stoke19202

Ο Joe Lolley δεν είναι ο μόνος που νιώθει έτσι. Για την ακρίβεια, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που τη στιγμή αυτή νιώθουν πολύ χειρότερα από τον Lolley. Ένας κόσμος που κάποια στιγμή πίστεψε ότι μετά από είκοσι και κάτι χρόνια αναμονής είχε έρθει η ώρα η ομάδα τουλάχιστον να δώσει την ψυχή της για να κατακτήσει πάλι μια θέση ανάμεσα στην ελίτ του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ψυχή; Εδώ πέσαμε έξω. Πετάξαμε τρεις ευκαιρίες να κλειδώσουμε το δικαίωμα στο όνειρο. Και το αποψινό, ένα ανεπανάληπτο κάζο που αποτελεί κηλίδα στην ιστορία του συλλόγου, ήρθε να μας ρίξει πάλι την ψυχολογία στα τάρταρα. Αντέχεται;

Ναι, η ομάδα φέτος έκανε ένα νέο ξεκίνημα, με νέο προπονητή, πρωτόβγαλτο στα μονοπάτια της Championship, με αρκετά νέα πρόσωπα. Ναι, οι διαιτητικές αποφάσεις την τσάκισαν πολλές φορές και της έκλεψαν πολύτιμους βαθμούς. Ας συλλογιστούμε όμως ότι μόνο ένα από τα γκολ μετά το 90' που δεχθήκαμε, και μόνο μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος, να μην είχε μπει, τώρα θα πανηγυρίζαμε την είσοδό μας στα πλέι-οφ μετά από εννέα χρόνια. Αλλά και με αυτά ακόμα, η ομάδα προδόθηκε από τον αρνητισμό της κάθε φορά που σκόραρε. Αυτόν που έλεγε στους αντιπάλους "κοιτάξτε, εγώ μένω πίσω, εσείς πρεσάρετε και μπορεί κάτι να βγει". Και σχεδόν πάντα έβγαινε. Εξαίρεση, ας πούμε, μπορώ να θεωρήσω τον εντός έδρας αγώνα με την πρωταθλήτρια Leeds, που δέχθηκε την πρόσκληση και ανέβηκε πολύ, με συνέπεια να φάει και δεύτερο γκολ. Σχεδόν όλα τα άλλα παιχνίδια απέβησαν σε βάρος μας. 

Δυστυχώς βγήκα προφητικός, όταν μετά από τη νίκη με 1-0 επί της Bristol City, που αποδείχτηκε η τελευταία μας για φέτος, αναρωτιόμουν πού βρίσκεται αυτή η νοοτροπία νικητή που ευαγγελιζόταν ο ιδιοκτήτης μας πριν αρχίσει η σεζόν. Πόσες φορές πήγαμε φέτος να διατηρήσουμε τα κεκτημένα και καήκαμε; Τόσες πολλές που αγανακτείς και μόνο που το σκέφτεσαι. Κανένα πάθημα δεν έγινε μάθημα, και αυτό "ουκ ανδρός σοφού", που λένε και... στην πατρίδα του. Είσαι στο 70', έχεις ισοφαρίσει σε 1-1, και εκείνη τη στιγμή το ματς που σε ενδιαφέρει περισσότερο από όλα, το Reading-Swansea, είναι στο 1-1 επίσης. Είσαι τρεις βαθμούς μπροστά από την αντίπαλό σου και με +5 στη διαφορά. Ξέρεις όμως ότι η Reading παίζει με δέκα από το πρώτο ημίχρονο. Λίγο μετά την ισοφάρισή μας γίνεται το 1-2 στο Madejski. Και χάνουμε τη μπάλα. Η αδιάφορη και με παίκτη λιγότερο Reading παραδίνεται και σκέφτεται τις διακοπές της. Και εμείς επιτρέπουμε στην επίσης αδιάφορη Stoke (που μάλιστα έχει χάσει τον Nick Powell στην προθέρμανση και τον έχει αντικαταστήσει με τον 20χρονο Tashan Oakley-Boothe που είχε να παίξει από τον Μάρτιο) να μας βάλει δύο πανομοιότυπα γκολ σε πέντε λεπτά. Η Swansea μαθαίνει τα νέα και παίρνει θάρρος, καθώς η διαφορά έχει πάει από το -5 στο -2, παίζει φουλ επίθεση, βάζει δύο γκολ. Διαφορά μηδέν, λόγω καλύτερης επίθεσης περνάνε αυτοί. Βάζουμε και ένα αυτογκόλ στο τέλος να το σιγουρέψουμε...

Αγαπάμε τον Sabri Lamouchi που έφερε την ομάδα ως εδώ, χωρίς μάλιστα ενίσχυση στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Ήταν σκληρό να τον βλέπεις με δάκρυα στα μάτια μετά το παιχνίδι, να μην πιστεύει και ο ίδιος αυτά που είχε δει. Καταλαβαίνει όμως και την ευθύνη του. Μια νίκη με τη Swansea εξασφάλιζε την πρόκριση. Δεν ήρθε λόγω διαιτητικού σφάλματος. Μια ισοπαλία με τη Barnsley επίσης. Χάθηκε στο τέλος των καθυστερήσεων. Και το σημερινό αποτέλεσμα ήρθε να σφραγίσει αυτό που τόσο δίκιο έχουν να λένε οι Forza Garibaldi, από τους πιο πιστούς φίλους της ομάδας και από τους λιγότερο... γκρινιάρηδες: "Εντελώς απίστευτο, αλλά και διαολεμένα προβλέψιμο. Η αποτυχία σ' αυτόν τον σύλλογο δεν είναι ποτέ απλή αποτυχία. Είναι εξευτελιστική και σε τσακίζει". Τι θα κάνει τώρα ο Γάλλος, που πρόσφατα υπέγραψε νέο συμβόλαιο για 2+1 χρόνια; Θα παραιτηθεί; Στη θέση του θα έμπαινα σε μεγάλο πειρασμό να το κάνω, γιατί θα μου ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι έχω παίκτες χωρίς ψυχή, και αυτό είναι κατάρα για κάθε προπονητή - αλλά και μεγάλη μαγκιά για όποιον καταφέρνει να αναστρέψει την κατάσταση. Εδώ θα φανεί πόσο μαχητής είναι ο ίδιος, αν θα μείνει να παλέψει ή αν θα επιλέξει την εύκολη λύση, όσο εύκολη μπορεί να λέγεται βέβαια με ένα τόσο μεγάλο στίγμα στο βιογραφικό του. Όλα αυτά βέβαια αν η διοίκηση λάβει υπόψη της τη δική της εμπειρία και μόνο -λέγε με Pedro Martins- και δεν τραβήξει το μοχλό να ανοίξει η καταπακτή, όπως έχει ήδη κάνει τρεις φορές στη σύντομη θητεία της. Γνώμη δική μου: Επί των ημερών του Lamouchi είδαμε καλή μπάλα μετά από πολύ καιρό, φτάσαμε στην πηγή μετά από πάρα πολύ καιρό. Πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία, αλλά και ο ίδιος πρέπει να σταματήσει να είναι τόσο άτολμος στο κοουτσάρισμά του και τόσο προστατευτικός προς τους παίκτες του. Και τότε ίσως πάμε μπροστά. Ο τεράστιος Brian Clough χρειάστηκε δύο "γεμάτες" σεζόν για να ανεβάσει τη Forest (η πρώτη που ήρθε ήταν μισή και η ομάδα ήταν ήδη χάλια), μετά μάλιστα από μια απίστευτη συγκυρία αποτελεσμάτων την τελευταία αγωνιστική. Ο μεγάλος Marcelo Bielsa χρειάστηκε επίσης δύο με τη Leeds.  

Γιατί, για να τα λέμε όλα, ο Sabri απόψε για νίκη την έστησε την ομάδα. Και δεν έφταιγε εκείνος που στο πρώτο ημίχρονο οι παίκτες έχασαν τρεις κραυγαλέες ευκαιρίες για γκολ, και αντίθετα το δέχτηκαν στη μοναδική σοβαρή φάση του αντιπάλου. Έκανε ό,τι μπορούσε, ξανακατέβασε τους ταλαιπωρημένους από τραυματισμούς Lolley και Matty Cash, έχασε τον Samba Sow νωρίς, δεν τον βοήθησε καθόλου η τύχη, το δεύτερο γκολ της Stoke μπορεί και να ήταν οφσάιντ. Αλλά η εικόνα του στο τέλος ήταν για λύπηση. Γιατί έδειχνε προδομένος από τους παίκτες που πίστεψε και βοήθησε. Στο κάτω κάτω, κανείς δεν τον άκουσε και δεν τον είδε να τους ζητάει να γυρίσουν πίσω. Ούτε σε προηγούμενα ματς, ούτε απόψε. Αλλά μάλλον δεν είχε το σθένος να τραβήξει ορισμένα αυτιά, και αυτό ήταν το μεγάλο του σφάλμα, που μπορεί και να του στοιχίσει τη δουλειά του και να καταδικάσει την ομάδα σε ακόμα μια περίοδο εσωστρέφειας - από την οποία είναι αδύνατο να βγει σύντομα, και λόγω των ιδιαζουσών συνθηκών το επόμενο πρωτάθλημα είναι ήδη σχεδόν προ των πυλών.

Όμως για τον Lamouchi μάλλον θα τα πούμε σύντομα σε κάποιο άρθρο. Εμένα θα μου επιτρέψετε να αναφέρω εντελώς τηλεγραφικά τις φάσεις του αγώνα. Στηρίζω την ομάδα με την αναιμική λόγω απόστασης φωνή μου από το 1977, και δεν είμαι σε καλύτερη ψυχολογική κατάσταση από τον προπονητή μας. Οπότε ιδού με λίγα λόγια τι συνέβη απόψε:

  • 10': Τρομερή διπλή απόκρουση του Adam Davies σε κοντινά σουτ των Sammy Ameobi και Ryan Yates μετά από αναμπουμπούλα σε κόρνερ. Ειδικά ο Yates είχε όλο το τέρμα στο έλεός του, αλλά δεν έπιασε καλά το σουτ.
  • 16': Ο Lee Gregory βρίσκει τρόπο να ελιχθεί μέσα στο "D" και να πιάσει το σουτ, σε καλή θέση όμως ο Jordan Smith μπλοκάρει. Δίνει το βολέ, ο Ameobi κοντρολάρει καταπληκτικά πάνω στην αριστερή πλάγια γραμμή, με κούρσα φτάνει ως την τελική, γυρίζει στο πέναλτι, ο Lewis Grabban με πλασέ νικάει τον Davies αλλά ο Danny Batth σώζει πάνω στη γραμμή.
  • 19': Η Stoke χτυπάει κόρνερ πλασαριστά και η μπάλα φτάνει στον Jordan Thompson, που σεντράρει από δεξιά και μέσα από τη μικρή περιοχή ο Batth νικάει κατά κράτος στον αέρα τον Joe Worrall και εκτελεί τον Smith εξ επαφής (0-1).
  • 24': Ο Sow δίνει τη θέση του στον Tiago Silva. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως και να ήταν αλλαγή τακτικής... 
  • 35': Η απόδειξη ότι ο Lolley δεν πατούσε καλά. Από φο-βε-ρή βαθιά μπαλιά του Ameobi (ο μόνος που επέπλευσε κατά την ταπεινή μου άποψη, πλην του Smith βέβαια που δεν φταίει για κανένα γκολ) βγαίνει από πλάγια τετ α τετ με τον Davies, φέρνει τη μπάλα στο αριστερό, αλλά αντί να σουτάρει γυρίζει για τον Grabban και ο Bruno Martins Indi προλαβαίνει με προβολή μπροστά στο άδειο τέρμα να διώξει σε κόρνερ.
  • 38', 40', 44': Ωραία μακρινά σουτ των Ameobi, Lolley και Silva αστοχούν, έστω και όχι για πολύ.
  • 54': Με ωραία λόμπα ο Silva βρίσκει τον Grabban στην περιοχή σε θέση πλάγια αριστερά, ο Τζαμαϊκανός σουτάρει αλλά ο Batth προλαβαίνει να τον κοντράρει σε κόρνερ.
  • 60': Γύρισμα του Lolley και προβολή του Yates, πάλι ο Batth ξελασπώνει τον τερματοφύλακά του αποκρούοντας "αντ' αυτού".
  • 61': Κόρνερ του Lolley από δεξιά, ο Tobias Figueiredo τρυπώνει στη μικρή περιοχή και με κεφαλιά από το μισό μέτρο ισοφαρίζει (1-1). Για το επόμενο δεκάλεπτο η Stoke θα μοιάζει ικανοποιημένη από την ισοπαλία και μάλλον κουρασμένη, αλλά εμείς θα αλλάζουμε μπαλιές από τη σέντρα και πίσω δίνοντάς της ανάσες.
  • 73': Ώσπου ο Ribeiro, στο χειρότερό του ίσως ματς με τη φανέλα της Forest (με το ελαφρυντικό βέβαια ότι από τον Ιανουάριο παίζει σερί και πάντα 90λεπτα), κάνει ένα εντελώς αχρείαστο φάουλ περίπου σε θέση "Derby" (μην επεκταθώ και θυμώσω κι άλλο). Από την εκτέλεση η μπάλα δεν απομακρύνεται και καταλήγει στο αριστερό άκρο της περιοχής, όπου ο Josh Tymon σεντράρει συρτά προς το δεύτερο δοκάρι και ο James McClean σκοράρει πανεύκολα, ίσως και από θέση οφσάιντ (1-2). Γεγονός είναι πάντως ότι είναι εντελώς μόνος, αφού ο Ribeiro είναι εντελώς αλλού.
  • 78': Καρμπόν της προηγούμενης φάσης σε κόντρα επίθεση και ενώ τα πόδια των δικών μας έχουν αρχίσει να κόβονται, όπου Tymon βάλτε McClean και όπου McClean βάλτε Gregory. Ο Ribeiro απουσιάζει και πάλι. Καμιά περίπτωση οφσάιντ αυτή τη φορά (1-3).
  • 79': Μπαίνει ο Nuno Da Costa αντί του Yates. Η λύση αναζητείται μπροστά και όχι πίσω. Σε λίγο η Swansea κάνει το 3-1. Το μαξιλαράκι μας είναι μόλις ένα γκολ.
  • 83': Αντί να είμαστε εμείς συνεχώς στην επίθεση, από το άγχος δεν μπορούμε να αλλάξουμε μπαλιά και ο Ben Watson αναγκάζεται να κάνει ένα πολύ δύσκολο τάκλιν για να εμποδίσει τον Tymon να σκοράρει. 
  • 91': Με τη Swansea στο 4-1 πια και την πρόκριση να έχει κάνει φτερά εκτός αν σκοράρουμε, ο Lamouchi βάζει τον Alex Mighten στη θέση του Ribeiro.
  • 96': Όλη η Forest είναι μπροστά για ένα κόρνερ, που αποκρούεται εύκολα, και η Stoke, που πριν είκοσι λεπτά έδειχνε κουρασμένη, βγαίνει με τέσσερις παίκτες εναντίον δύο στην αντεπίθεση. Ο Tymon γυρίζει πάλι στο δεύτερο δοκάρι, αλλά δεν μπαίνει τρίτο γκολ καρμπόν, καθώς παρεμβάλλεται ο φιλότιμος Da Costa που έχει διασχίσει όλο το γήπεδο και με προβολή μάς δίνει τη χαριστική βολή (1-4).

Έτσι τα ζευγάρια των ημιτελικών των πλέι-οφ είναι Brentford-Swansea και Fulham-Cardiff, με τους πρώτους αγώνες στις έδρες των ομάδων που αναφέρονται δεύτερες. Η Brentford αν δεν ανέβει από τα πλέι-οφ θα χτυπάει (και δικαίως) το κεφάλι της στον τοίχο, αφού η West Brom έφερε εντός 2-2 με την εντελώς αδιάφορη QPR και της πρόσφερε την απευθείας άνοδο στο πιάτο για δεύτερη σερί αγωνιστική, αλλά οι μέχρι πρότινος "ανίκητοι" Bees έκαναν δεύτερη σερί ήττα, 1-2 εντός αυτή τη φορά από την ηρωική Barnsley, που σώζεται αν τελικά αφαιρεθούν 12 βαθμοί από τη Wigan λόγω της εισαγωγής της σε καθεστώς εκκαθάρισης. Οι Latics, που πάλεψαν φιλότιμα να ξεπεράσουν και το ντεζαβαντάζ της αφαίρεσης, έφεραν 1-1 στο γήπεδό τους με τη Fulham, που έτσι απέτυχε να προσπεράσει τη Brentford και να τερματίσει τρίτη, οπότε όπως είπαμε θα ζευγαρώσει με την Cardiff, που κάρφωσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Hull (3-0), και ο έτσι κι αλλιώς "λίγος" ως άνθρωπος προπονητής της Neil Harris βρήκε την ευκαιρία να ειρωνευτεί τον Lamouchi που του στέρησε τον Albert Adomah (λες και ειδικά αυτός στη θέση του θα είχε κάνει κάτι άλλο). Στη League One τη Hull θα ακολουθήσει εκτός της Wigan (ή της Barnsley) η Charlton, που συμμετείχε στο πάρτι της Leeds για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και οι γηπεδούχοι την "περιποιήθηκαν" δεόντως (4-0). Σώθηκε οριστικά (ό,τι κι αν γίνει με τη Wigan) η Luton, μετά τη νίκη της στην έδρα της με 3-2 επί της Blackburn, και παρά τρίχα τη γλίτωσε η Birmingham, που έχασε γηπεδούχος 3-1 από τη Derby (10η και 6 βαθμούς πίσω μας, αλλά ποιος έχει όρεξη για καζούρα;). Τα υπόλοιπα αποτελέσματα της τελευταίας αγωνιστικής: Bristol City-Preston 1-1, Millwall-Huddersfield 4-1, Sheffield Wednesday-Middlesbrough 1-2.

Forest: Smith, Cash, Figueiredo, Worrall, Ribeiro (Mighten 91'), Watson, Ameobi, Sow (Silva 24'), Yates (Da Costa 79'), Lolley, Grabban.
Stoke: Davies, Thompson (Sorensen 62'), Chester, Batth, Martins Indi, Oakley-Boothe (Tymon 71'), Cousins, Smith, McClean; Vokes (Campbell 72'), Gregory (Ince 82').
Σκόρερς: Figueiredo 61' - Batth 19', McClean 73', Gregory 78', Da Costa 96' (αυτογκόλ).
Διαιτητής: Gavin Ward. Κίτρινη: Cousins 91'.
Θεατές: -

Sabri Lamouchi: "Δεν έχω λόγια. Είμαι εδώ μόνο και μόνο επειδή οφείλω να είμαι. Δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε τι συνέβη απόψε, ούτε τι συνέβη στα πέντε τελευταία παιχνίδια, και πώς ήταν δυνατόν να μην εξασφαλίσουμε τη θέση μας στα πλέι-οφ όταν χρειαζόμασταν μόνο έναν βαθμό. Δεν ξέρω τι συμβαίνει όταν επιστρέφουμε στο παιχνίδι και με 20 λεπτά να απομένουν χάνουμε τον έλεγχο. Κι εγώ να φωνάζω 'κρατήστε τη μπάλα, κρατήστε τη μπάλα'. Δεν έχω λόγια στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή. Μόνο καταστροφή. Είναι απαράδεκτο. Λυπάμαι τόσο πολύ για την οικογένεια της Forest, τον κόσμο και όλους όσους μας ακολούθησαν όλη τη σεζόν. Είναι απαράδεκτο να χάνουμε αυτό που χάσαμε σήμερα. Είναι απαράδεκτο μετά τη δουλειά που έχουμε κάνει 12-13 μήνες τώρα. Είναι απαράδεκτο και για μένα ανεξήγητο. Λυπάμαι πολύ. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Forest βρίσκεται εκτός πλέι-οφ. Και γι' αυτό φταίμε εμείς, και φυσικά πρώτος απ' όλους εγώ που έχω μια πιο υπεύθυνη θέση μέσα στην ομάδα. Πιθανότατα ήμασταν κουρασμένοι. Μάλλον είναι πολύ διαφορετικό να παίζεις στο City Ground χωρίς θεατές. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ τίποτα από αυτά ως αιτία, αφού ίσχυαν για όλες τις ομάδες. Είναι απαράδεκτο και αντιεπαγγελματικό αυτό που κάναμε απόψε, ειδικά μετά από μια τόσο εκτεταμένη και κουραστική σεζόν. Εμείς φταίμε και κανείς άλλος. Χάσαμε πολλές ευκαιρίες να εξασφαλίσουμε τα πλέι-οφ, για λίγα λεπτά ή λίγα δευτερόλεπτα. Ήμουν έξαλλος μετά το παιχνίδι με τη Derby, ακριβώς γι' αυτό το λόγο. Μιλούσα συνέχεια για ποιότητα, χαρακτήρα, προσωπικότητα και μικρολεπτομέρειες. Από ελάχιστα παιχνίδια, από ελάχιστες καταστάσεις, κρίθηκε μια ολόκληρη σεζόν. Αλλιώς δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είμαι στ' αλήθεια πολύ αναστατωμένος, απογοητευμένος και καταρρακωμένος, δεν έχω κάτι άλλο να πω. Λυπάμαι πολύ".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.