Μια ήττα στο AmEx από τη Brighton δεν είναι ποτέ καταστροφή. Στο κάτω κάτω, σε μια τέτοια χρονιά μια ήττα μπορεί να μας συμβεί οπουδήποτε. Όμως πραγματικά σήμερα άρχισα να ανησυχώ. Γνωρίζοντας ότι χθες η West Ham έχει συντριβεί από τη Liverpool (5-2) και η Leeds είχε χάσει στην έδρα της από την Arsenal (0-1), ακούγοντας σήμερα ότι η Fulham είχε κάνει ένα γρήγορο 2-0 επί της Tottenham (τελικό 2-1), υπέθετα ο αφελής ότι οι παίκτες μας θα κατέβαιναν με το μαχαίρι στα δόντια. Πόσο έξω έπεσα. Μπορεί να χάσαμε μόνο 2-1, αλλά η Brighton κράτησε ένα σκορ που διαμορφώθηκε μόλις στο 15' με τη μεγαλύτερη άνεση του κόσμου. 

Τελικά ενδιαφέρονται όλοι να παραμείνουμε στην Premier League; Είναι όλοι στο ίδιο μήκος κύματος; Γιατί εγώ άλλα είδα σήμερα. Όταν έχεις μπροστά σου 75 και βάλε λεπτά για να ισοφαρίσεις και παίζεις έτσι, όταν αρχικά πιο πιθανό μοιάζει το 3-1 παρά το 2-2 και μετά, όταν οι γηπεδούχοι κάθονται πίσω, δείχνεις ανίκανος να νικήσεις την άμυνά τους και φτιάχνεις 2-3 ανθυποευκαιρίες σε όλο το ματς, όταν στηρίζεις τις ελπίδες σου για ν' αλλάξεις την τύχη σου σε κάποιον Dilane Bakwa που κάνει στο 90φεύγα επιθετικό φάουλ εκτός φάσης (!!!), μετά τι δικαιολογία έχεις; Πώς να πείσεις εμένα που σε ακολουθώ και σε στηρίζω ότι νοιάζεσαι πραγματικά να μείνεις στην κατηγορία; 

Η Forest έχασε άλλη μια μεγάλη ευκαιρία να ξεφύγει από τη West Ham, και την Τετάρτη, όταν οι Hammers θα παίζουν λονδρέζικο ντέρμπι στο Craven Cottage με τη Fulham, θα δοκιμάζεται στο Etihad από τη Manchester City. Ποιος έχει περισσότερες ελπίδες να νικήσει; Α μπράβο. Άρα, το άλλο Σαββατοκύριακο ενδέχεται να υποδεχθούμε τη Fulham, που έχει πάρει φόρα και ονειρεύεται Ευρώπη, εντελώς με την πλάτη στον τοίχο και με κάτι που στην αρχή της χρονιάς θεωρούσαμε ευλογία και τώρα θα καταντήσει "βαρίδι": τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Κι όλα αυτά επειδή ο πάγκος μας είναι άδειος και δεν υπάρχει κάποιος "game changer" επιπέδου έστω Jota Silva... Σήμερα μάλιστα, χάριν Bakwa, έμεινε εκτός 20άδας και ο Lorenzo Lucca. Όχι βέβαια ότι κι αυτός έδειξε με την απόδοσή του την Πέμπτη ότι άξιζε μια θέση...

Πραγματικά, δεν υπάρχουν και πολλά να γράψεις γι' αυτό το ματς. Είχαμε ένα φρενήρες πρώτο 15λεπτο, όπου η άμυνά μας κοιμόταν βαθιά (και εξακολούθησε στο υπόλοιπο πρώτο ημίχρονο, όταν η Brighton ενδιαφερόταν ακόμα να παίξει μπάλα και έχασε καλές ευκαιρίες), και ένα δεύτερο μέρος όπου οι Seagulls έκαναν διαχείριση και οι δικοί μας έπαιρναν αποφάσεις που πιο τσαπατσούλικες δεν γινόταν. Ο Matz Sels, που λόγω του τραυματισμού του Stefan Ortega την Πέμπτη υποχρεώθηκε άρον άρον να επιστρέψει από τα "πιτς" (και τρομάξαμε όλοι στο 31' όταν τον είδαμε κάτω να ζητάει πρώτες βοήθειες), αφού τον Angus Gunn μάλλον ο μόνος που τον εμπιστεύεται αυτή την εποχή είναι... ο προπονητής της Εθνικής Σκοτίας, μάζεψε μάνι-μάνι δύο φορές τη μπάλα από τα δίχτυα του και ευτυχώς στη συνέχεια μας κράτησε μέσα στο ματς. Κι εμείς βέβαια περιμένουμε να δούμε ποιο τίμημα θα πληρώσουν οι υπεύθυνοι για την τάχαμου "ενίσχυση" του ρόστερ το περασμένο καλοκαίρι. Όλοι ξέρουμε για ποιον χτυπάει η καμπάνα... Προλαβαίνουμε μήπως να αλλάξουμε πάλι προπονητή; Γιατί αυτοί που ζήτησαν την απομάκρυνση του Sean Dyche, ενός τεχνικού ψημένου στις μάχες της παραμονής, οι παίκτες δηλαδή, επαναλαμβάνω ότι σήμερα δεν μου έδειξαν πως ενδιαφέρονται να μείνει η ομάδα στην κατηγορία και όχι να πέσει με συνοπτικές διαδικασίες ώστε να τραβήξει ο καθένας το δρόμο του...

Εδώ θα κάνω μια εξαίρεση. Δεν έβαλα τυχαία επάνω τη φωτογραφία του Morgan Gibbs-White να υπερφαλαγγίζει τον ρέκορντμαν (πλέον) συμμετοχών στην Premier League James Milner. Ήταν ο μόνος που έβλεπα να ενδιαφέρεται, κι ας έχει υπερβέβαιη τη μεταγραφή σε περίπτωση υποβιβασμού (μπορεί και σε περίπτωση παραμονής). Πέτυχε ένα υπέροχο γκολ, έκανε κάποιες φανταστικές ντρίμπλες εκεί που οι άλλοι είχαν κολλήσει, αλλά συμπαράσταση δεν είχε. Παίκτες στους οποίους έχουμε βασιστεί πολύ όλα αυτά τα χρόνια, όπως ο Neco Williams, ο Ola Aina και ο Murillo, πελαγοδρομούσαν στη μετριότητα, ο Elliot Anderson δεν ήταν στα καλύτερά του (και η συνήθεια να χάνει τη μπάλα πάνω στη ντρίμπλα έξω από την περιοχή πρέπει κάποια στιγμή να κοπεί), οι δύο εξτρέμ Callum Hudson-Odoi και Omari Hutchinson ήταν μακριά από τον καλό τους εαυτό (αν ήμουν ειδικά ο δεύτερος θα ντρεπόμουν να βγω στην κόντρα και να με προλάβει και να με κόψει ο σαραντάρης Milner), όπως και ο Ibrahim Sangaré. Ε, καταλαβαίνει εύκολα κανείς ότι μια ομάδα με τόσο "ρηχό" ρόστερ όπως η Forest, αν έχει τα ατού της σε κακή μέρα δύσκολα μπορεί να ανατρέψει μια σε βάρος της κατάσταση.

Η οποία, μάλιστα, δημιουργήθηκε και από πολύ νωρίς, πράγμα που επίσης έπαιξε το ρόλο του στην ψυχολογία του αγώνα. Μετά από δύο ακίνδυνα σουτ, ένα του Hutchinson στο 2' και ένα του Kaoru Mitoma στο 3', στο 6' ο Williams έχασε το κοντρόλ και ξεκίνησε μια σειρά από καραμπόλες, που είχαν ως αποτέλεσμα η μπάλα να πάρει ύψος, ο Pascal Groß να πιάσει την κεφαλιά και ο Diego Gómez, λίγο πιο μέσα από τη δεξιά γωνία της μεγάλης περιοχής, να πιάσει το βολέ της ζωής του, στέλνοντας τη μπάλα μετά από διαγώνια τροχιά να καρφωθεί στην απέναντι γωνία του Sels, που μάλλον "σκουριασμένος" από την απραξία έπεσε λίγο καθυστερημένα. 

Οι οιωνοί δεν ήταν καλοί, παρ' όλα αυτά η ισοφάριση δεν άργησε. Ήταν το 13', όταν η Forest έκανε τη μοναδική της όμορφη επιθετική ενέργεια σε όλο το ματς. Ο Murillo έκανε μια συρτή μπαλιά την οποία Williams και Hudson-Odoi άφησαν να περάσει κάτω από τα πόδια τους και η μπάλα κατέληξε σε θέση αριστερού εξτρέμ στον Igor Jesus, που βλέποντας τον Gibbs-White να κατεβαίνει από τον άξονα τον σημάδεψε σωστά. Ο αρχηγός χρειάστηκε μόνο ένα άγγιγμα πριν πιάσει πάνω στην κίνηση ένα φανταστικό βολέ που κατέληξε στο αριστερό "Γ" του ανήμπορου να κάνει οτιδήποτε Bart Verbruggen. Όμως αυτό το υπέροχο γκολ (βάζει υποψηφιότητα για Γκολ της Σεζόν αν με ρωτάτε) δεν στάθηκε αρκετό να καλύψει την ανεξήγητα κακή αμυντική μας συμπεριφορά. Μόλις δύο λεπτά αργότερα ο Ferdi Kadıoğlu, παλιός παίκτης του Vitor Pereira στη Fenerbahçe, έκανε μια πολύ ψηλή σέντρα που έμοιαζε εντελώς ακίνδυνη. Όμως ο Williams κοιμήθηκε και πάλι, ο Jack Hinshelwood του πήρε την κεφαλιά και βρήκε τον Danny Welbeck, που με άνεση έβαλε πλάτη τον Murillo και στρέφοντας το κορμί του 180 μοίρες εκτέλεσε εν ψυχρώ τον Sels. 

Το αμυντικό κομφούζιο συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του πρώτου μέρους, και πραγματικά ήμασταν τυχεροί που δεν δεχθήκαμε κι άλλο γκολ ώστε το ματς να τελειώσει εκεί, ειδικά στη φάση του 18', όταν ο Mitoma βγήκε απέναντι στον Sels και ο Βέλγος, πάντα καλός στα τετ α τετ, τον νίκησε και μας επέτρεψε να συνεχίσουμε να ελπίζουμε. Στο 25' ούτε ένας δεν διανοήθηκε να σταματήσει τον Mats Wieffer που κατέβηκε με όλη του την άνεση από τον άξονα αλλά ευτυχώς σούταρε αδύναμα και πάνω στον Sels. Δευτερόλεπτα αργότερα το μακρινό σουτ του Welbeck έφυγε λίγο έξω από το δεξί δοκάρι, κι αφού ο Sels σηκώθηκε και ησυχάσαμε (ο Gunn έκανε την προθέρμανσή του ξέροντας ασφαλώς ότι μόνο στην έσχατη περίπτωση θα έμπαινε) στο 35' οι γηπεδούχοι άλλαξαν περίπου ανενόχλητοι τη μπάλα στο ύψος της περιοχής μας αλλά το σουτ του Hinshelwood ήταν πολύ άστοχο. Νέος κίνδυνος στο 37' στη σέντρα του Jan Paul van Hecke, με τον Hinshelwood να πιάνει την κεφαλιά-ψαράκι και τον Sels να σώζει ξανά. Κάτι προσπάθησαν οι δικοί μας προς το τέλος του ημιχρόνου, με μια φοβερή μακρινή πάσα του Aina στον Hudson-Odoi που έκανε μια πολύ όμορφη ντρίμπλα στον Wieffer και σούταρε, αλλά ο van Hecke έριξε το κορμί του μπροστά στη μπάλα και κόντραρε σε κόρνερ, και στις καθυστερήσεις, με ένα ανάλογο σουτ του Jesus να σταματάει στο κεφάλι του Lewis Dunk.

Η Brighton απείλησε ξανά μόνο στις αρχές της επανάληψης, και συγκεκριμένα στο 49', όταν το σουτ του Mitoma από τα όρια της περιοχής έφυγε λίγο έξω από το δεξί δοκάρι, και στο 53', με το σουτ του Groß να αναχαιτίζεται από τον Sels στη δεξιά του γωνία. Η συνέχεια από πλευράς τελικών προσπάθειών ανήκε στους Reds, που όμως πάντα έπαιρναν τη λάθος απόφαση στην κρίσιμη στιγμή. Μετά τη διπλή αλλαγή (Luca Netz και Jair αντί Williams και Hutchinson) και την αλλαγή συστήματος από τον Pereira από το κλασικό 4-2-3-1 στο 3-4-3, φτάσαμε κάπως κοντά στο 60', με την υπέροχη προσπάθεια του Gibbs-White από αριστερά και το γύρισμα στον Jesus, που όμως γλίστρησε και πρόλαβε να στρώσει στον Sangaré, το σουτ του οποίου ήταν εύκολη λεία για τον Verbruggen. Μια προσπάθεια του Anderson στο 65' έφυγε δυσανάλογα άουτ με τη θέση από την οποία έγινε, ο Verbruggen έκανε... προπόνηση στη κεφαλιά του MGW από τη σέντρα του Hudson-Odoi στο 73' και τότε ο Pereira είχε τη.. φαεινή ιδέα να βάλει τον Bakwa αντί του CHO. Από κει και πέρα ήταν σαν να παίζαμε με δέκα. Λίγο αργότερα πέρασαν και οι Taiwo Awoniyi και Dan Ndoye αντί των Aina και Jesus, όμως δεν άλλαξαν και πολλά. Ο Taiwo προσπάθησε να σκοράρει στην πρώτη του επαφή με τη μπάλα (85'), αλλά η κεφαλιά του στη σέντρα-φάουλ του Anderson έφυγε εκτός. Και στο 94' έγινε στην αντίπαλη περιοχή μια φάση με πολλές κόντρες, στην οποία σούταραν μεταξύ άλλων ο Bakwa και ο Jair, αλλά δεν βγήκε τίποτα και μία ακόμα έξοδος κατέληξε στο γνωστό μηδέν εις το πηλίκον.

Το τι ακολουθεί το είπαμε (και δεν έχουμε δυστυχώς κανέναν λόγο να αισιοδοξούμε), ας δούμε λοιπόν τι άλλο συνέβη στην 28η αγωνιστική, που ολοκληρώθηκε το βράδυ με τον αγώνα Arsenal-Chelsea 2-1, εκτός από τους αγώνες στους οποίους αναφερθήκαμε παραπάνω: Wolves-Aston Villa 2-0 (το ρεκόρ της Derby παραμένει άθικτο για άλλη μια χρονιά), Bournemouth-Sunderland 1-1, Burnley-Brentford 3-4 (3-3 από 0-3 και ακύρωση του 4-4 στο 98' μέσω VAR!), Newcastle-Everton 2-3, Manchester United-Crystal Palace 2-1. (Σα να λέμε, και οι τέσσερις σημερινοί αγώνες τελείωσαν 2-1 υπέρ των γηπεδούχων...)

Brighton: Verbruggen, Wieffer (Veltman 71'), van Hecke, Dunk, Kadıoğlu, Milner (Baleba 86'), Groß, Gómez (March 86'), Hinshelwood, Mitoma (De Cuyper 91'), Welbeck. 
Forest: Sels, Aina (Ndoye 82'), Milenković, Murillo, Williams (Netz 56'), Sangaré, Anderson, Hutchinson (Jair 56'), Gibbs-White, Hudson-Odoi (Bakwa 74'), Igor Jesus (Awoniyi 83').
Σκόρερς: Gómez 6', Welbeck 15' - Gibbs-White 13'.
Διαιτητής: Andy Madley. Κίτρινες: Wieffer 55', Mitoma 84', Dunk 93' - Anderson 30'.
Θεατές: 31.427 (Forest: περίπου 3.000). 

Vitor Pereira: "Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι άλλο να έχεις οκτώ μέρες για να προετοιμάσεις έναν αγώνα και άλλο να έχεις τρεις. Εμείς παίξαμε πριν από τρεις μέρες. Η κούραση δεν είναι μόνο σωματική αλλά και πνευματική, αφού πάντα έχεις ανάγκη να συνέλθεις, αλλά αυτή είναι η κατάσταση. Δεν είναι δικαιολογία το Europa League, αφού είμαστε εκεί και παίζουμε σ' αυτό, οπότε το καλεντάρι λέει ότι έχουμε αγώνα κάθε τρεις μέρες. Εμείς πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να το αντιμετωπίσουμε και να είμαστε πάντα έτοιμοι για τον επόμενο αγώνα. Και δεν μπορούμε να πιέσουμε τον αντίπαλο όταν δεν είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε. Η Brighton μας πίεσε δυναμικά, ενώ οι δικές μας στιγμές από ποιοτικής πλευράς δεν αντιπροσωπεύουν αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Πιέζαμε σε λάθος στιγμή και με λάθος τρόπο. Πιστεύαμε πως είχαμε την ενέργεια για να το κάνουμε, δεν γίνεται όμως χωρίς συντονισμό, ειδικά όταν δεν έχουμε δυνάμεις για να κερδίζουμε τις προσωπικές μονομαχίες. Τους ανοίξαμε χώρους και μας έβαλαν δύο γκολ, αφού είναι μια πολύ καλή ομάδα. Ήταν δύσκολο να ελέγξουμε τον αγώνα έχοντας κατοχή της μπάλας. Στο δεύτερο ημίχρονο, κατά την άποψή μου, τα πράγματα άλλαξαν εντελώς. Αλλάξαμε το σύστημά μας σε κάτι που δεν είχαμε δουλέψει. Παρ' όλα αυτά, δεν αφήσαμε χώρους ούτε δώσαμε τη δυνατότητα στους αντιπάλους μας να φτιάξουν ευκαιρίες. Και είχαμε μια-δυο ευκαιρίες να ισοφαρίσουμε. Κρατάω στο μυαλό μου την αντίδραση των παικτών και το ότι τώρα έχουμε δύο συστήματα για να αγωνιστούμε στο επόμενο παιχνίδι. Πιστεύω πως πρέπει να εστιάσουμε στο παρόν και στην ημέρα που παίζουμε και στον αγώνα που παίζουμε. Όχι στο μέλλον. Θα δούμε τι θα συμβεί στο μέλλον. Όταν χάνεις τη συγκέντρωσή σου σκεπτόμενος τι μπορεί να συμβεί, για μένα είναι λάθος. Πρέπει να εστιάζουμε στο τώρα".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.