλτι ο Matty Cash, ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής, κόντεψε από ωραίος να γίνει μοιραίος μέσα σ' ένα δεκάλεπτο, έτρεμαν οι ίδιοι. Λίγο μετά, ο δικός τους σκόρερ νικήθηκε από τον Steele και η πρόκριση έκανε φτερά.

Αυτά τα περί ιστορίας και χιτσκοκικού-γκρανγκινιολικού φινάλε, που θα έλεγε γνωστός σπορτκάστερ της κρατικής τηλεόρασης, καλά είναι, αλλά για να γελάμε χρόνια μετά. Γιατί απόψε ήμασταν για κλάματα. Όταν έχεις απέναντί σου ομάδα δύο κατηγορίες κάτω και δεν αντιμετωπίζεις το ματς με σεβασμό, οφείλεις να ευγνωμονείς την καλή σου τύχη που δεν το πλήρωσες. Η Forest κατέβηκε με εντελώς αλλιώτικη ενδεκάδα από αυτή του Σαββάτου, και από τη μια το λες λογικό αφού έχουμε και δύσκολο παιχνίδι το Σάββατο στο DW με τη Wigan, από την άλλη είναι δυνατόν να είναι αποτελεσματική μια ενδεκάδα με δύο παίκτες που αποκτήθηκαν ούτε καν πριν από μία εβδομάδα (Sam Byram - Michael Hefele) και μόνο τέσσερις από την περσινή περίοδο που πλέον στα ματς πρωταθλήματος λογίζονται ως αναπληρωματικοί (Smith, Cash, Ben Watson, Daryl Murphy); Θα έκανα τη σκέψη ότι ο Aitor Karanka θεωρεί τους αγώνες Κυπέλλων μια αγγαρεία που κουράζει τους παίκτες και τους εμποδίζει να συγκεντρωθούν στο στόχο της ανόδου, αν επί των ημερών του η Middlesbrough δεν είχε φτάσει στα προημιτελικά του FA Cup...

Φάγαμε το γκολ μόλις στο 2', όταν ο Ryan Yates έκανε ένα εντελώς αχρείαστο φάουλ σε καλή θέση για τη Bury, o Jay O'Shea εκτέλεσε, ο Smith παρά το ότι φώναξε στους αμυντικούς να του αφήσουν τη μπάλα έκανε άστοχη έξοδο και ο Eoghan O'Connell σκόραρε με κεφαλιά. (Στο ημίχρονο ο Yates έγινε αλλαγή, πράγμα που προσωπικά βρίσκω λιγάκι unfair, αφού έπαιζε καλά και είχε κερδίσει ήδη δύο κίτρινες κάρτες από τους αντιπάλους του.) Ποια ήταν η αντίδραση; Στο πρώτο ημίχρονο, όλες κι όλες δύο ενέργειες του Diogo Gonçalves στο 11' και το 26', με το σουτ του Cash στην πρώτη φάση να κοντράρεται και ο Hefele στο ριμπάουντ να στέλνει κεφαλιά άουτ, και στη δεύτερη πάλι ο Cash να πιάνει σκαστή κεφαλιά και να αστοχεί από καλή θέση. Η Bury ταμπουρώθηκε και περίμενε να βγει στην αντεπίθεση. Σε μια τέτοια ο πολύ δραστήριος Dominic Telford βγήκε στο τετ α τετ και ο Smith τον ανέτρεψε πριν μπει στην περιοχή. Ορισμός της κόκκινης, μέσα ο Steele, έξω ο Hillal Soudani που θυσιάστηκε ίσως γιατί ήταν ένας από τους τρεις της ενδεκάδας (μαζί με τον Cash και τον Jack Robinson) που είχαν παίξει ως αναπληρωματικοί και το Σάββατο... Η Forest είχε τεράστιο ποσοστό κατοχής (74-26), αλλά ούτε ένα σουτ στην εστία...

Αυτό το τελευταίο ήταν από αρκετά ως πολύ αποθαρρυντικό. Κι ακόμα πιο αποκαρδιωτικό ήταν το ότι στην επανάληψη το ματς συνεχίστηκε στο ίδιο μοτίβο, με τον Ben Osborn αντί του Yates και τη Bury να παίρνει μέχρι και τα ηνία του αγώνα μετά το 65'. Εντάξει, δεν έκαναν ούτε αυτοί τη μεγάλη φάση, αλλά έκοβαν εύκολα τις επιθέσεις μας, επωφελούνταν από το αριθμητικό τους πλεονέκτημα και τη δική μας σύγχυση για το πώς θα καταφέρναμε να βάλουμε το γκολ και ο αγώνας κυλούσε υπό τον απόλυτο έλεγχό τους. Μόνο όταν ο Karanka αποφάσισε να ρισκάρει βάζοντας τον Joe Lolley στη θέση του Gonçalves που είχε κουραστεί και έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο, και γυρίζοντας το σύστημά του σε 3-5-2 (με Byram και Osborn χαφ-μπακ) δείξαμε έστω διάθεση να παλέψουμε και να μην αποκλειστούμε με τα χέρια κάτω. Ο Osborn ήταν αυτός που ανάγκασε τον Joe Murphy στην πρώτη του επέμβαση στο ματς (έδιωξε πολύ ωραίο χτύπημα φάουλ του στο 88' παρακαλώ!), και αφού ο Cash ζήτησε (και δεν πήρε) πέναλτι στο 90' "εκδικήθηκε" στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων. Η πολυπρόσωπη άμυνα της Bury απέτυχε να διώξει σωστά σε ένα κόρνερ και ο νεαρός εξτρέμ από πλάγια δεξιά κοντρόλαρε, σούταρε και πέρασε τη μπάλα κάτω από τα πόδια του Murphy. Μάλιστα στο 95' παρά λίγο να γίνει η κλοπή του αιώνα, όταν σε σέντρα του Lolley πετάχτηκε ο Hefele (που από ένα σημείο κι έπειτα ήταν εγκατεστημένος στην επίθεση) και με κεφαλιά σημάδεψε τη ρίζα του δοκαριού.

Ήρθαν λοιπόν τα πέναλτι, αφού από πέρσι η EFL έχει ως νέο κανόνα να μην υπάρχει παράταση. H Bury σκέφτηκε σωστά και κερδίζοντας το στρίψιμο του νομίσματος έστειλε τη διαδικασία μπροστά στο West Bridgford Stand, όπου κάθονταν καμιά τριακοσαριά δικοί της. Μετά από 100% ευστοχία από τις δύο ομάδες (με πολύ καλά μάλιστα χτυπήματα) στην πρώτη πεντάδα ήρθαν και τα εναλλάξ. Ο Cash νικήθηκε από τον Murphy και το City Ground μούδιασε, αλλά ο Steele ήταν εκεί για να βγάλει την πολύ κακή (υπό το βάρος του άγχους ίσως) εκτέλεση του Tom Miller. Στο 8-8 οι δύο τερματοφύλακες με πέναλτι που θα ζήλευαν οι υπόλοιποι νίκησαν ο ένας τον άλλο, αμέσως μετά ο Lolley σκόραρε για δεύτερη φορά (η Forest των δέκα παικτών δεν είχε άλλον να σουτάρει), ενώ αντίθετα ο O'Connell, που είχε εκτελέσει με επιτυχία το πρώτο πέναλτι της ομάδας του, νικήθηκε από τον Steele και η Forest πέρασε στις λεπτομέρειες των λεπτομερειών.

Θα γίνει μάθημα αυτή η αγχωτική βραδιά σε παίκτες και τεχνική ηγεσία; Γιατί όταν μιλάμε για δύο περίπου ισάξιες ενδεκάδες, boss, πρέπει να τις έχουμε δέσει και μεταξύ τους. Αφού γλιτώσαμε τη μοναδική έκπληξη της βραδιάς (γιατί δεν θεωρείται έκπληξη π.χ. ο εκτός έδρας αποκλεισμός της Ipswich από την Exeter στα πέναλτι, ενώ αντίθετα η γενναία Notts County θα είχε κάθε δικαίωμα να πανηγυρίζει αφού προηγήθηκε τρεις φορές μέσα στο Middlesbrough και λύγισε στη ρώσικη ρουλέτα), ας δούμε και τι θα βγάλει η κλήρωση, που θα γίνει το βράδυ της Πέμπτης (16/7) και θα περιλαμβάνει και ομάδες Premiership, χωρίς όμως ευρωπαϊκές υποχρεώσεις.

Forest: Smith, Byram, M. Dawson, Hefele, Robinson, Watson, Yates (Osborn 46'), Cash, Soudani (Steele 34'), Goncalves (Lolley 73'), D. Murphy.
Bury: J. Murphy, Miller, Aimson, Thompson, O'Connell, McFadzean (Stokes 75'), Styles (Moore 81'), S. Dawson, O'Shea, Omotayo, Telford (Bunn 64').
Σκόρερς: Cash 93' - O'Connell 2'. Η σειρά των πέναλτι: Lolley 1-0, O'Connell 1-1, Osborn 2-1, O'Shea 2-2, M. Dawson 3-2, Bunn 3-3, D. Murphy 4-3, Omotayo 4-4, Watson 5-4, Stokes 5-5, Cash απέκρουσε ο J. Murphy, Miller απέκρουσε ο Steele, Hefele 6-5, Moore 6-6, Robinson 7-6, Thompson 7-7, Byram 8-7, S. Dawson 8-8, Steele 9-8, J. Murphy 9-9, Lolley 10-9, O'Connell απέκρουσε ο Steele.
Διαιτητής: Scott Duncan. Κίτρινες: Cash 53', Byram 63' - Telford 30', O'Connell 39', J. Murphy 82', Moore 84'. Κόκκινη: Smith 33' (απευθείας).
Θεατές: 8.172 (Forest: 7.745).

Aitor Karanka: "Ήταν ένας κλασικός αγώνας Κυπέλλου. Προφανώς δεχθήκαμε γκολ πολύ νωρίς και είχαμε και την αποβολή του Jordan, αλλά οι παίκτες συνέχισαν να το πιστεύουν ως το τέλος και έψαχναν απεγνωσμένα για την ισοφάριση. Στα πέναλτι ήμασταν απλώς πιο τυχεροί. Πιστεύω πως αξίζαμε να περάσουμε γιατί είχαμε ευκαιρίες ακόμα και παίζοντας με δέκα. Η Bury είχε κι αυτή κάποιες ευκαιρίες στην κόντρα, αλλά θεωρώ πως αξίζαμε την πρόκριση. Οι παίκτες ήξεραν ότι όφειλαν να προσεγγίσουν το παιχνίδι με τη σωστή νοοτροπία, αλλά δυσκολεύτηκαν από το γρήγορο γκολ και την κόκκινη κάρτα. Το πιο σημαντικό για μένα ήταν να τους δω να παίζουν με σωστή συμπεριφορά και πιστεύω πως το έκαναν από την αρχή. Ξέρω πως είναι δύσκολο να κατεβάζεις μια εντελώς νέα ενδεκάδα, αλλά σημασία έχει πως προκριθήκαμε και τώρα μπορούμε να συγκεντρωθούμε σ' ένα σημαντικό ματς πρωταθλήματος που έχουμε το Σάββατο. Αναγκαστήκαμε να κάνουμε μια αλλαγή και να παίξουμε με τρεις πίσω, αλλά Byram και Hefele ανταποκρίθηκαν μια χαρά στο ντεμπούτο τους. Πρέπει να κρατήσουμε τα θετικά στοιχεία και το ότι έχουμε μέχρι στιγμής μια καλή πορεία στο πρωτάθλημα, είμαστε στον δεύτερο γύρο του League Cup και πολλοί παίκτες πήραν απαραίτητο χρόνο συμμετοχής απόψε. Αυτά τα θετικά στοιχεία πρέπει να τα μεταφέρουμε στο ματς του Σαββάτου".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.