Όταν παίζεις τόσο καλά στο γήπεδό σου, συνήθως νικάς. Εκτός πάλι αν έχεις απέναντί σου το χαϊδεμένο παιδί της Premier League... Δεν ξέρω για σας, εγώ από δω και στο εξής, μιας και δεν πάμε για πρωτάθλημα, είμαι αναφανδόν υπέρ της Arsenal. Ή έστω της Aston Villa, που έχει τον Matty Cash και την υποστηρίζει και ο φίλος μου ο Στέλιος. Αυτό το σίχαμα που λέγεται Manchester City θα το ξαναδώ στα μάτια μου μόνο τον Μάρτιο που θα παίξουμε στο Etihad. Ούτε καν τον τελικό του League Cup δεν θα δω αν φτάσει ως εκεί. Αφού είναι τόσο προαποφασισμένο να πάρει τίτλους με το κάτι σαν ομάδα που διαθέτει φέτος...

Η City, λοιπόν, πέρασε νικηφόρα από το City Ground και για λίγο (ευτυχώς) κάθισε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Πώς πέτυχε αυτή τη νίκη; Με τις πλάτες του Rob Jones, που μόλις άκουσα τον ορισμό του κάτι κατάλαβα, αφού υπό κανονικές συνθήκες δεν ορίζεις σε ματς διαιτητή τόσο άπειρο και τόσο μέτριο. Στο VAR ο Andy Madley, άλλη ιστορία αμαρτωλή. Όλα συνηγορούσαν σε χειρουργείο ολκής. Τι έκανε λοιπόν ο φέρελπις κύριος Jones, που σίγουρα θα γίνει και διεθνής αφού φέρνει σε πέρας τις αποστολές του; Αν μιλάτε πορτογαλικά, στείλτε καμιά ερώτηση στο παιδί στη φωτογραφία επάνω. Αφού η άμυνα του Pep Guardiola τα βρήκε όχι σκούρα, όχι μπαστούνια, αλλά έπαθε πλάκα με τον Igor Jesus, το σύνθημα που σίγουρα έπεσε από τον πάγκο πολύ νωρίς στο παιχνίδι ήταν: "Βαράτε τον με το που παίρνει τη μπάλα". Μετρήσαμε τουλάχιστον τρία φάουλ για κάρτα στο πρώτο ημίχρονο. Κάρτα δόθηκε μόνο μία, και άλλη μία στον... Elliot Anderson που δεν ακούμπησε καν τον παίκτη του στη φάση που κιτρινίστηκε (αν έγινε φάουλ το έκανε ο Murillo). Με το που ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο, ο παίκτης που είχε δεχτεί την κάρτα έκανε φάουλ-ορισμό της κίτρινης. Απλό φάουλ για τον Jones, και σε δύο λεπτά η City είχε ανοίξει το σκορ. Η Forest, με τρομερές ψυχικές δυνάμεις, ισοφάρισε πολύ γρήγορα και υπήρχαν φάσεις που έκανε την αντίπαλη άμυνα να μοιάζει με ομάδας παλαιμάχων που μόνο τραβώντας και σπρώχνοντας μπορούν να αντιδράσουν παίζοντας απέναντι σε εν ενεργεία ποδοσφαιριστές. Και τελικά το σχέδιο ευοδώθηκε, καθώς ήρθε ένα δεύτερο γκολ σε φάση που έπρεπε να είχε διακοπεί εν τη γενέσει της για επιθετικό φάουλ. Τι λέτε, καλά δεν τα κατάφερε ο φέρελπις κύριος Jones; Να τον χαίρονται εκεί στην PGMOL, και τον Madley βέβαια, άξιος επίσης. Μπράβο και στη City και τον υπερπροπονητή Guardiola. Να τον χαίρονται κι αυτοί τέτοιον τίτλο που θέλουν να πάρουν... (Αλήθεια, με εκείνες τις εκατόν τόσες κατηγορίες τι γίνεται; Καλά;)

Και λέω εγώ τώρα γαμώτο, γιατί να αρχίζω έτσι κι όχι όπως άρμοζε σε τέτοιον αγώνα, όπου ένα ολόκληρο γήπεδο αποχαιρέτησε με δάκρυα τον John Robertson, με τα παραδοσιακά λουλούδια στα κάγκελα κάτω από την κρεμασμένη φανέλα του και με το υπέροχο πανό των αγαπημένων Forza Garibaldi με τη γνωστή φράση του Brian Clough για τον "Robbo": "(Έχουμε εναν χοντρούλη στα αριστερά.) Δώσε του ένα τετραγωνικό γρασίδι και γίνεται καλλιτέχνης. Είναι ο Picasso του παιχνιδιού μας". Δυστυχώς το ρομαντικό πνεύμα του γλυκομίλητου, πλακατζή και εξαιρετικά ταπεινού Robertson, που σίγουρα πλανιόταν πάνω από το γεμάτο ομίχλη και ψιλόβροχο City Ground, δεν αρκούσε για να νικήσει τον κυνισμό του "modern football". Θυμάμαι, αλήθεια, τους διαιτητές στην εποχή του. Κάτι κοιλαράδες με φαλάκρες που δεν μπορούσαν να τρέξουν, αλλά είχαν μάτι-ραντάρ και δε σήκωναν μύγα στο σπαθί τους. Ακόμα και τα "παλιόπαιδα" της εποχής στέκονταν σούζα μπροστά τους. Ο ένας ήταν χασάπης, ο άλλος ταχυδρόμος, ο τρίτος δάσκαλος... αλλά μέσα στο γήπεδο ήταν οι απόλυτοι άρχοντες! Καμιά σχέση με τους σημερινούς πλουσιοπάροχα αμειβόμενους "επαγγελματίες"...

Στο πρώτο ημίχρονο Manchester City δεν υπήρχε. Ναι, όπως σας το λέω. Η Forest, με σχεδόν αυτούσια την ενδεκάδα του Craven Cottage και μόνο τον Nico Domínguez στη θέση του Douglas Luiz, έπρεπε να είχε ανοίξει το σκορ από το 7', όταν σε μια φοβερή ξυραφιά του Callum Hudson-Odoi Jesus και Morgan Gibbs-White για ελάχιστα εκατοστά δεν πρόλαβαν να σπρώξουν τη μπάλα στα δίχτυα του Gianluigi Donnarumma, που δεν θα μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα. Η City, με τον Erling Haaland να περνάει όλο το ματς στο τσεπάκι του εκπληκτικού Nikola Milenković, ας πούμε ότι απάντησε στο 10' με την κάθετη του Bernardo Silva στον Rayan Cherki, αλλά ο γίγαντας Σέρβος ήταν και εκεί για να τον πιέσει και να τον αναγκάσει να στείλει τη μπάλα ψηλά, όπως και για να κοντράρει τον Haaland στο 20' σε ένα από τα ΔΥΟ μόλις σουτ που επιχείρησε ο Νορβηγός στο 90λεπτο (το δεύτερο ήταν εντελώς ανάξιο λόγου). Εμείς είχαμε στο 26' τη σέντρα του Omari Hutchinson, την κακή απομάκρυνση της άμυνας και ένα δεξί βολέ με εξωτερικό φάλτσο του Domínguez (κάπου κάπου θυμάται κι αυτός ότι είναι Αργεντίνος και μας εκπλήσσει) που δεν πέρασε και πολύ έξω από το τέρμα. Ακολούθησαν η σωστή κάρτα στον Rúben Dias και η γελοία στον Anderson, σε ένα μαρκάρισμα που δεν είμαι καν σίγουρος ότι ήταν φάουλ, είμαι σίγουρος πως δεν το έκανε αυτός και εν πάση περιπτώσει πήγαν περίπατο τα περί προειδοποιήσεων, αφού ήταν το πρώτο που έκανε η Forest και ήταν κάτι παραπάνω από ομάδας Κ15...

Στο δεύτερο μέρος ο Jones δεν άργησε να δείξει τις προθέσεις του: στα πρώτα δευτερόλεπτα κιόλας ο Jesus ξέφυγε από τον Dias και ξεχύθηκε προς το τέρμα, με τον Πορτογάλο να τον γκρεμίζει από πίσω. Ο ΟΡΙΣΜΟΣ της κίτρινης κάρτας, που θα ήταν η δεύτερη και θα τον έστελνε για πρόωρο ντους. Όπως είπαμε, δόθηκε απλό φάουλ. Και σαν να μας έκανε πλάκα ο Θεός, δύο λεπτά αργότερα Joško Gvardiol (κι αυτός με αρκετά σκληρά μαρκαρίσματα στον Jesus), Silva και Tijjani Reijnders άλλαξαν ομολογουμένως πολύ όμορφα τη μπάλα βάζοντας στη μέση τον Milenković, ο Ολλανδός βγήκε απέναντι στον John Victor και τον πλάσαρε πάνω στην έξοδο για το 0-1. Μάλιστα μέχρι να συνέλθουν οι δικοί μας ο Cherki μπήκε στο 51' στην περιοχή από δεξιά και με τον Neco Williams να του κλείνει τη γωνία του σουτ επιχείρησε έτσι κι αλλιώς να σκοράρει, με τον John να διώχνει όσο έπρεπε για να βρει η μπάλα στο αριστερό δοκάρι του και να φύγει κόρνερ.

Η επόμενη φάση του αγώνα, όμως, στο 54', ήταν η ισοφάριση. Ένα κλέψιμο κοντά στο κέντρο ήταν αφορμή να φύγει στην κόντρα ο Hudson-Odoi, να δώσει δίπλα του στον Gibbs-White κι αυτός να κάνει μια υπέροχη κάθετη στον Jesus. Ο Βραζιλιάνος προχώρησε μέσα στην περιοχή και αριστερά ως την τελική γραμμή και γύρισε τη μπάλα στην άλλη πλευρά, όπου λίγο έξω από τη μικρή περιοχή ο επερχόμενος Hutchinson τη βρήκε στον βηματισμό του και με το αριστερό σε σχεδόν κενό τέρμα έγραψε το 1-1 με το πρώτο του γκολ με το Garibaldi. Η Forest είχε πάρει τα πάνω της πια και η City περιορίστηκε στο να την παρακολουθεί. Στο 62' σε επέλαση και πολύ καλή σέντρα του Nicolò Savona, που είχε συνέλθει για τα καλά από την ατολμία του πρώτου μέρους, ο Jesus κοντρόλαρε με πλάτη στο τέρμα, έκανε την κίνηση πίβοτ και σούταρε, με τον Dias (ναι, αυτόν που δεν έπρεπε καν να είναι εκεί) να τον κοντράρει σε κόρνερ. Ο Ιταλός μπακ έφτασε πολύ κοντά στο να γίνει ο ήρωας του αγώνα στο 66', όταν ο συμπατριώτης του Donnarumma απέκρουσε ασθενώς ένα σουτ του Williams από ύψος της περιοχής κι εκείνος, πάντα έτοιμος για το ριμπάουντ, σούταρε -από πολύ πλάγια, είναι αλήθεια- με τη μία πάνω από το οριζόντιο δοκάρι...

Στο 72' ο Guardiola, βλέποντας ότι εκεί που θα έπαιρνε τρίποντο κινδύνευε να μην πάρει τίποτα, έκανε τη σωστή -δυστυχώς- κίνηση: έβγαλε τον σκόρερ του, απάλλαξε αυτή την παικτάρα που λέγεται Cherki από τα βάσανα του εξτρέμ, τον έφερε προς το κέντρο και πέρασε εκεί τον Savinho. Τα οφέλη κόντεψαν να έρθουν αμέσως (73'), με τον Silva να βγάζει φοβερή πάσα στον Phil Foden και στο τετ α τετ ο John να αντιδρά ολόσωστα και να διώχνει με το πόδι. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη ευκαιρία της City στο ματς, και ό,τι πιο επικίνδυνο έχει αντιμετωπίσει ο Βραζιλιάνος γκολκίπερ μας όσο έχει φανέλα βασικού (αλήθεια, τι ακριβώς τρέχει; Για να είναι ο Matz Sels στον πάγκο, σημαίνει πως είναι σε θέση να παίξει. Μήπως κάποιος να μας εξηγήσει;). Αλλά και πάλι η Forest θα μπορούσε να έχει πάρει κεφάλι στο σκορ στο 76', όταν σε κακή αντίδραση της άμυνας των Citizens σε φάουλ του Anderson o Milenković κοντρολάρισε με σχετική άνεση και σούταρε με πολύ καλές προϋποθέσεις. Η μπάλα πήγαινε κατευθείαν μέσα, πρόλαβε όμως κι έβαλε το πόδι ο Gvardiol και αντί για "γκολ" είχαμε "αχ"...

Κι έφτασε η μοιραία φάση του 83', με το κόρνερ του Foden, την απομάκρυνση και το σουτ του Cherki πάνω στον βηματισμό του που κατέληξε στη δεξιά γωνία του John για το 2-1. Όμως Jones και Madley έκλεισαν τα μάτια στο πεντακάθαρο σπρώξιμο του Nico O'Reilly πάνω στον Gibbs-White αμέσως μόλις η μπάλα σηκώθηκε στον αέρα, με συνέπεια να βρεθεί ο MGW για λίγο κάτω, κι όταν σηκώθηκε να μην προλάβει να αντιδράσει και η μπάλα στο σουτ του Cherki να περάσει κάτω από τα πόδια του, να τη δει ο John τελευταία στιγμή και μόλις να προλάβει να την αγγίξει με το χέρι, χωρίς όμως να καταφέρει να αποτρέψει την πορεία της προς τα δίχτυα. Εννοείται πως ο VAR δεν είδε τίποτα μεμπτό... Ακολούθησαν τα καραγκιοζιλίκια του Donnarumma, που πανηγύριζε έξαλλα προς την κόκκινη κερκίδα, σε έναν αγώνα όπου ήταν ιδιαίτερα προκλητικός σε κάποια κόρνερ, όταν μυξόκλαιγε στον διαιτητή την ώρα που ο Milenković προσπαθούσε να πάρει θέση, σπρώχνοντας ταυτόχρονα τον συμπαίκτη του O'Reilly για να φανεί ότι είχε φάει σπρωξιά από αντίπαλο... 

Καραγκιοζιλίκια, επαναλαμβάνω, μιας ομάδας με μηδέν αξιοπρέπεια απέναντι στη 17η της βαθμολογίας, που έβγαλε και τον δεύτερο σκόρερ της για να βάλει σέντερ μπακ και δεν ενδιαφέρθηκε πλέον καθόλου να παίξει ποδόσφαιρο παρά μόνο να κάνει καθυστερήσεις. Ο Sean Dyche, που πέρασε 87 λεπτά χωρίς να κάνει ούτε μία αλλαγή (ναι, η ομάδα έπαιζε σχεδόν τέλεια, ίσως όμως έπρεπε να μπει ο Luiz για να κρατήσουμε λίγο παραπάνω μπάλα στο κέντρο παρά τη φοβερή παρουσία Anderson και MGW) είχε έτοιμο λίγο πριν το γκολ τον Taiwo Awoniyi, προφανώς για τη θέση του Jesus, αλλά τελικά μετά το 1-2 έβγαλε τον Domínguez και στις καθυστερήσεις άλλαξε και τον κουρασμένο Hudson-Odoi με τον επανακάμψαντα Dilane Bakwa (άλλο ένα ζήτημα εδώ: πού είναι ο Dan Ndoye; Είναι τραυματίας και δεν έχει θέση ούτε στην 20άδα;). Καμιά από τις δύο κινήσεις δεν απέφερε κάτι, καθώς οι Reds δεν είχαν άλλα ψυχικά αποθέματα. Δύσκολο να παίζεις αντί απέναντι σε 10, απέναντι σε 13!

Έτσι η Forest διατηρήθηκε στη 17η θέση, ευτυχώς κρατώντας ένα μαξιλαράκι 5 βαθμών από τη 18η West Ham που έχασε 1-0 εντός από τη Fulham (o Raúl Jiménez έκανε το θαύμα του στο 85'. Τι διάολο, μόνο εναντίον μας θα τα βάζει;). Προσωπικά αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαμε να επικεντρωθούμε στο προσπέρασμα της Bournemouth, που έχασε 4-1 στο Λονδίνο από τη Brentford και είναι μόνο τέσσερις βαθμούς από πάνω μας (και η καρέκλα του Andoni Iraola τρίζει, ποιος να το πίστευε πριν από κανένα μήνα). Και βέβαια στη Leeds, που είναι έναν βαθμό μπροστά αλλά δεν θα έχει εύκολο έργο αύριο εκτός με τη Sunderland (αύριο υπάρχει και το Crystal Palace-Tottenham και σε λίγο αρχίζει και το Chelsea-Aston Villa, αν αναρωτιέστε για τα παιχνίδια όπου δεν αναφέρουμε σκορ). Για την ώρα, προέχει την Τρίτη, πάλι στο City Ground, να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς για δεύτερη φορά στον ίδιο μήνα (τα παράξενα του προγράμματος της Premier League) την Everton, που απόψε έμεινε στο 0-0 εκτός με τη Burnley. Στην κορυφή η τάξη αποκαταστάθηκε μέσα σε λίγες ώρες, καθώς η Arsenal νίκησε 2-1 εντός τη Brighton και ξαναπέρασε πρώτη. Το βράδυ της Παρασκευής (ένας αγώνας μόνο ανήμερα της Boxing Day; Τα ύστερα του κόσμου) η Manchester United νίκησε 1-0 εντός τη Newcastle και βλέπει πλέον και θέσεις Champions League, ενώ σήμερα είχαμε ακόμα Liverpool-Wolves 2-1. 

Forest: John Victor, Savona, Milenković, Murillo, Williams, Domínguez (Awoniyi 87'), Anderson, Hutchinson, Gibbs-White, Hudson-Odoi (Bakwa 92'), Igor Jesus.
Manchester City: Donnarumma, Nunes, Dias, Gvardiol, O'Reilly, Silva, González, Reijnders (Savinho 73'), Cherki (Aké 89'), Foden, Haaland. 
Σκόρερς: Hutchinson 54' - Reijnders 48', Cherki 83'.
Διαιτητής: Rob Jones. Κίτρινες: Anderson 43' - Dias 36', O'Reilly 59'.
Θεατές: 30.778 (ισοφάριση του φετινού ρεκόρ από τον αγώνα με τη Manchester United).

Sean Dyche: "Είμαι πολύ περήφανος για την ομάδα σήμερα. Κρατήσαμε τη City σε λίγες και όχι κραυγαλέες ευκαιρίες και φτιάξαμε κι εμείς κάποιες μεγάλες στιγμές. Πολλά παιδιά έπαιξαν εξαιρετικά. Είναι κρίμα που είμαι αναγκασμένος να μιλήσω για άλλα πράγματα. Για μένα είναι ασύλληπτο. Είναι απαίσιο, όταν έχεις παίξει τόσο καλά, να μιλάς για το πώς οι διαιτητές επηρέασαν τον αγώνα. Το έκαναν, όμως, σαφέστατα. Το είδαν όσοι ήταν στο γήπεδο και όσοι έβλεπαν τον αγώνα από την τηλεόραση. Ο αγώνας ήταν πολύ εύκολος διαιτητικά, κατά τη γνώμη μου, και η απόφαση του VAR επίσης πολύ εύκολη. Ώρες ώρες δεν μπορώ να καταλάβω προς τα πού πηγαίνει το ποδόσφαιρο. Είμαι μεγάλος φαν του VAR, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να μην παίρνεις τη σωστή απόφαση σε τέτοια φάση. Ο Gibbs-White ξεκάθαρα σπρώχνεται και πέφτει κάτω, και μετά δεν μπορεί να αποκρούσει γιατί μόλις σηκώνεται η μπάλα περνάει ανάμεσα στα πόδια του, με τα οποία θα την απέκρουε. Όπως και να το δεις, φάουλ είναι. Θα πουν κάποιοι: 'Η μπάλα δεν ήταν κοντά του'. Και λέω εγώ: Όταν η μπάλα δεν είναι κοντά στον τερματοφύλακα και τον ρίχνεις κάτω, είναι φάουλ ή όχι;' Όλοι ξέρουμε ότι είναι. Κι από πάνω βάζουν και γκολ από αυτή τη φάση, οπότε διπλή η ζημιά. Στο πρώτο ημίχρονο ένας παίκτης κλωτσάει τη μπάλα μακριά. Όταν γινόταν αυτό στη δεκαετία του 1980 που έπαιζα, παίρναμε κίτρινη κάρτα. Πετάει τη μπάλα στην κερκίδα και μετά πέφτει κάτω σαν να τραυματίστηκε. Πώς γίνεται αυτό; Τίποτα δεν συνέβη; Ο ίδιος ρίχνει κάτω τον Jesus στο δεύτερο ημίχρονο. Κατά λάθος, λένε. Αν όμως ο Jesus ήταν σε σαφή θέση για γκολ, κατά λάθος ή όχι, όλοι ξέραμε τι θα γινόταν. Θα έπαιρνε κόκκινη. Γιατί λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση δεν πήρε κίτρινη; Πραγματικά, το βρίσκω πολύ παράξενο. Δεν είναι κάτι δύσκολο. Του δίνεις κίτρινη και τον στέλνεις στα αποδυτήρια. Έχω μείνει έκπληκτος. Θαυμάζω πολύ τους διαιτητές, η δουλειά τους είναι δύσκολη και καταφέρνουν να την κάνουν πολύ καλά. Γιατί τώρα εγώ που λέω τη γνώμη μου κινδυνεύω να τιμωρηθώ;"

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.