Τα έχουμε ξαναπεί. Είναι η διαφορά που μόνο οι πολλές ώρες πτήσης σου προσφέρουν. Να γράψει το κοντέρ στην Premier League και να πετάξεις από πάνω σου την αφέλεια του άπειρου, ώστε να μετουσιώνεις την προσπάθειά σου σε αποτελέσματα. Η Forest μέχρι στιγμής δεν έχει πάρει βαθμούς που δεν άξιζε σύμφωνα με την προσπάθειά της, αλλά έχει χάσει αρκετούς που άξιζε να πάρει. Άλλοτε η άμυνα παίζει καλά, αλλά η επίθεση δεν εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες. Άλλοτε ο εξαιρετικός βαθμός της επίθεσης ακυρώνεται από παιδικά λάθη στα μετόπισθεν, όπως σήμερα στο Λονδίνο. Συντονισμός χρειάζεται για να πάμε παρακάτω.

Εντάξει, το ποτήρι δεν φαίνεται και πολύ άδειο αν αναλογιστεί κανείς ότι πέρσι στο London Stadium, το καταπληκτικό στάδιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 που έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε ποδοσφαιρικό γήπεδο για χάρη των Hammers (πλήρωσαν και το πήραν βέβαια, δεν τους το χάρισε καμιά πολιτεία...), οι Reds είχαν φύγει κουβαλώντας ένα βαρύ 4-0. Είναι πολύ κρίμα όμως να χάνεις στο 88', από τη στιγμή που και τα τρία γκολ που δέχθηκες προήλθαν από τραγικά λάθη στην άμυνα ενώ τα δύο που έβαλες χρειάστηκαν πανέμορφες προσπάθειες πριν η μπάλα φτάσει στον τελικό αποδέκτη και ανάλογα τελειώματα...

Story of our lives? Ίσως. Η ομάδα είναι πολύ (μα πολύ) καλύτερη από την περσινή, η 15η θέση στην οποία βρίσκεται σίγουρα την αδικεί, αλλά περισσότερο απ' όλα αδικεί η ίδια τον εαυτό της. Έχουμε 13 βαθμούς, και άνετα θα μπορούσαμε να έχουμε 17-18 και αντί να κοιτάμε πίσω μας (έστω κι αν η διαφορά μας, βαθμολογική και ποιοτική, είναι μεγάλη από τη ζώνη του πυρός) θα μπορούσαμε να κάνουμε όνειρα για Ευρώπη - κι ας έμεναν όνειρα στο φινάλε. Οι Hammers, που είχαν μία νίκη στα επτά τελευταία παιχνίδια πρωταθλήματος (επί της Sheffield United) και είχαν χάσει τα τρία τελευταία (τώρα είμαστε ΕΜΕΙΣ με μία νίκη στα τελευταία 7), είναι πιο ώριμη ομάδα από μας κι αυτό, δυστυχώς, φάνηκε. 

Αν μπορώ να μπω στο μυαλό του Steve Cooper, που κατέβασε την ίδια ακριβώς ενδεκάδα που είχε θριαμβεύσει επί της Aston Villa, έχω την εντύπωση ότι το πλάνο ήταν σαφές: οι γηπεδούχοι, με οκτώ παίκτες από την ενδεκάδα που έπαιξε στο ίδιο γήπεδο την Πεμπτη εναντίον του Ολυμπιακού (και ήταν πολύ τυχερή που νίκησε), κάποια στιγμή θα έβγαζαν κούραση. Όμως για να την εκμεταλλευτούμε έπρεπε να "σβήσουμε" το ματς ως το 60' περίπου, κρατώντας το μηδέν πίσω, και μετά να χτυπήσουμε. Το γρήγορο γκολ στο 3' άλλαξε άρδην αυτά τα σχέδια, αλλά και πάλι οι Reds δεν το έβαλαν κάτω. Πάνω κάτω στο ίδιο σημείο είχαν φέρει το παιχνίδι τούμπα και το μομέντουμ υπέρ τους. Για να γίνει αυτό βέβαια είχαν θυσιάσει δυνάμεις οι ίδιοι... Και τι έγινε τελικά; Η (πολύ) γρήγορη ισοφάριση έδωσε νέα "κανονάκια" στους Λονδρέζους, για τους οποίους ανέλαβε να καθαρίσει... ποιος; Ο παίκτης που ο David Moyes είχε προφυλάξει την Πέμπτη, βάζοντάς τον στο 80'! Μετά τον αγώνα ο Cooper "τα έχωσε" για πρώτη φορά στη θητεία του στη Forest στους παίκτες, και ποιος να του δώσει άδικο;

Η ειρωνεία της υπόθεσης ήταν ότι ο δράστης της "πατάτας" που απέφερε την ψυχρολουσία από τα αποδυτήρια ήταν ο πιο σταθερός παίκτης της ομάδας σε όσους αγώνες είχε παίξει: ο Nico Domínguez. Αλλά αυτό που στοίχισε ακόμα πιο πολύ στην ομάδα ήταν η αδυναμία του Αργεντίνου να διαχειριστεί μια κακή στιγμή που προήλθε από μια τεράστια ατυχία. Έξω από την περιοχή μας ο Nico προσπάθησε, λογικά, να αλλάξει παιχνίδι για να απαλλάξει την ομάδα από την πίεση, αλλά η μπάλα χτύπησε στην πλάτη του Ibrahim Sangaré και κατέληξε στα πόδια του Lucas Paquetá, που προχώρησε και με το δεξί δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης στον Οδυσσέα Βλαχοδήμο, που μάζεψε τη μπάλα από την αριστερή του γωνία. Παρ' όλο που όλοι οι συμπαίκτες του Nico έπεσαν πάνω του να τον παρηγορήσουν, δεν το ξεπέρασε ποτέ. Από αποτυχημένο τάκλιν του στην επίθεση (14') η West Ham βγήκε στην επίθεση με τρεις παίκτες απέναντι μόνο στον Ola Aina, αλλά για καλή μας τύχη αυτή τη φορά ο Paquetá (τρία γκολ φέτος με το σημερινό απέναντι σε ομάδες... ιδιοκτησίας Βαγγέλη Μαρινάκη) σούταρε πάνω στον Οδυσσέα. Έκανε κι άλλο ένα χοντρό λάθος στην άμυνα προς το τέλος του πρώτου μέρους που διόρθωσε ο ίδιος, και ο Cooper τον άλλαξε στο ημίχρονο βλέποντας ότι δεν μπορούσε να ξαναβρεί τον εαυτό του. Μπήκε ο Danilo, που ακόμα δεν έχει αγωνιστικό ρυθμό και δεν κάνει στο γήπεδο τις ίδιες δουλειές. Μας έλειψε πολύ στο δεύτερο μέρος ο καλός Domínguez...

Φάσεις πολλές το πρώτο 45λεπτο δεν είχε. Η Forest άγγιξε την ισοφάριση μόλις στο 12', όταν μια πανέμορφη σέντρα του Harry Toffolo (κέρδισε και σήμερα πολλούς πόντους παρά την ήττα, κρατώντας τον επικίνδυνο Mohammed Kudus στον έλεγχό του στο μεγαλύτερο διάστημα) πήγε συστημένη στο κεφάλι του Taiwo Awoniyi, που πρέπει να απογοητεύτηκε πολύ βλέποντας τον Alphonse Areola να τινάζεται και να αποκρούει στο κόρνερ. Ο Γάλλος έπαιξε τεράστιο ρόλο, όπως θα δούμε και παρακάτω, στη νίκη των Hammers, έστω κι αν δεν κατάφερε να κάνει τίποτα στη φάση του 44'. Η Forest, που βγήκε μπροστά, κέρδισε κόρνερ και φάουλ αλλά δεν είχε καλές εκτελέσεις και δεν απείλησε (πόσο μεγάλη διαφορά από τη West Ham που έχει τον κορυφαίο σ' αυτόν τον τομέα στην Premier League James Ward-Prowse), ανταμείφθηκε παρ' όλα αυτά για την επιμονή της. Ο Sangaré έκλεψε τη μπάλα στο κέντρο και έβγαλε μια καταπληκτική κάθετη στον Morgan Gibbs-White. Ο αρχηγός σούταρε καλά, ο Areola απέκρουσε με δυσκολία και χωρίς να συγκρατήσει και το τέταρτο γκολ του Awoniyi φέτος (και πρώτο μετά από το ματς με τη Manchester United στις 26 Αυγούστου) ήταν και πιο εύκολο, αφού απλώς έσπρωξε τη μπάλα σε άδειο τέρμα.

Το δεύτερο ημίχρονο, όπως είπαμε με τον Danilo στη θέση του Domínguez για τους Reds, ξεκίνησε σε πολύ καλό ρυθμό. Στο 47' μια εξαιρετική προσπάθεια του Jarrod Bowen κατέληξε σε μια πονηρή κάθετη στην περιοχή, όπου ο Βλαχοδήμος χρειάστηκε να πέσει στα πόδια του Emerson και να κόψει την όρεξη του Βραζιλιάνου αριστερού μπακ που είχε βρεθεί σε θέση σέντερ φορ. Ο Οδυσσέας έκανε βαθύ βολέ σημαδεύοντας τον Awoniyi, που έπαιξε τρεις φορές το "1-2" με τον Anthony Elanga (o Vladimír Coufal θα τον έβλεπε καιρό στους εφιάλτες του αν η West Ham είχε χάσει), και μπορεί η μπάλα να χάθηκε, αλλά το τελικό πλασέ του Νιγηριανού έστειλε τη μπάλα κάτι εκατοστά έξω από το αριστερό δοκάρι του Areola. Αμέσως στην άλλη άκρη ο Emerson θέλησε αυτή τη φορά να σουτάρει από μακριά, σημαδεύοντας πάνω κάτω στο ίδιο σημείο με τον Taiwo. Αρκετά πιο άστοχο ήταν το σουτ του Gibbs-White, που στο 54' βρέθηκε σε θέση βολής έξω από την αντίπαλη περιοχή και δεξιά. 

Αλλά στο 63' οι Reds βρέθηκαν μπροστά. Ο Aina χόρεψε από δεξιά τον Emerson και γύρισε συρτά στο πέναλτι, όπου πετάχτηκε ο Elanga και με εξίσου συρτό πλασέ στα αριστερά του Areola σήκωσε στο πόδι τους ταξιδιώτες Reds - και μαζί και τον δικό μας Κώστα Χριστοδούλου, που ως οπαδός και του Ολυμπιακού βρήκε την ευκαιρία για ένα ωραίο πενθήμερο στο Λονδίνο, άσχετα αν τον πίκραναν τα αποτελέσματα... Αλλά δεν καταφέραμε καν να το πανηγυρίσουμε, ούτε καν ο Anthony να ξαναβάλει τη φανέλα μετά την κίτρινη κάρτα που πήρε. Αν έχεις τύχη διάβαινε: μια απομάκρυνση για ελάχιστα εκατοστά βγήκε αντί για πλάγιο κόρνερ, ο σπεσιαλίστ Ward-Prouse εκτέλεσε στην καρδιά της μικρής περιοχής, ο Βλαχοδήμος δεν βγήκε, ο Murillo δεν θα έχανε την κεφαλιά αν είχε... το μαλλί του Aina και το αποκορύφωμα: ανάμεσα στους δικούς μας πετάχτηκε ο κοντοπίθαρος Bowen κι έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα. Φτηνό γκολ, κακή άμυνα σε στατική φάση. Και το έμφραγμα θα ολοκληρωνόταν στο 70', όταν ο Aina γύρισε απρόσεκτα με το κεφάλι στον Οδυσσέα, ο ξεκούραστος από την Πέμπτη Tomáš Souček έκανε την προβολή και ευτυχώς για μας η μπάλα σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι προσγειώθηκε στην αγκαλιά του ευγνώμονα Έλληνα γκολκίπερ.

Μετά απ' αυτό ο Cooper έκανε τριπλή αλλαγή, βγάζοντας τον Murillo που είχε πρόβλημα και δύο φορές κάθισε στο χορτάρι, τον Awoniyi και τον Aina και περνώντας στο γήπεδο τον Willy Boly, τον Chris Wood που συνήλθε από τον τραυματισμό του και τον Serge Aurier, όλους με τις βαλίτσες στο χέρι για να ταξιδέψουν κοντά στις Εθνικές τους ομάδες (ο Wood μάλιστα θα παίξει και εναντίον της Εθνικής Ελλάδας). Ένα φάουλ του Ward-Prowse (μαλλον είναι πλεονασμός να γράφουμε συνέχεια το όνομά του, εκτελεί όλα μα όλα τα στημένα) στο 85' από αριστερά έφερε τη μπάλα στο κεφάλι του Souček, που έπιασε τη δυνατή και καρφωτή στο έδαφος κεφαλιά και ανάγκασε τον Βλαχοδήμο στην πιο δύσκολη απόκρουσή του από τότε που κάθισε κάτω από τα δοκάρια της Forest. Δεύτερη προειδοποίηση από τον Τσέχο, ε, στην τρίτη το πέτυχε, αλλά και πάλι μέσω ευγενικής δωρεάς (88'). Νέο κόρνερ του Ward-Prowse, από δεξιά αυτή τη φορά, η μπάλα πήγε προς το δεύτερο δοκάρι, εκεί Aurier και Danilo έχασαν τον Souček ενώ θα έπρεπε να τον είχαν αναχαιτίσει σχετικά εύκολα και ο υψηλόσωμος χαφ των Hammers με κεφαλιά-ψαράκι σημάδεψε σωστά τη δεξιά γωνία του Βλαχοδήμου. The sucker punch, που λένε και στην Αγγλία...

Στα υπόλοιπα λεπτά και τα εννέα των καθυστερήσεων δεν παίχτηκε κανένα ποδόσφαιρο της προκοπής. Παρ' όλα αυτά οι Reds θα μπορούσαν να είχαν ισοφαρίσει στο 93', μετά από συνδυασμό δύο αναπληρωματικών μας. Ο Wood έστρωσε έξω από την περιοχή στον επίσης επανακάμψαντα Divock Origi, ο Βέλγος σούταρε δυνατά και ο Areola έκανε την απόκρουση του ματς πετώντας με το ένα χέρι τη μπάλα κόρνερ και στερώντας μας κάτι που σίγουρα αξίζαμε και χάσαμε εντελώς άδικα, χωρίς να μας φταίει κανένας άλλο από τον εαυτό μας.

Έτσι, πριν την τελευταία διακοπή λόγω Εθνικών ομάδων για το 2023, οι Reds έπεσαν στη 15η θέση και θα επιστρέψουν στη δράση στις 25 του μήνα, αντιμετωπίζοντας στο City Ground τη Brighton, που πιστοποίησε και σήμερα τη μέτρια κατάσταση στην οποία βρίσκεται παραχωρώντας ισοπαλία εντός στη Sheffield United (1-1) και μένοντας χωρίς νίκη για έκτο σερί ματς. Έτσι οι Blades ξεκόλλησαν μετά από καιρό από την τελευταία θέση, αφήνοντας εκεί τη Burnley, που έχασε χθες στο Emirates από την Arsenal (3-1). Τρίτη από το τέλος είναι η ηττημένη χθες στο Old Trafford από τη Manchester United (1-0) Luton, αφού την προσπέρασε η Bournemouth μετά από τη σπουδαία εντός έδρας νίκη της επί της Newcastle (2-0), που την έφερε τέσσερις πόντους πίσω μας. Ανάμεσα στους Cherries και τους Reds βρίσκεται η Fulham, που επίσης έχασε εκτός από την Aston Villa (3-1), ενώ οι δύο ομάδες που μας προσπέρασαν σε σχέση με την περασμένη εβδομάδα είναι οι Wolves, που με δύο γκολ στις καθυστερήσεις έκαναν την τεράστια ανατροπή επί της μέχρι πρότινος πρωτοπόρου Tottenham (2-1) και η Everton, πιο τυχερή στο λονδρέζικο ταξίδι της αφού νίκησε στο Selhurst Park την Crystal Palace (3-2). Πρώτη είναι με βραχεία κεφαλή ενός βαθμού η Manchester City, ισόπαλη με την Chelsea μετά από ένα χορταστικό ματς απόψε στο Stamford Bridge (4-4), και δεύτερη με καλύτερη διαφορά τερμάτων από την Arsenal η Liverpool, που νίκησε εύκολα στο Anfield τη Brentford (3-0). 

West Ham: Areola, Coufal, Zouma, Aguerd, Emerson, Álvarez (Antonio 79'), Ward-Prowse, Kudus (Ogbonna 95'), Souček, Paquetá (Cresswell 99'), Bowen.
Forest: Βλαχοδήμος, Aina (Aurier 76'), Niakhaté, Murillo (Boly 76'), Mangala, Sangaré (Origi 90'), Domínguez (Danilo 46'), Gibbs-White, Elanga, Awoniyi (Wood 76'). 
Σκόρερς: Paquetá 3, Bowen 65', Souček 88' - Awoniyi 44', Elanga 63'.
Διαιτητής: Michael Salisbury. Κίτρινες: Niakhaté 54', Elanga 64' - Coufal 22', Kudus 60'.
Θεατές: 62.470 (Forest: περίπου 3.000).

Steve Cooper: "Αν είχαμε έρθει ισόπαλοι 2-2 θα νιώθαμε απογοήτευση. Πόσο μάλλον τώρα που χάσαμε 3-2. Δεν μπορώ, και δεν πρέπει, να περάσω στα 'ψιλά' τα γκολ που προσφέραμε στους αντιπάλους μας. Το πρώτο δώρο ήρθε με το που άρχισε το ματς, δεν φανήκαμε έτοιμοι και κάναμε και ένα πολύ κακό προσωπικό λάθος. Ισοφαρίσαμε και στο δεύτερο ημίχρονο έπρεπε να είχαμε προηγηθεί πριν από τη στιγμή που προηγηθήκαμε. Αλλά να παραχωρήσουμε κόρνερ δευτερόλεπτα μετά τη σέντρα και μετά να αμυνθούμε τόσο άσχημα σ' αυτό το κόρνερ, όπου κάποιοι παίκτες δεν έκαναν τη δουλειά τους, ήταν απογοητευτικό. Το τρίτο γκολ μπήκε μετά από δικό μας πλάγιο στην επίθεση και ξανά δεν αμυνθήκαμε σωστά σε κόρνερ. Και πάλι δεν κάναμε τη δουλειά μας, και πάλι τιμωρηθήκαμε. Δικό μας είναι το φταίξιμο. Λέγονται πολλά για τις εκτελέσεις του Ward-Prowse και δικαίως. Είναι φανταστικός σ' αυτό το κομμάτι. Αλλά δεν έχει σημασία αν η εκτέλεση είναι καταπληκτική ή μέτρια αν δεν είσαι πρόθυμος να μείνεις μαζί με τον παίκτη σου, και ρισκάρεις να δεχθείς γκολ. Αυτό συνέβη και σε μας". 

Οι εντυπώσεις του Κώστα Χριστοδούλου: "Για έναν ακόμα αγώνα της Premier League το θέαμα ήταν εκπληκτικό. Εκπληκτική ατμόσφαιρα από τους οπαδούς της Forest που κατά διαστήματα ήταν οι μόνο που ακούγονταν στο τεράστιο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου. Δεν σταμάτησαν να αποθεώνουν τον Steve Cooper καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα και να ζητούν από τον Awoniyi ένα γκολ. Το τι ακολούθησε όταν σκόραρε δεν περιγράφεται  -ντελίριο στους πανηγυρισμούς. Στο ημίχρονο, πηγαίνοντας για τις καθιερωμένες μπύρες, δεν σταμάτησαν τα τραγούδια για τον Awoniyi. Στο δεύτερο ημίχρονο το ξεκίνημα ήταν ονειρώδες αλλά η συνέχεια ήταν απογοητευτική με το τελικό αποτέλεσμα. Εν κατακλείδι, ήταν ένα γεμάτο παιχνίδι με πολλές συγκινήσεις, αλλά όχι το ποθητό αποτέλεσμα. Οι εντυπώσεις ήταν οι καλύτερες που θα μπορούσα να είχα". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.