Μαθαίνοντας το τελικό σκορ του αποψινού αγώνα της Forest στο Etihad, χωρίς να έχει δει το παιχνίδι, μπορεί κάποιος εύκολα να πει: "2-0 χάσαμε πέρσι, τι έχει αλλάξει λοιπόν τόσο δραματικά φέτος που φάγαμε τρία;" Όντως, εκ πρώτης όψεως φαίνεται σαν η City να έκανε περίπατο. Σαν να έψαχνε τρόπο να επιστρέψει στις νίκες μετά από επτά αγώνες και 40 ολόκληρες μέρες ξηρασίας σε όλες τις διοργανώσεις, και εμείς να της προσφέραμε την έξοδο από τη... σαρακοστή και παρ' όλο που έρχονται Χριστούγεννα να γίναμε το αρνί της Λαμπρής. Δεν ισχύει,όμως. Ούτε εκείνη άξιζε να νικήσει τόσο εύκολα, ούτε εμείς να χάσουμε τόσο εύκολα. 

Η μόνη (μαύρη) αλήθεια είναι δημιουργήσαμε πολύ περισσότερες φάσεις από τις άλλες επισκέψεις μας (οι 17-12 τελικές τα λένε πάνω κάτω όλα) αλλά και πάλι φύγαμε με άδεια χέρια. Όχι μόνο από πλευράς βαθμών, αλλά και από πλευράς γκολ. Σε τρία ματς στο Etihad από τότε που επιστρέψαμε στην Premier League μετράμε ισάριθμες ήττες με ενεργητικό μηδέν και παθητικό 11. Το τελευταίο μας γκολ εκεί το πέτυχε πριν σχεδόν 16 χρόνια (Ιανουάριος του 2009 ήταν) ο Joe Garner, τότε που το γήπεδο λεγόταν ακόμα "City of Manchester Stadium" και η νεοφώτιστη στην Championship Forest είχε διαλύσει εκείνη με 3-0 τη City που μόλις είχε περάσει σε αραβικά χέρια, σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του FA Cup (τα άλλα δύο γκολ είχαν πετύχει ο Nathan Tyson και ο Rob Earnshaw).

Δεν τους ήθελε και πολύ η μπάλα απόψε τους Reds, αλλά "βοήθησαν" κι αυτοί με κάποια λάθη που εκμεταλλεύτηκαν οι αντίπαλοί τους, γνωστοί για την ποιότητά τους παρά την ανομβρία των τελευταίων ημερών (και είναι ανησυχητικό ότι μετά την άμυνα-κάστρο των 10 πρώτων αγωνιστικών στις 3 από τις 4 τελευταίες έχουμε φύγει από το γήπεδο με τριάρες). Παρ' ολα αυτά, σύμφωνα με τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν, θα μπορούσαν ακόμα και να ανατρέψουν το γρήγορο 1-0 των Citizens και να δώσουν το σύνθημα να ξεκινήσει η μουρμούρα στις εξέδρες. Αλλά επειδή η μπάλα τιμωρεί (έστω με ένα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει) έγινε το 2-0, ήρθε και το τρίτο κόντρα στη ροή του αγώνα και ο Pep Guardiola την έβγαλε πιο καθαρή κι απ' ό,τι θα μπορούσε και ο ίδιος να περιμένει. Στο τέλος ο Nuno Espírito Santo πέταξε κι αυτός πετσέτα, προτιμώντας να ξεκουράσει παίκτες για το επερχόμενο δεύτερο ταξίδι στο Manchester το Σάββατο, αλλά και πάλι η Forest βρέθηκε σε θέση να πετύχει γκολ και μάλιστα όχι μόνο μία φορά!

Ο Πορτογάλος προπονητής δίστασε να κατεβάσει το επιθετικογενές σχήμα που είχε χρησιμοποιήσει με την Ipswich και έδωσε θέση βασικού στον Nico Domínguez, κρατώντας στον πάγκο τον Elliot Anderson (οι άλλες αλλαγές ήταν σε πρόσωπα, με τον Àlex Moreno αντί του Neco Williams και τον Anthony Elanga να μην εκτοπίζει από την ενδεκάδα τον Jota Silva, αλλά τον Callum Hudson-Odoi που δεν διανύει και την καλύτερη περίοδο φόρμας και τελικά για πρώτη φορά φέτος δεν έπαιξε καθόλου). Το παράδοξο είναι ότι το σχήμα αυτό του βγήκε... επιθετικά, ίσως και χάρη στα τρεξίματα του Αργεντίνου που κατάπιε πάλι ατέλειωτα χιλιόμετρα και της αρκετά καλής εμφάνισης του Elanga (δίκαια έβγαλε όλο το 90λεπτο παρά τις... παιδικές ασθένειες που τον ταλανίζουν ακόμα), αφού απόψε οι Reds είχαν 12 τελικές, όσες δηλαδή και το Σάββατο απέναντι σε σαφώς υποδεέστερο αντίπαλο και εντός έδρας! Όσο για την αμυντική μας παρουσία, το μόνο καλό στοιχείο που θα μπορούσα να βρω ήταν η εξουδετέρωση του Erling Haaland, που είχε όλες κι όλες δύο τελικές προσπάθειες, μία στην αρχή και μία στο τέλος του παιχνιδιού. Σπάνιο πράγμα για τον πρώτο σκόρερ της Premier League...

O Haaland, λοιπόν, κόντεψε να ανοίξει το σκορ στο 6', με τη συνδρομή του Kevin De Bruyne, που για κακή μας τύχη έπαιξε για πρώτη φορά από την αρχή σε αγώνα πρωταθλήματος μετά τις 14 Σεπτεμβρίου, και όπως θα δείτε όχι μόνο ήταν ο "ωραίος" της ομάδας του αλλά απέφυγε να γίνει και "μοιραίος"! Ο Βέλγος αρτίστας πλαγιοκόπησε την άμυνά μας από δεξιά και έστρωσε ωραία στον Νορβηγό που πλάσαρε με τη μία, αλλά ο Matz Sels είχε καλή θέση και απέτρεψε ένα πολύ γρήγορο άνοιγμα του σκορ. Για δύο λεπτά μόνο, πάντως, αφού στο 8' ο İlkay Gündoğan έκανε βόλτα στο αριστερό άκρο της περιοχής μας χωρίς κανείς να τον σταματήσει (ανεξήγητο πραγματικά αυτό το ομαδικό σάστισμα), σήκωσε το κεφάλι με όλη του την άνεση, σημάδεψε στο δεύτερο δοκάρι τον De Bruyne, αυτός έπιασε ανενόχλητος την κεφαλιά βγάζοντας τη μπάλα εκτός εμβέλειας του Sels και με προβολή σχεδόν πάνω από τη γραμμή ο Bernardo Silva έγραψε το 1-0. Ψυχρολουσία, όχι ότι δεν μας άξιζε όμως. 

Δεν αντιδράσαμε άσχημα, πάντως. Στο 10' ο Jota ελίχθηκε από δεξιά (άλλαξε μερικές φορές θέσεις με τον Elanga αλλά έπαιξε κυρίως από εκεί) και σούταρε με το αριστερό χωρίς να ανησυχήσει ιδιαίτερα τον Stefan Ortega, πριν απαντήσει (15') η City από τη δική της δεξιά πλευρά, με τον De Bruyne να ανοίγει στον Silva και τον Πορτογάλο να σεντράρει για να πιάσει λίγο άστοχα την κεφαλιά ο Joško Gvardiol. Ο μεγαλόσωμος Κροάτης, στόπερ βαφτισμένος αριστερός μπακ από τον Pep, πρωταγωνίστησε και στις δύο επόμενες φάσεις. Στο 15' πάλι ο Jota κέρδισε με το γνωστό του πείσμα μια μονομαχία μαζί του, έφτασε σχεδόν στην τελική γραμμή και γύρισε ιδανικά στην περιοχή, όπου ο επερχόμενος Morgan Gibbs-White έκανε το σχεδόν ιδανικό πλασέ για να καταλάβει αμέσως γιατί ο Guardiola χρησιμοποιεί αυτή την εποχή τον Γερμανό γκολκίπερ και όχι τον Ederson, αφού ο Ortega έκανε μια υπέροχη επέμβαση στέλνοντας τη μπάλα κόρνερ. Και στο 21' ο Gvardiol από μπαλιά του Haaland βγήκε... σε θέση σέντερ φορ απέναντι στον Sels, επειδή όμως δεν είναι σέντερ φορ το πλασέ του ήταν αποκαρδιωτικά άστοχο σε σχέση με την ποιότητα της ευκαιρίας. Και στο 23' ένα ξαφνικό διαγώνιο σουτ του De Bruyne από τη δεξιά γωνία της περιοχής μας έστειλε τη μπάλα λίγο έξω από το δοκάρι του Sels, που έπεσε χωρίς να καταφέρει να βρεθεί στην πορεία της. 

Και ήρθε το δίλεπτο που στην ουσία καθόρισε το ματς. Δύο φάσεις, μία για κάθε ομάδα, με κεντρικό πρόσωπο σε αμφότερες τον De Bruyne. Αρχικά (30') ο αρχηγός της City έκανε μια εξωφρενικά κακή πάσα προς τα πίσω, με αποτέλεσμα να κλέψει ο Chris Wood και να χάσει τη δεύτερη και ακόμα μεγαλύτερη ευκαιρία μας, καθώς βρέθηκε τετ α τετ με τον Ortega, τον πλάσαρε αλλά έστειλε τη μπάλα να περάσει δίπλα από το δεξί δοκάρι του! Απέτυχε έτσι να προσπεράσει τον Bryan Roy και να θρονιαστεί μόνος στην κορυφή των σκόρερς της Forest στην Premier League, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Σημασία έχει ότι στην αμέσως επόμενη φάση ο Jérémy Doku, που είχε βρει το μπελά του με τον Ola Aina στα αριστερά της επίθεσης της City, αποφάσισε να συγκλίνει. Ο Ryan Yates πήγε να τον κόψει, έφαγε μια γερή στο πρόσωπο, έπεσε κάτω, ο Michael Oliver επέτρεψε στον Βέλγο να συνεχίσει, εκείνος βρήκε σε καίρια θέση τον συμπατριώτη του De Bruyne κι αυτός, τη στιγμή που έπρεπε να είχε κρύψει το πρόσωπό του στα χέρια του για τη λάθος πάσα που είχε κάνει, εκτέλεσε εν ψυχρώ τον Sels με κεραυνό μέσα από την περιοχή. Εννοείται ότι το γκολ μέτρησε κανονικά, αφού ούτε ο VAR Peter Bankes διανοήθηκε καν να φωνάξει τον Oliver να ξαναδεί τη φάση...

Πάλι δεν τα παράτησε η Forest, και στο 38' ο Yates έβγαλε δεξιά τον Jota, που σέντραρε παράλληλα με το τέρμα, ο Wood άφησε τη μπάλα να περάσει κάτω από τα πόδια του και ο Elanga, στο δεύτερο δοκάρι, κοντρόλαρε και σούταρε διαγώνια και άστοχα. Ο Σουηδός μας δυστυχώς, ακόμα και στην καλή του μέρα, είναι τσακωμένος με το γκολ, κι αυτό θα το αποδείκνυε και αργότερα στο ματς. Στους Reds ανήκε και η τελευταία καλή φάση του πρώτου μέρους (40'), με έναν ωραίο συνδυασμό ανάμεσα στον Gibbs-White και τον Moreno και τον... Jack Grealish να βρίσκεται στην κατάλληλη θέση για να κοντράρει το σουτ του Ισπανού μπακ, που θα είχε βάλει σίγουρα σε μεγάλους μπελάδες τον Ortega.

Στην ανάπαυλα ο Guardiola, που φυσικά είχε δει ότι ο Elanga είχε κέφια και μάλιστα σε μια φάση είχε περάσει σαν κώνο τον Manuel Akanji, απέσυρε τον Ελβετό μπακ του για να ρίξει στο ματς τον πολύπειρο Kyle Walker, που πήρε και το περιβραχιόνιο από τον De Bruyne. Αλλαγή όμως στο πολύχρωμο περιβραχιόνιο που τόσο τσάμπα θόρυβο προκάλεσε είχαμε και στη Forest, αφού ο πονηρός Nuno το σκέφτηκε αλλιώς: έδωσε ρόλο ελεύθερου επιθετικού στον Elanga και ανέβασε τα μπακ μας παίζοντας με τρίτο σέντερ μπακ τον Morato, για χάρη του οποίου θυσίασε τον Yates. Κι αυτό το τρικ έπιασε! Η Forest μπήκε με φόρα, και ήδη στα πρώτα δευτερόλεπτα ο Walker χρειάστηκε να βάλει τα δυνατά του για να κόψει τον Moreno, που πάλι είχε τρυπώσει στην περιοχή μετά από ένα δυνατό πλάγιο του Aina και κεφαλιά του Nikola Milenković και ήταν έτοιμος να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα. Σε μια κόντρα στο 49' ο Jota γύρισε ξανά στην περιοχή και το σουτ του Wood από καλή θέση βρήκε στα σώματα, ενώ στο 53' η γνωστή οβίδα που έφυγε από τα πόδια του Murillo από πολύ μακριά πέρασε κυριολεκτικά ξυστά από το αριστερό "Γ" του Ortega. Θα ήταν το γκολ της χρονιάς!

Αυτό εννοώ όταν λέω ότι το τρίτο γκολ μπήκε κόντρα στη ροή του αγώνα. Και ότι στο 57' βρισκόμασταν στην επίθεση όταν χάθηκε η μπάλα και ο Haaland κατάφερε να βρει τον Doku ελεύθερο από τον βραχνά του Aina που ήταν ακόμα στο μισό της City. Ο Βέλγος άλλο που δεν ήθελε. Ο Milenković που βρήκε μπροστά του ήταν εύκολη λεία με τη μπάλα κάτω, του έσκασε λοιπόν τη ντρίμπλα στην περιοχή και με δεξί φαλτσαριστό σουτ έστειλε τη μπάλα στην αριστερή γωνία του Sels, που δεν είχε και πολλές πιθανότητες πέφτοντας να αποσοβήσει το μοιραίο. (Ένα ενδιαφέρον στατιστικό είναι ότι ήταν το πρώτο γκολ που δεχόμαστε παρουσία του Morato, που μπαίνει συνήθως όταν θέλουμε να διαφυλάξουμε αποτέλεσμα και πρώτη φορά έπαιξε ολόκληρο ημίχρονο, συμβάλλοντας κι αυτός στην εξουδετέρωση του Haaland.) Το 3-0 απαιτούσε μια νέα ανατροπή τύπου... Feyenoord, με τη διαφορά ότι τώρα οι Citizens ήταν υποψιασμένοι πια. Και όταν στο 60' ένα φάουλ του De Bruyne κοντραρίστηκε σε κόρνερ από το οποίο ο Doku σούταρε, από την άλλη πλευρά τώρα και με το αριστερό, πάνω από το οριζόντιο δοκάρι, ο Nuno πήρε τη μεγάλη απόφαση να αποσύρει τα βαρέα όπλα: έξω Wood, Gibbs-White και Aina, μέσα ο Taiwo Awoniyi, o Anderson και -η έκπληξη- ο Eric Moreira, που πήρε την ευκαιρία να παίξει σ' ένα τέτοιο γήπεδο και απέναντι σ' έναν τέτοιο αντίπαλο. Τα βρήκε αρκετά σκούρα με τον Doku ο 18χρονος, αλλά δεν ψάρωσε στιγμή...

Η City έκανε μια-δυο φάσεις ακόμα πριν βαρεθεί κι αρχίσει τις αλλαγές και τις εκνευριστικές πασίτσες. Στο 64' από μια κόντρα του Morato στον Grealish που είχε μπει στην περιοχή μας η μπάλα στρώθηκε στον De Bruyne, που σούταρε αμέσως για να σώσει και πάλι ο Sels, και στο 73' ξανά ο Grealish κατάφερε να κάνει το "1-2" με τον Haaland και να σουτάρει πριν δει τον Sels να καπακώνει τη μπάλα. Ενδιάμεσα σε ένα πονηρό χτύπημα φάουλ του Elanga από αριστερά (70') κατέληξε να αποκρούσει ο Ortega με το στήθος, αφού η τροχιά της μπάλας μπέρδεψε τους πάντες και ούτε ένα κεφάλι δεν κατάφερε να τη βρει, ενώ και ο Jota είχε βγει για να μπει ο Ramón Sosa. O Pep απέσυρε τον De Bruyne που αποθεώθηκε (φυσικά βγήκε και Παίκτης του Αγώνα), και αμέσως (74') ο Anderson, που έδειξε μεγάλη διάθεση σε σημείο να απορήσουμε γιατί δεν είχε ξεκινήσει, έκλεψε στο κέντρο από τον Gündoğan, ο Awoniyi άνοιξε στον Elanga που μπήκε από τα αριστερά στην περιοχή και έχοντας πια να νικήσει μόνο τον Ortega πλάσαρε με το δεξί και με φάλτσο... πάνω από τα δοκάρια. Κάτι παθαίνει αυτό το παιδί όταν βλέπει τέρμα, και η ευκαιρία να γίνει το ματς ροντέο χάθηκε... Στο 83' ο Anderson έκανε αυτή τη φορά μόνος του την προσπάθεια, σούταρε περίπου με τον ίδιο τρόπο με τον Elanga αλλά από τον άξονα και ο Ortega απέκρουσε σχετικά εύκολα. Ο Doku δεν είχε ικανοποιηθεί με ένα γκολ και μία ασίστ και δοκίμασε την τύχη του ξανά χωρίς επιτυχία (87') και ο Haaland έκλεισε τις τελικές στο ματς όπως τις είχε ανοίξει στο 92', κλέβοντας τη μπάλα από τον Moreira αλλά πλασάροντας πολύ ψηλά.

Παρά τη νέα ήττα και τη νέα τριάρα, η Forest παραμένει 6η, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί αύριο η 14η αγωνιστική (για να μην πέσουμε πιο κάτω θέλουμε στα δύο τελευταία ματς να μη νικήσει ούτε η Tottenham εκτός τη Bournemouth, ούτε η Fulham εντός τη Brighton). H City με τη νίκη της μείωσε στους εννέα βαθμούς την απόστασή της από την πρωτοπόρο Liverpool, αφού η ομάδα του Arne Slot βρέθηκε να χάνει 1-0 και 2-1 στο St James' Park από τη Newcastle, το έκανε 2-3 αλλά ισοφαρίστηκε στο 90'! Πιο κοντά, στο -7, πλησίασαν η Chelsea, που διέλυσε εκτός με 5-1 την ουραγό Southampton, και η Arsenal, νικήτρια με 2-0 εντός επί της επόμενης αντιπάλου μας Manchester United. Τα υπόλοιπα αποτελέσματα της Τρίτης και της Τετάρτης: Ipswich-Crystal Palace 0-1, Leicester-West Ham 3-1 στο ντεμπούτο του Ruud van Nistelrooy που μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και το κύκνειο άσμα του Julen Lopetegui, Everton-Wolves 4-0 και Aston Villa-Brentford 3-1 (η Villa, την οποία αντιμετωπίζουμε στο City Ground μετά τη United, μας έφτασε αλλά έχει λίγο χειρότερη διαφορά τερμάτων). 

Manchester City: Ortega, Akanji (Walker 46'), Dias, Aké (Mcatee 90'), Gvardiol, Gündoğan, Silva, Grealish (Nunes 90'), De Bruyne (Lewis 74'), Doku (Savinho 90'), Haaland.
Forest: Sels, Aina (Moreira 63'), Milenković, Murillo, Moreno, Yates (Morato 46'), Domínguez, Jota Silva (Sosa 72'), Gibbs-White (Anderson 63'), Elanga, Wood (Awoniyi 62').
Σκόρερς: Silva 8', De Bruyne 31', Doku 57'.
Διαιτητής: Michael Oliver. Κίτρινες: Gündoğan 52', Silva 69' - Domínguez 45+1', Gibbs-White 51', Murillo 54', Milenković 76'.
Θεατές:  (Forest: περίπου 3.000).

Nuno Espírito Santo: "Όταν χάνεις, δεν έχουν λειτουργήσει πολλά πράγματα. Από την άλλη, δεν μπορώ να φανώ άδικος και να πω ότι δεν παίξαμε καλά. Κι όταν έχεις χάσει 3-0 και λες ότι έπαιξες καλά, συνήθως ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει. Προσπαθήσαμε, πρεσάραμε, δεν εκμεταλλευτήκαμε τις ευκαιρίες που είχαμε. Εκείνο το λεπτό με την απώλεια της ευκαιρίας του Wood και το γκολ της City ήταν καθοριστικό. Ο Chris συνήθως πλασάρει σωστά σε τέτοιες περιπτώσεις. Λίγα εκατοστά πιο δεξιά και η ροή του αγώνα μπορούσε να αλλάξει. Αντί γι' αυτό φάγαμε μια γροθιά στο στομάχι και είχαμε πια ολόκληρο βουνό να ανεβούμε. Είχαμε τις ευκαιρίες μας, προσπαθήσαμε και πρέπει να είμαστε περήφανοι γι' αυτό, πάμε για το επόμενο ματς. Πάντα υπάρχουν θετικά στοιχεία όταν βάζεις προκλήσεις στον εαυτό σου και είσαι ανταγωνιστικός απέναντι σε μια από τις καλύτερες ομάδες. Ποτέ δεν είχα καμιά αμφιβολία για την ποιότητα των παικτών και του προπονητή της City. Μπήκαν στον αγώνα δυνατά. Το περιμέναμε. Είχαμε τις στιγμές μας. Δεν έχουμε και πολύ χρόνο να τα αναλύσουμε όλα αυτά, αφού σε τρεις μέρες παίζουμε πάλι".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του BBC.