Μπορεί η Charlton να υποβιβάστηκε φέτος, αλλά εμείς δεν τη νικήσαμε. Μια ισοπαλία (με αρκετή τύχη) στο Λονδίνο και μια ήττα στο γήπεδό μας ήταν ο απολογισμός μας με τους Addicks, και σίγουρα στο μυαλό όλων των φίλων της Forest έχει μείνει χαραγμένη η φιγούρα με το πλατινέ σγουρό μαλλί στην κορυφή της επίθεσής της. Στο Valley o Lyle Taylor έστειλε με κεφαλιά τη μπάλα στα δίχτυα του Aro Muric, στο City Ground πάλι από σέντρα αυτή τη φορά με κοντινή προβολή νίκησε και τον Brice Samba. Όλη η άμυνά μας αυτή τη στιγμή θα σκέφτεται με ανακούφιση: "καλύτερα συμπαίκτης παρά αντίπαλος..."

Πριν τη διακοπή λόγω της πανδημίας, ο Taylor ήταν ο πρώτος σκόρερ της Charlton με 11 γκολ σε 22 εμφανίσεις. Είχε βοηθήσει την ομάδα του, στην πρώτη του χρονιά, να ανεβεί από τη League One μέσω πλέι-οφ (με 25 γκολ σε 45 εμφανίσεις) και συνέχισε και στην Championship σκοράροντας στα πέντε από τα έξι πρώτα ματς των νεοφώτιστων Addicks. Μετά όμως, από τα μέσα Σεπτεμβρίου ως τις αρχές Δεκεμβρίου, έμεινε εκτός λόγω τραυματισμού στο γόνατο, και η Charlton που είχε ξεκινήσει εντυπωσιακά κατρακύλησε από την 3η στη 17η θέση. Παρά τη νίκη τους στο City Ground και τα έξι ακόμα γκολ του Taylor, η διακοπή βρήκε τους Λονδρέζους στη 19η θέση. Ο κόσμος τον αγαπούσε, στήριζε πολλά σε αυτόν για την αποφυγή του υποβιβασμού. Και ξαφνικά ο Taylor αποφάσισε να μην επιστρέψει στις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας μετά την επανέναρξη του πρωταθλήματος. Δεν ήταν ο μόνος, αφού και οι Chris Solly και David Davis πήραν την ίδια απόφαση. Η δική του απουσία, όμως, πλήγωσε την ομάδα του Lee Bowyer περισσότερο από κάθε άλλη και τον έκανε persona non grata στο Valley, αφού ο κόσμος δεν του συγχώρησε ότι "πρόδωσε την ομάδα για να μη ρισκάρει μια ενδεχόμενη μεταγραφή". Το είχε άλλωστε δηλώσει και ο ίδιος ότι φοβόταν πολύ, έχοντας περάσει και την περιπέτεια μέσα στη σεζόν, μην τραυματιστεί σοβαρά μετά από τόσους μήνες απραξίας. Και ήταν πολλοί αυτοί που τον ήθελαν εκτός από τους Reds τότε: η Burnley, η West Brom, η Swansea, η Bristol City, η Celtic, οι Rangers, ακόμα και οι Τούρκοι της Sivasspor είχαν χτυπήσει την πόρτα του. Για να μην πούμε για τη μετακίνησή στη Brentford την τελευταία μέρα των μεταγραφών του Ιανουαρίου αντί 4 εκατομμυρίων λιρών, που χάλασε την τελευταία στιγμή "για λόγους που δεν γνωρίζω, ενώ μου είχαν πει ότι ήταν τελειωμένη υπόθεση".

Στην "απολογία" του προς τους φίλους των Addicks, την οποία ανέβασε σήμερα στο Instagram λίγες ώρες πριν επισημοποιηθεί η μεταγραφή που τον κάνει κάτοικο Nottingham, ο Taylor αναφέρει τα εξής: "Πριν ξεκινήσω τη νέα μου πρόκληση, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Charlton. Υπήρξαν ένα εκατομμύριο και μία διαφορετικές απόψεις για την απόφαση που πήρα και το αν ήταν σωστή από προσωπικής, επαγγελματικής, ηθικής ή νομικής πλευράς. Αυτό που θα πω εγώ είναι ότι δεν ήταν εύκολη, και ήταν ακόμα πιο δύσκολο για μένα να δω την ομάδα να υποβιβάζεται. Στην Charlton πέρασα δύο από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Όλα τα αρνητικά σχόλια και μηνύματα που δέχθηκα δεν με αγγίζουν καθόλου. Τους ανθρώπους που με κατάλαβαν και με στήριξαν σε αυτή την απόφαση, κι ας ήταν σε βάρος της ομάδας που αγαπούν, δεν θα τους ξεχάσω και τους ευχαριστώ για την κατανόησή τους. Εύχομαι τα καλύτερα σε όσους συνδέονται με τον σύλλογο. Ευχαριστώ τους συμπαίκτες μου, και ειδικά τον μάνατζερ, για δύο υπέροχα χρόνια στο γήπεδο. Να προσέχετε".

Ο Lyle James Alfred Taylor δεν είναι κανένα παιδάκι. Είδε για πρώτη φορά το φως στη σκιά του αστεροσκοπείου του Greenwich στο Λονδίνο πριν από παραπάνω από τριάντα χρόνια (29 Μαρτίου 1990). Σε 13 χρόνια επαγγελματικής καριέρας η Forest είναι η 15η ομάδα του και ίσως το τελευταίο καλό του συμβόλαιο, διάρκειας μάλιστα τριών ετών. Πουθενά δεν έχει μείνει περισσότερο από την τριετία που πέρασε στη Wimbledon (2015-'18), πριν δηλαδή πάει στην Charlton, παίζοντας 150 φορές με τους Dons και πετυχαίνοντας 55 γκολ σε League Two, League One και διοργανώσεις κυπέλλων. Άρχισε να παίζει σοβαρή μπάλα στη γενέτειρά του, την πρωτεύουσα, με τη Millwall, που όμως δεν τον έβαλε ποτέ να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα και τον έδωσε δανεικό σε ερασιτεχνικές ομάδες της περιοχής (Eastbourne Borough, Croydon). Αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Έπαιξε ένα χρόνο ακόμα στα ερασιτεχνικά με την Concord Rangers και με το ηθικό αναπτερωμένο μετά από μια σεζόν 42 ματς και 34 γκολ πήγε στη Bournemouth. Μπορεί να πήγε κι από κει δανεικός σε... χωριά (Lewes, Hereford), έπαιξε όμως και 29 φορές στη League One και 34 συνολικά με τους Cherries, σκοράροντας και δύο φορές.

Το 2012, στα 22 του, πήγε στη δεύτερη κατηγορία της Σκοτίας για να παίξει στη Falkirk, και για πρώτη φορά τράβηξε πάνω του τα βλέμματα με 42 εμφανίσεις και 29 γκολ. Αμέσως "τσίμπησε" η Rotherham, που όμως δεν τον ικανοποίησε οικονομικά και έτσι μεταγράφηκε στη Sheffield United του David Weir και μετά του Nigel Clough, χωρίς όμως να βρει στ' αλήθεια θέση στην ομάδα. Μοίρασε τη σεζόν 2013-'14 ανάμεσα στο Bramall Lane (25 ματς, 2 γκολ) και στο Firhill της Partick Thistle, που έπαιζε στην Premier της Σκοτίας, ως δανεικός (20 ματς, 7 γκολ). "Καρμπόν" ήταν και η επόμενη σεζόν, όπου μεταπήδησε από τη Sheffield United στη Scunthorpe της League Two (25 ματς, 4 γκολ), πριν καταλήξει και πάλι δανεικός στην Partick (16 ματς, 4 γκολ)! Χρειάστηκε να φτάσει τα 25 και να πάει στη Wimbledon για να βρει επιτέλους λίγη σταθερότητα, να ανοίξει πάλι απευθείας επικοινωνία με τα δίχτυα και να πανηγυρίσει την πρώτη του άνοδο ...

Ο Taylor γεννήθηκε στο Λονδίνο αλλά, όπως η έτερη σημερινή μεταγραφή μας, ο Tyler Blackett, έλκει καταγωγή από την Καραϊβική, καθώς οι παππούδες του γεννήθηκαν στο Μοντσερά. Κλήθηκε λοιπόν και αγωνίστηκε έξι φορές στην Εθνική ομάδα αυτού του μικρού νησιωτικού κρατιδίου, όπου άλλωστε παίζει και ο αδελφός του ο Joey, ερασιτέχνης στην Αγγλία με τα χρώματα της Staines Town. Στο ντεμπούτο του, εκτός έδρας εναντίον του Κουρασάο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, πέτυχε και το μοναδικό του γκολ. Στην τελευταία του κλήση, δυστυχώς, χτύπησε στο γόνατο παίζοντας εναντίον της Δομινικανής Δημοκρατίας πλάι στον απόφοιτο των ακαδημιών της Forest Spencer Weir-Daley (στα 34 του πια παίζει ερασιτεχνικά στη Shepshed Dynamo, κάπου στο Leicestershire). Στην προσωπική του ζωή έχει εργαστεί και ως μοντέλο, παίρνοντας μέρος μεταξύ άλλων σε τηλεοπτικές διαφημίσεις του UEFA Champions League. Έχει μια... μανία να βάφει το μαλλί του, μια φορά όμως το έκανε για καλό σκοπό, όταν το έβαψε ροζ και φόρεσε ροζ παπούτσια προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για την έρευνα εναντίον του καρκίνου.

Αν πιάσει τα περσινά του στάνταρ απόδοσης, ο Lyle μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τη Forest να απεξαρτηθεί λίγο επιθετικά από τον Lewis Grabban. Ταιριάζει στο σύστημα του Sabri Lamouchi με τον έναν προωθημένο, αφού έχει αποδείξει πόσο μπορεί να ταλαιπωρεί μια άμυνα και να εκμεταλλεύεται μπαλιές στη μεγάλη περιοχή. Προσωπικά δεν συμμερίζομαι όσα διαβάζω στα social media περί προβληματικού χαρακτήρα, αφού δεν υπάρχουν στοιχεία στην καριέρα του που να το επιβεβαιώνουν. Όσο για την "εγκατάλειψη της ομάδας του", δεν πρέπει να παραγνωρίσει κανείς πως ο Bowyer, παρ' όλο που έχανε τον κορυφαίο επιθετικό του, δήλωσε πως δεν μπορεί να του προσάψει κάτι, αφού τον περίμενε "μια μεταγραφή που θα αλλάξει τη ζωή του".

Μακάρι να αλλάξει και τη δική μας...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.