"Πάντα πιστεύουμε ότι μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί. Αυτή είναι η προσέγγισή μας". Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Nuno Espírito Santo και ειπώθηκαν στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης, πριν από το σημερινό ματς με την Arsenal. Η εικόνα που έβγαλαν οι Reds πάνω στο χορτάρι δύο μέρες αργότερα ήταν ακριβώς η αντίθετη. Δεν πετάμε στα σύννεφα. Με την Arsenal στο Λονδίνο παίζαμε, όχι με καμιά ομάδα της πλάκας, κι ας έχουν οι Gunners τα προβλήματά τους τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι η ήττα, δεν είναι το 3-0, το πιο βαρύ σκορ που έχουμε υποστεί φέτος. Είναι ακριβώς που δεν ήμασταν καθόλου ανταγωνιστικοί. 

Δικαιολογία υπάρχει, και σοβαρή μάλιστα. Η Forest αναγκάστηκε να ταξιδέψει στο Λονδίνο χωρίς να έχει διαθέσιμο για το παιχνίδι κανέναν από τους δύο κατεξοχήν δημιουργικούς της παίκτες. Ο Morgan Gibbs-White πληρώνει ακόμα το καταραμένο χτύπημα που έφαγε στον αγώνα με την Chelsea, και αφού ο ίδιος ο Nuno παραδέχθηκε ότι ο παίκτης είχε πρόβλημα από τότε δεν βλέπω τον λόγο που πήγε στην Εθνική (ενώ, ας πούμε, ο σημερινός μας αντίπαλος Bukayo Saka δήλωσε τραυματίας και καθάρισε, ξεκουράστηκε και σήμερα πετούσε). Ο Elliot Anderson, από την άλλη, δεν έφυγε από το Nottingham, για εκείνον όμως δεν υπήρχε λόγος γιατί η Κ21 της Αγγλίας είχε να δώσει δύο φιλικά, ενώ οι Άνδρες έπρεπε να διεκδικήσουν την άνοδο στην Α' Κατηγορία του Nations League, και την πέτυχαν (άλλο αν ο MGW είναι πολύ πίσω στην ιεραρχία της Εθνικής και δε θα χανόταν κι ο κόσμος αν έλειπε). Ο δικός του τραυματισμός αποδείχθηκε εξίσου σοβαρός, και έτσι απλά ξεμείναμε από δημιουργία... Δεδομένου ότι τα δύο βασικά εξτρέμ μας, ο Anthony Elanga και ο Callum Hudson-Odoi, δεν βρίσκονται και στην καλύτερή τους κατάσταση, θα ήταν ουτοπικό να περιμένουμε από τον James Ward-Prowse που είχε τόσο καιρό να παίξει βασικός να βγάλει λαγούς από το καπέλο. 

Παρ' όλα αυτά, όμως, για στάσου βρε αδερφέ, μπήκαμε στον αγώνα όντες στις "ευρωπαϊκές" θέσεις της βαθμολογίας. Και έμοιαζε πολύ φάλτσος σε σχέση με τη φετινή μας πορεία ο μοιρολατρικός τρόπος με τον οποίο τον αντιμετωπίσαμε. Και δεν εννοώ μόνο ότι εκτός των δύο, έμεινε εκτός και ο Chris Wood, που είχε το ταξίδι-ταλαιπωρία από τη Νέα Ζηλανδία, και ξεκίνησε -μετά από πολύ καιρό επίσης- ο Taiwo Awoniyi (ο Murillo, πάντως, που ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του μία μέρα αργότερα, ήταν κανονικά βασικός, ίσως και λόγω ηλικίας). Εννοώ κυρίως ότι αυτοί που έπαιξαν (που ήταν πλην των απόντων η βασική μας ενδεκάδα, μην κοροϊδευόμαστε) έδειξαν από την αρχή ότι μάλλον ήταν συμφιλιωμένοι με την ιδέα της ήττας και ως ομάδα στρέφαμε την προσοχή μας στο επόμενο παιχνίδι με την Ipswich που είναι και στην έδρα μας και πολύ πιο "βατό". Κι όλα αυτά απέναντι σε μια Arsenal που είχε κι αυτή θέματα (όπως ας πούμε την απουσία του Declan Rice, που μάλλον τυπικά κάθισε στον πάγκο, και του εντελώς απόντος Ben White που όπως φαίνεται θα λείψει για μήνες και ανάγκασε τον Mikel Arteta να τοποθετήσει εκεί τον Riccardo Calafiori), και κυρίως που είχε όλο το άγχος από τη μεριά της, γιατί με άλλο ένα στραβοπάτημα σήμερα στην ουσία δεν θα δικαιούτο πλέον να ονειρεύεται τίτλο. Είχε όμως δύο παίκτες που πετούσαν φωτιές, τον Saka και τον Martin Ødegaard, που παρέσυραν και όλους τους υπόλοιπους και δεν έδωσαν κανένα δικαίωμα στην αναιμική Forest να ελπίζει. Έτσι η καταρρακτώδης βροχή του Λονδίνου πήρε και το εκτός έδρας αήττητο (από τον περασμένο Απρίλιο παρακαλώ), και το δεύτερο καλύτερο αμυντικό ρεκόρ, και όλα. 

Δεν κάναμε ούτε δύο λεπτά να καταλάβουμε πού είχαμε μπλέξει, αφού από το σουτ του Saka που κόντραρε ο Murillo η μπάλα κατέληξε στον Leandro Trossard, που μάλλον αιφνιδιάστηκε και δεν σούταρε αρκετά δυνατά ώστε να νικήσει τον Matz Sels. Η Forest αντέδρασε τόσο καλά που κανείς δεν υποψιαζόταν τι θα επακολουθούσε. Πριν συμπληρωθεί το τρίτο λεπτό ο Ola Aina μετά από ωραία συνεργασία με τον Elanga ξέφυγε σαν σίφουνας από δεξιά και στην κατάλληλη στιγμή γύρισε συρτά στην περιοχή, όπου ο Hudson-Odoi υπό την πίεση του Jurriën Timber έπιασε αέρα. Ήταν όμως πυροτέχνημα. Δύο λεπτά αργότερα, εκτελώντας ένα αχρείαστο φάουλ του Nico Domínguez στον Saka, o Ødegaard βρήκε στην περιοχή μας τον Mikel Merino, που έπιασε την κεφαλιά για να σκοράρει από πολύ κοντά ο Timber με προβολή. Προς ανακούφισή μας, το γκολ ακυρώθηκε μέσω VAR για οφσάιντ του Ισπανού την ώρα που διεκδικούσε την κεφαλιά. 

Όμως η μοίρα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, και εφόσον η πίεση συνεχίστηκε κανείς δεν εξεπλάγη όταν το σκορ άνοιξε στο 15'. Πάλι ο Ødegaard βρήκε πανεύκολα τον Saka και αυτός, κινούμενος παράλληλα με το τέρμα μας κοντά στη γραμμή της μεγάλης περιοχής, απέφυγε χωρίς να κοπιάσει σχεδόν καθόλου πρώτα τον Àlex Moreno (πρώτος αγώνας που ο Ισπανός μπακ βρήκε πραγματικά τον μάστορά του) και τον Ward-Prowse, και πριν προλάβει να τον κλείσει ο Nikola Milenković σούταρε με δύναμη με το αριστερό, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αντίδρασης στον Sels. Ωραίο γκολ, αλλά με στοιχειώδη σοβαρότητα θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μετά βίας αποφύγαμε και το 2-0 επτά λεπτά αργότερα, όταν ο Saka άφησε πάλι πίσω του τον Moreno και πάσαρε στον Ødegaard, που πλάσαρε με το δεξί νικώντας τον Sels αλλά ο Milenković ήταν σε καλή θέση και απομάκρυνε. 

Η βροχή είχε αρχίσει να πέφτει για τα καλά και οι Reds απλώς έδειξαν ότι υπάρχουν στο ματς στο 25', όταν με φάουλ από δεξιά ο Ward-Prowse γέμισε στην περιοχή και ο Ryan Yates έπιασε την κεφαλιά ψηλά υπό την πίεση του Calafiori. Στην επόμενη επίθεση όμως οι γηπεδούχοι έκρυψαν τη μπάλα αλλάζοντας τέσσερις-πέντε πάσες στην περιοχή μας (όπου έμπαιναν χωρίς κανένα πρόβλημα) και το τελικό σουτ του Gabriel Jesus έφυγε εκατοστά έξω από το αριστερό δοκάρι του Sels. Στο 40' o Murillo κόντραρε τον Saka που είχε οπλίσει ξανά και ο Trossard σούταρε με δύναμη για να αποκρούσει ο Sels. Ο Βέλγος γκολκίπερ έγραψε στο ενεργητικό του και άλλη μία σπουδαία απόκρουση βγάζοντας στο 42' συρτό διαγώνιο σουτ του Saka σε κόρνερ, το πρώτο από δύο συνεχόμενα, με τον Trossard στο δεύτερο να προσπαθεί να νικήσει τον συμπατριώτη του με απευθείας εκτέλεση, αλλά ο Matz τον κατάλαβε και έδιωξε, ενώ στις καθυστερήσεις ο Ødegaard έστρωσε στην περιοχή στον Timber, που σούταρε ψηλά. 

Κάτι έπρεπε να αλλάξει, αλλά αυτό που άλλαξε ήταν... αναγκαστικό, καθώς ο Elanga από το 35' είχε δείξει ότι δεν πατούσε καλά και αντικαταστάθηκε από τον Jota Silva. Ο Σουηδός είχε πρόβλημα από το 24', όταν ο Jorginho του είχε κάνει ένα πολύ σκληρό φάουλ, το οποίο τιμωρήθηκε μάλιστα και με κίτρινη κάρτα και ο Arteta τον άλλαξε κι αυτόν στην ανάπαυλα με τον Thomas Partey. Αλλαγή που ουσιαστικά του καθάρισε το ματς, αφού στο 52' ο Saka, που αυτή τη φορά δεν μπορούσε να ξεφύγει από τον Moreno, γύρισε τη μπάλα έξω από την περιοχή στον Γκανέζο, κι αυτός με άπιαστο σουτ, από αυτά που δεν πολυσυνηθίζει, κεραυνοβόλησε για δεύτερη φορά τον Sels πριν προλάβει να βγει πάνω του ο Domínguez. Ως μεγάλη ομάδα, η Arsenal τα γκολ που δεν έβρισκε από τους ωραίους συνδυασμούς της τα έβρισκε από την ατομική ποιότητα κάποιων παικτών της. 

Ο Nuno αποφάσισε να ρίξει στον αγώνα τον Wood, αποσύροντας τον Awoniyi που είχε προσπαθήσει όσο μπορούσε αλλά δεν είχε τροφοδοτηθεί καθόλου και ήταν αναγκασμένος να δίνει μάχες στο κέντρο απλώς για να κερδίζει τη μπάλα και να τη σπάει αριστερά και δεξιά, ενώ και ο Domínguez άφησε τη θέση του στον Ramón Sosa. O Παραγουανός μάλιστα μόλις μπήκε (και πήρε θέση δεξιά για να μετακινηθεί ο Jota πίσω από τον Wood) σέντραρε για να πιάσει κεφαλιά ο προωθημένος Milenković και να στείλει τη μπάλα άουτ. Δεν κατάφερε βέβαια να κάνει και πολλά στο διάστημα που αγωνίστηκε, ενώ και οι Jota και Wood έμειναν στα ρηχά. Κι όμως, πρωταγωνίστησαν και οι δύο στη φάση του 71' που θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Ο Aina έκανε το δυνατό πλάγιο από δεξιά, ο Milenković έπιασε την κεφαλιά, ο Jota σούταρε με τη μία και η μπάλα θα πήγαινε μέσα αν στην πορεία της δεν βρισκόταν... ο Wood. Ατυχία, αλλά εδώ που τα λέμε δεν ξέρω αν αξίζαμε καν να σκοράρουμε. Ο Sosa είχε και άλλη μια καλή σέντρα στο 76', με τον Yates, που και πάλι τα έδωσε εννοείται όλα κι ας μην τραβούσε η ομάδα, να πιάνει την κεφαλιά λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι του David Raya. 

Η Arsenal όπως ήταν αναμενόμενο έριξε στροφές, αφού κρατούσε το πλεονέκτημά της με μεγάλη ευκολία. Χρειάστηκε να γίνουν κι άλλες αλλαγές από τον Arteta για να γράψει και κάποιος άλλος το όνομά του στον πίνακα των σκόρερς, και μάλιστα για πρώτη φορά σε επίπεδο Premier League. Στο 82' ο Ισπανός απέσυρε Saka και Ødegaard, και μαζί με τον έμπειρο Raheem Sterling, τον οποίο πήρε δανεικό από την Chelsea αφού ο Enzo Maresca δεν τον υπολόγιζε, έβαλε και τον ηλικίας 17 ετών, 8 μηνών και 3 ημερών Ethan Nwaneri. Σας θυμίζει κάτι το όνομα; "Το παιδί-θαύμα της Arsenal που λέγεται ότι σύντομα θα χτυπήσει για τα καλά την πόρτα της πρώτης ομάδας" έγραφα στο πρόσφατο άρθρο για τους διεθνείς για τον συμπαίκτη τού Zach Abbott στην Κ19 της Αγγλίας. Στην όγδοη συμμετοχή του στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης, δύο λεπτά μετά την είσοδό του, ο θρασύτατος μικρός ντρίμπλαρε με άνεση τον Murillo και πριν τον κλείσει ο Neco Williams, που είχε πάρει τη θέση του ταλαιπωρημένου Moreno, σούταρε ελάχιστα έξω από το αριστερό δοκάρι του Sels. Όμως δεν πέρασαν άλλα δύο λεπτά και ο μικρός ήταν παρών στο "1-2" με τον Sterling, που του ξαναγύρισε τη μπάλα και τον θαύμασε να σουτάρει με τη μία στην κλειστή γωνία του Sels, που αιφνιδιάστηκε αφού δεν περίμενε τέτοια αστραπιαία εκτέλεση. Θα το ξανακούσουμε σίγουρα αυτό το όνομα... Στο 89' έγινε η τελευταία φάση του ματς, με το σουτ του Hudson-Odoi να κοντράρεται, τη μπάλα να παίρνει ύψος, τον Wood να κάνει τη σέντρα-σουτ και τον Jota να σκοράρει σχεδόν από τη γραμμή, αλλά από θέση οφσάιντ. 

Η δεύτερη σερί ήττα έφερε τη Forest στην 7η πλέον θέση, αφού την προσπέρασαν αρχικά η Brighton που νίκησε 2-1 μέσα στο Bournemouth και το βράδυ η Tottenham, που ενώ προερχόταν από εντός έδρας ήττα-σοκ από την Ipswich (!) υποχρέωσε τη Manchester City στην πέμπτη συνεχόμενη ήττα της εντός κι εκτός συνόρων (και πρώτη στο γήπεδό της μετά από δύο χρόνια) νικώντας με το εμφατικό 4-0 μέσα στο Etihad! Μεθαύριο βράδυ μπορεί να είμαστε και 8οι, αν η Newcastle νικήσει στην έδρα της τη West Ham. Σήμερα η Chelsea, με το 2-1 εκτός επί της Leicester το μεσημέρι, πλησίασε κι αυτή (όπως και η Arsenal και η Brighton) τους Citizens στον έναν βαθμό, η Aston Villa σκόνταψε εντός με την εκ των ουραγών Crystal Palace (2-2), Everton και Brentford έμειναν στο 0-0 στο Goodison Park και οι Wolves έβγαλαν τα απωθημένα τους, συντρίβοντας 4-1 στο Λονδίνο τη Fulham και βγαίνοντας από την επικίνδυνη ζώνη! Αύριο η Liverpool έχει την ευκαιρία να ξεφύγει οκτώ ολόκληρους βαθμούς από τη City αν νικήσει εκτός τη Southampton, ενώ ο Ruben Amorim κάνει ντεμπούτο στον πάγκο της Manchester United στο Portman Road, απέναντι στην επόμενη αντίπαλό μας Ipswich. 

Arsenal: Raya, Timber (Kiwior 88'), Saliba, Gabriel, Calafiori (Zinchenko 67'), Jorginho (Partey 46'), Merino, Ødegaard (Nwaneri 82'), Saka (Sterling 83'), Trossard, Jesus.
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Moreno (Williams 73'), Yates, Domínguez (Sosa 63'), Elanga (Jota Silva 46'), Ward-Prowse, Hudson-Odoi, Awoniyi (Wood 63').
Σκόρερς: Saka 15', Partey 52', Nwaneri 86'.
Διαιτητής: Simon Hooper. Κίτρινες: Jorginho 24', Jesus 31', Saka 44' - Aina 45+5', Yates 70'.
Θεατές: 60.298 (Forest: περίπου 3.000). 

Nuno Espírito Santo: "Δεν υπάρχουν και πολλά να πω. Πρώτα απ' όλα, δεν παίξαμε καλά. Δεν λέω ότι παίξαμε άσχημα, αλλά κάναμε πολλά πράγματα άσχημα. H Arsenal ήταν καλύτερη. Σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού υστερήσαμε. Επιθετικά ήμασταν ανεπαρκείς, ενώ και αμυντικά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε δεχθεί έξι γκολ σε δύο αγώνες, οπότε λογικό είναι αυτό να μας ανησυχεί. Πρέπει να διορθώσουμε τα πράγματα αμέσως, αυτή την εβδομάδα. Πρέπει να ξαναγίνουμε συμπαγείς, σταθεροί και να μη δίνουμε τόσο χρόνο σε παίκτες με τέτοια ατομική ποιότητα. Στο δεύτερο ημίχρονο προσαρμοστήκαμε κάπως και ήμασταν λίγο καλύτεροι. Πρεσάραμε πιο καλά. Αλλά η Arsenal έπαιξε καλά και ήταν αποτελεσματική στην επίθεση. Καθάρισε το παιχνίδι με τα δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο και έκανε τη μέρα μας πολύ δύσκολη".  

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.