Βαρέθηκα να τσακώνομαι με αυτούς που λένε ότι η Luton αξίζει να σωθεί για την προσπάθεια που κάνει. Ναι, ε; Μήπως οι ίδιοι πέρσι έλεγαν για μας ότι πρέπει να πέσουμε όταν είχαμε μια επίδοση παρεμφερή με τη δική τους τώρα (πλέον επτά αγώνες χωρίς νίκη και μία στους τελευταίους δέκα); Το είδαμε περίτρανα σήμερα το μαχητικό πνεύμα τους, με βουτιές, μαγκιές και απειλή μόνο από στημένα. Τι έχουν παραπάνω από μας; Τύχη! Ενώ ο Rob Edwards τσίμπησε τον δεύτερο βαθμό του σε τρία ματς χάρη (και πάλι) στην τελευταία του αλλαγή, ο Nuno Εspírito Santo την περιμένει ακόμα να του χαμογελάσει κι αυτή του γυρίζει την πλάτη.

Η Forest σήμερα ήταν η καλύτερη ομάδα στον αγωνιστικό χώρο αυτού του αναχρονιστικού κοτετσιού-ντροπής για την Premier League που ονομάζεται Kenilworth Road. Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα 12 λεπτά, επέβαλε πλήρως το ρυθμό της, δημιούργησε σαφώς καλύτερες φάσεις και έπρεπε να φύγει νικήτρια. Αλλά ρε παιδί μου, τόσο πολύ να μη μας θέλει η τύχη που στην πρώτη κεφαλιά που χάνουμε σε κόρνερ να τρώμε γκολ στο 89', ούτε στον εχθρό μας. Και κοίτα να δεις, εκεί που έλεγες ότι το μομέντουμ του αγώνα γύρισε, το κοτ... γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι κι αυτοί πάνε για το δεύτερο γκολ για να μας φτάσουν στη βαθμολογία, πάλι εμείς φτιάξαμε τις καλύτερες φάσεις. Τίποτα άλλο δεν ήθελα από το να έμπαινε το φοβερό βολέ του Ryan Yates στο 97'... Θα ήταν το πρώτο γκολ του αρχηγού στην Premier League και σίγουρα θα το πανηγύριζε σαν τρελός. Αλλά έτυχε κι έκανε σεφτέ στην 150ή του εμφάνιση κάποιος Luke Berry... 

Τι να κάνεις τώρα; Να κατηγορήσεις τα εξτρέμ μας που έχασαν πάλι δύο τετ α τετ; Μα μια χαρά προσπάθειες έκαναν οι άνθρωποι και ξαφνικά πετάχτηκαν οι άλλοι και τα έσωσαν πάνω στη γραμμή... Να κατηγορήσεις τον Nuno ότι από το 75' έβαλε και τρίτο σέντερ μπακ ενώ στο μεταξύ ο Willy Boly, που επανεμφανίστηκε στη θέση του Andrew Omobamidele, και ο Murillo είχαν κάνει μια μπουκιά τους αντιπάλους τους; Μα είναι πια παροιμιώδης η τάση της Luton να βάζει γκολ στο φινάλε. Σου λέει ο Πορτογάλος, αυτοί μόνο με στημένα απειλούν, άσε να έχω ένα ακόμα ψηλό κορμί στην περιοχή. Κι έτυχε να πάει η μπάλα πιο έξω, πίσω από το πέναλτι, και να χάσουμε αυτή τη μία και μοναδική κεφαλιά. Όσο για την αλλαγή του Morgan Gibbs-White στο 82', αυτή δεν την κατάλαβα καθόλου. Ναι, ο MGW είχε κουραστεί, αλλά ήταν η δημιουργική δύναμη που κινούσε όλη την ομάδα και κάτι θα μπορούσε να κάνει σε μια κόντρα. Και όπως είπα και στο προηγούμενο παιχνίδι, πάω πάσο μόνο αν ο ίδιος ζήτησε αλλαγή... Δεν έχει επιβαρυνθεί και λίγο άλλωστε.

Αν θα έκανα κριτική για κάτι στον Nuno, είναι σίγουρα η διατήρηση στο χορτάρι σε όλο τον αγώνα του Ibrahim Sangaré, στο πρώτο του παιχνίδι ως βασικού μετά την επιστροφή του από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Ο Ιβοριανός δεν πρέπει να έδωσε παρά μια-δυο σωστές πάσες σε όλο το ματς, και πολύ φοβάμαι ότι η πολύκροτη μεταγραφή του εξελίσσεται σε μέγα φιάσκο. Κι όταν ο σκόρερ Chris Wood αποχώρησε ελαφρά τραυματίας (και όλοι ευχόμαστε να μην είναι κάτι σοβαρό αφού λίγο πριν τον αγώνα μάθαμε ότι χάνουμε πάλι τον Taiwo Awoniyi με μυικό τραυματισμό), γιατί δεν έριξε στο γήπεδο τον Danilo που έτσι κι αλλιώς του αρέσει πολύ να παίζει μπροστά και δεν φοβάται να σουτάρει; Έτσι αντί ο Nico Domínguez να πάρει τη θέση του Sangaré και να αποτελέσει μία ακόμα ανασταλτική δύναμη στο κέντρο δίπλα στον υπέροχο Yates, τον είδαμε να παλεύει με τα θηρία και τον Sangaré να συνεχίζει τα δικά του...

Πραγματικά, τι να φοβηθεί κανείς από τη Luton, που και καλά ζητούσε "αντίδραση" μετά το στραπάτσο της Τετάρτης (στον εξ αναβολής αγώνα νικούσε 3-0 στο ημίχρονο μέσα στο Bournemouth και έχασε 4-3); Στην αρχή του ματς, που κάναμε λάθη και πουλούσαμε μπάλα πολύ εύκολα, απάντησε με τρία σουτ του Ross Barkley: αυτά στο 8' και στο 10' εξουδετερώθηκαν από τον Matz Sels, το τρίτο στο 11' πήγε λίγο πιο δεξιά από το αριστερό δοκάρι του. Αυτή ήταν η Luton, που με τέτοιες παρουσίες θέλει και να σωθεί και ελπίζει όχι να μας προσπεράσει αγωνιστικά, αλλά να βγει (μάλλον τη Δευτέρα) καταδικαστική απόφαση εναντίον μας και να μας αφαιρεθούν βαθμοί! Από κει και πέρα τη χάσαμε, καθώς η Forest πήρε πανεύκολα τα ηνία του ματς και μέχρι την ανάπαυλα έπρεπε να είχε σκοράρει πάνω από τη μία φορά που τα κατάφερε.

Στο 17', ας πούμε, είχαμε το déjà vu του Divock Origi, που όπως στον αγώνα με τη Brighton πήρε την όμορφη κάθετη του Gibbs-White και βρέθηκε απέναντι στον Thomas Kaminski, όπως στον Bart Verbruggen την περασμένη Κυριακή. Ούτε τον συμπατριώτη του (κλήθηκε πρόσφατα στην Εθνική Βελγίου μαζί με τον Sels) κατάφερε να νικήσει. Έσκαψε τη μπάλα από πάνω του, αλλά είναι γεγονός ότι βρισκόταν σε όχι και πολύ καλή θέση και αυτή δεν πήρε καν πορεία προς το τέρμα. Δευτερόλεπτα αργότερα ο Wood σίγουρα ευχήθηκε να ήταν λίγο πιο γρήγορος καθώς κυνήγησε μια κακή μπαλιά του Chiedozie Ogbene προς τον τερματοφύλακά του, και στο 19' από φάουλ του MGW από δεξιά ο Boly μόνος στο πέναλτι δεν έπιασε την κεφαλιά όπως ήθελε και η ευκαιρία χάθηκε. Μέσα σε δύο λεπτά είχαμε ήδη απειλήσει περισσότερο από την πολυδιαφημισμένη για το "πάθος" της Luton μέσα στο ίδιο της το σπίτι!

Στο 32', όμως, η Forest έπρεπε να είχε προηγηθεί. Ο Anthony Elanga έβγαλε τον Origi πάλι μόνο του με τον Kaminski, και αυτή τη φορά ο Βέλγος έκανε το σωστό: το σουτ του ήταν εκτός ακτίνας δράσης του Kaminski, αλλά πάνω στη γραμμή βρέθηκε ο Reece Burke και έδιωξε! Το γκολ μπήκε πάντως δύο λεπτά αργότερα, και ήταν αποτέλεσμα μιας εξαιρετικής ομαδικής προσπάθειας. Ο Yates απομάκρυνε από την άμυνα προς τον δεξιό διάδρομο, όπου ο Gibbs-White σηκώθηκε, πήρε την κεφαλιά και άνοιξε δεξιά στον προωθημένο Neco Williams. Ο Ουαλός (κι αυτός κλήθηκε ξανά στην Εθνική του) του την επέστρεψε, ο MGW σέντραρε υποδειγματικά μπροστά από το τέρμα και ο Wood, που δεν έχασε ποτέ το ένστικτο του φονιά, με τη μία και με το δεξί σκόραρε για τρίτη φορά φέτος απέναντι στη Luton, για δέκατη συνολικά (ένατη στο πρωτάθλημα) και επίσης για -κρατηθείτε- 177η φορά στην καριέρα του και 64η στην Premier League... Πανέμορφο γκολ. Αν αντέδρασαν οι Hatters; Στο 40' μετά από ένα λάθος κοντρόλ του Wood o Tahith Chong με την εντυπωσιακή κόμη αλλά τη χλομή παρουσία σήμερα έπιασε το αριστερό σουτ και αποκόμισε κόρνερ μόνο και μόνο επειδή η μπάλα βρήκε ανεπαίσθητα στον Yates, και στο επόμενο λεπτό ο Pelly Mpanzu (ο μόνος που έχει μείνει στη Luton από τις μέρες της Conference) πέρασε με εντυπωσιακή εναέρια ντρίμπλα τον Murillo και σέντραρε δυνατά και παράλληλα για να διώξει ο πανταχού παρών Williams σε κόρνερ, από το οποίο ο Teden Mengi έστειλε τη μπάλα από κοντά στα δίχτυα, και μάλιστα πανηγύρισε και έξαλλα τρομάρα του, χωρίς να ξέρει ότι ο Darren England είχε δει ότι είχε κοντρολάρει με το χέρι και δεν χρειάστηκε καν τη βοήθεια του VAR...

Κι ενώ ο Edwards έβγαλε τον Alfie Doughty που δεν του είχε προσφέρει τίποτα και έβαλε τον Cauley Woodrow που του είχε χαρίσει τον βαθμό στο 96' στο Selhurst Park (εκεί που η Luton είχε πάλι άστρο ενώ έπρεπε να είχε φάει τρία-τέσσερα γκολ), οι Reds προσπάθησαν να πετύχουν τον απόλυτο αιφνιδιασμό. Μετά από μόλις 40 δευτερόλεπτα, ο Yates έστειλε άλλη μια φοβερή μπαλιά προς την πλάτη της άμυνας της Luton, o Mengi χάθηκε, ο Gibbs-White επωφελήθηκε αλλά δεν είχε πολύ χώρο και πλάσαρε πάνω στο στήθος του Kaminski που είχε βγει σωστά. Η τύχη (για να μην πω τη γνωστή λέξη) της Luton την κράτησε στο ματς και στο 52', όταν χάθηκε η μπάλα στο "1-2" Elanga και Wood και ο Σουηδός (επανέρχεται κι αυτός στη Εθνική του) πλάσαρε στην έξοδο τον Kaminski, που βρήκε τη μπάλα όσο χρειαζόταν για να τη βγάλει τελευταία στιγμή και κυριολεκτικά πάνω από τη γραμμή ο Mengi. Ας έμπαινε αυτό και τους έβλεπα, τους "μαχητές"...

Σε μια μονομαχία του με τον Murillo, όπου απλώς τζαρτζαρίστηκαν (κι ας χτυπιούνταν οι κάτοχοι των μπροστινών θέσεων για κάρτα στον Βραζιλιάνο), ο Mpanzu πλήρωσε τη στενότητα της απαράδεκτης έδρας της ομάδας του, καθώς έπεσε πάνω στις διαφημιστικές πινακίδες, τραυματίστηκε και αναγκάστηκε να αποχωρήσει, δίνοντας τη θέση του στον βετεράνο Άγγλο με το κυπριακό (λόγω μαμάς) όνομα Andros Townsend. Στο 62' λίγο έλειψε να δούμε το γκολ της χρονιάς. Ο Murillo, που έχει απεριόριστη εμπιστοσύνη στο αριστερό του πόδι και δεν το σκέφτεται καν να το δοκιμάσει, βλέποντας τον Kaminski εκτός εστίας επιχείρησε να εκτελέσει απευθείας φάουλ από τα 60 μέτρα και βάλε! Ο Βέλγος αιφνιδάστηκε, οπισθοχώρησε πανικόβλητος και επίσης τελευταία στιγμή κατόρθωσε να σηκωθεί στον αέρα και να διώξει με το ένα χέρι τη μπάλα κόρνερ! Η Forest είχε εγκατασταθεί μπροστά για τα καλά, και ένα σουτ του Gibbs-White από σχετικά καλή θέση εκτός περιοχής έφυγε αρκετά άουτ στο 65'.

Το σουτ του Townsend στο 70', επίσης από μακριά, κατευθείαν στην αγκαλιά του Sels ήταν η πρώτη φορά που πήραμε χαμπάρι ότι υπήρχε και Luton στο γήπεδο στο δεύτερο ημίχρονο, και πέντε λεπτά αργότερα, λόγω του τραυματισμού του Wood, ο Nuno τον άλλαξε με τον Felipe (που αν δεν το μάθατε αποσύρεται από τα γήπεδα στο τέλος της σεζόν) και παράλληλα πέρασε τον Callum Hudson-Odoi στη θέση του Origi, με τον Elanga να περνάει πια δεξιά. Ναι, γυρίσαμε λίγο πίσω, και ακόμα πιο έντονα στο 82' που έφυγε και ο MGW για να μπει ο Domínguez, αλλά δεν απειληθήκαμε ΚΑΘΟΛΟΥ μέχρι τη μοιραία φάση του 89'. Ο Barkley χτύπησε το κόρνερ από τα δεξιά, οι ψηλοί μας ήταν μαζεμένοι μπροστά από τη μικρή περιοχή, ο προωθημένος Burke πήρε την κεφαλιά στο πέναλτι και έστειλε τη μπάλα εκεί που περίμεναν ο Chong και ο νεοεισελθών Berry. Εκεί η μόνη ελπίδα ήταν να μπερδευτούν μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν έγινε, με τον Berry να σουτάρει με τη μία και να περνάει τη μπάλα κάτω από τα πόδια του Sels, ενώ ο ηρωικός Williams προσπαθούσε να σώσει το άσωστο πάνω στη γραμμή χωρίς να τα καταφέρνει. Το περίεργο ήταν ότι οι δικοί μας κάτι ζήτησαν -ίσως φάουλ- και μάλιστα ο Sels πήρε κίτρινη για διαμαρτυρία, αλλά το γκολ μέτρησε. Άλλο ένα φέτος από στημένη φάση. Πάνω από είκοσι πια, έχω χάσει το λογαριασμό...

Και όπως είπαμε η "αποφασισμένη" για την ανατροπή Luton δεν μας έκανε να ιδρώσουμε καθόλου στα 7-8 λεπτά των καθυστερήσεων. Αντίθετα, πρέπει να ευχαριστεί τον Burke που έβαλε το πόδι του στο 96' και έκοψε σε κόρνερ το σουτ του Hudson-Odoi μετά τη χαρακτηριστική του κίνηση στην περιοχή, αλλά και -τι άλλο;- την καλή της τύχη που τη φύλαξε στην εκτέλεση του κόρνερ, με τον δανεικό από τη Manchester City Issa Kaboré να κάνει κακή κεφαλιά προς τα πίσω στην εκτέλεση του Hudson-Odoi και τον Yates από το ύψος της περιοχής να πιάνει ένα φοβερό βολέ που ο Kaminski σίγουρα θα έβλεπε μόνο στην τηλεόραση αν η μπάλα πήγαινε μέσα. Ευτυχώς γι' αυτόν, πέρασε σύριζα στο αριστερό του δοκάρι. Το "rub ot the green", όπως λένε στην Αγγλία το άγγιγμα της τύχης, ήταν και πάλι στο πλευρό των Hatters...

Είναι κρίμα. Είναι πολύ κρίμα. Και είναι ακόμα πιο κρίμα, γιατί -πέραν του ότι θα αφήναμε τη Luton έξι βαθμούς πίισω- η Brentford έχασε εκτός 2-1 από τη Burnley, οπότε με νίκη προσπερνούσαμε τόσο αυτήν όσο και την Everton, της οποίας ο αγώνας αναβλήθηκε όπως και πέντε ακόμα της 29ης αγωνιστικής (Arsenal-Chelsea, Crystal Palace-Newcastle, Manchester United-Sheffield United, Wolves-Bournemouth και οι αυριανοί Everton-Liverpool, Brighton-Manchester City) λόγω των προγραμματισμένων προημιτελικών του FA Cup. Τώρα είμαστε πάλι 17οι, αφού η Everton που φτάσαμε έχει καλύτερη διαφορά γκολ, και έναν βαθμό πίσω από τη Brentford. Στο άλλο ματς που έγινε σήμερα, η Fulham έβαλε φρένο στην Tottenham μόλις αναθάρρησε, νικώντας τη στο Craven Cottage με το εμφατικό 3-0. Ο μόνος αγώνας που θα γίνει κανονικά αύριο είναι το ντέρμπι των... ομόχρωμων "Ευρωπαίων" West Ham-Aston Villa.

Luton: Kaminski, Burke, Mengi, Kaboré, Ogbene, Mpanzu (Townsend 60'), Barkley, Doughty (Woodrow 46'), Clark (Berry 85'), Chong, Morris.
Forest: Sels, Williams, Boly, Murillo, Toffolo, Sangaré, Yates, Origi (Hudson-Odoi 75'), Gibbs-White (Domínguez 82'), Elanga, Wood (Felipe 75').
Σκόρερς: Berry 89' - Wood 34'.
Διαιτητής: Darren England. Κίτρινες: Kaboré 30' - Toffolo 84', Sels 90'.
Θεατές: 11.630 (Forest: περίπου 1.200).

Nuno Espírito Santo: "Νομίζω πως κάναμε αρκετά στον αγώνα για να τον κερδίσουμε, με τις ευκαιρίες που είχαμε και τον τρόπο που παίξαμε. Έπρεπε να είχαμε πάρει και τους τρεις βαθμούς. Το μόνο που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει καλύτερα ήταν το τελικό κοντρόλ και το τελείωμα, αφού είχαμε καθαρές ευκαιρίες για να τελειώσουμε το παιχνίδι και το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Χρειαζόμεστε να τελειώνουν καλά οι επιθετικοί μας και να σκοράρουν. Δυστυχώς δεχθήκαμε άλλο ένα πλήγμα με τον τραυματισμό του Awoniyi, που χτύπησε στη διάρκεια της εβδομάδας και πρέπει να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτό (σ.σ. ο Taiwo κλήθηκε επίσης στην Εθνική Νιγηρίας και εύχομαι να είναι απλώς ένα κόλπο για να μην πάει να παίξει σε άνευ σημασίας φιλικά). Ας ελπίσουμε ο Chris να είναι καλά, γιατί είναι πολύ σημαντικό για εμάς να είναι σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Θα τον εξετάσουν οι γιατροί και θα δούμε. Κάτι ένιωσε, και τον αποσύραμε προληπτικά. Μακάρι να μην είναι τίποτα (σ.σ. κι αυτός πρέπει να πάει στο Abou Dhabi για φιλικά της πλάκας, αυτός όμως είναι φανατισμένος με την Εθνική του...). Βάλαμε ψηλούς παίκτες στην περιοχή μας για να μας δώσουν λύσεις σε όποιες καταστάσεις θα δημιουργούσε η Luton. Εντάξει, έχουμε ένα θέμα εκεί, αλλά το τεράστιο πρόβλημά μας είναι να τελειώνουμε τις φάσεις που φτιάχνουμε - τις καθαρές μας ευκαιρίες. Δεν είμαι ευχαριστημένος με την απόδοσή μας. Πιστεύω πως κάναμε καλή δουλειά, τα παιδιά έκαναν αυτά που έπρεπε να κάνουν, είχαν αγωνιστικότητα, αμύνθηκαν καλά. Αλλά δεν είμαι ευχαριστημένος με τον τρόπο που τελειώσαμε τις επιθετικές μας ενέργειες".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.