Είναι 11 Μαΐου 2013. Το Wembley στολισμένο και στα καλύτερά του, φιλοξενεί τον τελικό της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο: του FA Cup. Η πάμπλουτη Manchester City απέναντι στην ταπεινή, άτιτλη και ήδη καταδικασμένη σε υποβιβασμό από την Premiership Wigan. Ανελέητο σφυροκόπημα από τους εκατομμυριούχους του Roberto Mancini απέναντι στους ταμπουρωμένους Latics που κρατάνε το "μηδέν". Και στο 90', ο κύριος στο κέντρο της φωτογραφίας πανηγυρίζει την κεφαλιά του που ρίχνει τη City στο καναβάτσο και κάνει τη μεγάλη έκπληξη. Είναι ο Ben Watson. Ο ήρωας του τελικού...
... που μετά τις καρδιές των φίλων της Wigan, οι οποίοι τον θυμούνται ακόμα με λατρεία καθώς τους χάρισε το μοναδικό FA Cup της ιστορίας τους, έρχεται σχεδόν πέντε χρόνια μετά, 32 στα 33 πια, με τη φιλοδοξία να κλέψει και τις δικές μας. Όπως αναμενόταν, αφού τα τελευταία εμπόδια (λύση του συμβολαίου του με τη Watford μέσα στη σχετική προθεσμία, ιατρικά τεστ) ξεπεράστηκαν, ο δυναμικός μέσος υπέγραψε στη Forest ως το καλοκαίρι του 2020, παρακαλώ, και δηλώνει έτοιμος να ηγηθεί του κέντρου των Reds. Γιατί όχι; Εμπειρία οκτώ σεζόν στην Premiership κουβαλάει και, όπως θα δούμε παρακάτω, οι περισσότερες από αυτές ήταν "γεμάτες".
Ο Ben είναι βέρος Λονδρέζος. Γεννήθηκε απ' την κάτω μεριά του Τάμεση, στο Camberwell, στις 9 Ιουλίου 1985 και πήγε να μάθει μπάλα στις ακαδημίες της Crystal Palace. Εκεί έκανε και το επαγγελματικό του ντεμπούτο, σε ηλικία 17 ετών, κατά σύμπτωση απέναντι... στη Watford, τελευταία ομάδα ως σήμερα με την οποία αγωνίστηκε στα μεγάλα σαλόνια. Στις αρχές της επόμενης περιόδου (2003-'04) πέτυχε και το πρώτο του γκολ, καθιερώθηκε στην ομάδα και πριν κλείσει τα 23 είχε ήδη συμπληρώσει 200 εμφανίσεις με τους Eagles και είχε αγωνιστεί δύο φορές στις Ελπίδες της Αγγλίας. Είχε επίσης ζήσει τη χρονιά της Palace στην Premier League (2004-'05) με 21 συμμετοχές στο κορυφαίο πρωτάθλημα, έστω κι αν βίωσε μαζί και την πικρή εμπειρία του υποβιβασμού.
Ακολούθησαν τέσσερις σερί χρονιές στην Championship, που μόλις είχε ονομαστεί έτσι (από "First Division" που ήταν όταν ο Watson την πρωτογνώρισε). Συνολικά 169 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και 189 σε όλες τις διοργανώσεις, με 20 γκολ. Οι σειρήνες μοιραίο ήταν να αρχίσουν να ηχούν στα αυτιά του. Ήταν ώρα να αλλάξει περιβάλλον, και μάλιστα με μεταγραφή-θρίλερ. Τον Ιανουάριο του 2009 η Middlesbrough ήταν βέβαιη πως τον είχε κάνει δικό της με προσφορά 2 εκατομμυρίων, ο παίκτης είχε περάσει από ιατρικές εξετάσεις και όλα τα σχετικά, όμως κάπου εκεί μπήκε σφήνα η Wigan και ο Watson βρέθηκε στο DW Stadium. Σε χρόνο μηδέν είχε κάνει το ντεμπούτο του και είχε πετύχει το πρώτο του γκολ με τους Latics. Δεν πτοήθηκε από τις λίγες συμμετοχές του στις δύο πρώτες σεζόν του (τη δεύτερη μάλιστα την πέρασε σχεδόν εξ' ολοκλήρου στην Championship, δανεικός πρώτα στην QPR και μετά στη West Brom), και το 2010-'11 είχε την κορυφαία ως τότε σεζόν του στην πρώτη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας, με 34 συμμετοχές (29 στο πρωτάθλημα) και 4 γκολ, ενώ καθιερώθηκε στο ρόλο του πλέι μέικερ που μπορεί να ξεκινήσει από πολύ πίσω, παίρνοντας τη μπάλα κατευθείαν από την άμυνα. Κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα μέχρι το 2013 που η Wigan υποβιβάστηκε, αλλά ο ήρωάς μας σήκωσε το Κύπελλο και υπέγραψε νέο τριετές συμβόλαιο στην ομάδα.
Δεν το εξάντλησε, πάντως, μεταπηδώντας τον Ιανουάριο του 2015 στη Watford, τη χρονιά που οι Hornets κέρδισαν την άνοδό τους στην Premier League, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση πίσω από τη Bournemouth. Παρά την αργή έλευσή του στην ομάδα, ο Watson μάζεψε 20 συμμετοχές, και την επόμενη περίοδο στη μεγάλη κατηγορία έκανε προσωπικό ρεκόρ με 35 στο πρωτάθλημα (2 γκολ) και 41 στο σύνολο! Μια ωραία σύμπτωση ήταν ότι σκόραρε για πρώτη φορά με τη νέα του ομάδα εναντίον της... Manchester City, και μάλιστα με απευθείας κόρνερ το οποίο χρειάστηκαν ριπλέι επί ριπλέι για να του πιστωθεί τελικά, ενώ αρχικά είχε χρεωθεί ως αυτογκόλ του Aleksandar Kolarov. Όμως τον Μάιο του 2016 ο Quique Flores, που τον είχε βασικό και αναντικατάστατο, έφυγε από την ομάδα και αυτό σήμανε ουσιαστικά και τον παραγκωνισμό του Watson, αφού ούτε ο Walter Mazzarri, ούτε ο γνωστός μας Marco Silva και ο διάδοχός του Javi Gracia του έδειξαν καμιά ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Φέτος είχε μόλις 11 ματς και αποφάσισε να αλλάξει και πάλι στέκι. Ο Aitor Karanka τον έπεισε να έρθει στα μέρη μας. Είδε μάλιστα και τον αγώνα με τη Fulham...
Τι περιμένει η Forest από τον Watson; Καλή κυκλοφορία της μπάλας, κάθετη πάσα, εμπειρία, μαχητικότητα. Και ηγεσία. Είναι παίκτης που του αρέσει να κινεί τα νήματα, να μιλάει στους συμπαίκτες του μέσα στον αγώνα. Ίσως αυτός που ψάχναμε για να κάνει αυτή τη δουλειά από την εποχή του Paul McKenna και μετά (ναι, ξέρω ότι αυτό το είχα πει και για τον Liam Bridcutt, αλλά λείπει ένας τέτοιος παίκτης, τι να κάνουμε). Είναι πολύ πιθανό να κάνει το ντεμπούτο του ακόμα και το Σάββατο απέναντι στη Hull, δίνοντάς μας έτσι μια γρήγορη πρώτη γεύση από τη χημεία του με τους υπόλοιπους παίκτες.
Και οι μεταγραφές λέγεται ότι δεν τελείωσαν ακόμα, αφού η Forest εξετάζει την περίπτωση του πρώην αριστερού μπακ της Manchester City Javier Garrido, που έμεινε ελεύθερος από την ΑΕΚ Λάρνακας...
* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Daily Mail.