Οι μεταγραφές τελείωσαν, είπαμε; Λάθος κάναμε! Ξεχάσαμε την αγορά των ελεύθερων παικτών, και μόλις άνοιξε αυτή η Forest έσπευσε να επωφεληθεί. Έτσι, μετά τους Serge Aurier (Ακτή Ελεφαντοστού), Chris Wood (Νέα Ζηλανδία) και Keylor Navas (Κόστα Ρίκα), ένας ακόμα αρχηγός Εθνικής έρχεται να προστεθεί στο ρόστερ μας: ο André Ayew της Γκάνα, που έπαιξε μάλιστα και στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και ως αιτία της κίνησης της Forest δεν μπορούμε να υποθέσουμε τίποτα άλλο από τη διακαή επιθυμία του Steve Cooper να ξανασμίξει με τον επί δύο χρόνια κορυφαίο παίκτη του στη Swansea!

Θέλω να εξομολογηθώ την αμαρτία μου από την αρχή: δεν με τρέλαινε η ιδέα της απόκτησης του Ayew, παρ' όλο που ήρθε ως ελεύθερος (από την Al-Sadd του Κατάρ, όπου αγωνίστηκε για ενάμισι χρόνο μετά το φευγιό του από τη Swansea το 2021, σκοράροντας 21 φορές σε 39 ματς) και με συμβόλαιο μόνο ως το τέλος της τρέχουσας περιόδου (μικρό ρίσκο, δηλαδή). Δεν είναι μόνο η ηλικία του (στις 17 Δεκεμβρίου ο γεννημένος στο Seclin, προάστιο της Lille στη βόρεια Γαλλία, Γκανέζος φορ έκλεισε τα 33). Υπήρξε εξαιρετικός παίκτης, αλλά τα τελευταία χρόνια η καριέρα του έχει πάρει ελαφρώς την κατιούσα, και μάλλον το έχει καταλάβει και ο ίδιος και προσπαθεί να επιβιώσει δια της... βουτιάς. Μάλλον δεν του έχω συγχωρήσει εκείνη την ψυχοφθόρα σεζόν 2019-'20, όταν η Swansea μας προσπέρασε και μας πέταξε εκτός πλέι-οφ την τελευταία αγωνιστική, και το "ο θεός να το κάνει" πέναλτι που είχε κερδίσει σε έναν μεταξύ μας αγώνα... Τέλος πάντων, λέμε ένα "Steve knows" και καθαρίζουμε, αφού για να τον θέλει ο προπονητής μας σίγουρα πιστεύει ότι θα μας είναι χρήσιμος...

Στη χώρα του, πάντως, είναι ακόμα τοτέμ, και σιγά μην τον άφηναν εκτός Μουντιάλ, τη στιγμή μάλιστα που διεξαγόταν στη χώρα που τον φιλοξενούσε, το Κατάρ. Η Γκάνα τερμάτισε τελευταία στον όμιλό της νικώντας μόνο τη Νότια Κορέα, εκείνος όμως, προφανώς στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, έπαιξε και στα τρία ματς βασικός και πρόλαβε να "στάξει" και το γκολάκι του στην ήττα της πρεμιέρας από την Πορτογαλία. Έχασε όμως ένα πέναλτι που μάλλον απέβη καθοριστικό στο τελευταίο και κρίσιμο ματς με την Ουρουγουάη... Με την Εθνική ομάδα της πατρίδας των προγόνων του, στην οποία αφιερώθηκε μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Κ18 της γενέτειράς του Γαλλίας, έχει αγωνιστεί σε 113 ματς και έχει πετύχει 24 γκολ από τη θέση του αριστερού εξτρέμ (και όχι του σέντερ φορ, όπως ίσως πολλοί να πιστεύουν, άλλωστε το μπόι του είναι μόλις 1,78 μ.). Εκεί μάλιστα είναι συμπαίκτης με το αδελφάκι του, τον Jordan Ayew, με τον οποίο πλέον θα είναι αντίπαλοι σε συλλογικό επίπεδο, αφού εκείνος παίζει στην Crystal Palace! Γενικά προέρχεται από αθλητική οικογένεια, αφού και ο άλλος αδελφός του, ο Ibrahim, παίζει μπάλα στη Europa του Γιβραλτάρ, έχει δύο θείους παλιούς διεθνείς με τη Γκάνα και -εδώ ήταν η έκπληξη για μένα, δεν το ήξερα- πατέρας του είναι η παλιά δόξα της Marseille, της Lyon και της Torino (μεταξύ άλλων, έχει παίξει και στην Al-Sadd!), o Abedi Pele! Ποιος ήξερε άραγε όταν έπαιζε ότι το πραγματικό του επώνυμο ήταν Ayew;

Πίσω στον άνθρωπό μας. Λογικό ήταν να ξεκινήσει από τις ακαδημίες της Μόναχο 1860, αφού εκείνη την εποχή (1996) ο μπαμπάς έπαιζε εκεί. Μετά πήγε στη Nania της Γκάνα, όπου ο Abedi χρημάτισε και προπονητής και πρόεδρος, κι όταν τα πράγματα σοβάρεψαν, το 2006, στα 17 του, μεταπήδησε στη Marseille, με την οποία ο πατέρας του είχε σηκώσει το Champions League του 1993 και λογικά είχε κάποια "κονέ". Έμεινε στη Μασσαλία εννέα χρόνια, έγινε επαγγελματίας, πήγε και δανεικός στις Lorient και Arles-Avignon, αλλά κατάφερε να παίξει και 209 φορές (160 στη Ligue 1) με την "ΟΜ" και να σημειώσει 60 γκολ (44), κατακτώντας το γαλλικό League Cup το 2011 και το 2012 και το Super Cup το 2010 και το 2011. Μαζί με το Πρωτάθλημα Αφρικής και το Παγκόσμιο Κύπελλο που κατέκτησε με την Κ20 της Γκάνα το 2009, εξακολουθούν να είναι οι μοναδικοί τίτλοι που έχει πάρει στην καριέρα του, παρά τις πάρα πολλές προσωπικές διακρίσεις! Την περίοδο 2010-'11, ας πούμε, ήταν υποψήφιος για το βραβείο του Καλύτερου Νέου Παίκτη της Ligue 1 μαζί με τον... Yann M'Vila του Ολυμπιακού (το πήρε τελικά ο Mamadou Sakho της PSG) και αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της Marseille. Έπαιξε και 24 φορές στο Champions League σημειώνοντας 6 γκολ, και άλλα πολλά.

Ήθελε όμως να πάει στην Αγγλία και να παίξει στην Premier League, και το 2015 η Swansea του έδωσε αυτή την ευκαιρία. Του πρόσφερε τετραετές συμβόλαιο, κι αυτός ανταποκρίθηκε μια χαρά. Βγήκε αμέσως Παίκτης του Μήνα (τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς) και ολοκλήρωσε περίπου ονειρεμένα τη σεζόν με 35 εμφανίσεις και 12 γκολ. Μετά έγιναν κάποια περίεργα πράγματα, αφού το επόμενο καλοκαίρι τον άρπαξε η West Ham με 20,5 εκατομμύρια λίρες, ρεκόρ για τον σύλλογο εκείνη την εποχή, έμεινε στο Λονδίνο ενάμισι χρόνο με συνολικό απολογισμό 12 γκολ σε 50 ματς, και τον Ιανουάριο του 2018 η Swansea έδωσε επίσης 20 εκ. για να τον ξαναπάρει πίσω μπας και σωθεί! Δεν τα κατάφερε, και ο Ayew έμεινε άσφαιρος σε 12 ματς. Αρχικά δεν ήθελε να παίξει στην Championship, και δόθηκε δανεικός στη Fenerbahçe για όλη τη σεζόν 2018-'19 (38 ματς, 5 γκολ). Οι Τούρκοι δεν ενεργοποίησαν την οψιόν αγοράς και ο André έκανε την καρδιά του πέτρα και ξαναγύρισε στην Ουαλία. Εκεί, για να του το αναγνωρίσουμε, έκανε δύο σούπερ σεζόν (47 ματς, 18 γκολ το 2019-'20 και 47-17 το 2020-'21), με συνέπεια οι Swans να αγγίξουν την άνοδο: ημιτελικά πλέι-οφ την πρώτη χρονιά, τελικός τη δεύτερη, τζίφος και τις δύο, έφυγε ο Cooper, έφυγε κι αυτός για το Κατάρ...

"Είναι φοβερό συναίσθημα να υπογράφεις στη Forest", ήταν τα πρώτα λόγια του Ayew, του 29ου αισίως παίκτη που αποκτήσαμε φέτος και θα φοράει το νούμερο 34. "Ο Steve Cooper είναι κάποιος που με γνωρίζει πολύ καλά και ξέρει πώς να δουλέψει μαζί μου, μέσα κι έξω από το γήπεδο. Έχουμε μια πολύ δυνατή σχέση, είναι εξαιρετικός προπονητής και άνθρωπος και κάποιος που σέβομαι πολύ. Ξέρω τι μπορώ να προσφέρω στην ομάδα, είμαι έτοιμος να τα δώσω όλα και να φροντίσω να πετύχουμε την παραμονή μας στην Premier League". 

Η απόκτηση του Ayew επιφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη στον... Lewis O'Brien. Στη λίστα των 25 ποδοσφαιριστών που ο σύλλογος ήταν υποχρεωμένος να καταθέσει στην Premier League, μετά την προσθήκη του Γκανέζου κάποιος περίσσευε, παρ' όλο που είχε ήδη μείνει έξω ο Omar Richards αλλά και ο Steve Cook, που αρνήθηκε να πάει δανεικός σε ομάδα της Championship (αντίθετα, οι Emmanuel Dennis και Harry Toffolo είναι μέσα κανονικά, ενώ μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν το γεγονός ότι έμειναν εκτός οι Lyle Taylor, Cafú και... Harry Arter). Στριμώχτηκαν και ο Danilo με τον Brennan Johnson, τον Neco Williams και τον Alex Mighten στην Κ21, αλλά πάλι περίσσευε κάποιος. Την πλήρωσε ο Lewis χωρίς να φταίει, αφού η Blackburn τα έκανε θάλασσα και δεν κατέθεσε τα χαρτιά του μέσα στην προθεσμία. Οι Rovers ζήτησαν να περάσει ο δανεισμός, η EFL αρνήθηκε, και μόνη ελπίδα του O'Brien τώρα είναι να γίνει δεκτή η έφεση που κατέθεσαν για να μη δει μια χρονιά που ξεκίνησε με τόσες ελπίδες (και καλές εμφανίσεις) να πηγαίνει στράφι...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.