Print
Category: Άρθρα
Hits: 13734

bournemouth celebrations

Τέτοιον ενθουσιασμό σε ξεκίνημα αγωνιστικής περιόδου είχαμε χρόνια να δούμε στο City Ground. Ούτε στις δύο σεζόν που η ομάδα έφτασε στα πλέι-οφ επί Billy Davies, ούτε το καλοκαίρι του 2012 όταν η έλευση του Fawaz Al-Hasawi έφερε πολλές μεταγραφές και κλίμα ευφορίας. Μια ματιά στα social media οδηγεί εύκολα στο συμπέρασμα πως όποιον κι αν ρωτήσεις στο Nottingham, θα σου πει πως ανυπομονεί να αρχίσει το πρωτάθλημα. Και ο καθένας θα έχει κι έναν λόγο που είναι αισιόδοξος για τη χρονιά που είναι προ των πυλών. Ας καταθέσω κι εγώ λοιπόν τον δικό μου λόγο για μια αισιοδοξία που, έστω κι αν είναι συγκρατημένη γιατί 42 χρόνια οπαδός της ομάδας έχω δει πολλά, δεν παύει να είναι αισιοδοξία...

Εδώ και χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως η καλή πορεία μιας ομάδας, αυτή που οδηγεί σε κατακτήσεις στόχων και όχι απλώς  σε μια "συμπαθητική" χρονιά, είναι αποτέλεσμα αρκετών παραμέτρων. Οι δύο κυριότερες (κατ' εμέ πάντα) είναι η χημεία και ο σωστός καλοκαιρινός σχεδιασμός. 

Η χημεία αποκτάται με τον καιρό και μέσα από εμπόδια και δύσκολες καταστάσεις, όταν οι παίκτες έρχονται ο ένας κοντά στον άλλο, όταν μαθαίνουν να παίζουν ο ένας για τον άλλο, να θυσιάζονται ο ένας για τον άλλο. Θα ήμουν τρελός αν υποστήριζα ότι αυτό το τόσο βασικό συστατικό υπάρχει στη Forest, η οποία πιθανόν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, μεθαύριο στο Ashton Gate, να έχει στην ενδεκάδα της 5-6 παίκτες που πέρσι πέρασαν τη σεζόν αλλού. Καλές οι ομαδικές έξοδοι που έλεγε ο Aitor Karanka  στη Marbella, αλλά το δέσιμο μιας ομάδας σμιλεύεται στα δύσκολα. Για να "γράψει ιστορία η παρέα", που λέει και ο Διονύσης Σαββόπουλος, πρέπει να είναι παρέα με όλη τη σημασία της λέξης.

Οπότε μένει ο σχεδιασμός, που για μένα φέτος έγινε με χειρουργική ακρίβεια και αποτελεί το αποτέλεσμα μιας δουλειάς που ξεκίνησε σιγά σιγά από τον Ιανουάριο, όταν ο Karanka ανέλαβε το τιμόνι της Forest. Τίποτα, μα τίποτα δεν έδειξε να αφήνεται στην τύχη - οι κινήσεις ήταν απόλυτα στοχευμένες και αφορούσαν θέσεις όπου η ομάδα "φωναζε" ότι χρειαζόταν ενίσχυση. Μα ο Jorge Mendes, θα μου πείτε. O Mendes πρώτον δεν έφερε όλες τις μεταγραφές, και δεύτερον δεν ήρθε σαν κομήτης. Οι συζητήσεις μαζί του (τώρα πια είμαι σίγουρος ότι) είχαν ξεκινήσει πριν ολοκληρωθεί η περσινή περίοδο. Μας έφερε τρεις πιτσιρικάδες Πορτογάλους, ναι. Πέραν της ποιότητας των τελευταίων που έχει κάνει και τους πλέον δύσπιστους να λένε "ρε τι παίκτες πήραμε", θεωρείτε ότι δεν χρειαζόμασταν κάποιον από αυτούς; Εγώ όχι - κι ας εξακολουθώ να πιστεύω πως υπάρχει ένα ρίσκο στην απόκτησή τους και στα οικονομικά της δεδομένα. Ίσα ίσα, που πατήσαμε πάνω στη δική τους χημεία, αφού γνωρίζονται από τη Benfica και τις "μικρές" Εθνικές της Πορτογαλίας και αγωνίζονται στην ελάχιστη δυνατή απόσταση ο ένας από τον άλλο. 

Αυτή στιγμή, μετά τις μεταγραφές των Eric Lichaj, Ανδρέα Μπουχαλάκη, Armand Traoré, Barrie McKay και Στέφανου Καπίνο και τους δανεισμούς των Tyler Walker, Jorge Grant και Jason Cummings για όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, στη Nigel Doughty Academy κατοικοεδρεύουν 33 παίκτες. Αν βγάλουμε τον Juan Rafael Fuentes, που δεν έχει συμβόλαιο (έπαιζε με εξάμηνο) και απλώς η ομάδα τον βοηθάει στην αποκατάστασή του, και τους "κομμένους" Michael Mancienne, Jamie WardZach Clough και Απόστολο Βέλλιο, πέφτουμε στους 28. Βγάλτε και τους δύο τερματοφύλακες που περισσεύουν και ήδη γίνονται ενέργειες να δοθούν σε άλλες ομάδες (Stephen Henderson και Dimitar Evtimov), μένουν 26. Αφαιρέστε και τις περιπτώσεις των Ryan Yates και Thomas Lam, από τους οποίους τουλάχιστον ο ένας θα πάει δανεικός (αν όχι και οι δύο), και αυτή του Gboly Ariyibi που σίγουρα θα περάσει σε άλλη ομάδα τη σεζόν, και μένουμε με ένα ρόστερ 23-24 παικτών που θα γίνουν 24-25 με την απόκτηση δεξιού μπακ (σημερινές πληροφορίες αναφέρουν ότι το θέμα του Sam Byram θα έχει τελειώσει θετικά για τους Reds μέχρι αύριο). Το ευέλικτο γκρουπ, δηλαδή, που ήθελε ο Karanka, και με μεγάλο ανταγωνισμό σε κάθε θέση. Δεν υπάρχει η έννοια του "fringe player", που απλώς συμπληρώνει το ρόστερ και περιμένει καρτερικά μήπως και μπει να παίξει σε κανέναν αγώνα Κυπέλλου, ή όταν υπάρχει λειψανδρία στη θέση του. Όλοι είναι έτοιμοι να βοηθήσουν ανά πάσα στιγμή χωρίς να φανεί το κενό του παίκτη που αντικαθιστούν. Είναι, όπως είπε στη συνέντευξη Τύπου σήμερα ο ίδιος ο Karanka, η ισχυρότερη και πιο ισορροπημένη ομάδα με την οποία άρχισε ποτέ σεζόν. Ας δούμε πώς έχει η κατάσταση ανά θέση:

Πραγματικά, δυσκολεύομαι να θυμηθώ τόσο αποτελεσματικό μεταγραφικό σχεδιασμό στη Forest. Λέω "αποτελεσματικό" υπό την έννοια ότι δεν χρειάζεται να γίνουν άλλες κινήσεις μετά την έναρξη του πρωταθλήματος (άλλωστε η διορία για κανονικές μεταγραφές λήγει την Πέμπτη 9 Αυγούστου), ενώ σχεδόν όλο το ρόστερ, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων (Colback, Steele, Byram) έχει περάσει σχεδόν όλη την προετοιμασία μαζί. Δεν εννοώ το τελικό αποτέλεσμα, άλλωστε το πρωτάθλημα είναι μακρύ και επίπονο και υπάρχουν πολλές δυνατές ομάδες που επίσης ξόδεψαν και ενισχύθηκαν, χώρια αυτές που θα ξεπεταχτούν στην πορεία χωρίς να τις περιμένουμε... Μάγος δεν είμαι να προβλέψω αν θα βγουν και οι 12 φετινές μεταγραφές, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος των τραυματισμών, ίσως η έλλειψη ενός γρήγορου στα πόδια σέντερ μπακ να αποδειχθεί μειονέκτημα, ενώ μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί ο εγκλιματισμός των Πορτογάλων στις δύσκολες συνθήκες της Championship (είναι οι μόνοι που δεν έχουν καμιά εμπειρία από την κατηγορία). Κανείς δεν ξέρει αν με τόσα νέα πρόσωπα η ομάδα έχει προλάβει να "δέσει", έστω σε πρωταρχικό επίπεδο (σε αυτόν τον τομέα τα φιλικά λένε... πολλά και τίποτα). Κανείς δεν ξέρει αν με ένα τυχόν κακό ξεκίνημα ο κόσμος, που τώρα δηλώνει ενθουσιασμένος και έχει πάρει 20.000 διαρκείας, θα συνεχίσει να στηρίζει ή θα παρασυρθεί και πάλι σε καταστάσεις εσωστρέφειας και απογοήτευσης. 

Αυτό το τελευταίο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα. Τα τελευταία χρόνια ο κόσμος απογοητεύεται εύκολα, θυμάται πόσα χρόνια απουσιάζει η Forest από τη μεγάλη κατηγορία και ο καημός του ξεχειλίζει και "καταπίνει" και την ομάδα. Γι' αυτό άλλωστε και το City Ground έχει πάψει προ πολλού να θυμίζει "φρούριο", αφού οι παίκτες νιώθουν μεγάλη πίεση από τη γκρίνια της κερκίδας και τα πόδια βαραίνουν. Ήταν κι αυτός ένας λόγος που κοντά στα νιάτα φέτος προστέθηκε και αρκετή εμπειρία. Παίκτες σαν τον Dawson, τον Watson, τον Colback, τον Fox καλούνται να διαχειριστούν με επιτυχία κρίσεις ή μίνι-κρίσεις που αναπόφευκτα θα φέρουν κάποια άσχημα αποτελέσματα μέσα στα αποδυτήρια. Αλλά και σ' αυτό, η αντίδραση που έβγαλε η ομάδα μετά το πρώτο "κράξιμο" της σεζόν από τον Karanka (μετά το φιλικό με την Oldham) μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε αισιόδοξοι...

Εδώ είμαστε, θα τα βλέπουμε και θα τα λέμε. Καλό πρωτάθλημα!

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.