reading18192

Ψηλά στις κερκίδες του Madejski Stadium, ο Βαγγέλης Μαρινάκης κοίταζε τον αγωνιστικό χώρο. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν η τέταρτη μόλις παρουσία του στο γήπεδο από τότε που αγόρασε την ομάδα - όλες σε αγώνες εκτός έδρας, όλες σε γήπεδα μέσα ή κοντά στο Λονδίνο. Στο City Ground δεν έχει εμφανιστεί ακόμα (γιατί άραγε;). Τι περίμενε να δει; Μήπως είχε την ελπίδα ότι η παρουσία του στην εξέδρα θα εμψύχωνε μια ομάδα χωρίς προπονητή και χωρίς ηθικό; Αυτά μπορεί να γίνονται στην Ελλάδα. Στην Αγγλία, πάλι, όχι. Ούτε βελτιώνεται η απόδοση της ομάδας με επισκέψεις "υπενθύμισης στόχων" στο προπονητικό κέντρο...

Ας ρωτούσε εμάς, να γλίτωνε και το μικρό ταξίδι από το Λονδίνο στο γειτονικό Reading. Τόσα χρόνια ζούμε το ίδιο έργο, κάτι παραπάνω θα μπορούσαμε να του πούμε. Η περίπτωση της αποχώρησης του Aitor Karanka (που παραιτήθηκε μεν, αλλά εξωθήθηκε σε αυτή την ενέργεια από "διάφορα" που δεν του άρεσαν, όσο κι αν από σήμερα κυκλοφορούν δημοσιεύματα που προσπαθούν εμμέσως πλην σαφώς να του ρίξουν όλο το φταίξιμο) μοιάζει πάρα πολύ με εκείνη του Sean O'Driscoll τον Δεκέμβριο του 2012 - ναι, το σκόρδο που λέγαμε δεν έπιασε και τα φαντάσματα επέστρεψαν, μόνο ένας εξορκιστής θα μας σώσει τελικά. Κατά διαβολική σύμπτωση, κι εκείνος είχε κερδίσει 4-2 τη Leeds στο τελευταίο του παιχνίδι πρωταθλήματος, και εκείνος άφησε την ομάδα στην 7η θέση. Έφυγε "για να έρθει κάποιος καλύτερος". Ο "καλύτερος" ήταν ο Alex McLeish, με τις περγαμηνές των ανόδων κλπ. κλπ. κλπ. Άντεξε μόλις 40 μέρες στον πάγκο-ηλεκτρική καρέκλα πριν παραιτηθεί με ρεκόρ μία νίκη, δύο ισοπαλίες και τέσσερις ήττες. Το ηθικό δίδαγμα τότε ήταν ότι η έξοδος ενός επιτυχημένου προπονητή δεν προκαλεί κανένα "αναγκαίο ηλεκτροσόκ", ούτε φέρνει έστω πρόσκαιρα θετικά αποτελέσματα. Αυτά, βέβαια, ο διοικητικός ηγέτης της ομάδας μας δεν τα ξέρει. Τότε, άλλωστε, ασχολείτο μόνο με τον Ολυμπιακό και μάλλον δεν είχε ιδέα ότι κάποτε θα αγόραζε αγγλική ομάδα...

Η Αγγλία δεν είναι Ελλάδα. Οι παίκτες δεν έχουν μάθει να λειτουργούν με μαστίγιο. Απλούστατα, επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ασύγκριτα πιο επαγγελματίες από τους Έλληνες. Δε γουστάρουν την αβεβαιότητα. Θέλουν σταθερότητα. Πώς να αισθάνονταν σήμερα παίκτες που είχε επιλέξει ο Karanka για να πάνε την ομάδα πιο ψηλά; Ακόμα και τα πλέον επιτυχημένα μεταγραφικά του αποκτήματα, ο Joe Lolley,ο Jack Colback και ο Lewis Grabban, αλλού πατούσαν και αλλού βρίσκονταν. Τι περίμενε ο κ. Μαρινάκης που δεν περιμέναμε εμείς, που έχουμε περάσει απ' αυτή τη διαδικασία τόσες φορές, πάντα ελπίζοντας ότι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα και επιτέλους η ομάδα κάποια στιγμή θ' αφήσει κάποιον άνθρωπο να κάνει τη δουλειά του χωρίς να του βάζει τρικλοποδιές;

Όσο και να έχει το μερίδιο ευθύνης του στον τερματισμό της συνεργασίας του με τη Forest, o Karanka δεν είναι παρανοϊκός, να αφήσει έτσι τη δουλειά τόσων μηνών ατελείωτη και να φύγει στιγματίζοντας χωρίς σοβαρό λόγο το βιογραφικό του. Λένε ότι τον θέλει ο José Mourinho βοηθό του στη Real. Είναι τόσο βέβαιος ότι θα προκύψει γάμος του "Special One" με τη "Βασίλισσα"; Και θα έφευγε από κάπου όπου είναι πρώτος προπονητής για να πάει να ξαναγίνει δεύτερος αν οι συνθήκες ευνοούσαν το έργο του; Ο κ. Μαρινάκης, σύμφωνα με σημερινό ρεπορτάζ της Daily Mail, είχε πάει την Πέμπτη στο Nottingham να συζητήσουν... για μεταγραφές, και βρέθηκε προ εκπλήξεως όταν ο Βάσκος τού ζήτησε να σπάσουν το συμβόλαιό του. Να το πιστέψουμε κι αυτό! Αλλά τι είχε κάνει η διοίκηση της ομάδας απέναντι στο "φεύγει-δε φεύγει" τόσων μηνών; Είχε βγει μία φορά επίσημα να πει "όχι κύριοι, ο Karanka έχει την εμπιστοσύνη μας και δεν πάει πουθενά";

Άκρη δε βρίσκουμε. Και ίσως να μη βρούμε ποτέ. Γι' αυτό δυσκολεύομαι να πάρω ξεκάθαρη θέση. Αυτό, όμως, που είδα σήμερα το περίμενα. Στην άκρη του πάγκου κάθισε ένας άβουλος άνθρωπος με ξεκάθαρη εντολή να "αδειάσει" όσο γίνεται τον Karanka. Δεν εξηγείται αλλιώς η απόφαση του Simon Ireland (αν πραγματικά ήταν δική του απόφαση) να συμπεριλάβει μετά από τόσο καιρό στη 18άδα τον ξεχασμένο Diogo Gonçalves (το όνομα του οποίου έχει ήδη "παίξει" για τον Ολυμπιακό από τον ελληνικό Τύπο, όπως και του Gil Dias) και να τον βάλει και να παίξει. Ούτε η επιλογή του να αφήσει εκτός ενδεκάδας τον João Carvalho, με συνέπεια να μείνει σαν την καλαμιά στον κάμπο μπροστά ο Daryl Murphy και να μην υπάρχει τρόπος να φτάσει η μπάλα σ' αυτόν. Οι δε συνεχείς μετακινήσεις και αλλαγές θέσεων του Lolley, του Ben Osborn και του Matty Cash (ειδικά των δύο πρώτων, που προσπαθούσαν να καλύψουν και το κενό του Carvalho) μπέρδεψαν περισσότερο τους ίδιους. Αποτέλεσμα: μια ομάδα που έκανε μπαμ ότι δεν διέθετε σαφές αγωνιστικό πλάνο.

Και μια ομάδα με νεύρα. ΠΟΛΛΑ νεύρα. Που επίσης μπορούν να ερμηνευθούν ως ξέσπασμα για την αρνητική τροπή που παίρνει μια σεζόν που είχε ξεκινήσει με όνειρα (θυμηθείτε: 2 ήττες σε 20 αγώνες - 4 στους επόμενους 7). Έφτανε η ξεκάθαρη ανοχή ενός ακόμα από τους (πολλούς τελικά) ανεπαρκείς ρέφερι της κατηγορίας, του κ. Oliver Langford, στο σκληρό παιχνίδι των γηπεδούχων για να ανάψει το φιτίλι. Από το πρώτο ημίχρονο ο Colback ήταν έξαλλος για το ξύλο που έτρωγε χωρίς να παίρνει ούτε φάουλ. Ως θερμόαιμος Ιρλανδός, ο Murphy στο 61' έκανε το βήμα παραπάνω. Με τον Tiago Ilori να τον ρίχνει κάτω με λαβή πάλης μπροστά στα ασυγκίνητα μάτια του διαιτητή (πάλι ούτε καν φάουλ), αποφάσισε να πάρει το νόμο στα χέρια του και να "τακτοποιήσει" τον αντίπαλό του με ένα σκληρό τάκλιν από πίσω στην επόμενη κιόλας φάση. Αυτό ήταν. Έγινε γενική σύρραξη, ο Langford άρχισε να βγάζει κάρτες από δω κι από κει, ο Murphy τη γλίτωσε με κίτρινη. αλλά ο Danny Fox, που και αρχηγός ήταν και ήξερε τη λειψανδρία μας στη θέση του σέντερ μπακ, πήρε ενεργό μέρος στην κοκορομαχία και τιμωρήθηκε με τη δεύτερη δική του. Είκοσι λεπτά μετά, ο Tendayi Darikwa αποφάσιζε ηλιθίως να πέσει με τα δύο πόδια πάνω στον Danny Loader και να εισπράξει μια (δίκαιη) απευθείας κόκκινη, που θα τον κρατήσει εκτός στα τρία επόμενα ματς. Ομάδα όχι μόνο χωρίς πλάνο αλλά και χωρίς μυαλό, λοιπόν.

Η Reading αυτό μπορούσε να κάνει κι αυτό έκανε και μπράβο της, που πήρε τρεις βαθμούς και ανέβηκε από την 23η στην 22η θέση... Στην Αγγλία οι ομάδες που παίζουν για τη ζωή τους δε χαρίζουν κάστανα. Αντίθετα, οι Royals χάρισαν στον νέο τους προπονητή, τον Πορτογάλο José Manuel Gomes (τον ξέρετε, ήταν βοηθός του Jesualdo Ferreira στον Παναθηναϊκό), την πρώτη του νίκη. Εμείς είναι το θέμα τι κάναμε... Είναι χαρακτηριστικό πως στην καλύτερη ευκαιρία μας σε όλο το ματς δεν έγινε καν σουτ! Ήταν το 13', όταν ο Lolley μπήκε σίφουνας στην περιοχή από τα δεξιά, απέφυγε εύκολα τον αντίπαλό του, γύρισε στο πέναλτι και εκεί δύο παίκτες έπεσαν πάνω στον Cash εμποδίζοντάς τον να σκοράρει. Κατά τα άλλα, ο Φινλανδός γκολκίπερ των γηπεδούχων Anssi Jaakkola πέρασε ένα πολύ ευχάριστο απόγευμα, αφού τα δύο και μόνο αξιόλογα σουτ μας, από τον Osborn στο 30' και τον Lolley στο 59', κατέληξαν στην αγκαλιά του. Ένα γκολ που πέτυχε ο Osborn στο 68' μετά από σέντρα του Colback σωστά ακυρώθηκε, αφού πριν φτάσει η μπάλα στον εξτρέμ της Forest o Darikwa είχε σπρώξει τον αντίπαλό του που είχε πηδήσει για κεφαλιά.

Οι γηπεδούχοι άνοιξαν το σκορ στο 23', στην πρώτη ουσιαστικά επικίνδυνη επίθεσή τους, όταν ο (πρώην Red ως δανεικός από τη Swansea την περίοδο 2014-'15) Modou Barrow πλαγιοκόπησε από δεξιά και έστειλε στην περιοχή μια συρτή σέντρα, με τον John Swift να απλώνει το πόδι του και να στέλνει τη μπάλα στη δεξιά γωνία του Costel Pantilimon, που δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Είχαν κι άλλες ευκαιρίες, μεγάλες ή μικρές, με τους Ovie Ejaria (σουτ στο 37' πάνω στον Pantilimon), Barrow (44', έδιωξε ο Ρουμάνος σε κόρνερ), Leandro Bacuna (κέρδισε μια κόντρα από τον Jack Robinson στο 53' αλλά σούταρε απελπιστικά άουτ, ενώ φάουλ του από καλή θέση στο 66' μπλόκαρε ο γκολκίπερ μας), Swift (άλλο ένα καλό χτύπημα φάουλ στο 56', έδιωξε σε κόρνερ ο Pantilimon), Lewis Baker (μετά από άστοχη έξοδο του Pantilimon σε σέντρα του Andy Yiadom σούταρε πολύ ψηλά) και με τον παλιόφιλο Garath McCleary, που μπήκε αλλαγή και τέσσερα λεπτά αργότερα (78') έκανε μια από τις γνωστές του κούρσες και σούταρε μόλις άουτ. Ο Osborn έσωσε τη Forest από το 2-0 στο 79', προλαβαίνοντας τον Barrow πριν σουτάρει μετά από ωραία κάθετη μπαλιά. Μετά μείναμε με εννέα, και στο 87' ο Yiadom έκανε συρτή σέντρα από αριστερά, προκαλώντας πανικό και "αναγκάζοντας" τον Robinson με το κακό του πόδι, το δεξί, να στείλει τη μπάλα στο βάθος της εστίας μας. Τα οκτώ λεπτά που ακολούθησαν (μαζί με τις καθυστερήσεις) ήταν σε στυλ "αμάν, να τελειώσει το μαρτύριο"...

Η διαφορά με την εξάδα διατηρήθηκε στους τέσσερις πόντους (αφού η έκτη Derby έχασε χθες εκτός από τη Leeds με 2-0), αυτό το δεύτερο γκολ όμως μας έριξε στην ένατη θέση (τετραπλή ισοβαθμία στις θέσεις 8-11) και μας προσπέρασε πλέον η Bristol City, αντίπαλός μας το ερχόμενο Σάββατο στο City Ground. Οι Robins νίκησαν γηπεδούχοι 2-1 τη Bolton και φαντάζομαι πως ανυπομονούν να αντιμετωπίσουν μια ομάδα χωρίς σέντερ μπακ (μόνο ο Robinson έχει απομείνει) και χωρίς ψυχολογία. Μόνη ελπίδα μας να έχει έρθει νέος προπονητής και οι παίκτες να ανασκουμπωθούν μπας και τον εντυπωσιάσουν... Στα ψηλά η Leeds αύξησε τη διαφορά της από τη δεύτερη Norwich, που πήρε το 1-1 από τη West Brom στο Hawthorns αλλά την έφτασε η Sheffield United, που νίκησε 1-0 στο Bramall Lane την ισόβαθμή μας QPR, ενώ η Middlesbrough με το εκτός έδρας 2-1 επί της (επίσης ισόβαθμής μας) Birmingham εδραιώθηκε στην πέμπτη θέση. Τα άλλα αποτελέσματα: Brentford-Stoke 3-1, Hull-Sheffield Wednesday 3-0 (μας έφτασαν και οι Tigers), Ipswich-Rotherham 1-0, Preston-Swansea 1-1, Wigan-Aston Villa 3-0, Millwall-Blackburn 0-2.

Reading: Jaakkola, Yiadom, Ilori, Moore, Richards (Baker 66'), Bacuna, Rinomhota, Ejaria (McCleary 74'), Swift, Barrow, Böðvarsson (Loader 82').
Forest: Pantilimon, Darikwa, Yacob, Fox, Robinson, Guédioura (Yates 84'), Colback, Cash, Osborn, Lolley (Gonçalves 68'), Murphy (Grabban 64').
Σκόρερς: Swift 23', Robinson 87' (αυτογκόλ).
Διαιτητής: Oliver Langford. Κίτρινες: Richards 32', Moore 62', Yiadom 62' - Fox 8', Colback 38', Murphy 61', Robinson 62'. Κόκκινες: Fox 62' (δεύτερη κίτρινη), Darikwa 83' (απευθείας).
Θεατές: 15.034 (Forest: 2.093).

Simon Ireland: "Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τον κόσμο μας, που ταξίδεψε τόσο μακριά και πλήρωσε αρκετά λεφτά. Ίσως οι αποβολές να ήταν λίγο αυστηρές, αλλά προσωπικά τις αποδίδω σε υπερβάλλοντα ζήλο (σ.σ. !!!). Τα παιδιά ήθελαν να μπουν στο γήπεδο και να παίξουν καλά, και ίσως γι' αυτό να έκαναν μια-δυο ανοησίες που συνήθως δεν κάνουν. Και ο Danny, και ο Tendayi ζήτησαν συγγνώμη από εμένα και τους συμπαίκτες τους. Δεν είναι του χαρακτήρα τους, ο μεν Danny να ανακατευτεί σε καβγά έχοντας ήδη κίτρινη κάρτα και ο Tendayi να κάνει ένα μαρκάρισμα που εκείνη τη στιγμή πίστεψα πως ήταν μόνο για κίτρινη, αλλά δεν το έχω ξαναδεί για να πω με βεβαιότητα. Θα ήθελα επίσης να πω πως ήταν μεγάλη τιμή για μένα να είμαι μάνατζερ της ομάδας αυτού του μεγάλου συλλόγου. Ξέραμε πώς θα έπαιζε η Reading. Έχει βελτιωθεί, είδαμε τη σταθερή βελτίωσή της από τότε που ανέλαβε ο νέος προπονητής παρακολουθώντας βίντεο με τους παίκτες. Απλώς πιστεύω πως τα παιδιά δεν κατάφεραν να χαλιναγωγήσουν τον ενθουσιασμό τους - βγαίνεις να παίξεις για τη νίκη, αλλά πρέπει και να διατηρείς την ηρεμία σου. Είχαμε ευκαιρίες και στα δύο ημίχρονα, ακόμα κι όταν μείναμε με δέκα παίκτες". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.