Πέρσι η Forest έφτασε στα ημιτελικά του League Cup, με μια πορεία που μας χάρισε πολλές συγκινήσεις. Φέτος δεν ήταν γραφτό να περάσει ούτε το πρώτο ματς. Και έπεσε ιδιαίτερα άδοξα, μέσα στην έδρα της, από μια ομάδα της Premier League, έστω και νεοφώτιστη, χωρίς να είναι καλύτερη αλλά και χωρίς να κινδυνέψει, από το πρώτο σουτ του αγώνα που έγινε εντός εστίας στο 90'... Έτσι είναι η ζωή στο ποδόσφαιρο. Άλλοτε στα ψηλά, άλλοτε στα χαμηλά. Και τέτοια πράγματα συμβαίνουν κατά κόρον σε διοργανώσεις κυπέλλων, όπου οι προπονητές αναγκάζονται να κάνουν πολλές αλλαγές εξαιτίας των απαιτήσεων του πρωταθλήματος. 

Δεν είναι βέβαια δικαιολογία αυτό που λέω, έστω κι αν ένας αγώνας League Cup στριμωγμένος ανάμεσα σε δύο αναμετρήσεις εκτός έδρας σε Old Trafford και Stamford Bridge (πραγματικά, αναρωτιέμαι ποιος ήταν ο γκαντέμης που μας έβγαλε τέτοιο πρόγραμμα με το ξεκίνημα της περιόδου) "φωνάζει" για rotation. O Steve Cooper έκανε επτά αλλαγές σε σχέση με τον αγώνα του Manchester ("επέζησαν" μόνο ο Matt Turner, o Serge Aurier, o Willy Boly και ο Ryan Yates), αλλά και ο Vincent Kompany άφησε έξω δέκα από την αρχική ενδεκάδα του 1-3 με την Aston Villa (παρών μόνο ο Dara O'Shea). Εμείς είχαμε βασικούς δύο παίκτες που αποκτήθηκαν μόλις την περασμένη εβδομάδα, τον Gonzalo Montiel και τον Andrey Santos, ενώ επίσης για πρώτη φορά βρέθηκαν στο αρχικό σχήμα η συνήθως "χρυσή αλλαγή" Anthony Elanga και φυσικά ο Moussa Niakhaté που έχασε μεγάλο μέρος της προετοιμασίας λόγω τραυματισμού. Αυτή η μάλλον χωρίς χημεία Forest παραχώρησε εύκολα την πρωτοβουλία στους πιο ορεξάτους αναπληρωματικούς της Burnley (που πάντως δεν έβαλαν και τίποτα δύσκολα στον Turner), δεν μπορούσε να κρατήσει μπάλα (40-60% η κατοχή), έχασε την ευκαιρία να ανοίξει το σκορ και δέχθηκε το γκολ με τον τρόπο που είπαμε, αποφεύγοντας μάλιστα και δεύτερο στις καθυστερήσεις, και απογοητεύοντας τον κόσμο που γέμισε το γήπεδο μεσοβδόμαδα σε αγώνα κυπέλλου, πράγμα όχι και τόσο σύνηθες με δεδομένο ότι οι Clarets (κιτρινόμαυροι απόψε), με όλο το σεβασμό, δεν ήταν και κανένα ελκυστικό όνομα.

Το σχήμα του Cooper ήταν κι αυτό λίγο περίεργο. Εφόσον ο κόουτς θέλει (και καλά κάνει) να συνηθίζουν όλοι οι παίκτες στο βασικό σύστημα με τρεις σέντερ μπακ που χρησιμοποιεί, έβαλε δεξιό στόπερ τον Aurier και μπακ-χαφ τον Montiel, αλλά έχασε στο κέντρο, αφού ο Santos έμεινε πίσω μαζί με τον Cheikhou Kouyaté, αφήνοντας τον Yates να συνεπικουρεί τον Chris Wood και τον Elanga, και με πλήρη απουσία δεξιού εξτρέμ. Αποτέλεσμα να κυριαρχήσει η Burnley στο κέντρο και να να κάνει το δικό της παιχνίδι, περιμένοντας την ευκαιρία να χτυπήσει. Όταν μπήκαν οι βασικοί η Forest έπαιξε λίγο καλύτερα, και πάλι όμως ήταν σχεδόν ακίνδυνη για την εστία του... γνωστού Aro Muric. Ε, έτσι δεν περνάς, τους δίνεις συγχαρητήρια και τους περιμένεις στις 18 Σεπτεμβρίου να πάρεις το αίμα σου πίσω στον αγώνα του πρωταθλήματος, όπου δεδομένου του δύσκολου προγράμματος θα έχεις ανάγκη και τους βαθμούς. 

Ο αγώνας ήταν από μέτριος ως κακός και είχε ελάχιστες φάσεις εκατέρωθεν. Μη σας ξεγελάνε οι 7-10 τελικές, οι περισσότερες απ' ό,τι κατάλαβα από την πάντα γλαφυρή ραδιοφωνική περιγραφή του Colin Fray (εφόσον τηλεοπτική μετάδοση δεν υπήρχε) ήταν για τα πανηγύρια. Οι παίκτες μας, με μαύρα περιβραχιόνια (πένθος για τον χαμό του ευσυνείδητου αστυνομικού Graham Saville, που χτυπήθηκε από τρένο προσπαθώντας να σώσει έναν πολίτη και κατά σύμπτωση ήταν θείος του Joe Worrall, που έτσι κι αλλιώς λόγω τιμωρίας δεν μπορούσε να παίξει και μάλλον δεν πήγε καν στο γήπεδο), έφτιαξαν την πρώτη φάση στο 4', με ένα κλέψιμο του Yates που προχώρησε, έκανε τη σέντρα που κόντραρε και στο ριμπάουντ ο Kouyaté από το ύψος της περιοχής σημάδεψε ψηλά. 

Σιγά σιγά η Bunley πήρε τα ηνία, άρχισε να κερδίζει κόρνερ (0-5 στην ανάπαυλα, αλλά αποκρούονταν εύκολα) και στο 22' ο κορυφαίος της παίκτης μέχρι να βγει, ο δανεικός από τη Hoffenheim Δανός Jacob Bruun Larsen, ξέφυγε από τον Montiel και σέντραρε, ο Jay Rodriguez έπιασε την κεφαλιά και ευτυχώς για μας δεν βρέθηκε κάποιος να επωφεληθεί. Ήταν η πιο ενδιαφέρουσα φάση του πρώτου μέρους, που είδε τη Burnley να κάνει στο 35' την πρώτη από τις τρεις (!) αποψινές αναγκαστικές της αλλαγές, με τον Βραζιλιάνο Vitinho να αποχωρεί τραυματίας και να αντικαθίσταται από τον Βέλγο Ameen Al-Dakhil. Από φάσεις μόνο άλλη μία για τη Forest, στο 36', όταν από λάθος του Josh Brownhill έκλεψε ο Wood και γύρισε για τον Kouyaté, που και πάλι σούταρε πάνω από το τέρμα.

Δεν είχε προλάβει καλά καλά να ξεκινήσει το δεύτερο μέρος και ο Kompany έχασε και τον νεαρό Aaron Ramsey, φετινό απόκτημα από την Aston Villa, που μάλιστα χτύπησε στο κεφάλι - γι' αυτό, αν απορείτε, η Burnley έκανε έξι αλλαγές, επωφελούμενη από τον κανόνα περί διάσεισης. Κι αμέσως έφυγε και ο Σουηδός Hjalmar Ekdal, που τραυματίστηκε κάνοντας το φάουλ στον Elanga που του κόστισε και την κίτρινη κάρτα, αφού έμεινε αρκετά λεπτά εκτός... Γενικά στο δεύτερο μέρος οι κάρτες ήταν περισσότερες από τις φάσεις! Εμείς προσπαθήσαμε στο 53', πάλι με τον Elanga -που μάλλον ήταν ο καλύτερος τηρουμένων των αναλογιών- που γύρισε στην περιοχή και ο Yates αστόχησε, έστω και όχι για πολύ. Ο Cooper, βλέποντας ότι η ομάδα δεν δημιουργούσε και δεν απειλούσε, γύρω στο 70' έκανε την τριπλή αλλαγή, με Harry Toffolo για Neco Williams, Morgan Gibbs-White για Montiel, Brennan Johnson (όλοι θα θέλαμε να μην ήταν αυτό το τελευταίο του ματς για τη Forest, αλλά η Tottenham επιμένει) για Kouyaté και αλλαγή του σχήματος σε 4-2-3-1. 

Είχαμε ακόμα μια άστοχη προσπάθεια του Bruun Larsen στο 76' και τρία λεπτά αργότερα την καλύτερη ίσως ευκαιρία της Forest στο ματς, με τη σέντρα του Elanga και τη δυνατή κεφαλιά-ψαράκι του Yates, που όμως δεν βρήκε τέρμα. Μπήκε και ο Taiwo Awoniyi αντί του Wood στο 88', και στο 90', ενώ οι πάντες περίμεναν τα πέναλτι, ήρθε η ψυχρολουσία. Ο Sander Berge, που πήγε φέτος από τη μία νεοφώτιστη (Sheffield United) στην άλλη, έκανε μια κούρσα από αριστερά αφήνοντας πίσω Aurier και Yates, άνοιξε δεξιά, έγινε η σέντρα στην περιοχή, μετά από περιπέτειες ο Brownhill έπιασε την κεφαλιά και ο Ελβετός διεθνής Zeki Amdouni από πολύ κοντά νίκησε τον Turner, που δεν είχε χρειαστεί να επέμβει ξανά στο ματς. Επενέβη βέβαια λίγο αργότερα, στο όγδοο από τα 12 λεπτά των καθυστερήσεων (και ενώ είχε περάσει μέσα και ο Brandon Aguilera), νικώντας στο τετ α τετ τον Wilson Odobert, που μάλλον ακόμα δεν το πιστεύει ότι δεν καθάρισε το παιχνίδι εκεί. Έτσι κι αλλιώς, πάντως, άλλη φάση δεν κάναμε και το ταξίδι του League Cup τέλειωσε φέτος νωρίς-νωρίς. 

Forest: Turner, Aurier, Boly, Niakhaté, Montiel (Gibbs-White 71'), Santos (Aguilera 91'), Kouyaté (Johnson 72'), Yates, Williams (Toffolo 70'), Elanga, Wood (Awoniyi 88'). 
Burnley: Muric, Vitinho (Al-Dakhil 35'), Ekdal (Cullen 59'), O'Shea, Taylor, Redmond (Foster 78'), Brownhill, Ramsey (Berge 51'), Guðmundsson, Bruun Larsen (Amdouni 78'), Rodriguez (Odobert 78').
Σκόρερ: Amdouni 90'.
Διαιτητής: Robert Madley. Κίτρινες: Kouyaté 45+3', Johnson 85', Aurier 86' - Ekdal 52', Brownhill 66', Muric 97', Berge 97'.
Θεατές: 27.766.

Steve Cooper: "Από πλευράς αποτελέσματος, πήραμε αυτό που αξίζαμε. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες σήμερα. Απλώς μείναμε μακριά από τα στάνταρ απόδοσής μας σε ομαδικό και ατομικό επίπεδο. Το παιχνίδι δεν ήταν και καταπληκτικό, πήγαινε κατευθείαν για 0-0 και δεν φαινόταν ότι θα δεχόμασταν γκολ. Πρέπει να το κοιτάξουμε αυτό, Μπορεί κάποιοι να ποουν ότι κάναμε πολλές αλλαγές. Κάποιες ήταν επιβεβλημένες, με τον Danilo και τον Orel Mangala τραυματίες και τον Worrall τιμωρημένο. Όμως αυτό δεν έχει σημασία. Είτε έχεις παίξει στους τελευταίους αγώνες είτε όχι, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Δεν υπάρχει λόγος να μπαίνουν στο γήπεδο παίκτες και να μην αποδίδουν καλά". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.