"Δεν πίστευα ότι μπορούσαμε να πάμε ακόμα καλύτερα απ' ό,τι στον αγώνα με τη Burnley. Να, όμως, που έγινε!" Τα λόγια του Morgan Gibbs-White αποτυπώνουν με ακρίβεια την ευχάριστη έκπληξη -σε βαθμό έκστασης- που ζούμε όλοι αυτή τη στιγμή, βλέποντας ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την ομάδα να παίζει όπως την ονειρευόμαστε. Σε δύο αγωνιστικές, η Forest με τη σχεδόν χειρότερη επίθεση της Premier League τίναξε τα αντίπαλα δίχτυα εννέα φορές, θύμισε την περσινή μαγική χρονιά, έδειξε ποιες είναι οι πραγματικές της δυνατότητες και πηγαίνει αισιόδοξη στο μεγάλο ραντεβού της με την ιστορία την Πέμπτη στο City Ground. 

Μια Forest να την πιεις στο ποτήρι, βγαλμένη από τις πιο αχαλίνωτες φαντασιώσεις μας, πέρασε σαν ανεμοστρόβιλος από το Stadium of Light και... άλλαξε τα φώτα στην άμοιρη Sunderland, σα να ήθελε να την κάνει να πληρώσει με τον πιο σκληρό τρόπο εκείνο το 0-1 στην έδρα μας στο ξεκίνημα της σεζόν. Απ' ό,τι φαίνεται τα τόσα που πέρασε η ομάδα, οι αλλαγές προπονητών, η αβεβαιότητα σε όλη τη διάρκεια της περιόδου, δεν τη λύγισαν. Οι Reds αποδεικνύονται πολύ σκληροί για να πεθάνουν: και στα ημιτελικά του Europa League έχουν φτάσει, και απόψε έκαναν ένα άλμα παραμονής, αφήνοντας West Ham και Tottenham να ανησυχούν (παίζουν αύριο και οι δύο ταυτόχρονα, οι Hammers που είναι στο -6 από εμάς εντός απέναντι στην Everton με τις ευρωπαϊκές βλέψεις και οι Spurs που βρίσκονται πια στο -8 εκτός με τους Wolves, οι οποίοι υποβιβάστηκαν και μαθηματικά -όπως και η Burnley- αλλά έχουν δείξει ότι δεν πρόκειται να παρατήσουν κανένα παιχνίδι). Αυτό ήταν το νούμερο ένα ζητούμενο. Όμως ήρθε και το "γλυκό", που λέμε, αφού η Forest φρόντισε και τη διαφορά των τερμάτων της (έχει -4, ενώ η West Ham -17 και η Tottenham -11), πράγμα που την κάνει να αισιοδοξεί ακόμα και σε περιπτώσεις ισοβαθμίας, ενώ πλέον και η Leeds, με τα ίδια ματς (αφού προχθές τσίμπησε βαθμό στο τέλος στο Bournemouth, 2-2), νιώθει την ανάσα μας ούσα μόλις έναν βαθμό πιο πάνω! Και φυσικά η Forest έμεινε για όγδοο ματς αήττητη σε όλες τις διοργανώσεις, ενώ έστειλε και ένα ηχηρό μήνυμα στην Aston Villa που θα έρθει στο Nottingham για δεύτερη φορά μέσα σε 18 μέρες για να προσπαθήσει να μας κόψει τη φόρα προς τον τελικό της Κωνσταντινούπολης και να θολώσει τα όνειρά μας για έξοδο στο Champions League. Ποιος να το περίμενε, η Forest που μέχρι πρότινος κοιτούσε διαρκώς πίσω από την πλάτη της, να έχει πλέον σοβαρούς λόγους να ονειρεύεται σεντόνι!

Πόσο άλλαξε άραγε ο Vítor Pereira από τη θητεία του στην Ελλάδα μέχρι σήμερα; Προσωπικά οφείλω να ομολογήσω ότι το ποδόσφαιρο που έπαιζε με τον Ολυμπιακό δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, οπότε ήταν λογικό να έχω τις επιφυλάξεις μου. Όπως φαίνεται, ο Πορτογάλος όλα αυτά τα χρόνια έχει κερδίσει πολύ σε κάτι που άλλοι θα ονόμαζαν οξυδέρκεια και άλλοι πονηριά. Βλέπετε, η Sunderland τελευταία δεν τα πάει καλά στην έδρα της (μόνο την παραπαίουσα Tottenham έχει νικήσει από αρχές Φεβρουαρίου και μετά), και ο Pereira με τους συνεργάτες του σίγουρα παρατήρησαν την τάση για αβίαστα λάθη που έχει η άμυνά της. 'Εριξαν λοιπόν στο ματς, δεδομένης και της απουσίας του Callum Hudson-Odoi που τελικά δυστυχώς χρειάστηκε χειρουργείο και χάνει το υπόλοιπο της σεζόν, το σχήμα που είχε παρασύρει και τη Burnley την περασμένη Κυριακή και έδωσαν εντολή για ανελέητο πρεσάρισμα: Chris Wood και Igor Jesus μαζί μπροστά, Gibbs-White σε ρόλο αριστερού ψευτοεξτρέμ. Το πλάνο βγήκε, παρ' όλο που οι "Μαυρόγατες" υποδέχονταν ξανά στο αρχικό τους σχήμα τον απόντα για κάποιο καιρό λόγω τραυματισμού Dan Ballard. Αρκεί να αναφέρω ότι μέχρι το 30' μόνο ο Omari Hutchinson, που έκανε καταπληκτικό παιχνίδι, είχε κλέψει πέντε φορές τη μπάλα σε επικίνδυνα σημεία! Η άμυνα των γηπεδούχων έμοιαζε να έχει πιει θάλασσα (κοντά είναι άλλωστε), και οι Reds, επιδεικνύοντας για δεύτερο σερί ματς αποτελεσματικότητα για φίλημα, παρουσίασαν το καλύτερο ημίχρονό τους από τότε που επέστρεψαν στη μεγάλη κατηγορία, τουλάχιστον εκτός έδρας (γιατί εντός υπάρχει πάντα το 7-0 επί της Brighton), σκόραραν τέσσερις φορές και έκαναν την απόλυτη διαχείριση στην επανάληψη, βάζοντας και το κερασάκι στην τούρτα με τη μοναδική τους τελική προσπάθεια στο συγκεκριμένο διάστημα! Του Pereira στο τέλος γελούσαν και τα μουστάκια του και τα γένια του και όλα του...

Η Sunderland, που παραμένει στο +7 από εμάς, έχει σωθεί από καιρό χάρη σε μια αξιοπρεπέστατη πορεία για ομάδα που επέστρεψε στα μεγάλα σαλόνια μετά από πολλά χρόνια (έχοντας γνωρίσει ακόμα και την πίκρα της League One) χωρίς ιδιαίτερα υψηλό μπάτζετ ή μεγαλα ονόματα, αλλά απόψε από τη μέση και πίσω παρουσίασε εικόνα διάλυσης. Τι φταίει, ας το βρουν οι ίδιοι, δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Μου φάνηκαν περίεργες πάντως οι φήμες που θέλουν τη διοίκηση του συλλόγου να σκέφτεται την απομάκρυνση του Régis Le Bris, του ανθρώπου που όχι μόνο ανέβασε την ομάδα κατηγορία αλλά και την έσωσε πολύ γρήγορα, σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η έξοδος στην Ευρώπη! Ειλικρινά, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Τι ακριβώς περίμεναν δηλαδή; Τι είδους νεοπλουτίστικη αναπροσαρμογή στόχων είναι αυτή; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, είναι δυνατόν να μείνει η ομάδα ανεπηρέαστη; Τροφή για σκέψη απλώς, μόνο και μόνο γιατί μου φαίνεται εντελώς παράλογο να ακούω κάτι τέτοιο στη χώρα που λέγεται Αγγλία...

Χωρίς τον CHO, λοιπόν, και χωρίς και τον Murillo, που χτύπησε κι αυτός απέναντι στη Burnley και έμεινε εκτός αποστολής, προφανώς για να προστατευτεί μήπως και παίξει στον ημιτελικό, με τον Jair να παίρνει τη θέση του στα αριστερά του κέντρου της άμυνας, η Forest απειλήθηκε ελάχιστα στο πρώτο ημίχρονο, ειδικά από τη στιγμή που σκόραρε για πρώτη φορά και μετά. Στην ουσία ανησυχήσαμε μόνο στο 8', όταν από ωραία κυκλοφορία της μπάλας από τους γηπεδούχους η μπάλα κατέληξε δεξιά στην περιοχή μας στον Chris Rigg, το σουτ του οποίου μπλόκαρε με διπλή προσπάθεια ο Matz Sels. Η Forest είχε δώσει δείγματα του τι θα επακολουθούσε από το 3', όταν ο Hutchinson έκλεψε για πρώτη φορά τη μπάλα και ο παρά λίγο συνονόματός του Omar Alderete με δύσκολο τάκλιν κόντραρε σε κόρνερ το σουτ του Elliot Anderson, ενώ στο 13' ένα ακόμα λάθος της άμυνας έδωσε την ευκαιρία στον ίδιο τον Hutchinson να σουτάρει με φάλτσο προς τη δεξιά γωνία του Robin Roefs, που έπεσε και απέκρουσε θεαματικά. Και μετά άρχισε ο χορός των γκολ!

Στο 17' η Forest κέρδισε κόρνερ από δεξιά και ο Hutchinson, που το εκτέλεσε με κοντινή πάσα προς τον Anderson και πήρε τη μπάλα πίσω, σέντραρε στο δεύτερο δοκάρι, και εκεί ο Jesus, από πολύ δύσκολη γωνία (μου θύμισε εκείνο το γκολ του Steve Chettle απέναντι στη Bayern στο Μόναχο το 1996, τι σας λέω τώρα...) έπιασε κεφαλιά, με τη μπάλα να βρίσκει στο κεφάλι του Trai Hume και να καταλήγει στα δίχτυα. Η στατιστική υπηρεσία το κατέγραψε ως αυτογκόλ. Μέσα στη σαστιμάρα των γηπεδούχων (ομάδας και εξέδρας), αφού πρώτα στο 22' ο Roefs έσωσε το 0-2 σε σουτ του Wood μετά από νέο κλέψιμο του Hutchinson, ακολούθησαν άλλα τρία χτυπήματα. Στο 31' ο τερματοφύλακας των Cats έκανε αυτή τη φορά ο ίδιος την πατάτα, προσπαθώντας να πασάρει σε συμπαίκτη του, καθώς ο Wood έβαλε το πόδι του και ο Gibbs-White που κέρδισε την κατοχή περίμενε ακριβώς όσο έπρεπε ώστε να βρει τον Νεοζηλανδό σε θέση βολής κι αυτός να πλασάρει άψογα: το γκολ δεν ξεχνιέται σαν το ποδήλατο, κι ας είχε να σκοράρει στο πρωτάθλημα από την πρεμιέρα με τη Brentford... Ωραίο που ακούστηκε επιτέλους πάλι το γνωστό "Chris Wood again, olé, olé". Στο 34' οι παίκτες του Le Bris άφησαν τον Neco Williams να κάνει ανενόχλητος τη βαθιά σέντρα, ο Jesus με κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι βρήκε τον επερχόμενο Gibbs-White και αυτός με μονοκόμματο σουτ εκτέλεσε τον Roefs συνεχίζοντας το... βιολί του και φτάνοντας τα 16 γκολ στη φετινή σεζόν. Οι πρώτοι οπαδοί της Sunderland άρχισαν ήδη να αποχωρούν και απέμενε μόνο να ικανοποιηθεί και ο... παραπονεμένος Jesus, που στο 37', σε εκτέλεση φάουλ του Hutchinson από δεξιά, είδε τη μπάλα να του στρώνεται από κόντρα των γηπεδούχων σε σουτ του Ola Aina και δεν έχασε την ευκαιρία να κεραυνοβολήσει κι αυτός με δεξί βολέ τον Ολλανδό γκολκίπερ. (Αλήθεια, τώρα που έφτασε κι αυτός τα 15, ξέρετε ότι είμαστε η ΜΟΝΗ ομάδα της Premier League με δύο παίκτες που έχουν πετύχει από 15 γκολ και πάνω σε όλες τις διοργανώσεις;) Εννοείται πως στο γήπεδο πλέον ακούγονταν μόνο οι δικοί μας, που κι αυτοί δεν πίστευαν στα μάτια τους!

Πριν καν βγουν οι δύο ομάδες στον αγωνιστικό χώρο για το δεύτερο ημίχρονο, κάνοντας από μία αλλαγή (για εμάς ο Nico Domínguez ξεκούρασε τον αρχοντικό και πάλι Ibrahim Sangaré και για τους άλλους ο Reinildo άλλαξε τον Rigg), ξέραμε όλοι τι θα βλέπαμε: η Forest θα προσπαθούσε να διαχειριστεί το πλεονέκτημά της και η Sunderland θα επιδίωκε ένα γρήγορο γκολ που ίσως να έδινε λίγο κουράγιο στον κόσμο που είχε απομείνει και να τον έβαζε στην εξίσωση του αγώνα. Μας άρεσε που είδαμε τους δικούς μας να κρατάνε με θαυμαστές αλληλοκαλύψεις, δεν μας άρεσε όμως που χάσαμε πολύ γρήγορα τον Jair, μόλις στο 47', από ένα πολύ άτσαλο μαρκάρισμα του Brian Brobbey, ενός τύπου που δεν μου φαίνεται και πολύ για ποδοσφαιριστής και περισσότερο μιλάει παρά παίζει. Ο άτυχος νεαρός τραυματίστηκε στην ωμοπλάτη και άφησε τη θέση του στον συμπατριώτη του Morato. Επίσης δεν μας άρεσε η υπερευαισθησία του διαιτητή Darren England, που έσπευδε να βγάλει κάρτα σχεδόν κάθε φορά που παίκτης της Sunderland έπεφτε στο χορτάρι. Να νικάς 4-0 και να δέχεσαι πέντε κίτρινες σε 25 λεπτά πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία!

Ο England πάντως πήρε τη σωστή απόφαση στο 61', με τη βοήθεια βέβαια του VAR Tim Wood, ενώ αρχικά είχε κατακυρώσει το γκολ που έψαχναν οι γηπεδούχοι και πανηγύρισαν έξαλλα χωρίς να γνωρίζουν τη συνέχεια. Μέχρι τότε είχαν κάνει μόνο ένα σουτ της προκοπής στο 57' με τον... σέντερ μπακ Alderete, μάλλον προπόνησης για τον Sels. Τότε ο Granit Xhaka εκτέλεσε στην περιοχή ένα φάουλ από πολύ μακριά και αριστερά, στο δεύτερο δοκάρι ο Nordi Mukiele σήκωσε τη μπάλα με προβολή και από κοντά ο Ballard την έστειλε με κεφαλιά στα δίχτυα. Γλιστρώντας όμως στο χορτάρι ο Mukiele είχε σηκώσει στον αέρα και... τον Sels που προσπαθούσε να διώξει, κι αφού ο England είδε το βίντεο έδωσε το αυτονόητο. Η επιθετική δραστηριότητα των Cats κόπασε για λίγο και ο Pereira επικεντρώθηκε ακόμα πιο πολύ στη διαχείριση του αποτελέσματος, βγάζοντας Jesus και Hutchinson, βάζοντας Ryan Yates και Luca Netz (μετά από πολύ καιρό) και δίνοντας εντολή στον νεαρό Γερμανό να πιάσει το αριστερό άκρο ώστε να πάρει θέση δεξιού εξτρέμ ο Williams.

Η Sunderland δεν τα παράτησε και απείλησε κάποιες φορές ακόμα: με ένα άστοχο σουτ του Xhaka από καλή θέση στο 75', ένα καλύτερο του αναπληρωματικού Wilson Isidor που ο Sels έπεσε στα αριστερά του και μπλόκαρε δύσκολα στο 85', και κυρίως με το σουτ του Enzo Le Fée στο 87', το οποίο ανάγκασε τον Βέλγο φύλακα-άγγελο της εστίας μας να κάνει την απόκρουση του ματς απλώνοντας το αριστερό του χέρι ώστε να διατηρήσει ένα ακόμα clean sheet. Μετά οι βόρειοι δεν είχαν κουράγιο ούτε για το γκολ της τιμής, και στο τέλος... το έφαγαν κιόλας. Είχε φτάσει πια το πέμπτο από τα επτά λεπτά των καθυστερήσεων (δικαιολογημένων λόγω VAR και τραυματισμού Jair) και ο Taiwo Awoniyi, που είχε μπει πριν έξι λεπτά στη θέση του Wood, έστειλε με πάσα τον πολύ θετικό Netz σε θέση εξτρέμ. Ο πρώην μπακ της Mönchengladbach έκανε ολόσωστα όλα τα βασικά που του έμαθαν στην πατρίδα του: προχώρησε όσο μπορούσε και την κατάλληλη στιγμή είδε το κενό στο "D" και γύρισε τη μπάλα εκεί, όπου με κινηματογραφική ταχύτητα ο Domínguez τροφοδότησε στην περιοχή τον Awoniyi, που ξεγέλασε τον προσωπικό του αντίπαλο και πάσαρε δίπλα του στον Anderson και αυτός με πλασέ στην κίνηση έστειλε τη μπάλα στη δεξιά γωνία και αμέσως δείχνοντας ψηλά αφιέρωσε το γκολ στη μητέρα του. Ένα γκολ που όπως φαίνεται θα μπορούσαν να πετύχουν οι δικοί μας και με κλειστά μάτια - τέτοια ακρίβεια είχαν οι πάσες και γι' αυτό ήταν τόσο όμορφο. Εννοείται πως μετά το τελευταίο σφύριγμα του England παίκτες και προπονητές γνώρισαν την αποθέωση από τους εκδρομείς οπαδούς, που αυτή τη στιγμή που γράφω μάλλον δεν έχουν γυρίσει ακόμα σπίτια τους, αλλά δεν πιστεύω να τους πολυνοιάζει - Σάββατο αύριο και η μπύρα θ' αρχίσει να ρέει από νωρίς!

Λόγω FA Cup, όπως είπαμε (αύριο παίζουν στον πρώτο ημιτελικό του Wembley Manchester City-Southampton και μεθαύριο στον δεύτερο Chelsea-Leeds), η 34η αγωνιστική γίνεται σε πέντε... δόσεις! Ξεκίνησε την Τρίτη, με τη συντριβή της επόμενης αντιπάλου μας στο πρωτάθλημα Chelsea (Δευτέρα 4/5 στο Stamford Bridge) 3-0 εκτός από τη Brighton και την απομάκρυνση του Liam Rosenior μετά από μόλις τρεις μήνες στο τιμόνι της, συνεχίστηκε την Τετάρτη με το Bournemouth-Leeds που είπαμε και κυρίως με το Burnley-Manchester City 0-1 που ανέβασε τους Citizens στην κορυφή της βαθμολογίας όπου εκθρόνισαν -έστω προσωρινά- μετά από πολύ καιρό την Arsenal στη διαφορά τερμάτων, είχε απόψε το δικό μας παιχνίδι και αύριο το κύριο μενού της (Fulham-Aston Villa, Liverpool-Crystal Palace, West Ham-Everton, Wolves-Tottenham, Arsenal-Newcastle), και ολοκληρώνεται τη Δευτέρα με τον αγώνα Manchester United-Brentford. 

Sunderland: Roefs, Mukiele, Ballard, Alderete, Hume, Xhaka, Sadiki, Rigg (Reinildo 46'), Diarra (Isidor 65'), Le Fée, Brobbey.
Forest: Sels, Aina, Milenković, Jair (Morato 50'), Williams, Sangaré (Domínguez 46'), Anderson, Hutchinson (Netz 67'), Gibbs-White, Igor Jesus (Yates 67'), Wood (Awoniyi 88').
Σκόρερς: Hume 17' (αυτογκόλ), Wood 31', Gibbs-White 34', Igor Jesus 37', Anderson 95'. 
Διαιτητής: Darren England. Κίτρινες: Diarra 65', Xhaka 75' - Domínguez 51', Anderson 58', Igor Jesus 60', Williams 69', Yates 76'.
Θεατές:     (Forest: περίπου 3.100). 

Vítor Pereira: "Πέντε γκολ και η εστία μας ανέπαφη! Είμαι πολύ χαρούμενος για τους παίκτες, τον κόσμο, τους συνεργάτες μου, τον σύλλογο. Αξίζαμε τη νίκη γιατί παίξαμε ένα φανταστικό πρώτο ημίχρονο. Συγχαρητήρια στους ανθρώπους που δουλεύουν τις στατικές φάσεις, σήμερα φάνηκε ότι κάνουν σπουδαία δουλειά. Τώρα θα ξεκουραστούμε, θα χαρούμε λίγο και θα ετοιμαστούμε για την επόμενη δοκιμασία. Αποφασίσαμε να έρθουμε εδώ και να τους πιέσουμε ακριβώς γιατί αγωνιζόμαστε για την επιβίωσή μας. Όταν μάχεσαι νιώθεις την ανάγκη να κάνεις κάτι κι όχι να περιμένεις. Πήγαμε πολύ καλά και βάλαμε όμορφα γκολ από στατικές φάσεις. Το δεύτερο ημίχρονο ήταν λίγο διαφορετικό. Κάποιοι τραυματισμοί, κάποιες κάρτες, δεν μπορούσαμε πια να είμαστε τόσο επιθετικοί πάνω στη μπάλα. Ολοκληρώσαμε με ένα ακόμα γκολ χωρίς να δεχτούμε κανένα, πώς λοιπόν να μην είμαι ευχαριστημένος; Ο Elliot είναι μέλος της οικογένειάς μας. Είναι η στιγμή που πρέπει να σταθούμε δίπλα του, να τον στηρίξουμε, να τον βοηθάμε καθημερινά. Είναι ένας φανταστικός παίκτης με πολύ δυνατό χαρακτήρα. Είναι μαχητής, είναι νικητής και σήμερα απέδειξε πάλι ότι του αξίζουν τα πάντα. Ο Chris είναι ένας σπουδαίος επιθετικός. Ξέρει τα πάντα για το άθλημα. Ξέρει να κρατάει τη μπάλα, να σκοράρει, να δίνει ασίστ, να πρεσάρει, τα πάντα. Βοήθησε πολύ και στην άμυνα. Είναι ένας επιθετικός που μπορεί να τα κάνει όλα. Ο Morgan έκανε κι αυτός εκπληκτικό παιχνίδι, όπως και ο Igor, o Omari, οι αμυντικοί, οι μέσοι, όλοι. Όσοι μπήκαν αλλαγή έδειξαν ότι μπορούν να μας βοηθάνε να διατηρούμε το ίδιο πνεύμα. Οι οκτώ βαθμοί της διαφοράς από τη ζώνη του υποβιβασμού δεν αρκούν. Χρειαζόμαστε περισσότερους βαθμούς, περισσότερες νίκες και κυρίως να διατηρήσουμε αυτή τη νοοτροπία". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.