ameobi sow ribeiro

Τους βλέπετε; Δεν θα τους ξαναδείτε. Ο Sammy Ameobi, o Samba Sow και ο Yuri Ribeiro σας (μας) χαιρετούν. Όπως και ο Michael Dawson, o Glenn Murray και ο Abdoulaye Diallo. Έξι συμβόλαια που έληξαν και σε κανένα δεν έγινε πρόταση ανανέωσης. Και αναμενόμενα κάποιες απ' αυτές τις αποδεσμεύσεις δεν είναι από εκείνες που λέμε "κοινής αποδοχής". Δεν "έκατσαν" καλά στον κόσμο. Από τους έξι οι τέσσερις ήρθαν πέρσι στην ομάδα, οι δύο φέτος. Δεν πρόλαβαν καν να παλιώσουν. Δεν μπορούσαν να βοηθήσουν και του χρόνου; Σύμφωνα με την τεχνική ηγεσία, όχι. Και είμαστε υποχρεωμένοι να υιοθετήσουμε το "Chris knows"...

Ο Chris Hughton έχει πολλή δουλειά το καλοκαίρι. Πρέπει να ξαναχτίσει ένα ολόκληρο ρόστερ από την αρχή, ώστε η ομάδα από διεκδικήτρια της παραμονής να ξαναγίνει διεκδικήτρια της ανόδου. Άρχισε λοιπόν από τους "έξι". Πολύς λόγος γινόταν σε όλη τη διάρκεια της σεζόν για τα συμβόλαια που έληγαν, αλλά ανανεώσεις έγιναν μόνο πριν ξεκινήσει από τον Sabri Lamouchi στους Alex Mighten και Jordan Smith, που τις αποδέχθηκαν. Για τους υπόλοιπους αφέθηκε να εννοηθεί ότι θα κρίνονταν στη διάρκεια. Και όπως φαίνεται ευρέθησαν ελλιπείς. 

Ας δούμε καθεμιά από τις περιπτώσεις με τη σειρά.

Sammy Ameobi

Έπαιξε σε 34 αγώνες, τους 5 ως αλλαγή, και πέτυχε τρία γκολ, όλα θεαματικά και μάλιστα δύο στο ίδιο ματς (εντός με τη Millwall). Έδωσε μόλις δύο ασίστ. Όταν είχε τα κέφια του "χόρευε" την αντίπαλη άμυνα και ήταν ένας διαρκής πονοκέφαλος. Όταν δεν τα είχε (τις περισσότερες φορές δηλαδή), υπήρξαν και φορές που δεν βλεπόταν. Πέρσι κάπου τα έβρισκε και τα μοίραζε με τον Joe Lolley. Φέτος η διάθεσή του μειώθηκε πολύ από τη στιγμή που αποκτήθηκε ο Anthony Knockaert και έπρεπε να μετατοπιστεί στο αριστερό άκρο. Το κατάλαβε ο Hughton κι άρχισε να βάζει εκεί τον Mighten. Δεν ολοκλήρωσε τη σεζόν, αφού τραυματίστηκε στο ματς με την QPR και δεν επανήλθε. Θεωρήθηκε (και ίσως όχι άδικα) ότι πήρε αρκετές ευκαιρίες και δεν έπεισε ότι έπρεπε να μείνει. Ίσως να μέτρησε σε βάρος του και εκείνο το γκολ που φάγαμε από τη Swansea, όταν από έλλειψη συγκέντρωσης έχασε μια κεφαλιά που δεν χανόταν (ίσως και με φάουλ). Ίσως ο Hughton να ζητάει κάποιον πιο σταθερό. Το ζήτημα είναι ότι χάθηκε από την ομάδα ένας αδιαμφισβήτητος "πνεύμονας θεαματικότητας" και ένας παίκτης που μπορούσε να μπει αλλαγή και να αλλάξει τη ροή ενός αγώνα. Υπό... προϋποθέσεις, όμως, και μετά από τόσα χρόνια απουσίας από την Premier League ίσως να πρέπει τελικά να γίνουμε πιο ουσιαστικοί...

Yuri Ribeiro

Όταν τον βλέπαμε πέρσι να κάνει εκείνο το φοβερό σπριντ στο 90φεύγα για να καλύψει την άμυνά μας σ' ένα από τα τελευταία παιχνίδια της σεζόν, κανείς δεν φανταζόταν ότι από βασικός και αναντικατάστατος φέτος θα κουνούσε μαντίλι. Δυστυχώς, φαίνεται ότι το καλοκαίρι έγιναν άσχημα πράγματα. Γράφτηκε ότι του έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό να πάει στον Ολυμπιακό ενώ δεν ήθελε, ότι του άδειασαν το σπίτι για να αναγκαστεί να φύγει. Τα ελάχιστα απ' αυτά να είναι αλήθεια, και πάλι καλά να λέμε που πήρε τα πάνω του και έπαιξε σε 26 αγώνες (έναν ως αλλαγή), πέτυχε το πρώτο και μοναδικό του γκολ με τη φανέλα της Forest απέναντι στη Sheffield Wednesday και άντεξε τον πρωτάκουστο ανταγωνισμό... τεσσάρων παικτών στη θέση του. Όταν ο Νικόλας Ιωάννου πήγε στον Άρη, έδειξε να ξανακερδίζει τη θέση, αλλά λίγο αργότερα μπήκε στην ψυχοφθόρα διαδικασία του... ροτέισον με Gaëtan Bong και Tyler Blackett. Παιδί χαμηλών τόνων γενικά αλλά μαχητής μέσα στο γήπεδο, επηρεάστηκε από το "σκοτσέζικο ντους" που του επέβαλε η ομάδα και φέρει ευθύνη για κάποια γκολ που δεχθήκαμε. Λένε πως νοστάλγησε την πατρίδα του, ενώ αυτά που γράφτηκαν εδώ ότι ενδιαφέρεται γι' αυτόν ο ΠΑΟΚ μάλλον δεν έχουν βάση. Σίγουρα βρίσκει δουλειά σε μικρομεσαία ομάδα της Liga NOS, και για μας φεύγει σαν φίλος.

Samba Sow

Πολλές φορές, και πέρσι και φέτος, έμοιαζε ο απόλυτος άρχοντας του κέντρου. Ένας άρχοντας με πήλινα πόδια, αφού οι τραυματισμοί του ήταν συχνοί και η αποκατάστασή του είχε τον ατελείωτο. Όπως πέρσι πλάι στον Ben Watson, με τον οποίο ταίριαζαν φανταστικά, έκανε κάποια καλά ως πολύ παιχνίδια με παρτενέρ είτε τον Jack Colback, είτε τον Harry Arter, είτε ακόμα και τον Cafú (δεν πρέπει να είχαμε ποτέ πιο αργό δίδυμο στον άξονα), ώσπου στα τέλη Ιανουαρίου σε έναν αγώνα με τη Barnsley τραυματίστηκε και δεν τον ξανάδαμε. Κατάφερε να αγωνιστεί σε 16 ματς (τα 4 ως αλλαγή) και να συλλέξει, κατά την προσφιλή του συνήθεια, έξι κίτρινες κάρτες. Το μέλλον του ήταν μάλλον προδιαγεγραμμένο από νωρίς, αφού και το συμβόλαιό του ήταν ψηλούτσικο...

Glenn Murray

Ήταν Ιανουάριος και ο Hughton είχε αγχωθεί με τον τραυματισμό του Lewis Grabban. Ο Lyle Taylor δεν έδειχνε να έχει το ανάστημα να κρατήσει από μόνος του την επίθεση, ο Miguel Ángel Guerrero δεν έπιασε κι έφυγε για την Ισπανία, ο Will Swan ήταν ακόμα πολύ άγουρος και προτιμήθηκε να πάει δανεικός. Ο μάνατζερ στράφηκε σ' ένα πρώην αγαπημένο παιδί του. Κομματάκι σιτεμένο πια, αλλά που έκανε καλή ζωή και ήξερε πού πέφτει το τέρμα. Ο Murray σχεδόν αμέσως έβαλε τα δύο γκολ στο Wycombe, που θα ήταν τρία αν ο Tom Holmes δεν έβαζε το ποδαράκι του για να χρεωθεί το αυτογκόλ στο Reading. O Grabban επέστρεψε, ο Murray περιορίστηκε πλέον σε ολιγόλεπτες συμμετοχές πίσω και από τον Taylor, αλλά ως σωστός επαγγελματίας ήταν τύπος και υπογραμμός και ψιθύριζε και κάποιες συμβουλές στους "ανταγωνιστές" του στα ημίχρονα των αγώνων. Σύνολο 16 αγώνες, 8 ως αλλαγή. Εξάμηνο συμβόλαιο είχε, κάπου κουράστηκε και λίγο πριν πατήσει τα 38 αποφάσισε να πει το "αντίο" στα γήπεδα, αφήνοντας σίγουρα πίσω του πολλές συμπάθειες (και) στο City Ground.

Michael Dawson

Πέρσι φάνηκε ότι μπορούσε να βοηθήσει, όχι μόνο ως μέντορας του Joe Worrall, αλλά και αγωνιστικά, εμπνέοντας εμπιστοσύνη στις -έστω- λίγες εμφανίσεις του. Φέτος απλώς συμπεριλήφθηκε σε κάποιες αποστολές, και όταν πήγε με την ομάδα στο Sheffield για τον προτελευταίο αγώνα της σεζόν περιμέναμε όλοι να πάρει, έστω, κάποια λεπτά συμμετοχής στο φινάλε με την Preston ώστε να αποχαιρετήσει μια λαμπρή καριέρα που τον έφερε από τη Forest στην Tottenham, στην Εθνική Αγγλίας και στα Κύπελλα Ευρώπης. Υποψιαζόμασταν μάλιστα ότι, επειδή έδειχνε ότι "το είχε" και ως κόουτς (θυμηθείτε που ποτέ δεν έβαζε τον ποπό του κάτω όποτε καθόταν στον πάγκο) ο σύλλογος θα του πρόσφερε μια θέση για να τον βοηθήσει στο ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας, όπως έκανε και με τον κάποτε συμπαίκτη του Andy Reid. Τελικά όλοι λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο, αφού ο Michael, που δεν πάτησε καθόλου χορτάρι φέτος σε επίσημο ματς, αποχωρεί μεν, άγνωστο για πού δε, πράγμα που σημαίνει ότι στη δύση του 37ου έτους της ηλικίας του μάλλον δεν έχει αποφασίσει ακόμα να τα παρατήσει και το ψιλοσκέφτεται μήπως συνεχίσει σε χαμηλότερη κατηγορία. Δεν γίνεται να μην του ευχηθούμε τα καλύτερα. Προσωπικά έχω απαθανατίσει το χαμόγελό του πλάι μου, μετά το φιλικό με τον Ατρόμητο το καλοκαίρι του 2019, και θα το θυμάμαι για πάντα.

Abdoulaye Diallo

Δουλευόμαστε τώρα; Όπως είχαμε ψυχανεμιστεί οι περισσότεροι, ο άνθρωπος ήταν απλώς ένα... ψυχικό του Lamouchi, που έβλεπε ότι ο παλιός του γκολκίπερ δεν έβρισκε δουλειά. Μία παρουσία στην αποστολή της πρώτης ομάδας (στο 0-2 με τη Norwich εντός) ήταν το highlight της καριέρας του στην ομάδα. Α, και κάποιες σκόρπιες συμμετοχές με την Κ23. Τόσο καλά, που μας ήρθε στο μυαλό ο αλήστου μνήμης Khaled Al-Rashidi, που μας είχε κουβαλήσει ο Fawaz Al-Hasawi από το Κουβέιτ!

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.