astonvilla18191

Γι' αυτό βλέπουμε Championship, κύριοι. Γιατί είναι ένα πρωτάθλημα που σε βάθος χρόνου ποτέ δε θα μας απογοητεύσει. Γι' αυτό βλέπουμε αγγλικό ποδόσφαιρο από τον καιρό που μαθαίναμε πατριδογνωσία, φυσική πειραματική και χειροτεχνία. Γιατί απλά δεν παίζεται! Ας πάνε οι άλλοι να κυνηγάνε τις σκοπιμότητες. Η Αγγλία ποτέ δεν πεθαίνει... Δύο φοβερές ομάδες μάς πρόσφεραν απόψε μια ποδοσφαιρική πανδαισία που άξιζε τον κόπο να παρατήσει κανείς το Champions League και να της αφιερωθεί... Κι απ' αυτόν τον ανελέητο μέχρι το τελευταίο λεπτό αγώνα η Forest βγήκε αλώβητη και αξιοπρεπέστατη!

Τρεις φορές είχαμε την τύχη του αγώνα στα χέρια μας, τρεις φορές η ομάδα με ίσως τις καλύτερες μονάδες στην κατηγορία -που με τον Steve Bruce στο τιμόνι ήταν μια Rolls Royce που σερνόταν σαν τρακτέρ αλλά με τον Dean Smith αναστήθηκε- κατάφερε να ξανασταθεί όρθια και πήρε κεφάλι για πρώτη και τελευταία φορά όταν οι Reds έμειναν δέκα στο γήπεδο. Απέναντι σ' αυτή την ομάδα με τους απίστευτα ποιοτικούς παίκτες (αρκετούς δανεικούς από τα μεγάλα σαλόνια της Αγγλίας και όχι μόνο) η Forest στάθηκε ως ίση προς ίση, και ανταμείφθηκε με την ισοπαλία που λόγω της ήττας της Derby στο Stoke (1-2) την ξανάφερε στην έκτη θέση, στη διαφορά τερμάτων από την αιώνια αντίπαλό της.

Τρελάθηκα μήπως που εκθειάζω την ομάδα ενώ έφαγε πέντε γκολ και έχασε τόσες φορές το προβάδισμα; Μα όποιος είδε τον αγώνα (τον πρώτο μεταξύ των δύο ομάδων από τότε που έπεσε η Villa που επέλεξε το Sky να μη δείξει και την πάτησε αγρίως) πιστεύω πως καταλαβαίνει μια χαρά τι εννοώ. Είναι πολύ αφελές να μιλάμε για δύο τρύπιες άμυνες. Εντάξει, η δική μας εκτέθηκε αρκετές φορές, αλλά μπήκαν και γκολάρες. Ειδικά τα δικά μας γκολ ήταν να μην ξέρεις ποιο θα προτιμήσεις! Είτε σε εκτέλεση, είτε σε δημιουργία, η Forest έδειξε ότι ξέρει να σκοράρει, ο αμφισβητούμενος από την αρχή της χρονιάς Lewis Grabban χτύπησε δις μέσα στο ως το καλοκαίρι σπίτι του και έφτασε τα 13 στη σεζόν, "απειλώντας" να γίνει ο πρώτος Red που θα περάσει τα 20 σε μια περίοδο μετά τον (επίσης Τζαμαϊκανό, κατά διαβολική σύμπτωση) David Johnson το 2002-'03!

Εγώ πάντως θα σταθώ σε κάποιον άλλο. Και πάλι, όσοι είδατε το ματς μαντεύετε σίγουρα σε ποιον. Τι έκανες πάλι ρε Joe Lolley; Ένα γκολ (και το γκολ!) και τέσσερις ασίστ; Μέσα σ' όλα; Σκέψου και να μην ήσουν Aston Villa από πιτσιρικάς τι θα τους έκανες, παιχταρά μου! Η Huddersfield εξακολουθεί να βαράει το κεφάλι της στον τοίχο και ο Gareth Southgate μάλλον αρχίζει να το σκέφτεται να του στείλει εκείνο το αστείο καπελάκι που παίρνουν οι Άγγλοι όταν καλούνται στην Εθνική...

Φλυαρώ πάντως, και με τέτοιο χορταστικό παιχνίδι δε θα μου φτάσουν τρεις ώρες να γράφω. Ο Aitor Karanka δεν άλλαξε απολύτως τίποτα ούτε στην 11άδα, ούτε στη 18άδα που πέρασε με χαρακτηριστική άνεση από την έδρα της Hull (ναι, της ίδιας που χθες φρέναρε το σερί της πρωτοπόρου Norwich κρατώντας τη στο 0-0). Η ομάδα του Smith, από την πλευρά της, έχοντας πλέον εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της και μετά από τρεις σερί νίκες και ένα 4-2 στο ντέρμπι του Birmingham επί της City το Σάββατο, μπήκε στο ματς λιγάκι μπλαζέ και έφαγε τον απόλυτο αιφνιδιασμό σαν ροπαλιά στο δόξα πατρί. Ήδη στο 6' το σκορ ήταν 0-2! Πρώτα (3') μια κόντρα που πρέπει να διδάσκεται στα ποδοσφαιρικά σεμινάρια βρήκε João Carvalho, Lolley και Grabban να κρύβουν τη μπάλα μετά από κλέψιμο του τελευταίου στο κέντρο και τον αλτρουιστή Joe να επιτρέπει στον Lewis να κάνει το κομμάτι του μέσα στο Villa Park πλασάροντας άνετα τον Ørjan Nyland. Τρία λεπτά αργότερα ο Νορβηγός μάζευε ξανά τη μπάλα από τα δίχτυα του, όταν ο Claudio Yacob έβρισκε τον Lolley κι αυτός σημάδευε στην περιοχή τον Carvalho για ένα από τα πιο άνετα γκολ της σύντομης καριέρας του.

Στις εξέδρες ο κόσμος της Forest άρχισε τα πανηγύρια, αλλά οι γηπεδούχοι -το ξαναλέω- δεν είναι τυχαία ομάδα. Αμέσως ο Smith μετέφερε το βάρος προς τα δεξιά, όπου ο δανεικός από την Everton Yannick Bolasie έγινε κακός μπελάς για τον Jack Robinson, έναν από τους πιο σταθερούς παίκτες της Forest μέχρι σήμερα. Στο 11' o Κογκολέζος εξτρέμ πέρασε σέντρα-φαρμάκι και ο επίσης δανεικός (από την Chelsea αυτός) Tammy Abraham με κεφαλιά έστειλε τη μπάλα στη γωνία του Costel Pantilimon, αρχίζοντας το δικό του ρεσιτάλ που θα του απέφερε τον τίτλο του ωραίου και του μοιραίου ταυτόχρονα! (Θα δείτε...) Η εξέδρα που είχε σιγήσει αναθάρρησε, ο Michael Dawson που και πάλι ήταν συγκινητικός στο 13' έβαλε την κόντρα στο σουτ του Jonathan Kodjia, αλλά το γκολ δεν το γλιτώσαμε. Ήρθε ένα λεπτό αργότερα, με μπόλικη δόση τύχης. Μετά από κόρνερ και διώξιμο της άμυνάς μας, ο John McGinn (τον θυμάστε τον Σκοτσέζο της Hibernian που ήθελε πολύ ο Mark Warburton; Διάολος!) έπιασε απευθείας βολέ έξω από την περιοχή, ο Pantilimon που είχε κόσμο και ντουνιά μπροστά του έδιωξε χωρίς να συγκρατήσει, ο Kodjia σούταρε και πάλι νικώντας τον Ρουμάνο, ο Grabban που βρισκόταν στη γραμμή προσπάθησε να διώξει, έστειλε όμως τη μπάλα στην πλάτη του Abraham που από σπόντα έκανε τα γκολ του δύο...

Τέσσερα γκολ στο τέταρτο, αλλά ο δαιμονισμένος ρυθμός συνεχίστηκε, και στο 22' οι Reds ήταν και πάλι μπροστά. Φανταστική κάθετη του Lolley στον Matty Cash, που πετάχτηκε σαν σέντερ φορ στην καρδιά της άμυνας ανάμεσα στον Alan Hutton (ναι, αυτόν που μας δούλευε το καλοκαίρι για να εξασφαλίσει καλύτερο συμβόλαιο από τη Villa και ενώ τον είχαμε "σίγουρο" ανανέωσε) και τον Axel Tuanzebe, πέρασε τη μπάλα πάνω από τον Nyland και έβαλε πάλι φωτιά στην κόκκινη κερκίδα. Δεν περιμέναμε φυσικά να σταματήσει η Villa να επιτίθεται, και δυστυχώς μια ακόμα κατά κράτος νίκη του Bolasie απέναντι στον Robinson έφερε το 3-3 στο 36', με τον αριστερό μπακ της Forest να ανατρέπει τον αντίπαλό του στην περιοχή και τον Abraham να φτάνει στο χατ τρικ εκτελώντας το πέναλτι στο κέντρο ενώ ο Pantilimon έπεφτε αριστερά. Ο Ρουμάνος πάντως έβγαλε στο 39' άλλο ένα βολέ του McGinn με ελάχιστη ορατότητα, και είδε ανακουφισμένος τη μπάλα να καταλήγει στην αγκαλιά του από σέντρα του McGinn και κεφαλιά του Abraham από το ύψος της μικρής περιοχής, μέσα στο τρίλεπτο των καθυστερήσεων που προφανώς κρατήθηκαν για τους έξι πανηγυρισμούς, αφού η μπάλα πήγαινε συνέχεια πάνω κάτω!

Τι έγινε λοιπόν μετά; Πήγαν οι παίκτες στα αποδυτήρια, ηρέμησαν και αποφάσισαν να μπουν πιο χαλαρά στην επανάληψη; Σε άλλη χώρα αυτά. Στο 48' η συρτή σέντρα του Conor Hourihane νίκησε τον Pantilimon αλλά πριν τη γραμμή ο Dawson έβγαλε τη μπάλα κόρνερ. Στο 51' ο Lolley βρέθηκε κάπου τριάντα μέτρα από το τέρμα του Nyland, είδε ότι δεν τον μάρκαρε κανείς, το σκέφτηκε για δέκατα του δευτερολέπτου και με το αριστερό έστειλε τη μπάλα στο απέναντι "Γ" με την ευκολία που θα έκανε μια πάσα στο διπλανό του. Είπαμε, ο άνθρωπος είναι εκτός ορίων κατηγορίας... Ε, εκεί πια το γήπεδο έγειρε για τα καλά. Στο 56' και πάλι ο Abraham από καλή θέση σε σέντρα του Bolasie σημάδεψε τον Pantilimon, στο 60' ο Κονγκολέζος αποφάσισε να σουτάρει μόνος του από δύσκολη γωνία αλλά ο Ρουμάνος έπεσε και μπλόκαρε, στο 66' φοβερό σουτ του Cash πέρασε σφυρίζοντας δίπλα στο αριστερό δοκάρι του Nyland (γιατί και στην κατηφόρα την κόντρα την είχαμε) και στο 68΄ έγινε η φάση που σημάδεψε το υπόλοιπο ματς. Ο Tobias Figueiredo έπεσε, είναι αλήθεια, με αρκετή δύναμη πάνω στον McGinn, αλλά, βρε αδερφέ, αν αυτό το μαρκάρισμα ήταν για απευθείας κόκκινη, όπως αποφάσισε ο Simon Hooper μετά από υπόδειξη του τέταρτου διαιτητή Kevin Friend, τότε κανένας αγώνας δεν έπρεπε να τελειώνει με έντεκα εναντίον έντεκα. Ο Hutton μάλιστα πήγε να τσαμπουκαλευτεί με τον Πορτογάλο που δεν το πίστευε, ο Tendayi Darikwa μπήκε στη μέση, ακολούθησε κοκορομαχία, κιτρινίστηκαν και οι δύο, ο Figueiredo βγήκε και ο Karanka με βαριά καρδιά κάλεσε κοντά του στον πάγκο τον πολύ καλό δημιουργικά Carvalho για να περάσει τον Michael Hefele δίπλα στον Dawson.

Και πάλι η τύχη μάς γύρισε την πλάτη. Μέχρι να συνεννοηθούν στην άμυνα, ο μαέστρος της Villa Jack Grealish, απαλλαγμένος επιτέλους από τον βραχνά του Jack Colback (που του είχε ρίξει και καναδυό πονηρές "ψιλές"), εκτέλεσε αριστοτεχνικά το μακρινό φάουλ κατευθείαν στο κεφάλι του Abraham, στον οποίο δεν είχε προλάβει να πάει ο Hefele και φυσικά ήταν πολύ εύκολο να νικήσει στον αέρα τον άτυχο Robinson και να υποχρεώσει τον Pantilimon (που μάλλον έχει τελικά αλλεργία στις εξόδους) να φάει άλλο ένα γκολ όρθιος. Κι αν να μένεις με δέκα και να τρως γκολ στην πρώτη φάση είναι μαχαιριά, πόσο μάλλον να τρως σχεδόν καπάκι και δεύτερο. Ο άγιος Dawson στο 74' ήταν και πάλι παρών για να διώξει σε κόρνερ το σουτ του αριστερού μπακ Neil Taylor που βρέθηκε σε θέση βολής στην περιοχή (από το κόρνερ ο Hourihane είχε την ευκαιρία του, αλλά σημάδεψε περιστέρια), αλλά δε μπορούσε να κάνει τίποτα μετά από ένα μόλις λεπτό, όταν ο Taylor βρήκε μέσα στο "D" τον αναπληρωματικό Anwar El Ghazi (Ολλανδός παρά το όνομα, δανεικός κι αυτός από τη γαλλική Lille) κι αυτός με άπιαστο αριστερό σουτ κάρφωσε τη μπάλα στο δεξί παραθυράκι της εστίας μας.

5-4 αν χάσατε το μέτρημα, και τα πράγματα έδειχναν πια ιδιαίτερα δυσοίωνα για τους Reds, αν και στο 76' κιόλας ο Darikwa με φανταστική μακρινή μπαλιά βρήκε τον Grabban απέναντι από το τέρμα, εκείνος έκανε το κοντρόλ αλλά δεν πρόλαβε να σουτάρει πριν αναχαιτιστεί. Ο Karanka έβαλε τον Gil Dias στη θέση του Cash, ελπίζοντας σε καμιά θεαματική κατεβασιά του από τα αριστερά, αλλά η ζημιά για τη Villa έγινε από δεξιά. Από εκεί που υπήρχε Lolley! Συγκλίνοντας προς το κέντρο στο 82', ο (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) φετινός MVP της Forest σημάδεψε υπέροχα τον Grabban στην περιοχή, εκείνος κινήθηκε προς τα δεξιά και από πολύ δύσκολη θέση (μόνο εκείνος ξέρει πώς) νίκησε και τον Tuanzebe, και τον Nyland στην κλειστή του γωνία και ισοφάρισε ξανά!

Ο Smith δεν μπορούσε να μην κυνηγήσει τη νίκη στα λεπτά που έμεναν. Αριθμητικό πλεονέκτημα είχε, και σκέφτηκε να ποντάρει στην κούραση του Robinson, βγάζοντας τον Bolasie που είχε πέσει λίγο στο δεύτερο ημίχρονο και βάζοντας τον Ahmed Elmohamady την ώρα που οι παίκτες της Forest πανηγύριζαν. Πέντε λεπτά αργότερα πίστεψε πως δικαιώθηκε βλέποντας τον μουντιαλικό Αιγύπτιο να σεντράρει και τον El Ghazi να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα, όμως ο ελληνικής καταγωγής βοηθός Κωνσταντίνος Χατζιδάκης δεν έπαθε τύφλωση σαν τον επόπτη του Elland Road και είδε ότι ο Ολλανδός είχε σκοράρει... με γροθιά, με αποτέλεσμα το γκολ να ακυρωθεί και ο El Ghazi να εισπράξει κίτρινη κάρτα. Στο 91' ο Grabban βγήκε μέσα σε αποθέωση από όλο το γήπεδο (το ξέραμε άλλωστε ότι οι οπαδοί της Villa δεν ήθελαν και πολύ να φύγει), ο Karim Ansarifard πέρασε για μια ακόμα ολιγόλεπτη συμμετοχή, και στο 94' παρέα με τον Dias επιτέθηκαν κατά μέτωπο στην κόντρα, "κουφαίνοντας" τον άλλοτε μέσο της Forest Steve Hodge να τους εκλιπαρεί από το μικρόφωνο του BBC να πάνε τη μπάλα στο κόρνερ! Ένα λεπτό νωρίτερα ο Έλληνας βοηθός είχε κάνει και πάλι επίδειξη των ικανοτήτων του, ακυρώνοντας σωστά το πέμπτο (!) γκολ του Abraham. Ιδού και η εξήγηση για το "μοιραίος": σε σέντρα στην περιοχή μας ο Yacob έκανε λάθος κεφαλιά προς τα πίσω, βρίσκοντας σε καίρια θέση τον Elmohamady που σούταρε αμέσως. Ο Pantilimon απέκρουσε ασθενέστατα, η μπάλα πήγαινε μέσα, ο Darikwa έτρεχε να προλάβει, αλλά για καλή του τύχη στη φάση μπλέχτηκε ο εμφανώς εκτεθειμένος Abraham και ακύρωσε μόνος του ένα γκολ που πολύ πιθανό να έμπαινε χωρίς τη δική του παρέμβαση...

Με νύχια και με δόντια, λοιπόν, η Forest κράτησε το πολύτιμο "Χ" κι ανέβηκε μια θέση, περιμένοντας πλέον το Σάββατο στο City Ground την ουραγό Ipswich που υποχρεώθηκε απόψε σε μια ακόμα ήττα στην έδρα της από τη Bristol City με 3-2, σε ένα ακόμα ματς όπου τα γκολ έμπαιναν το ένα μετά το άλλο. Κατά τα άλλα, χθες η Leeds νίκησε 1-0 εντός τη Reading και πλησίασε τη Norwich στον πόντο, η Middlesbrough στραβοπάτησε στο Preston (1-1) και έμεινε τρίτη, με τέταρτη τη West Brom που πέρασε από την Ουαλία (2-1 τη Swansea) και πέμπτη τη Sheffield United, νικήτρια με 3-2 στο Λονδίνο επί της Brentford που παραπαίει μετά τη φυγή του Smith (ο οποίος έχασε την ευκαιρία να νικήσει δύο φορές τους Reds την ίδια περίοδο με δύο διαφορετικές ομάδες). Τα υπόλοιπα αποτελέσματα της 19ης αγωνιστικής: Χθες Rotherham-QPR 2-2 και Sheffield Wednesday-Bolton 1-0, και απόψε Millwall-Birmingham 0-2 και Wigan-Blackburn 3-1.

Aston Villa: Nyland, Hutton, Tuanzebe, Chester, Taylor, Hourihane, McGinn (Whelan 78'), Grealish, Bolasie (Elmohamady 82'), Kodjia (El Ghazi 66'), Abraham.
Forest: Pantilimon, Darikwa, Dawson, Figueiredo, Robinson, Yacob, Colback, Cash (Dias 77'), Carvalho (Hefele 70'), Lolley, Grabban (Ansarifard 91').
Σκόρερς: Abraham 11', 14', 36' πέναλτι, 71', El Ghazi 75' - Grabban 3', 82', Carvalho 6', Cash 22', Lolley 51'.
Διαιτητής: Simon Hooper. Κίτρινες: Bolasie 20', Hutton 69', El Ghazi 87' - Yacob 65', Darikwa 69', Colback 78'. Κόκκινη: Figueiredo 68' (απευθείας).
Θεατές: 32.368 (Forest: 2.484).

Aitor Karanka: "Τέτοιες βραδιές νιώθεις περήφανος για τους παίκτες σου. Δεν είναι ώρα τώρα να μιλάμε για λάθη και για τακτικές, αλλά για την προσωπικότητα και την αφοσίωση των παικτών μετά από ένα τόσο τρελό παιχνίδι. Παίξαμε ενάντια σε μια φανταστική ομάδα μπροστά σε 32.000 κόσμο και με δέκα παίκτες βγαίναμε ακόμα στην επίθεση. Ήταν δύσκολο να χαρώ το ματς, γιατί συνέχεια κάτι συνέβαινε κι έπρεπε συνέχεια να σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω μετά. Είμαι εξαντλημένος, αλλά ο έπαινος ανήκει εξ ολοκλήρου στους παίκτες, ήταν υπέροχοι. Τώρα πρέπει να ξεκουραστούμε και να σκεφτούμε το Σάββατο, να επικεντρωθούμε απευθείας στην Ipswich. Το προβάδισμα με 2-0 είναι πάντα το πιο επικίνδυνο, γιατί χαλαρώνεις, κι όταν πια ισοφάρισαν αρχίσαμε να παίζουμε... τένις. Για μένα το κυριότερο είναι ότι παλέψαμε εκτός έδρας απέναντι σε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος. Για πρώτη φορά στην καριέρα μου η ομάδα μου δέχεται πέντε γκολ, αλλά ο χαρακτήρας που δείξαμε στο τέλος ήταν εκπληκτικός. Ξέραμε ότι η Aston Villa έχει κάποιες αδυναμίες, τις οποίες προσπαθήσαμε να εκμεταλλευτούμε όποτε βγαίναμε μπροστά. Ο τέταρτος διαιτητής είπε ότι το μαρκάρισμα του Figueiredo ήταν για απευθείας κόκκινη, οπότε τι να κάνουμε, το δεχόμαστε και κοιτάμε το παιχνίδι του Σαββάτου".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.