Είναι κάτι που άκουσα πριν από τριάντα χρόνια και βάλε, και μακάρι να το θυμάμαι καλά. Ρωτησαν, λέει, κάποτε τον κορυφαίο Ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη του κινηματογράφου Ηλία Καζάν, έναν φοβερά απαιτητικό καλλιτέχνη, πώς είχε "διδάξει" τον Marlon Brando ώστε να προκύψουν εκείνες οι συγκλονιστικές ερμηνείες του μεγάλου -αλλά ακόμα νεότατου τότε- ηθοποιού στα αριστουργήματά του "Το λιμάνι της αγωνίας", "Λεωφορείο ο Πόθος" και "Viva Zapata". O Καζάν απάντησε απλά: "Ο Brando ήταν σαν ένα πουλάρι. Έπρεπε απλώς να του δώσεις μια στα πισινά και να τον αφήσεις να τρέξει".
Ο Elliot Anderson -που αποχαιρετήσαμε και επίσημα προχθές αφού ο σύλλογος παραδέχθηκε μέσω δημοσίευσης στην επίσημη ιστοσελίδα του ότι έχει έρθει σε συμφωνία με τη Manchester City για την παραχώρησή του (με αντίτιμο, λέγεται, 116 εκατομμύρια λίρες, ρεκόρ στην ιστορία των Citizens αφού κατέρριψε το προηγούμενο της μεταγραφής του Jack Grealish από την Aston Villa, και μάλιστα όλα μπροστά, χωρίς μπόνους και τέτοια) και απλώς οι επίσημες ανακοινώσεις και το σχετικό αφιέρωμα στη διετία του παίκτη με τα κόκκινα θα γίνουν αργότερα, ώστε να μην επιρεαστεί με κανέναν τρόπο η ηρεμία της Εθνικής Αγγλίας στον αγώνα που δίνει για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου- ήταν ένα τέτοιο "πουλάρι". Κι ενώ το χτύπημα στα πισινά ο ίδιος μάλλον θα επιθυμούσε να του το δώσει η αγαπημένη του Newcastle, μέσα στην οποία μεγάλωσε και ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά, τα τερτίπια του PSR (ή του Financial Fair Play, αν προτιμάτε) "φρόντισαν" να το δεχθεί από τη δική μας ομάδα, μέσα από κάποια λογιστικά "μαγειρέματα" σύμφωνα με τα οποία ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος κόστισε στους Geordies πάνω από 20 εκατομμύρια...
Η Newcastle δεν ήθελε να τον αποχωριστεί. Ο Eddie Howe, που πάντως είχε "δειλιάσει" και δεν του είχε δώσει τον ρόλο που θα αποκτούσε σε μας, δεν παρέλειπε να δηλώνει σε κάθε ευκαιρία πόσο τον είχε στενοχωρήσει η "με το ζόρι" μεταγραφή του Anderson στη Forest. Δεν ήταν και λίγοι όσοι πίστευαν πως και ο ίδιος ο μικρός ήταν εντελώς ανίθετος σ' αυτή τη μετακίνηση και αμφισβητούσαν τη διάθεση που θα έδειχνε. Καμιά σχέση. Ο τότε γενικός διευθυντής ποδοσφαίρου Ross Wilson, o προπονητής Nuno Espírito Santo και όλος ο διοικητικός και αγωνιστικός μηχανισμός της Forest είχαν πετύχει διάνα. Από τα πρώτα κιόλας φιλικά, ο Elliot έκανε δική του τη θέση "8" της ενδεκάδας των Reds και είχε σημαντικό ρόλο στην έξοδο της ομάδας στην Ευρώπη μετά από 30 χρόνια και την παρουσία της στα ημιτελικά του FA Cup μετά από 35. Το ίδιο καλοκαίρι στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης με την Κ21 της Αγγλίας. Μαζί με τις επισκέψεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια ήρθε και η κλήση στην Εθνική Ανδρών από τον Thomas Tuchel, που επίσης πολύ γρήγορα τον καθιέρωσε στην ενδεκάδα, με αποτέλεσμα να μετράει ήδη, ως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, 13 συμμετοχές με τα Τρία Λιοντάρια στο στήθος και να είναι μόνιμα βασικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Δεν είναι ντροπή να λέμε ότι η Forest ήταν για τον Anderson αυτή η "μια στα πισινά", το εφαλτήριο που χρειαζόταν αυτός ο τόσο άξιος ποδοσφαιριστής για να απογειωθεί προς τα μεγαλύτερα ύψη για τα οποία προοριζόταν. Και οι δύο πλευρές χρωστάνε η μια στην άλλη. Όλο αυτό το διάστημα των δύο ετών που τον απολαμβάναμε, ο Ellliot έδειξε άψογο επαγγελματισμό παίζοντας ακούραστα συνεχώς 90λεπτα, αφού -κακά τα ψέματα- πααίκτης να τον αντικαταστήσει επάξια δεν υπήρχε. Πού να βρεθεί; Σε όλη την Premier League, ο μόνος ανάλογης αξίας είναι ο παρτενέρ του στο κέντρο της Εθνικής Declan Rice. Το πράγμα μιλούσε από μόνο του: δεν θα έμενε στη Forest για πολύ. Και φεύγει μετά από 92 συμμετοχές με το Garibaldi, 6 γκολ, 11 ασίστ και εξωπραγματική δουλειά στο κέντρο που τη δείχνουν μόνο τα πιο εξεζητημένα στατιστικά (heat map, ανακτήσεις μπάλας, επιτυχημένα τάκλιν και πάσες κλπ.). Αφήνει πίσω του μόνο φίλους, και σε μένα προσωπικά την απορία για τα μόνα δυσάρεστα που έχουν μείνει στη μνήμη μου από αυτόν: πώς αυτό το λιγομίλητο παιδί των πολύ χαμηλών τόνων, που οι συμπαίκτες του εκθείαζαν τον χαρακτήρα του εκτός από τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες και κόμπιαζε όταν του ζητούσαν να τους βγάλει λόγο για τα βραβεία που έπαιρνε, αποβλήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά στον αγώνα με τη Braga και κατέληξε να είναι ένας από τους "αντάρτες" που συναντήθηκαν με τον Βαγγέλη Μαρινάκη για να ζητήσουν (ουσιαστικά) την απομάκρυνση του Sean Dyche (υπήρχε απλώς ως υποψία, αλλά πρόσφατα ο πρώην προπονητής μας το υπονόησε κι αυτός σε συνέντευξή του). Αλλά ας μη μένουμε σ' αυτά - ας κρατάμε τα ευχάριστα που ήταν πολύ περισσότερα.
Elliot Anderson, το όριό σου είναι ο ουρανός. Ακόμα κι αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα και η City τιμωρηθεί για τις απατεωνιές που έχει κάνει από την... ανεξάρτητη Premier League, εσύ τον δρόμο σου θα τον βρεις. Γιατί είσαι -το ξαναλέω- άξιος. Σ' ευχαριστούμε για τις δυσανάλογα πολλές και καταπληκτικές για τον όχι και πολύ χρόνο που ήμασταν "μαζί" αναμνήσεις που μας άφησες. Καλή συνέχεια...
* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.