Είναι στιγμές που σκέφτεσαι "#@&% το μοντέρνο ποδόσφαιρο και το καλό του". Κι ανάμεσα σ' αυτές τις στιγμές, ξεχωρίζουν εκείνες που πρέπει να αποχωριστείς έναν πολύ αγαπημένο σου παίκτη, σαν να κατευοδώνεις έναν δικό σου άνθρωπο που φεύγει στα ξένα. Ή σαν να στέλνεις έξω το παιδί που ανάθρεψες στην αγκαλιά σου να σπουδάσει, αλλά ξέρεις ότι οι συνθήκες εκεί θα είναι τόσο καλύτερες γι' αυτό που το πιθανότερο είναι να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του. Η εποχή των "σημαιών" πέρασε και δεν ξανάρχεται. Να μείνει ένας ποδοσφαιριστής στην ίδια ομάδα για όλη του την καριέρα; Ανήκουστο. Μετά τον Francesco Totti, το χάος...
O Brennan Johnson δεν μένει πια εδώ. Από χθες το βράδυ είναι κάτοικος Λονδίνου, και για τα επόμενα έξι χρόνια θα φοράει την άσπρη φανέλα με το λιγνό κοκόρι. Για να τον κάνει δικό της, η Tottenham χρειάστηκε να ξηλωθεί κανονικότατα, κονιορτοποιώντας το ρεκόρ είσπραξης για μεταγραφή παίκτη της Forest, που κρατούσε από το 2017, όταν ο Britt Assombalonga μετακόμισε στη Middlesbrough. Η Boro είχε δώσει τότε 15 εκατομμύρια λίρες, οι Spurs χθες έδωσαν 47,5!
Αλλά ας μη μιλάμε για λεφτά. Ας μιλήσουμε για το παραπάνω κολάζ, που δημιούργησε ο φίλος της Forest Callum Castel στον λογαριασμό του στο "Χ" (πρώην Twitter). Μια ζωή στα κόκκινα... Από πάνω αριστερά, ο Brennan στην αγκαλιά του μπαμπά του David Johnson, του Τζαμαϊκανού σέντερ φορ που από το 2003 κι έπειτα κανένας Red δεν έχει ξεπεράσει την επίδοσή του με 29 γκολ σε μια αγωνιστική περίοδο. Ήμουν κι εγώ παρών σ' ένα από εκείνα τα γκολ, και φαντάζομαι πως ο 12χρονος Brennan θα ήταν κι αυτός καπου στην κερκίδα και θα χειροκροτούσε ενθουσιασμένος. Μετά ο Brennan, ύστερα από πολλά χρόνια στη Nigel Doughty Academy, στα ξεκινήματά του στην πρώτη ομάδα, πριν φύγει δανεικός για τη Lincoln για να βάλει στο κοντέρ του πολύτιμο χρόνο συμμετοχής. Δεν πέτυχε να ανεβάσει τους Imps στην Championship, πέτυχε όμως μετά από μια εξαιρετική (ουσιαστικά) παρθενική χρονιά στην Championship να ανεβάσει την αγαπημένη του Forest στην Premier League μετά από 23 ατέλειωτα χρόνια αναμονής -δεν είχε προλάβει καν να τη δει να παίζει εκεί- και να ποζάρει με το πειστήριο της επιτυχίας μέσα στο Wembley, όπου η Forest ξανασήκωσε κούπα μετά από 32 χρόνια. Και τέλος, φέτος, πανηγυρίζοντας ένα από τα γκολ των Reds μέσα στο Old Trafford, χωρίς να λογαριάζει ότι ήταν το προτελευταίο του παιχνίδι με τους Tricky Trees - και είχε κάθε λόγο να το υποψιάζεται. O Castel βάζει λεζάντα: "Από παιδί έγινε άντρας. Πήρε από το χέρι την ομάδα που αγαπούσε από μικρός και την οδήγησε στην Premier League. Πόσοι ποδοσφαιριστές μπορούν να το πουν αυτό;" Αλήθεια, πόσοι;
Ο Steve Cooper αποχαιρέτησε έναν από τους πολύ αγαπημένους του παίκτες με λίγα αλλά συγκινητικά λόγια: "Παρ' όλο που φυσικά και θα μας λείψει ο Brennan και οι αναμνήσεις που χάρισε σε τόσο πολλούς από μας όταν ξεσήκωνε το City Ground με τις κούρσες του από τα δεξιά, είμαστε εξαιρετικά περήφανοι γι' αυτόν και ικανοποιημένοι που αυτή η μετακίνηση τον οδηγεί στο επόμενο στάδιο της καριέρας του. Όλοι ξέρουν πόσο καταπληκτικός είναι μέσα στο γήπεδο, αλλά αυτό που πολλοί δεν βλέπουν είναι πόσο ευγενικός, ταπεινός και αληθινός είναι έξω από αυτό. Μάθαινε συνέχεια, έδειχνε πάντα μεγάλη ταπεινότητα και υπέροχο χαρακτήρα στον τρόπο που επικοινωνούσε με τους συμπαίκτες του και το προσωπικό της ομάδας. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους γονείς του, την Alison και τον David, που πρέπει να είναι περήφανοι για το απίστευτο παιδί που έχουν μεγαλώσει. Θα λείψει σε όλους, αλλά θα είναι πάντα Red".
Ο ίδιος ο Johnson έγραψε στο Instagram, χωρίς να κρύψει τη δική του συγκίνηση, κάτω από μια φωτογραφία που τον δείχνει μπόμπιρα να ποζάρει με τους συμπαίκτες του στην (πολύ) παιδική ομάδα της Forest: "Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την ευγνωμοσύνη που νιώθω γι' αυτόν τον σύλλογο και για όλους εσάς, τους φίλους του. Έζησα το όνειρο που είχα μια ζωή, να παίξω στην ομάδα που υποστηρίζω από παιδί, να εκπροσωπήσω τη Nottingham Forest. Έχω αναμνήσεις που θα μείνουν μέσα μου για πάντα, ιδιαίτερα από εκείνη την υπέροχη μέρα στο Wembley, όταν ξαναφέραμε την ομάδα εκεί που ανήκει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι ένιωσα όταν άκουσα το σφύριγμα της λήξης, ούτε φυσικά όταν το γιορτάσαμε μαζί με όλους εσάς στη Market Square. Ούτε τους πανηγυρισμούς μετά τον αγώνα με την Arsenal, όταν ξέραμε πια ότι είχαμε κρατήσει αυτόν τον σπουδαίο σύλλογο για μία ακόμα χρονιά στην Premier League. Θέλω να ευχαριστήσω κάθε άνθρωπο που συνδέεται με τη Nottingham Forest, από τότε που ήμουν μικρός στην ακαδημία μέχρι που έφτασα στην πρώτη ομάδα, το προσωπικό, τους παίκτες και φυσικά τον απίστευτο κόσμο μας που με στήριξε στα καλά και στα άσχημα. Πάντα 'κόκκινος', Brennan".
Αντίο, ρε πιτσιρίκο. Ή μάλλον, στο επανιδείν. Σ' ευχαριστούμε για όλα. Θα μας λείψουν τόσο πολύ τα σπριντ σου που άφηναν πίσω κάθε αντίπαλο, οι γκολάρες σου και ο χαρακτηριστικός πανηγυρισμός σου, που ήταν κι αυτός αφιερωμένος στον μύθο-σύμβολο της πόλης του Nottingham, τον Robin Hood. Πέρσι μας ξεσήκωνες με την "περιποίηση" στον Richarlison για τις αλητείες του, φέτος θα τον τροφοδοτείς. Αυτά έχει η μπάλα... Θα τα ξαναπούμε σίγουρα μια μέρα. Κι αν κάποια μέρα "γέρος αράξεις στο νησί", όπως έγραφε ο μεγάλος μας Κ.Π. Καβάφης, έστω κι όταν τα καλύτερά σου χρόνια θα είναι πια πίσω σου, όπως έκαναν ο Andy Reid, ο Michael Dawson και o Jermaine Jenas, που ακολούθησαν στα νιάτα τους την ίδια ακριβώς διαδρομή με σένα, το ξέρεις ότι η ομάδα, το γήπεδο και η πόλη θα σε περιμένουν για να σε αποθεώσουν ξανά γεμάτοι περηφάνια: "He's one of our own!"