Έπρεπε να περάσουν οκτώ αγώνες πρωταθλήματος και να μας επισκεφθεί η χειρότερη άμυνα της Premier League για να σπάσει η φετινή κατάρα του City Ground και των ΟΚΤΩ αγώνων χωρίς νίκη στο γήπεδο που ακόμα και στις δύσκολες δύο πρώτες χρονιές στην κατηγορία αποτελούσε το μεγάλο μας ατού. Για να προσπεράσει δε η τρίτη χειρότερη επίθεση του πρωταθλήματος τη δεύτερη χρειάστηκε να πεταχτεί στα σκουπίδια ένα ολόκληρο ημίχρονο όπου η εν λόγω άμυνα δεν απειλήθηκε καν, να παγώσει η κερκίδα από ένα γκολ στις καθυστερήσεις και να υποκλιθεί όλος ο κόσμος στο ηχηρό ξύπνημα του τύπου με το περιβραχιόνιο. 

Το πρώτο ημίχρονο του σημερινού αγώνα Forest-Burnley, που εξ ορισμού χαρακτηριζόταν "must-win" για την ομάδα μας ενώ όλοι είχαν στο μυαλό τους το 0-0 με τους Wolves μετά από... 35 τελικές, ήταν από τα πιο περίεργα που έχω παρακολουθήσει ποτέ στα χρόνια που υποστηρίζω τους Reds. Σαν όλη η ομάδα να είχε βαριά πόδια από την Πέμπτη (ίσως λογικό γιατί επτά στους έντεκα βασικούς της νίκης επί της Porto βρέθηκαν στο αρχικό σχήμα και σήμερα), σαν να ήταν επηρεασμένη από τη συγκινησιακή φόρτιση του γενναίου Elliot Anderson, που κατέβηκε να παίξει ενώ -αν τηρήθηκαν τα αγγλικά έθιμα- η αγαπημένη του μητέρα δεν έχει καν ταφεί ακόμα, ή σαν να είχε φάει συλλήβδην κάποιο μάτιασμα, η ουσιαστικά καταδικασμένη σε υποβιβασμό Burnley πέρασε ίσως το πιο άνετο 45λεπτο της φετινής παρουσίας της στην Premier League και από πάνω επωφελήθηκε από ένα λάθος για να πάρει προβάδισμα στο σκορ στην εκπνοή. 

Στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου τα πράγματα έδειχναν να κυλάνε στο ίδιο μοτίβο, ώσπου μια λάθος κεφαλιά προς τα πίσω απέφερε την ισοφάριση κι από κει και πέρα το γήπεδο κατηφόρισε, αφού μέσα σε έξι λεπτά το 0-1 είχε γίνει 2-1 και μέσα σε δεκατέσσερα 3-1, με δράστη τον παίκτη που ίσως ήταν περισσότερο από κάθε άλλον σκιά του εαυτού του στο πρώτο μέρος και είχε χάσει και μια άχαστη ευκαιρία στις αρχές του δεύτερου. Ο Morgan Gibbs-White είναι παίκτης ψυχολογίας, και η ψυχολογία του έχει δεχθεί ουκ ολίγα πλήγματα φέτος, με αποδόσεις "μοιραίου" σε κρίσιμα παιχνίδια, με απώλεια της θέσης του στην Εθνική, και τώρα με έναν κόμπο στο λαιμό όταν μιλούσε για το φρικτό χτύπημα της μοίρας στον συμπαίκτη του στη Forest και τα "Τρία Λιοντάρια". Το πρώτο γκολ τον ξεκλείδωσε, το δεύτερο και το τρίτο τον απογείωσαν, ο Vítor Pereira τον έβγαλε στο τέλος για να γνωρίσει την αποθέωση και του φύλαγε δυνατές πατρικές αγκαλιές για μετά το σφύριγμα της λήξης. Ο πλέον πρώτος σκόρερ της ομάδας στη φετινή περίοδο (έφτασε τα 15 γκολ, τα 12 στο πρωτάθλημα, και άφησε πίσω του με 14 τον Igor Jesus παρ' όλο που ο Βραζιλιάνος σκόραρε κι αυτός) μπαίνει στην τελική ευθεία των επτά και ίσως οκτώ "τελικών" σε πρωτάθλημα και Ευρώπη με το ηθικό στα ύψη, πράγμα που σίγουρα αποτελεί καλό νέο για τους Reds, και -ποιος ξέρει;- ίσως ο Thomas Tuchel να ξανασκεφτεί την απόφασή του να τον αφήσει έξω από την αποστολή της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ακόμα πιο καλό νέο ήταν η χθεσινή ισοπαλία της Tottenham που προηγήθηκε δύο φορές και ισοφαρίστηκε ισάριθμες από τη Brighton (2-2), παραμένει χωρίς νίκη μέσα στο 2026 και μετά το σημερινό αποτέλεσμα έχει μείνει πια πέντε ολόκληρους βαθμούς πίσω μας - προβάδισμα που ασφαλώς και δεν μας εξασφαλίζει τίποτα, αλλά είναι οπωσδήποτε σημαντικό. Στους τέσσερις είναι η απόστασή μας από τη West Ham, που τώρα έχει εκείνη το άγχος να πάρει οπωσδήποτε κάτι από τον αγώνα της Δευτέρας με την ανεβασμένη Crystal Palace στο Selhurst Park ο οποίος κλείνει το πρόγραμμα της 33ης αγωνιστικής, ενώ η Leeds που νίκησε εύκολα (3-0) στην έδρα της τους ουραγούς Wolves είναι τρεις βαθμούς πιο πάνω από μας και μοιάζει να αναπνέει πολύ πιο ελεύθερα - αν και εμείς θα προτιμούσαμε να κινδυνεύει ακόμα, αφού την τρίτη από το τέλος αγωνιστική παίζει εκτός με την Tottenham και την τελευταία επίσης εκτός με τη West Ham. 

Μ' αυτά όμως έχουμε καιρό για να ασχοληθούμε. Όπως είπαμε, ο Anderson, αφού κατέθεσε στο κέντρο του γηπέδου, μπροστά σε συμπαίκτες και αντιπάλους με μαύρα περιβραχιόνια, τη φανέλα του με το 8 και το όνομα "ΜΑΜΑ" και λίγα λουλούδια στο κέντρο του γηπέδου και χάθηκε στην αγκαλιά των συμπαικτών του καθώς η εικόνα της κυρίας Helen εμφανιζόταν στον φωτεινό πίνακα και δάκρυα κυλούσαν στην κερκίδα, πήρε τη θέση που είχε την Πεμπτη ο Nico Domínguez - και το έβλεπες ότι προσπαθούσε να πνίξει τη λύπη του και να συγκεντρωθεί στο παιχνίδι, αλλά ήταν ανθρώπινα αδύνατο. Σε σχέση με την ενδεκάδα του προημιτελικού του Europa League υπήρχαν μόνο τρεις ακόμα αλλαγές, εφόσον οι τραυματισμοί του Chris Wood και του Murillo δεν αποδείχθηκαν καθοριστικοί: τη θέση του πιο λαβωμένου απ' όλους, του Callum Hudson-Odoi, πήρε ο Dilane Bakwa, ο Matz Sels αντικατέστησε τον Stefan Ortega στο τέρμα και ο Nikola Milenković επανήλθε αντί του Jair. Οι ιστοσελίδες των αποτελεσμάτων ανέφεραν ως τραυματία και τον εκτός αποστολής Dan Ndoye - ίσως κάτι να συνέβη στην προπόνηση...

Και άρχισε το... μαρτύριο του πρώτου ημιχρόνου, το απόλυτο ξενέρωμα μετά το θριαμβικό "RED AND WHITE ARMY", ένα ακόμα φανταστικό κορεό από τους "Forza Garibaldi" στο Trent End. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι το 25' δεν είχε καταγραφεί ούτε μια φάση, αφού οι παίκτες του Scott Parker έδειχναν ικανοποιημένοι απλώς με το να χαλάνε τις δικές μας -όχι και τόσο ποιοτικές, για να πούμε την αλήθεια- προσπάθειες. Και τότε ο νεαρότερος διαιτητής της Premier League Tom Kirk, που είχε οριστεί ως άρχοντας του αγώνα, έδωσε ένα αμφισβητούμενο φάουλ στον Anderson πολύ μακριά από την περιοχή μας. Ο James Ward-Prowse, πέρσι δανεικός από τη West Ham σε μας και φέτος μέσω του "ψυγείου" του Nuno Espírito Santo δανεικός στη Burnley, είπε έτσι κι αλλιώς να δοκιμάσει από εκεί να ισοφαρίσει επιτέλους το στοιχειωμένο ρεκόρ του David Beckham για γκολ από εκτελέσεις φάουλ στην Premier League. Αλλά το 18-17 παρέμεινε, αφού ο Sels το ψυλλιάστηκε και απέκρουσε πέφτοντας στη δεξιά του γωνία. Εμείς είχαμε την πρώτη μας τελική μόλις στο 35', όταν η σέντρα του Neco Williams για τον Wood στο δεύτερο δοκάρι παραήταν δυνατή για να πιάσει ο Νεοζηλανδός την κεφαλιά όπως την ήθελε.

Και έγινε (39') η φάση που καθόρισε το πρώτο μέρος. Μια πολύ βαθιά μπαλιά προς την περιοχή μας βρήκε περιέργως με ακρίβεια διαβήτη στο "D" τον Zian Flemming. Ο Ολλανδός κατέβασε ωραία και ήταν έτοιμος να εκτελέσει όταν ο Murillo μπήκε στη φάση και έδιωξε. Φανταστική επέμβαση, αλλά ο Βραζιλιάνος είχε τεντώσει μάλλον υπερβολικά το πόδι του, που τον τράβηξε αμέσως και στάθηκε αδύνατο να συνεχίσει. Αντί για την προφανή επιλογή του Morato, o Pereira προτίμησε να βασιστεί στον Jair, που δείχνει πολύ πιο αξιόπιστος από τον συμπατριώτη του αλλά... είναι δεξιοπόδαρος. Η ανάγκη έφερε τον πιο έμπειρο Milenković στα αριστερά, όπου δεν είναι και το φόρτε του. Κι αφού κύλησαν αρκετά λεπτά χωρίς το παραμικρό, στην τελευταία φάση του πρώτου μέρους ο Σέρβος μπερδεύτηκε προσπαθώντας να αποκρούσει αρκετά μακριά από τη θέση του, οι Clarets έκλεψαν, ο Jaidon Anthony άνοιξε στον Quilindschy Hartman, ο Ολλανδός από αριστερά έκανε το γύρισμα στην άλλη πλευρά κι εκεί ο Milenković έλειπε και πάλι, με αποτέλεσμα ο Flemming να σουτάρει ανενόχλητος σχεδόν από τη μικρή περιοχή και να "πάρει μέσα" τα χέρια του Sels, που προσπάθησε χωρίς αποτέλεσμα να αποσοβήσει το μοιραίο. Δευτερόλεπτα αργοτερα, μετά το τελευταίο σφύριγμα του Kirk, τα γιούχα ακούγονταν παντού στο City Ground. 

O Pereira κατέφυγε στη λύση του Jesus, χωρίς όμως να βγάλει τον Wood, που παρ' ότι βαρύς απασχολούσε κόσμο στην επίθεση. Αυτός που βγήκε ήταν ο Bakwa, που πέταξε ακόμα μια ευκαιρία να δείξει ότι αξίζει να μείνει στο ρόστερ και του χρόνου. Και παρά λίγο η αλλαγή να αποδώσει σχεδόν αμέσως: στο 53' σε σουτ του Jesus η μπάλα κόντραρε σε αντίπαλο και σχεδόν στρώθηκε στον Gibbs-White που περίμενε αριστερά στην περιοχή, απέναντι στον Martin Dúbravka. Ο Morgan έδειξε να αιφνιδιάζεται, προσπάθησε να σουτάρει με τη μία και στραβοκλώτσησε εντελώς. Κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι αν τελικά η μοίρα θέλει να πέσουμε... Τελικά η μοίρα ήθελε την πανηγυρική εξιλέωση του MGW.

Ο προβληματισμός κράτησε μόνο ένα δεκάλεπτο - ας είναι καλά το λάθος του "ακέφαλου" Ward-Prowse, που προσπάθησε να αποκρούσει ένα μάλλον απελπισμένο γέμισμα με το κεφάλι από τον Milenković και έστρωσε λουκούμι τη μπάλα στον Gibbs-White, στο ίδιο σημείο με τη φάση του 53'. Αυτή τη φορά ο αρχηγός δέχθηκε ψύχραιμα το δώρο, κοντρόλαρε και με άψογο πλασέ στην απέναντι γωνία έγραψε το 1-1. Ο Parker προσπάθησε να αντιδράσει με την είσοδο του Νοτιοαφρικανού Lyle Foster στη θέση του Marcus Edwards και μετατόπιση του Anthony από το αριστερό στο δεξί άκρο της επίθεσής του. Και κόντεψε να δικαιωθεί στο 65', αφού ο Anthony σέντραρε και ο Foster πλάσαρε αμέσως, για να αντιδράσει και πάλι σωστά ο Sels στη δεξιά του γωνία (γενικά, όπως θα διαπιστώσετε και παρακάτω, οι αλλαγές στον συγκεκριμένο αγώνα είχαν άμεση επίδραση). Δύο λεπτά αργότερα, όμως, το City Ground εξερράγη και πάλι, όταν το πείσμα του Wood και του Jesus απέφεραν την ανάκτηση της μπάλας και το άνοιγμα στον Omari Hutchinson, που μετά την αποχώρηση του Bakwa είχε περάσει στη φυσική του θέση στα δεξιά. Ο νεαρός ξέφυγε, μπήκε στην περιοχή, σέντραρε στο δεύτερο δοκάρι και ο Gibbs-White, που περίμενε πάλι πάνω κάτω στο ίδιο σημείο, με δυνατό βολέ έδωσε το προβάδισμα στους Reds. 

Κι άρχισε η άλλη μεγάλη προσπάθεια: της διαχείρισης. Ο Parker δεν είχε τίποτα να χάσει και ενίσχυσε την επίθεσή του με τον Jacob Bruun Larsen, ενώ ταυτόχρονα ο Pereira περνούσε τον Ryan Yates στη θέση του αποκαμωμένου Wood, που φανερά δεν αντέχει ακόμα για ολόκληρο 90λεπτο. Κίνηση που γύριζε την ομάδα πίσω... θεωρητικώς. Όπως όμως επισήμανα στα παιδιά της Λέσχης που παρακολουθούσαμε μαζί το ματς, ο Ryan είναι... πονηρός και βγαίνει συχνά ως κρυφός επιθετικός. Δεν είχαν περάσει παρά λίγα δευτερόλεπτα από την είσοδό του και βρέθηκε στο δεξί άκρο της επίθεσης, ζητώντας επιτακτικά και παίρνοντας τη μπάλα από τον Ola Aina. Κλεισμένος από αντίπαλο, δεν ξέρω κι εγώ πώς κατάφερε και από την τελική γραμμή έβγαλε την ΤΕ-ΛΕΙ-Α σέντρα στο πέναλτι, όπου με καλοζυγισμένη κεφαλιά ο Gibbs-White έστειλε τη μπάλα στη δεξιά γωνία του Dúbravka, που έπεσε χωρίς αποτέλεσμα: 3-1 και η πολυπόθητη νίκη πλησίαζε ακόμα περισσότερο. Μια τριπλή αλλαγή για τη Burnley, μια διπλή για μας (βγήκαν MGW και Hutchinson για να μπουν Morato και Domínguez) και ενδιάμεσα μια ωραία προσπάθεια του Ibrahim Sangaré που κατέληξε σε ένα φαρμακερό σουτ του Williams ξυστά άουτ μας πήγαν ως το 98', όταν ο Domínguez βλέποντας την άμυνα των φιλοξενουμένων ψηλά έβγαλε στο "ξέφωτο" τον Jesus. Ο Βραζιλιάνος ξεχύθηκε προς το τέρμα και, παρ' όλο που δύο αντίπαλοι τον έφτασαν, είχε την ψυχραιμία να πλασάρει εύστοχα στη δεξιά γωνία του Dúbravka για το 4-1 και το τέταρτο μόλις φετινό του γκολ στην Premier League. Πανηγυρισμοί, κροκόδειλος κλπ., με τη Forest εκεί που βρισκόταν σε κατάσταση ημιϋπνώσεως και απελπισίας να φροντίζει και τη διαφορά τερμάτων της, με εξωπραγματική ευστοχία τουλάχιστον στις ουσιαστικές τελικές της στο δεύτερο μέρος (4 στις 6)!

Επόμενος αντίπαλός μας, μακριά από το City Ground αυτή τη φορά, η Sunderland, μια σκληροτράχηλη ομάδα που σήμερα μέσα σε δύο λεπτά έκανε το 3-1 υπέρ της Aston Villa στο Birmingham 3-3, πριν καμφθεί τελικά από ένα γκολ στις καθυστερήσεις (τελικό 4-3). Πολύ βαθιά στον έξτρα χρόνο (στο.. 100') κρίθηκε και το ντέρμπι του Merseyside, με τη Liverpool να επικρατεί εκτός της Everton με 2-1. Βέβαια το ματς στο οποίο (φυσιολογικά) συγκεντρώθηκαν όλοι οι προβολείς ήταν το Manchester City-Arsenal 2-1, που φέρνει πλέον την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην κόψη του ξυραφιού, με τη City μόλις τρεις βαθμούς πίσω από τους Gunners και με ματς λιγότερο (εντός με την Crystal Palace). Βεβαίως εμάς μάλλον μας βολεύει αυτό, αφού η Arsenal την 36η αγωνιστική πιθανότατα θα καίγεται για νίκη απέναντι στη West Ham στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου... Κατά τα άλλα είχαμε Brentford-Fulham 0-0, Newcastle-Bournemouth 1-2 (μπορεί το ντεφορμάρισμα των Geordies να κρατήσει καμιά εικοσαριά μέρες ακόμα;) και Chelsea-Manchester United 0-1. 

Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo (Jair 42'), Williams, Sangaré, Anderson, Bakwa (Igor Jesus 46'), Gibbs-White (Domínguez 89'), Hutchinson (Morato 88'), Wood (Yates 76'). 
Burnley: Dúbravka, Walker, Ekdal, Estève, Hartman, Ward-Prowse, Florentino (Laurent 83'), Edwards (Foster 64'), Ugochukwu (Bruun Larsen 76'), Anthony (Tchaouna 83'), Flemming (Broja 84').
Σκόρερς: Gibbs-White 62', 69', 77', Igor Jesus 98' - Flemming 45+2'.
Διαιτητής: Tom Kirk. Κίτρινες: Florentino 75', Walker 80'. 
Θεατές: 29.458.

Vítor Pereira: "Το πιο σημαντικό είναι οι τρεις βαθμοί. Ας λάβουμε υπόψη ότι πριν από τρεις μέρες δώσαμε έναν δύσκολο αγώνα. Στο πρώτο ημίχρονο δυσκολευτήκαμε να βρούμε χώρους και κίνηση. Στο ημίχρονο μιλήσαμε σχετικά με την αλλαγή της δυναμικής μας και τις επιθέσεις σε διαφορετικούς χώρους. Ζητήσαμε από τους παίκτες περισσότερο χαρακτήρα και μαχητικό πνεύμα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ καλό δεύτερο ημίχρονο, από το οποίο έμεινα ικανοποιημένος. Ο Morgan ηγείται στην ομάδα με το παράδειγμά του. Ξέρω πολλούς αρχηγούς που μιλάνε πολύ, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει κάτι. Στο πρώτο ημίχρονο δεν ήταν στα καλύτερά του, αλλά στο δεύτερο ήταν φανταστικός. Ακόμα και στις κακές μας στιγμές νιώθουμε την ενέργεια του κόσμου μας, και δημιουργούμε στην ομάδα το πνεύμα που χρειάζεται για να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα. Το δεύτερο ημίχρονο ήταν μια σημαντική απόδειξη ότι είμαστε ζωντανοί και έτοιμοι να πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία αγωνιστική για να πετύχουμε τον στόχο μας. Μίλησα με τον Murillo και εκ πρώτης όψεως δεν θεωρώ ότι είναι κάτι σοβαρό, αλλά θα κάνει εξετάσεις και θα δούμε". 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.