Αγαπητέ Sabri Lamouchi, δεν μου φτάνει καθόλου η παραδοχή ότι έκανες λάθος. Μεταξύ μας, να τη βράσω. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος, αλλά οι δικοί μου πρόγονοι έλεγαν ότι το ίδιο λάθος δεύτερη φορά δεν δείχνει σοφό άνθρωπο. Θυμάσαι εκείνη την έμπνευση που είχες με το 3-5-2 στο Λονδίνο απέναντι στη Millwall; Εκείνη τη μέρα το διόρθωσες γρήγορα, βοήθησε και η τύχη και ανατρέψαμε το 0-1, άσχετα αν χάσαμε το τρίποντο στο τέλος (τι πρωτότυπο). Σήμερα που οι πειραματισμοί ξαναγύρισαν στο προσκήνιο, ταπεινωθήκαμε μέσα στην έδρα μας από μια ομάδα που είχε να νικήσει μακριά από τη δική της από τον Αύγουστο!

Αγαπητέ Sabri, θα σου κάνει τώρα κι άλλα μαθήματα ελληνικής ιστορίας όχι ένας συμπατριώτης μου, αλλά ένας Αμερικανός συνάδελφός σου από άλλο άθλημα, ονόματι Rick Pitino. Ο οποίος κοντεύει σαράντα χρόνια στους πάγκους - το λέω σε αντίθεση με σένα, που δεν έχεις κλείσει ακόμα δεκαετία. "Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μάλιστα μια λέξη για αυτή ακριβώς την περίσταση: ύβρις. Σημαίνει αλόγιστη αυτοπεποίθηση και αλαζονεία, σε βαθμό απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα και υπερεκτίμησης των δυνατοτήτων μας. [...] Οι Έλληνες έπαιρναν αυτές τις πράξεις τόσο σοβαρά που η ύβρις αποτελούσε αδίκημα στην αρχαία Αθήνα". Αυτό που έκανες σήμερα, αγαπητέ Sabri, ήταν ύβρις. Η νίκη απέναντι στη Leeds σε έκανε (ελπίζω για λίγο) αλαζόνα και σε οδήγησε στην υπερτίμηση των δυνατοτήτων της ομάδας σου και ταυτόχρονα στην υποτίμηση του αντιπάλου. Γι' αυτό και η κατάληξη έμοιαζε με αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

Αγαπητέ Sabri, να με συγχωρείς αλλά δεν θα πιστέψω αυτό που δήλωσες, ότι ο Lewis Grabban, o Sammy Ameobi και ο Samba Sow παρουσίασαν ταυτόχρονα πρόβλημα τραυματισμού. Ούτε και καρτών βέβαια - ο Sow, που έχει τις περισσότερες, απέχει τρεις από την τιμωρία. Και δεν είναι δυνατόν να μην έχεις προσέξει ότι με αυτόν στην ομάδα χάνουμε από πολύ σπάνια ως ποτέ. Δεν είμαι χαζός, αναγνωρίζω ότι ακολουθεί σούπερ ντέρμπι με τη West Brom και κάποιοι παίκτες έχουν υπερφορτιστεί - άσχετα αν δύο από αυτούς, τον Ben Watson και τον Tiago Silva, τους άφησες μέσα. Δεν ήταν εύκολο το ματς με τη Leeds, πολλών τους βγήκε η ψυχή μέσα στο γήπεδο. Αλλά πέντε αλλαγές; Και τέσσερις βασικοί εκτός 18άδας; Και όλες μαζί οι μεταγραφές του Ιανουαρίου μέσα (εντάξει, η μία ως αλλαγή); Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θεώρησες το ματς εύκολο, σαν να μην έχεις μάθει ακόμα πόσο ζορίζεται η ομάδα σου από τους ουραγούς, και σαν να έπαιζες κάποιον αγώνα League Cup με ομάδα της League Two και όχι με μια ομάδα που στον πρώτο γύρο σε είχε στα σκοινιά, ώσπου ήρθε ο Albert Adomah -καλή του ώρα στην Ουαλία όπου βρίσκεται- και σε γλίτωσε. Δεν τη σεβάστηκες. Και πολύ δίκαια το πλήρωσες. Εμείς τι φταίμε; Όχι τόσο εμείς οι μακρινοί, όσο οι 27 χιλιάδες και βάλε που κατέκλυσαν πάλι τις κερκίδες μεσοβδομαδιάτικα και μετά το 80' άρχισαν να αποχωρούν απογοητευμένοι; 

Ο Lamouchi, λοιπόν, άφησε Grabban, Ameobi, Sow και Yuri Ribeiro εκτός αποστολής και τον Matty Cash στον πάγκο, βάζοντας τον Ryan Yates στη θέση του Sow (απόλυτα λογικό) και προσφέροντας: α) στον Adama Diakhaby την πρώτη του εμφάνιση με φανέλα βασικού, β) ομοίως στον Tyler Walker στη δεύτερη "θητεία του" στην ομάδα που τον ανέθρεψε, γ) μια ευκαιρία στον Carl Jenkinson μετά την επιστροφή του από μακροχρόνια αποχή στο ματς με την Chelsea, όπου παρεμπιπτόντως δεν είχε βγάλει και μάτια, και δ) ένα full ντεμπούτο, που λένε και στην Αγγλία, στον Gaëtan Bong. Ο Diakhaby έτρεξε, πάλεψε, κατέθεσε θα έλεγα όλες τις περιορισμένες (απ' ό,τι έχουμε δει ως τώρα τουλάχιστον) δυνατότητές του. Ο Tyler προσπάθησε κι αυτός, μπήκε στις φάσεις, έχασε τις μοναδικές μας ευκαιρίες (αν λέγονται αυτές ευκαιρίες), αλλά στο City Ground το ξέρουν και οι πέτρες ότι -ως βασικός τουλάχιστον- λειτουργεί σε 4-4-2 και όχι ως μόνος φουνταριστός. Οι άλλοι δύο προσωπικά θεωρώ ότι "κάηκαν". Ο Jenkinson άτολμος, απίστευτα κακός και αμυντικά και επιθετικά και από τα δύο άκρα, ο Bong εκτός τόπου και χρόνου, έχασε τον Lyle Taylor στη φάση του γκολ και μέχρι να αντικατασταθεί ήταν πηγή κινδύνων. Ίσως να μη φταίει κι αυτός, δεν έχει ούτε δεκαπέντε μέρες στην ομάδα. 

Δεν ήταν μόνο ο πάγκος σε κακή βραδιά βέβαια. Ούτε καν μόνο οι καινούργιοι που μπήκαν να κολυμπήσουν στα βαθιά. Επί 96 λεπτά η ομάδα δεν έβγαλε ούτε μία σωστή σέντρα, που τουλάχιστον βρε αδερφέ να πήγαινε εκεί όπου θα μπορούσε κάποιος να πιάσει κεφαλιά και όχι σε ύψος 3-4 μέτρων. Επί 96 λεπτά πουλούσε τη μπάλα συνεχώς και πήγαινε δεύτερη στις διεκδικήσεις. Κι εφόσον κατέβηκε με έξι μόνο που είχαν παίξει και το Σάββατο συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα, θέμα ομαδικής κόπωσης δεν υπήρχε. Ο Joe Lolley μάλιστα, που είχε τρέξει... μαραθώνιο με τη Leeds, ώρες ώρες στην επίθεση ήταν σαν να προσπαθούσε μόνος του, κι ας μην ήταν ούτε αυτός στα καλύτερά του. 

H Charlton του Lee Bowyer, όσο κι αν αυτό αποτελεί έκπληξη και μας πονάει ιδιαίτερα, ήταν καλύτερη, κι ας έπαιξε φουλ αμυντικά με τρία στόπερ. Ενώ οι δικές μας σέντρες πήγαιναν στα περιστέρια, ευτύχησε μια δική της βαθιά σέντρα από τον όχι ιδιαίτερα τεχνίτη σέντερ μπακ της Naby Sarr, που είχε κλέψει τη μπάλα από τον Lolley, να πάει συστημένη πίσω από τα δικά μας σέντερ μπακ και ακριβώς στο σημείο όπου ο Taylor, ένας καλός εκτελεστής που είχε ακουστεί και για μας τον Ιανουάριο, μπορούσε με απευθείας πλασέ στην κίνηση να τη στείλει στα δίχτυα του Brice Samba που δεν πρόλαβε ούτε να πέσει. Αυτά στο 24', ενώ ήδη στο 12' o Alfie Doughty είχε αναγκάσει τον Κονγκολέζο γκολκίπερ σε μια καλή απόκρουση σε κόρνερ σουτάροντας από πλάγια. Στο 31' ο Samba χρειάστηκε πάλι να επέμβει σε μακρινό σουτ του Erhun Oztumer, ενώ στο 46' ο Tobias Figueiredo υποχρεώθηκε να κάνει ένα από τα καλύτερα φετινά του τάκλιν για να κοντράρει τον Tomer Hemed που ετοιμαζόταν να σκοράρει από πλεονεκτική θέση. Μάλιστα, αυτές ήταν οι ευκαιρίες της Charlton κι όμως νίκησε! Την κατηγορεί άραγε κανείς που από το 75' κι έπειτα το έριξε απροκάλυπτα στις καθυστερήσεις;

Κι εμείς τι κάναμε; Τον Dillon Phillips να μοιάζει με τον Peter Shilton, αν και η καλύτερη απόκρουσή του ήταν για να αποσοβήσει ένα αυτογκόλ! Αρχικά (14') ο 24χρονος γκολκίπερ μπλόκαρε μάλλον εύκολα ένα γυριστό σουτ του Silva μέσα από την περιοχή υπό πίεση. Μετά (26') απογειώθηκε στο "Γ" του και έδιωξε όταν η μπάλα σε σέντρα του Jenkinson πήρε περίεργη τροχιά χτυπώντας πάνω στον Sarr και πήγαινε μέσα. Στάθηκε τυχερός στη φάση του 41', όταν ο Diakhaby γύρισε συρτά από αριστερά και ο Walker έβαλε το πόδι του, στέλνοντας τη μπάλα να κυλήσει εκατοστά δίπλα από τη ρίζα του δεύτερου δοκαριού. Και είδε ανακουφισμένος τη "στρογγυλή θεά", που έγραφαν παλιά οι αθλητικοί συντάκτες, να καταλήγει στην αγκαλιά του στο 78', στην τελευταία μας επικίνδυνη φάση, όταν πάλι ο Walker σούταρε πιεζόμενος σε γύρισμα του Cash. Ο Matty είχε μπει στο 59' στέλνοντας τον Bong στον πάγκο και τον Jenkinson αριστερά, αλλά η απόδοσή του ήταν εφάμιλλη αυτής της ομάδας και μακριά από τα φετινά του επίπεδα. Μαζί του είχε περάσει στο ματς και ο Alfa Semedo αντί του Silva, σε μια αλλαγή-έκπληξη που άφησε την ομάδα χωρίς δημιουργικό χαφ και ενώ περιμέναμε κάτι πιο ριζοσπαστικό, όπως για παράδειγμα την είσοδο του ανακατωσούρη πιτσιρικά Alex Mighten που ήταν στον πάγκο για να τονωθεί η επιθετική γραμμή. Το τελευταίο έγινε στο 69', όχι όμως με τον Mighten αλλά με τον Nuno Da Costa, στη δική του παρθενική εμφάνιση με τα κόκκινα, να αλλάζει τον Yates και σχεδόν να μην ακουμπάει μπάλα στα 27 περίπου λεπτά που ακολούθησαν, αντιθέτως να χρεώνεται με κίτρινη κάρτα για κλάδεμα από πίσω στο κέντρο!

Με αυτή την ψυχολογία η ομάδα θα πάει στο Hawthorns το Σάββατο το μεσημέρι για να αντιμετωπίσει την πρωτοπόρο West Brom, ελπίζουμε με πιο ταπεινή διάθεση και με το καλό της αγωνιστικό πρόσωπο αυτή τη φορά. Οι πρωτοπόροι θα έχουν μία μέρα λιγότερη για ξεκούραση, αφού αντιμετωπίζουν αύριο εκτός έδρας τη Reading. Με την ήττα τους οι Reds απέτυχαν να επωφεληθούν από την ισοπαλία-λουκούμι στο Λονδίνο (Brentford-Leeds 1-1), αντίθετα οι Bees με αυτό το αποτέλεσμα τούς έφτασαν και τους προσπέρασαν λόγω διαφοράς τερμάτων. Η τρίτη Fulham αναμένεται κι αυτή να ζοριστεί αύριο στο λονδρέζικο ντέρμπι εκτός με τη Millwall. Βέβαια και όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα να μας έρθουν εντελώς ανάποδα δεν βγαίνουμε από την εξάδα, αφού η Preston, που παίζει αύριο εκτός με τη Stoke, και η Bristol City, που αντιμετωπίζει στο γήπεδό της τη Derby, είναι τέσσερις βαθμούς πίσω μας. Απόψε είχαμε επίσης Barnsley-Birmingham 0-1, Blackburn-Hull 3-0, Swansea-QPR 0-0 και Wigan-Middlesbrough 2-2, ενώ αύριο παίζουν -εκτός από τα ματς που ήδη αναφέραμε- Huddersfield-Cardiff και Luton-Sheffield Wednesday.

Forest: Samba, Jenkinson, Worrall, Figueiredo, Bong (Cash 59'), Watson, Yates (Da Costa 69'), Silva (Semedo 59'), Diakhaby, Lolley, Walker.
Charlton: Phillips, Matthews, Lockyer, Pearce, Sarr, Doughty (Purrington 61'), Cullen, Davis, Oztumer (McGeady 59'), Hemed (Smith 73'), Taylor.
Σκόρερ: Taylor 24'.
Διαιτητής: Darren Bond. Κίτρινες: Davis 21', Cullen 66', Smith 94', Phillips 95' - Diakhaby 47', Da Costa 86'.
Θεατές: 28.029 (Forest: 27.224).

Sabri Lamouchi: "Ήταν ένα διαφορετικό βράδυ, μια διαφορετική ατμόσφαιρα, ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, μια διαφορετική εμφάνιση. Κάναμε πολλά λάθη με κάποιες αλλαγές, αλλά νίκησε η καλύτερη ομάδα. Στο πρώτο ημίχρονο υπήρχε μόνο μία ευκαιρία, τους την προσφέραμε και σκόραραν. Μετά από το γκολ έλεγξαν το παιχνίδι και δυο-τρεις ώρες ακόμα να παίζαμε δεν θα δημιουργούσαμε και πολλά. Ήταν μια λάθος βραδιά, μια κακή εμφάνιση και μάλλον ένα δικό μου σφάλμα. Ο Grabban δεν έπαιξε γιατί είχε ένα πρόβλημα στο γόνατο, όπως και οι Sow και Ameobi. Όσον αφορά τους Cash και Ribeiro, ήταν λάθος που δεν διατήρησα τη δυναμική τους, και απόψε τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι πριν από τρεις μέρες. Δεν υπήρχε ρυθμός, δεν υπήρχε μαχητικότητα, δεν υπήρχε το ίδιο πνεύμα. Κάναμε πολλά λάθη απέναντι σε πέντε αμυντικούς που έπαιξαν πολύ καλά. Νίκησε η καλύτερη ομάδα".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.