Την πρώτη φορά που η Forest αγωνίστηκε σε αγγλικό "εμφύλιο" στην Ευρώπη, και πάλι δεν ήταν φαβορί. Πρωταθλήτρια Αγγλίας μεν, απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Liverpool δε, Όταν ο 22χρονος τότε Gary Birtles, που είχε παρατήσει τη δουλειά του ως τοποθετητής μοκετών και έπαιζε μόλις στο τρίτο επαγγελματικό του παιχνίδι, άνοιξε το σκορ, ο στόπερ των αντιπάλων μας Phil Thompson τού πέταξε: "Ένα δεν είναι αρκετό". Το Anfield τότε, βλέπετε, λύγιζε και... γίγαντες. Όταν ο Colin Barrett έκανε το 2-0 προς το τέλος του αγώνα, ο Birtles πέρασε μπροστά από τον Thompson και τον ρώτησε: "Δύο είναι αρκετά;" Τη συνέχεια την ξέρουμε...

Σαράντα οκτώ ολόκληρα χρόνια αργότερα, η ομάδα μας βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με αγγλικό σύλλογο. Και μάλιστα όχι στον πρώτο γύρο, αλλά στα ημιτελικά μιας διοργάνωσης που τότε την έλεγαν Κύπελλο UEFA. Και στο πρώτο ματς, πάλι στο City Ground, κατάφερε επίσης να βγει νικήτρια. Με 1-0 αυτή τη φορά. Είναι το 1-0 αρκετό; Θα το μάθουμε την επόμενη Πέμπτη γύρω στα μεσάνυχτα. Η Forest βέβαια δεν είναι πια η ομαδάρα των 70s, αλλά και η Aston Villa δεν είναι η Liverpool εκείνης της εποχής, ούτε το Villa Park είναι ο "Λάκκος των Λεόντων" που ήταν τότε το Anfield - άσχετα αν οι Reds του Brian Clough κατάφεραν να πάρουν το 0-0, να προκριθούν πανηγυρικά και να πάνε, όπως λένε εκεί, all the way ως την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Η αντίπαλός μας διαθέτει τον πολυνίκη προπονητή του Europa League, τον Unai Emery, και πλήθος σπουδαίων παικτών, απόψε όμως η Forest έδειξε ικανή να υπερασπιστεί ακόμα κι ένα τόσο ισχνό πλεονέκτημα, αφού έβγαλε τον αγώνα χωρίς να απειληθεί τρελά. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρει, πάλι θα έχει δείξει ότι το ευρωπαϊκό της DNA παραμένει αναλλοίωτο κι ας πέρασαν τόσα χρόνια. 

Έκανε "μπαμ" το αποψινό παιχνίδι του City Ground ότι είτε θα έληγε χωρίς γκολ, είτε κάποια από τις δύο ομάδες θα εκμεταλλευόταν ένα στιγμιαίο λάθος και θα πετύχαινε το γκολ που θα της έδινε τη νίκη. Ήταν ένα ματς που και οι δύο ομάδες αντιμετώπισαν με πολλή προσοχή, δείχνοντας όμως έτοιμες να εκμεταλλευτούν τη στιγμή που κάποια από τις δύο θα έχανε την αυτοσυγκέντρωσή της. Ευτυχώς αυτή η στιγμή, που ήρθε στο 67', ήταν υπέρ των δικών μας. Ο Morgan Gibbs-White έκανε από τα αριστερά μια βαθιά σέντρα που ο Omari Hutchinson έδειξε να μην προλαβαίνει, όμως ο νεαρός είναι πολύ γρήγορος και κατάφερε να γυρίσει στον αέρα προς τη μικρή περιοχή. Ο Lucas Digne, που τον μάρκαρε, ποιος ξέρει τι σκεφτόταν και, αντί να βάλει τα χέρια του πίσω από την πλάτη όπως κάνουν όλοι οι αμυντικοί σε παρόμοιες περιπτώσεις, τα σήκωσε ψηλά σαν βολεϊμπολίστας που πηδάει για μπλοκ! Η μπάλα βρήκε εμφανέστατα πάνω τους, οι δικοί μας διαμαρτυρήθηκαν και ο Πορτογάλος διαιτητής João Pinheiro έδειξε άουτ, θεωρώντας ότι είχε περάσει τη γραμμή πρν σεντράρει ο Hutchinson. Όμως ζούμε στην εποχή του VAR, ο συμπατριώτης του Tiago Martins διαπίστωσε ό,τι και όλοι οι τηλεθεατές που έβλεπαν το ριπλέι -η μπάλα δεν είχε βγει- και τον κάλεσε στο μόνιτορ. Πέντε δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για τον Pinheiro για να δείξει την άσπρη βούλα, από την οποία ο Chris Wood με φανταστική εκτέλεση στο δεξί "Γ" δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης στον Emi Martínez, παρ' όλο που ο γκολκίπερ της Villa έπεσε σωστά. 

Αυτό το πέναλτι έκρινε τον αγώνα ανάμεσα στην υπερπλήρη Villa και τη Forest που είχε σημαντικές απουσίες: ο Murillo εξακολουθεί να είναι τραυματίας (ίσως τα καταφέρει να παίξει τη Δευτέρα στο Stamford Bridge), o Ibrahim Sangaré τελικά την Κυριακή στο Sunderland βγήκε λόγω προβλήματος, o Jair επίσης δεν συνήλθε εντελώς από τον τραυματισμό του στον ίδιο αγώνα κι ας έχει επιστρέψει στις προπονήσεις, ο δε Dan Ndoye ταλαιπωρείται από το ίδιο θέμα που τον κρατάει εκτός αποστολής στα τελευταία παιχνίδια. Αντίθετα, για τους Villans επέστρεφε ο Amadou Onana -μάλλον κακώς, αφού στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου o Βέλγος χαφ βγήκε με πρόβλημα στον οπίσθιο μηριαίο- και ο Emery είχε τα χέρια του εντελώς λυμένα. Από την πλευρά του, ο Vítor Pereira συνέχισε να εμπιστεύεται την εστία μας στα ευρωπαϊκά ματς στον Stefan Ortega, που ήταν σταθερότατος και πάλι, και διατήρησε το κάτι σαν 4-4-1-1 που χρησιμοποιεί τελευταία, με ταυτόχρονη παρουσία Wood και Igor Jesus στην επίθεση, παρτενέρ του Nikola Milenković στο κέντρο της άμυνας τον Morato (πολύ σοβαρός αυτή τη φορά, απέφυγε εντελώς τα λάθη) και τον Nico Domínguez να αντικαθιστά τον Sangaré και να παραδίδει και πάλι μαθήματα αποτελεσματικής κάλυψης χώρων (στα μάτια μου ο Αργεντίνος ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του γηπέδου). Αλλά όλο το κέντρο της Forest βρέθηκε σε εκπληκτική βραδιά, με Hutchinson, Gibbs-White και τον Elliot Anderson να δίνουν ρέστα και να σταματιούνται μόνο με κλωτσιές, ενώ ανάλογη απόδοση είχε και η άμυνα, με τον Ola Aina να βοηθάει πολύ και επιθετικά και τον Neco Williams να δίνει σκληρές μάχες με τον Morgan Rogers και να κερδίζει τις περισσότερες!

Ήταν προφανές ότι και οι δύο ομάδες επένδυαν πολύ στην παρουσία τους στον τελικό και άφησαν για λίγο στην άκρη τις αμέσως επόμενες υποχρεώσεις τους στο πρωτάθλημα (η Villa, που έχει πλέον δύο σερί ήττες μετά από αυτή από τη Fulham, ελπίζουμε να βγάλει τα απωθημένα της την Κυριακή στην Tottenham) και κατέβασαν στο χορτάρι ό,τι καλύτερο διέθεταν σε ετοιμοπόλεμο έμψυχο δυναμικό. Ήταν όμως εξίσου προφανές ότι και οι δύο προπονητές (Ίβηρες γαρ, με μεγάλη σημασία στην τακτική) είχαν ως κύριο μέλημα να προφυλάξουν τα νώτα τους. Αποτέλεσμα ήταν στο πρώτο 25λεπτο να καταγράψουμε μόνο μία φάση της προκοπής, το μακρινό σουτ δηλαδή του Youri Tielemans που απέκρουσε θεαματικά ο Ortega σε κόρνερ. Η Forest έκανε την πρώτη της προσπάθεια που δεν κοντραρίστηκε μόλις στο 27', με τον Anderson να σουτάρει αρκετά άστοχα από καλή θέση. Ακολούθησε ένα πεντάλεπτο όπου ο αγώνας πήρε κάπως τα πάνω του (στο 28' ο Ortega έδιωξε όμοφα στη δεξιά του γωνία το σουτ του Rogers μετά από ένα λάθος του Hutchinson στο κέντρο, στην αμέσως επόμενη φάση ο Gibbs-White από πάσα του Hutchinson βρέθηκε πλάγια δεξιά στην περιοχή και επιχείρησε να "κρεμάσει" τον Martínez χωρίς επιτυχία και στο 33' ο τερματοφύλακας των φιλοξενουμένων έκανε την απόκρουση του αγώνα βγάζοντας πάνω στη γραμμή κοντινό πλασέ του Jesus μετά από φοβερή μπαλιά του Anderson στον MGW και γύρισμα του τελευταίου). Μετά... τα ίδια ώσπου να σφυρίξει ο Pinheiro τη λήξη του πρώτου μέρους χωρίς να κρατήσει καθόλου καθυστερήσεις, πράγμα που κι από μόνο του δείχνει ότι παρά την αμυντική προσήλωση των δύο αντιπάλων ο αγώνας είχε καλό ρυθμό. 

Στην επανάληψη η εικόνα δεν άλλαξε και πολύ. Στο 52' ένα χλιαρό σουτ του Hutchinson, που έπαιξε πολύ συνετά όσο και θεαματικά και βοηθούσε και πίσω, ήταν εύκολη λεία για τον Martínez. Κι αφού στο 55' ο Onana αποχώρησε για να πάρει τη θέση του ο Lamare Bogarde (ανιψιός του Winston που έπαιξε σε Ajax, Milan, Barcelona και Chelsea), στο 57' πήγε να γίνει η ζημιά για τη Forest, αφού στη στραβοκλωτσιά του Rogers o Ollie Watkins κατάφερε να αλλάξει την πορεία της μπάλας αλλά ευτυχώς για μας την έστειλε πάνω στον Ortega. Ακολούθησε η φάση του πέναλτι, το γκολ του Wood, η αντικατάσταση του Aina στο 75' (είχε χτυπήσει νωρίτερα από τάκλιν του Emiliano Buendía, αναγκάζοντας τον Zach Abbott να ξαναδείξει ότι και ως δεξιός μπακ είναι χρήσιμος) και αμέσως μετά μια κεφαλιά του Rogers που δεν ανησύχησε τον Γερμανό γκολκίπερ των Reds. O Emery πριν το τελευταίο δεκάλεπτο επιχείρησε να φρεσκάρει την ομάδα του με την ταυτόχρονη είσοδο των Jadon Sancho, Douglas Luiz (που αποδοκιμάστηκε και πάλι) και Ian Maatsen, χωρίς να αλλάξει τίποτα απολύτως. Στο 83' ο Hutchinson μετά από εξαιρετικό "1-2" των Gibbs-White και Anderson σούταρε και πάλι από μακριά πάνω στον Martínez, στο 90' βγήκε στην κόντρα ο Tielemans αλλά η προσπάθειά του έστειλε τη μπάλα πολύ ψηλά και στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων (95'), ενώ ο Ryan Yates είχε πάρει τη θέση του Jesus, το σουτ του Sancho ήταν μάλλον προπόνησης για τον Ortega. Κάπου εκεί έληξε και ο άλλος ημιτελικός στην Πορτογαλία, με τη Braga να υποτάσσει στο 92' με 2-1 τη Freiburg έχοντας μάλιστα χάσει και πέναλτι, ενισχύοντας την άποψη ότι στην κούρσα για τον τελικό της Κωνσταντινούπολης όλα είναι ανοιχτά και δεν έχει κριθεί ακόμα τίποτα. 

Και τώρα ξεκούραση και ταξίδι στο Λονδίνο για το ματς με την Chelsea, στο οποίο θα ξέρουμε όπως είδαμε και το αποτέλεσμα της Tottenham, και αυτό της West Ham που παίζει εκτός με τη Brentford το Σάββατο... Το City Ground αποχαιρετά την Ευρώπη για φέτος, με την προσδοκία να τη "συναντήσει" ξανά και του χρόνου!

Forest: Ortega, Aina (Abbott 75'), Milenković, Morato, Williams, Domínguez, Anderson, Hutchinson, Gibbs-White, Igor Jesus (Yates 90'), Wood.
Aston Villa: Martínez, Cash, Konsa, Torres, Digne (Douglas Luiz 78'), Onana (Bogarde 55'), Tielemans, McGinn (Sancho 79'), Rogers, Buendía (Maatsen 79'), Watkins. 
Σκόρερ: Wood 71' (πέναλτι).
Διαιτητής: João Pinheiro (Πορτογαλία). Κίτρινη: Tielemans 78'.
Θεατές: 29.790.

Vítor Pereira: "Η Aston Villa είναι μια πολύ δύσκολη και σκληρή ομάδα, αλλά πιστεύω πως σταθήκαμε καλά απέναντί της. Ο Emery είναι ένας κορυφαίος προπονητής, που είναι στην ομάδα πολύ καιρό. Εμείς, από την άλλη, είμαστε μαζί για ενα πολύ μικρό διάστημα. Είμαι πολύ ανταγωνιστικός χαρακτήρας και μου αρέσει πολύ που δουλεύω στην Premier League και αντιμετωπίζω τέτοιους προπονητές. Ήταν ένα καλό παιχνίδι. Μου αρέσει να βλέπω την ομάδα μας να παίζει ποδόσφαιρο, να προσπαθεί να σκοράρει. Έχουμε μια σπουδαία παρέα παικτών, κι εγώ έχω την τιμή και το προνόμιο να είμαι προπονητής αυτών των φανταστικών παιδιών, για τα οποία είμαι πολύ περήφανος. Έχουν αλλάξει τέσσερις προπονητές σε μια χρονιά, κι όμως το πνεύμα τους παραμένει μαχητικό και συνεχίζουν να αγωνίζονται, όλοι ενωμένοι, σ' αυτό το επίπεδο. Γι' αυτό αποτελεί τιμή για μένα να προσπαθώ να βοηθάω αυτούς τους παίκτες και να βλέπω χαμόγελα στα πρόσωπα των οπαδών μας, που είναι υπέροχοι και μας βοηθάνε κι αυτοί πολύ. Το σημαντικό είναι ότι το πνεύμα αυτό παραμένει και όταν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε αλλαγές. Στο Birmingham μας περιμένει μεγάλη μάχη. Αλλά πρώτα θα ξεκουραστούμε λίγο και θα ετοιμαστούμε για τον αγώνα μας με την Chelsea". 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα της UEFA.