Εκτός δραματικού απροόπτου, διανύουμε τους τελευταίους αγώνες που καμαρώνουμε τον Elliot Anderson με τη φανέλα της Forest. Οι εμφανίσεις του στα κόκκινα έχουν κάνει τους λεγόμενους "μεγάλους" να στριφογυρίζουν γύρω του σαν τα όρνια του Λούκυ Λουκ (αυτά που το ράμφος τους στάζει διαρκώς). Δεν γινόταν αλλιώς. Ο σύλλογος τον έχει κοστολογήσει πάνω από 100 εκ. λίρες. Και σήμερα ο άνθρωπος που οι φίλοι της ομάδας έχουν βαφτίσει "Our Geordie Maradona" (δηλαδή ο Maradona μας από το Newcastle) βρήκε τον τρόπο να μείνει για πάντα στην καρδιά μας με ένα γκολ που σήμανε την οριστική σωτηρία των Reds.
Το ρολόι σημάδευε το 88ο λεπτό και η Newcastle, που στην ουσία δεν διεκδικεί τίποτα (έναν βαθμό χρειαζόταν για να σωθεί και μαθηματικά και τον πήρε), είχε βρει την ευκαιρία, στη μοναδική φάση που κατάφερε να ανοίξει την άμυνά μας, να προηγηθεί και να μαζέψει σύννεφα πάνω από το ηλιόλουστο Nottingham. H Forest δεν είχε καταφέρει να προηγηθεί στις καλές ευκαιρίες που της παρουσιάστηκαν, και εκτός των σοβαρότατων απουσιών της (εκτός αποστολής o Παίκτης του Μήνα για την Premier League τον Απρίλιο Morgan Gibbs-White, όπως και οι Ola Aina, Murillo, Ibrahim Sangaré, Dan Ndoye και φυσικά ο Callum Hudson-Odoi που θα επιστρέψει με τη νέα περίοδο) είχε να αντιμετωπίσει και την εκνευριστική διαιτησία του Paul Tierney, που ναι μεν δεν έκανε το χοντρό λάθος αφού δεν υπήρχαν δύσκολες φάσεις, αλλά έδινε με χαρακτηριστική ευκολία φάουλ στους Magpies και κάρτες σε μας. Και τότε ο Elliot έπαιξε φοβερά στην περιοχή το "1-2" με τον James McAtee, βγήκε πλάγια αριστερά και πριν ο Lewis Hall προλάβει να τον κλείσει, όπως βλέπετε στη φωτογραφία επάνω, κεραυνοβόλησε τον Nick Pope στην απέναντι γωνία του. Δεν πανηγύρισε - δεν ξεχνάει ότι σ' αυτή την ομάδα που σήμερα τιμώρησε έχει ανδρωθεί ποδοσφαιρικά. Αφού συνήλθε από τις κράμπες που τον είχαν πιάσει από τη συνεχή προσπάθεια που τον ανέδειξε άλλωστε και Player of the Match, σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και αφιέρωσε το γκολ στον άνθρωπο που θα έδινε ό,τι είχε και δεν είχε για να βρίσκεται μαζί του αυτή τη σημαδιακή μέρα: τη μητέρα του.
Αυτό το γκολ, όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, αξίζει πολύ περισσότερο και από τα χρήματα που θα πάρει η Forest για να τον αποχωριστεί το καλοκαίρι, αφού χάρη σ' αυτό οριστικοποιήθηκε η παραμονή της στην κατηγορία και το ξεκίνημα της πέμπτης σεζόν της στα μεγάλα σαλόνια τον Αύγουστο. Κι αυτό γιατί λίγο αργότερα η West Ham ηττήθηκε γηπεδούχος με 1-0 από την Arsenal και δεν έχει πια καμιά ελπίδα να μας φτάσει, αφού η διαφορά μας αυξήθηκε στους 7 βαθμούς με δύο αγωνιστικές να απομένουν. Πράγμα που σημαίνει ότι από δω και πέρα μπορούμε να χαρούμε τους αγώνες που έρχονται, με Manchester United εκτός και Bournemouth εντός, αφήνοντας West Ham και Tottenham να φαγωθούν μεταξύ τους για την τελευταία θέση που οδηγεί στην Championship, χωρίς να ανησυχούμε για την επιστροφή των τραυματιών μας ή να υποχρεωθούμε να τους ρίξουμε στη μάχη ανέτοιμους.
Ο Vítor Pereira το δούλεψε πολύ το παιχνίδι σήμερα, τουλάχιστον μέχρι το 74' που σκόραρε η Newcastle. Ξεκίνησε με τρία στόπερ (Jair, Nikola Milenković, Morato) και μπακ-χαφ δεξιά τον (αρχηγό σήμερα, αφού ο MGW έλειπε και οι Ryan Yates και Chris Wood ήταν στον πάγκο) Neco Williams και αριστερά τον Luca Netz, και κατά τα φαινόμενα με εντολή να πηγαίνει η μπάλα στον δεξιό εξτρέμ Dilane Bakwa, που είχε απέναντί του τον κατά συνθήκη αριστερό μπακ και ιδιαίτερα αργοκίνητο Dan Burn και στο πρώτο ημίχρονο έγινε πηγή πολλών κινδύνων για την εστία του Pope σημαδεύοντας τους Igor Jesus και Taiwo Awoniyi. Ύστερα, στο πρώτο ημίχρονο ακόμα, όταν με τη σειρά του ο Eddie Howe φόρτωσε τη δική του δεξιά πλευρά, με τον Hall, τον Jacob Murphy και βοήθειες από τους Sandro Tonali και Bruno Guimarães, μετέθεσε τον Williams στα αριστερά επιφορτίζοντάς τον και με ρόλο παρόμοιο με του εξτρέμ, με τον Jair να βαφτίζεται και πάλι δεξιός μπακ (ανάγκα και θεοί πείθονται). Μετά το 0-1 δεν μπορούσε να κάνει και πολλά - ο πάγκος του είχε ήδη σχεδόν αδειάσει από παίκτες που μπορούσαν να βοηθήσουν. Όμως και πάλι, ο McAtee που μπήκε είχε μεγάλη συμμετοχή στο "χρυσό" γκολ του Anderson.
Ο αγώνας άρχισε με τον σύλλογο να αποτίει τιμή στη μνήμη του Henry (Hank) Newton, του μέσου με τις σχεδόν 500 εμφανίσεις με τη φανέλα της Forest μεταξύ 1963 και 1970 που έφυγε πρόσφατα στα 82 του, και ήταν βέβαιο ότι η Newcastle θα προσπαθούσε από την αρχή να εκμεταλλευτεί τις απουσίες μας και να δώσει τον δικό της ρυθμό στο παιχνίδι. Όμως στο πρώτο ημίχρονο παρατηρήθηκε το εξής παράδοξο: οι φιλοξενούμενοι είχαν την κατοχή της μπάλας, άλλαζαν πολύ περισσότερες πάσες από τους δικούς μας, βρίσκονταν στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου πολύ πιο συχνά από ό,τι εμείς, κι όμως τις πιο "καλές" ευκαιρίες τις έκαναν οι Reds! Αν εξαιρεθεί η φάση που μας "πάγωσε" προσωρινά στο 43', όταν από ένα λάθος του Bakwa στην επίθεση οι Magpies βγήκαν γρήγορα στην κόντρα και ο Nick Woltemade άνοιξε δεξιά στην περιοχή μας στον εντελώς μόνο (και ιδιαίτερα φορμαρισμένο) William Osula, που για καλή μας τύχη πλάσαρε πάνω στον εξερχόμενο Matz Sels, δεν ανησυχήσαμε και πολύ. Ούτε στο σουτ του Osula που ξέφυγε από τον Williams μετά τη σέντρα του Tonali στο 10', ούτε στο μακρινό του Tonali στο 21' όπου ο Βέλγος απλώς παρακολούθησε τη μπάλα να φεύγει εκτός.
Αντίθετα, η Newcastle ίδρωσε πολυ περισσότερο. Στο 17' ο Bakwa ταλαιπώρησε τον Burn και σούταρε με το αριστερό προς τη δεξιά γωνία του Pope, που δεν είμαι και βέβαιος ότι θα κατάφερνε να αποκρούσει αν ο Hall δεν έβαζε το κεφάλι του και δεν έστελνε τη μπάλα κόρνερ, το οποίο εκτέλεσε ο Williams και ο Jesus έπιασε την αδύναμη κεφαλιά πάνω στον τερματοφύλακα της Newcastle. Ο Pope δεν προβληματίστηκε από το μακρινό σουτ του Anderson στο 23', αλλά τα χρειάστηκε στο 34' όταν σε σέντρα του Bakwa έκανε κάτι σαν την έξοδο του Μεσολογγίου, αλλά ευτυχώς για τον ίδιο συνήλθε αρκετά γρήγορα ώστε να διώξει σωτήρια το σουτ του προωθημένου Jair (που είχε ήδη περάσει δεξιός μπακ), ενώ ένα λεπτό νωρίτερα τον είχε σώσει ο Guimarães, που είχε προλάβει τον Awoniyi μετά από ντρίμπλες του Bakwa στον ανήμπορο να τον ακολουθήσει Burn και γύρισμα από την τελική γραμμή.
Στο δεύτερο μέρος, με την έναρξη του οποίου ο Yates πήρε τη θέση του κουρασμένου Nico Domínguez, τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς, αφού βέβαια στα πρώτα δευτερόλεπτα σε μια αναστάτωση στην περιοχή των φιλοξενουμένων ο Jesus έγινε αποδέκτης της μπάλας στα αριστερά και από δύσκολη θέση σούταρε για να αποκρούσει ενστικτωδώς ο Pope. Στο 51' μια μακρινή εκτέλεση φάουλ του Guimarães λίγο έλειψε να βρει στόχο, αφού έφυγε εκατοστά έξω από το δεξί δοκάρι του Sels. Ο Pope έκανε μια σημαντική επέμβαση στο 58', όταν ο Sven Botman έκανε λάθος εκτίμηση, ο Awoniyi έκλεψε και ο Malick Thiaw κατάφερε να αλλοιώσει την πορεία της μπάλας στρέφοντάς την προς τον γκολκίπερ του που και πάλι απέκρουσε δύσκολα, ενώ μάλλον δεν θα είχε τύχη αν το πλασέ του Νιγηριανού φορ πήγαινε εκεί όπου είχε σημαδέψει.
Λίγο μετά τη συμπλήρωση μίας ώρας αγώνα, ο Howe αποφάσισε να ανακατέψει την τράπουλα και έκανε τις αλλαγές που παρά λίγο να του δώσουν το ματς: έξω ο βαρύς Woltemade και ο εξαφανισμένος μετά την ενίσχυση της αριστερής μας πτέρυγας Murphy, μέσα ο Harvey Barnes και ο Jacob Ramsey. Αμέσως, θα έλεγε κανείς, οι ισορροπίες άλλαξαν, βοηθούντος και του Morato που έκανε ένα από τα γνωστά του λάθη και οδήγησε σε δύο τελικές του Guimarães μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Στην πρώτη από τον άξονα ο Sels απέκρουσε, η μπάλα του έφυγε και έσωσε από πίσω του ο Morato που είχε επιστρέψει και με τη δεύτερη, από πλάγια δεξιά, υποχρέωσε τον γίγαντα Matz σε μια εξαιρετική επέμβαση. O Matz αιφνιδιάστηκε στο 67' όταν το φάουλ του Osula (από ένα πεντακάθαρο μαρκάρισμα του Milenković στον πολύ καλό παίκτη αλλά ακόμα καλύτερο θεατρίνο Guimarães) βρήκε λίγο στο τείχος, αλλά ευτυχώς είδε τη μπάλα να σταματάει στο οριζόντιο δοκάρι και στη συνέχεια κατάφερε να αποκρούσει και την προσπάθεια του Guimarães στο ριμπάουντ. Ο Howe πίεσε ακόμα παραπάνω με την απόσυρση του Osula που είχε μείνει από δυνάμεις και την είσοδο του Yoane Wissa, και στο 72' ο Sels κατόρθωσε να βγάλει και ένα σουτ του Joelinton, όχι ιδιαίτερων αξιώσεων αλλά με πολύ κόσμο μπροστά του. Ο Pereira έπαιξε το χαρτί του Wood (στην 100ή εμφάνισή του με τη φανέλα της Forest) αντί του Awoniyi, αλλά δεν πέρασαν παρά μόνο λίγα δευτερολεπτα και οι δύο πρώτες αλλαγές του Howe του έδωσαν και το προβάδισμα. Ο Ramsey έβγαλε καταπληκτική κάθετη στον Barnes, που φυσικά πρόλαβε στο σπριντ τον Morato και πλάσαρε τον Sels πάνω στην έξοδο για το 0-1.
Αυτά που ακολούθησαν, με τους παίκτες της Newcastle να πέφτουν συνεχώς κάτω (ειδικά Guimarães και Hall ήταν προκλητικοί) και τον Tierney να τους δίνει συνέχεια φάουλ, έκαναν το γκολ της ισοφάρισης ακόμα πιο γλυκό. Κι αφού στο 80' ο Morato βρήκε στην περιοχή τον Wood κι αυτός έδωσε στον Jesus που με τρεις παίκτες γύρω του κατάφερε να σουτάρει αλλά πάνω στον Pope και λίγο αργότερα ο Pereira έβαλε τον McAtee και τον Lorenzo Lucca στις θέσεις των Netz και Jesus κάνοντας την ομάδα κατά τι πιο επιθετική, ήρθε το μαγικό γκολ του Anderson που περιγράψαμε και πέντε λεπτά καθυστερήσεων όπου οι Reds πίεζαν για το δεύτερο γκολ. Δεν το πέτυχαν, και η Newcastle έφυγε και πάλι αήττητη από το City Ground (όπου δεν έχει χάσει ποτέ από καταβολής Premier League), αλλά η ισοπαλία σήμερα έμοιαζε με νίκη.
Στην προτελευταία αγωνιστική η Forest αντμετωπίζει στο Old Trafford τη Manchester United, που χθες έμεινε στο 0-0 στο Sunderland και έχει ήδη εξασφαλίσει μια θέση στο Champions League της επόμενης περιόδου. Η νίκη της Arsenal (που πάντως είχε και το δράμα της, αφού οι Hammers ισοφάρισαν στο 95' και το γκολ ακυρώθηκε -σωστά- για φάουλ στον David Raya) μείωσε τις πιθανότητες κατάκτησης του τίτλου για τη Manchester City, η οποία είχε κάνει το καθήκον της (3-0 εντός τη Brentford), όμως έχει και θεωρητικά πιο δύσκολο πρόγραμμα από την αντίπαλό της. H Liverpool συνέχισε την κατρακύλα της προσφέροντας στην Chelsea τον πρώτο της βαθμό μετά από πολύ καιρό και μάλιστα μέσα στο Anfield (1-1), και η πεινασμένη Bournemouth πέρασε από το Craven Cottage (1-0 τη Fulham) και μείωσε στους τέσσερις τη διαφορά της με τους Reds του Merseyside και την Aston Villa, που έμεινε μάλλον στο 4-0 της Πέμπτης, έφερε 2-2 εκτός με την καταδικασμένη Burnley και την περιμένουν δύο πολύ δύσκολα ματς (με Liverpool και Manchester City). Κατά τα λοιπά στην 36η αγωνιστική, που ολοκληρώνεται αύριο με τον πολύ καθοριστικό για τη μάχη της σωτηρίας αγώνα Tottenham-Leeds, είχαμε Brighton-Leeds 3-0 και Crystal Palace-Everton 2-2.
Forest: Sels, Jair, Milenković, Morato, Williams, Domínguez (Yates 46'), Anderson, Netz (McAtee 83'), Bakwa (Hutchinson 64'), Igor Jesus (Lucca 83'), Awoniyi (Wood 73').
Newcastle: Pope, Hall, Thiaw, Botman, Burn, Tonali, Guimarães (Trippier 95'), Murphy (Barnes 61'), Joelinton, Osula (Wissa 71'), Woltemade (Ramsey 61').
Σκόρερς: Anderson 88' - Barnes 74'.
Διαιτητής: Paul Tierney. Κίτρινες: Igor Jesus 49', Yates 54'.
Θεατές: 30.691.
Vítor Pereira: "Μετά τον άτυχο αγώνα με την Aston Villa, δείξαμε ότι είχαμε τα ψυχικά αποθέματα για να επιστρέψουμε και να αντιμετωπίσουμε μια δυνατή ομάδα όπως η Newcaste. Σωματικά και πνευματικά δεν ήμασταν στο φουλ, αφού περάσαμε τέσσερις δύσκολες μέρες μετά τον αγώνα του Europa League. Αλλά τελικά ο χαρακτήρας και το πνεύμα αυτών των παιδιών είναι κάτι φανταστικό. Με τη βοήθεια και του κόσμου μας πήραμε έναν βαθμό που αξίζαμε, ενώ και μετά το 1-1 οι παίκτες έδωσαν ό,τι είχαν για να πετύχουν και δεύτερο γκολ. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με τα παιδιά που ήρθαν από τον πάγκο και στήριξαν την ομάδα. Έχω σοβαρούς λόγους να είμαι ικανοποιημένος, αφού μέσα σε μικρό διάστημα δώσαμε τρεις αγώνες χωρίς χρόνο να συνέλθουμε και να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Θέλω να είμαι ειλικρινής: ο βαθμός, με δεδομένους τόσους τραυματισμούς και τη στιγμή όπου βρίσκεται η σεζόν, είναι πολύ καλός, αφού δυσκολευόμαστε να βρούμε λύσεις. Ακόμα και μετά το γκολ που δεχθήκαμε τα παιδιά πίστευαν ότι μπορούσαμε να σκοράρουμε. Τώρα είναι ώρα για αποκατάσταση, σωματική και πνευματική. Πρέπει να δούμε το μέλλον με πίστη και να είμαστε βέβαιοι ότι η επόμενη σεζόν θα είναι καλή για μας. Όσον αφορά τον Anderson, είναι δύσκολο και για μένα, και για τον οποιονδήποτε να καταλάβουμε τι ακριβώς νιώθει μέσα του. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν θα μείνει, δεν έχω την απάντηση. Αυό που ξέρω είναι ότι του αξίζει να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Έχω δουλέψει με πολλούς υπερταλαντούχους παίκτες, αλλά παίκτης με τέτοιο χαρακτήρα είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί. Οι βοηθοί μου μού έλεγαν στην προθέρμανση ότι έσκιζε, κάθε σουτ που έκανε πήγαινε στα δίχτυα. Πριν από δύο μέρες κήδεψε τη μητέρα του. Δεν μίλησα μαζί του, αλλά πιστεύω ότι ήθελε να τιμήσει τη μνήμη της με ένα γκολ. Γι' αυτό προσπαθούσε ως το τέλος να το πετύχει. Αυτός είναι ο τρόπος που βρήκε: να μπει στο γήπεδο και να τα δώσει όλα. Δεν σκέφτομαι την επόμενη χρονιά. Σκέφτομαι μόνο ότι πρέπει να τελειώσουμε αυτή τη σεζόν στην καλύτερη θέση που μπορούμε".
* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.