Όχι, παρ' όλο που ο σύλλογός μας βρίσκεται σε ελληνικά χέρια ο Morgan Gibbs-White δεν έμαθε... να μουτζώνει. Απλώς αυτός ήταν ο τρόπος του, μετά το 15ο φετινό γκολ του στην Premier League (πρώτος Άγγλος σκόρερ παρακαλώ) που πέτυχε σήμερα, να θυμίσει στον Thomas Tuchel ότι είχε στα χέρια του το καλύτερο "δεκάρι" της κατηγορίας και επέλεξε να μην το πάρει στο Μουντιάλ. Είχε μάλλον πολλούς καλύτερους και δεν τον χρειαζόταν. Όπως και ο Rudi Garcia του Βελγίου που "έκοψε" τον Matz Sels... Δύο αποφάσεις που ως Forest μας βολεύουν αφού οι παίκτες δεν θα ταλαιπωρηθούν, αλλά σίγουρα αποτελούν πρώτου μεγέθους αλητείες..

Όμως γιατί να συζητάμε τέτοια μια μέρα χαράς, μια μέρα που ολοκληρώνει μια χρονιά που -τηρουμένων των αναλογιών- έκλεισε απόλυτα επιτυχημένα, αφού η Forest δεν λύγισε από τις αλλαγές προπονητών και το βάρος των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων και κατάφερε ΚΑΙ να σώσει την κατηγορία ΚΑΙ να φτάσει ως τα ημιτελικά του Europa League; Τα είπαμε, ξεθυμάναμε και περνάμε στα πιο σπουδαία. 

Τουτέστιν, στην ανανέωση του συμβολαίου του Murillo ως το 2030, που έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και ήταν η καλύτερη έκπληξη των τελευταίων ημερών από πλευράς διοίκησης, σε μια περίοδο μάλιστα που ο αγαπημένος Βραζιλιάνος στόπερ δεν αγωνίζεται λόγω τραυματισμού. Στην ανάδειξη του Neco Williams σε Πάικτη της Σεζόν για το 2025-'26, που δικαίωσε απόλυτα την (υπερ)προσπάθεια του "Ironman" Ουαλού, ο οποίος αγωνίστηκε στα 53 από τα 56 ματς της σεζόν διατηρώντας υψηλά στάνταρ απόδοσης, ενώ γνώριζε ότι για περισσότερα από τα μισά παιχνίδια έπαιζε ουσιαστικά χωρίς διαθέσιμο αντικαταστάτη (συνεχείς τραυματισμοί, κακή απόδοση και τελικά αποχώρηση του Oleksandr Zinchenko, μη δήλωαη του Luca Netz στους ευρωπαϊκούς αγώνες, απουσία του Ola Aina που μπορεί να παίξει και στα αριστερά). Και φυσικά σε κάτι που ήταν δίκαιο και έγινε πράξη, με πανηγυρικό μάλιστα χαρακτήρα στο φινάλε μιας αγχώδους σεζόν: τη μετονομασία του West Bridgford Stand σε John Robertson Stand, με τον σύλλογο να τιμά έτσι τη μνήμη του πρόσφατα αποδημήσαντος και εκλεγμένου ως κορυφαίου παίκτη της ιστορίας μας, με την τεραστίων διαστάσεων θρυλική φανέλα του με το 11 να δεσπόζει στο κέντρο του γηπέδου...

Ήταν ένα όμορφο, ηλιόλουστο απόγευμα σήμερα στο City Ground. Η Bournemouth ήταν αυτή που είχε το κίνητρο, προσπαθώντας να αναβαθμιστεί ευρωπαϊκά μετά από μια εξαιρετική σεζόν και να μεταπηδήσει από την εξασφαλισμένη θέση στο Conference League στο Europa League (η πιθανότητα να παίξει στο Champions League ήταν μόνο μαθηματική και βασιζόταν σε ένα ακραίο σενάριο). Το πέτυχε, αφού όμως ταλαιπωρήθηκε πολύ από τη δική μας "αδιάφορη" ομάδα, που κατέβηκε στο γήπεδο με ό,τι καλύτερο είχε διαθέσιμο, αν βέβαια εξαιρέσουμε την απόφαση του Vítor Pereira να εμπιστευτεί πάλι στον Jair τη θέση του δεξιού μπακ, αφήνοντας τον Williams στη φυσική του θέση στα αριστερά και κρατώντας τον Netz στον πάγκο. Ίσως ο κόουτς να θέλει να τον προετοιμάσει για κάποια σχήματα που έχει υπόψη του για τη νέα χρονιά (με τρία στόπερ, ας πούμε, και τον Jair δεξιά). Δεν του πολυπέτυχε -ο νεαρός Βραζιλιάνος αυτή τη φορά δεν ήταν καλός και ευθύνεται και για το γκολ της ισοφάρισης των Cherries-, αλλά ένα ματς χωρίς άγχος πάντα προσφέρεται για πειραματισμούς. Η μόνη άλλη αλλαγή ήταν η συμμετοχή του Ibrahim Sangaré αντί του Nico Domínguez, με τον Αργεντίνο (που περιμένει εναγωνίως την ανακοίνωση της τελικής λίστας της Εθνικής του στις 28 με 29 του μηνός) να ξεκουράζεται... όχι για όλο το ματς βέβαια!

Και είναι γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι (με τον Χρήστο Μανδά ως αναπληρωματικό γκολκίπερ στον πάγκο τους) μπήκαν δυνατά και μας στρίμωξαν από την αρχή. Έλα όμως που τους αφήναμε μόνο να σουτάρουν από μακριά, κι έτσι καμιά από τις προσπάθειες των Alex Tóth (6') και Tyler Adams (10') δεν βρήκαν στόχο, αν και ήταν καλές υπό τις προϋποθέσεις που έγιναν. Αντίθετα, στο 16' μια πολύ όμορφη κάθετη μπαλιά του Gibbs-White στον Chris Wood βρήκε τον βετεράνο Νεοζηλανδό να μπαίνει στην περιοχή, να καθυστερεί, να χάνει αρχικά τη μπάλα από τον Adams, να του την ξαναπαίρνει με πείσμα και να στρώνει στον MGW που είχε φτάσει πια σε θέση βολής, με τον αρχηγό όμως να σουτάρει ψηλά από το ύψος της περιοχής. Στο 18' ο Jair έκανε το πρώτο του λάθος, το οποίο δεν πληρώσαμε αφού ο Evanilson αστόχησε αρκετά. Ο πρώτος τερματοφύλακας που κλήθηκε σε δράση ήταν ο Đorđe Petrović, όταν στο 29' ο Omari Hutchinson άνοιξε στον Igor Jesus, που νίκησε στο σπριντ τον Adams, τον απέφυγε κιόλας με ντρίμπλα και σούταρε στην αριστερή του γωνία. 

Κι εκεί οι Reds πήραν κεφάλι στο σκορ, αφού προηγουμένως έχασαν ένα γκολ που σε άλλες εποχές θα θεωρείτο για τον Wood υπόθεση ρουτίνας. Στο 32' ο Elliot Anderson (ας ελπίσουμε όχι στην τελευταία του εμφάνιση με την κόκκινη φανέλα) έβγαλε μια εκπληκτική σέντρα από δεξιά, βρίσκοντας αφύλακτο τον σέντερ φορ μας, που έπιασε την κεφαλιά από τη μικρή περιοχή στέλνοντας τη μπάλα στο δεξί δοκάρι του ακινητοποιημένου Petrović. Όμως στην επόμενη επίθεση της Forest ο Gibbs-White κέρδισε φάουλ σε πολύ καλή θέση και ταυτόχρονα την κίτρινη κάρτα του James Hill, που δεν είχε άλλο τρόπο να τον σταματήσει. Σκεφτήκαμε αμέσως την τελευταία φορά που σκοράραμε από απευθείας εκτέλεση φάουλ - και ήταν στις 5 Απριλίου του... 2021, όταν ο James Garner είχε ευστοχήσει απέναντι στην Queens Park Rangers! Η ξηρασία συνεχίστηκε... για ένα τακουνάκι, καθώς ο Hutchinson "πάτησε" στον MGW, που με ξερό σουτ νίκησε τον Petrović, με τον Σέρβο διεθνή να αγγίζει τη μπάλα αλλά να μην καταφέρνει να αποτρέψει την πορεία της προς τα δίχτυα του. Οι Reds πήγαν στα αποδυτήρια προηγούμενοι μόνο με 1-0, καθώς στο 45' μετά από άστοχη έξοδο του Petrović σε κόρνερ ο Williams με σουτ από πλάγια αριστερά υποχρέωσε τον τερματοφύλακα των Cherries να βάλει τα δυνατά του για να διαφυλάξει το υπάρχον αποτέλεσμα.

Ατυχώς για εμάς, εκεί που το δεύτερο ημίχρονο έδειχνε να ξεκινάει μάλλον ακίνδυνα για την εστία μας, δεχθήκαμε το γκολ της ισοφάρισης σε μια άτυχη στιγμή και στη συνέχεια απειληθήκαμε σοβαρά για ένα οκτάλεπτο του... διαβόλου με ολική ανατροπή. Αρχικά στο 54' ο Jair προσπάθησε με τάκλιν κοντά στην τελική γραμμή να προφυλάξει τη μπάλα ώστε να βγει άουτ, όμως δεν υπολόγισε σωστά, ο Adrien Truffert (στο τέλος μιας εξαιρετικής γι' αυτόν σεζόν) έκλεψε και γύρισε την κατάλληλη στιγμή στον επερχόμενο Marcus Tavernier, που με δυνατό αριστερό πλασέ δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης στον Sels. Η είσοδος του Σκοτσέζου διεθνή Ben Doak σχεδόν αμέσως μετά ήταν σαν προσθήκη οκτανίων στα καύσιμα της Bournemouth και μεγάλος μπελάς για τον γκολκίπερ μας, που στο 59' απέκρουσε ενστικτωδώς με το πόδι κεφαλιά του νεαρού μετά από σέντρα του Rayan και στο 60' σουτ του ίδιου παίκτη από μπαλιά του Tavernier, ενώ στο 62' έκανε την επέμβαση του αγώνα με το ένα χέρι σε σουτ του Eli Kroupi.

Τα μηνύματα ήταν ανησυχητικά, και ο Pereira δεν ήθελε φυσικά να κλείσει η σεζόν με ήττα. Έτσι μέσα σε τρία λεπτά έκανε τέσσερις αλλαγές (!) σε δύο δόσεις: αρχικά διορθώθηκε η ανορθογραφία στην άμυνα με την είσοδο του Netz αντί του Jair και αποχώρησε ο πρώτος μουντιαλικός από το γήπεδο (Taiwo Awoniyi αντί Wood) για να τον ακολουθήσουν άλλοι δύο στη συνέχεια (Anderson και Sangaré αποχώρησαν, Ryan Yates και Domínguez μπήκαν στο παιχνίδι). Ο αγώνας ισορρόπησε και πάλι, και η Forest είχε δύο μεγάλες ευκαιρίες να ξαναπάρει κεφάλι στο σκορ: στο 70' , όταν σε καλοχτυπημένο κόρνερ του Hutchinson από δεξιά ο Awoniyi στο δεύτερο δοκάρι αστόχησε ελάχιστα στην κεφαλιά του και στο 76', με τον Gibbs-White να σουτάρει μονοκόμματα σε σέντρα και πάλι του Hutchinson και τον Adam Smith να ρίχνει το κορμί του στη μπάλα με αυτοθυσία και να σταματάει με το στήθος του ένα σουτ που πήγαινε μέσα συστημένο. Λίγο αργότερα ο Pereira έκανε την τελευταία αλλαγή του, με τον James McAtee να αντικαθιστά τον πολύ καλό Hutchinson, αλλά χρειάστηκε να περάσουμε στα 11 (!) λεπτά των καθυστερήσεων για να ξαναδούμε αξιόλογες φάσεις: στο 91' ο Sels έδιωξε δύσκολα σε κόρνερ φάουλ του Enes Ünal, που είχε μπει επίσης αλλαγή, στο 92' ένας άλλος αναπληρωματικός του Andoni Iraola, o Justin Kluivert, έπιασε μάλλον... κατά λάθος μια περίεργη κεφαλιά που έφυγε διαγώνια και βασανιστικά λίγο άουτ από το αριστερό δοκάρι του γκολκίπερ μας και στο 94', σε ένα πολύ έξυπνο γύρισμα του McAtee, ο Awoniyi έχασε για κλάσμα του δευτερολέπτου το ραντεβού με τη μπάλα ώστε να σκοράρει με προβολή. Οι δύο ομάδες έδειξαν να συμβιβάζονται με την ισοπαλία, που δεν κακόπεσε σε καμιά τους. Παρ' όλα αυτά, δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο σε τέσσερις σεζόν στην Premier League να μην έχεις νικήσει μόνο... τη Bournemouth!

Η Forest τερμάτισε στη 16η θέση, με το εξαιρετικό τέλος της σεζόν να δίνει ελπίδες για τη νέα αγωνιστική περίοδο, αλλά και με θέματα όπως του προπονητή και του Anderson (κυρίως) που πρέπει να κλείσουν πολύ σύντομα. H Arsenal, που είχε εξασφαλίσει τον τίτλο από την προηγούμενη αγωνιστική, νίκησε 2-1 εκτός την Crystal Palace και θα παίξει στο Champions League μαζί με τη δεύτερη Manchester City (που αποχαιρέτησε τον Pep Guardiola και τον Bernardo Silva με ήττα εντός με ανατροπή 2-1 από την -κάτοχο πλέον του Europa League- Aston Villa), την τρίτη Manchester United (3-0 εκτός τη Brighton), την τέταρτη Aston Villa και την πέμπτη Liverpool, που έμεινε στο 1-1 εντός με τη Brentford στο αντίο του Mo Salah. Στο Europa League θα παίξουν η έκτη Bournemouth και η εκπληκτική ως νεοφώτιστη Sunderland, που εξασφάλισε την έβδομη θέση με τη νίκη της με 2-1 εντός επί της Chelsea, και στο Conference η όγδοη Brighton. Στην ουρά η Tottenham, που χρειαζόταν στην ουσία έναν βαθμό για να επισφραγίσει τη σωτηρία της, νίκησε στο γήπεδό της με 1-0 την αδιάφορη Everton, κι έτσι πήγε στράφι το 3-0 της West Ham επί της Leeds, με τους Hammers του Nuno Espírito Santo να υποβιβάζονται. Στα υπόλοιπα ματς της 38ης και τελευταίας αγωνιστικής είχαμε Fulham-Newcastle 2-0 και Burnley-Wolves 1-1. 

Forest: Sels. Jair (Netz 63'), Milenković, Morato, Williams, Sangaré (Domínguez 65'), Anderson (Yates 65'), Hutchinson (McAtee 78'), Gibbs-White, Igor Jesus, Wood (Awoniyi 62').
Bournemouth: Petrović, Smith (Cook 90'), Hill, Senesi, Truffert, Tóth (Doak 57'), Adams, Rayan (Adli 73'), Kroupi (Kluivert 73'), Tavernier, Evanilson (Ünal 73').
Σκόρερς: Gibbs-White 34' - Tavernier 54'.
Διαιτητής: Craig Pawson. Κίτρινες: Awoniyi 67' - Hill 33'.
Θεατές: 30.741.

Vítor Pereira: "Είναι τιμή και προνόμιο να είμαι προπονητής αυτής της ομάδας. Έχουμε μια παρέα παικτών με δυνατό χαρακτήρα. Σήμερα ήταν δύσκολα, καθώς αντιμετωπίσαμε μια ισχυρή ομάδα με αντίξοες καιρικές συνθήκες (σ.σ. πολλή ζέστη, ποιος να το πίστευε ότι Μάη μήνα θα είχαμε cooling break στην Αγγλία...). Κρίμα που φέραμε ισοπαλία, αφού με νίκη θα ανεβαίναμε μία θέση στη βαθμολογία. Αλλά σε τελική ανάλυση πιστεύω ότι το αποτέλεσμα ήταν μια χαρά. Πάντα έλεγα ότι ο τρόπος που ξεκινάς τη σεζόν είναι πολύ σημαντικός, οπότε πρέπει να δουλέψουμε στην προετοιμασία με την ομάδα για να προετοιμαστούμε για τους πρώτους αγώνες. Πιστεύω πως πρέπει να βελτιωθούμε σε πολλά. Απλώς χρειαζόμαστε χρόνο μαζί. Παίξαμε πολλά ματς χωρίς να προλάβουμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα, χωρίς να έχουμε χρόνο να δουλέψουμε μαζί. Την επόμενη σεζόν θα έχουμε περισσότερο χρονο και πιστεύω ότι μπορούμε να χτίσουμε κάτι πιο δυνατό. Αυτή η σεζόν ήταν πολύ αγχωτική εξαιτίας της μάχης για τη σωτηρία. Τα πήγαμε καλά, ήμασταν ανταγωνιστικοί, παίξαμε σε έναν ημιτελικό. Δεν είναι εύκολο να διαχειρίζεσαι δύο διοργανώσεις, παλεύοντας σκληρά στη μία και προσπαθώντας να προχωρήσεις στην άλλη. Αλλά στο τέλος είμαι περήφανος. Είμαστε όλοι περήφανοι για τη δουλειά μας, για τον κόσμο μας. Πιστεύω ότι την επόμενη σεζόν μπορούμε να κάνουμε ωραία πράγματα. Όσον αφορά το μέλλον του Anderson, δεν έχω απάντηση. Αν με ρωτάτε, αξίζει να παίξει στις καλύτερες ομάδες του κόσμου. Έχει πολλή ποιότητα και ταλέντο. Αλλά για την ώρα είναι δικός μας και είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτόν. Η αγορά είναι αυτή που είναι και δεν μπορώ να την προβλέψω. Ξέρω ότι θέλουμε να κρατήσουμε την ίδια ομάδα και να φέρουμε δυο-τρεις παίκτες που θα μας βοηθήσουν να έχουμε καλύτερη ισορροπία στο ρόστερ. Θα δούμε τι θα γίνει στο τέλος..."

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.