Η Brentford μέχρι σήμερα είχε στην έδρα της στο φετινό πρωτάθλημα εννέα νίκες και μία ισοπαλία. Η Brentford είχε έξι σερί νίκες εντός. Η Brentford στα τέσσερα από τα πέντε τελευταία παιχνίδια της στο Gtech Community Stadium είχε σκοράρει από τέσσερις φορές και πάνω (3,25 γκολ ανά αγώνα γενικά). Η Brentford είχε την τρίτη καλύτερη επίθεση της Premier League, πίσω μόνο από Chelsea και Tottenham. H Brentford πάντα αποτελούσε έναν αφιλόξενο προορισμό για τη Forest, που συνήθως έχανε εκεί γύρω στο 90' ή και αργότερα. Η Brentford δεν είχε ηττηθεί ακόμα από τους Reds μετά την επιστροφή τους στα σαλόνια.

Η Forest πήρε καθαρή νίκη στο Gtech με 2-0 και συνέχισε την ξέφρενη πορεία της. Αποτέλεσμα-κουβάς ίσως για πολλούς, αλλά που δείχνει τι σόι ομάδα είναι οι φετινοί Reds.

Τι άλλο να πούμε; Δεν έχει τελειώσει ακόμα ο πρώτος γύρος (ολοκληρώνεται με δύο ακόμα αγώνες, ανήμερα της Boxing Day με αντίπαλο στο City Ground έναν ακόμα από τους "μπαμπούλες" μας στην Premier League, την Tottenham, και μετά εκτός με την Everton) και έχουμε ήδη μαζέψει στο σακούλι 31 βαθμούς, ενώ πέρσι τερματίσαμε τη σεζόν με 32 (άντε, ας πούμε ότι μέσα στο γήπεδο είχαμε κερδίσει 36, αλλά καταλαβαινόμαστε), και έχουμε ήδη ισοφαρίσει το συνολικό μας ρεκόρ νικών από την επάνοδο και μετά (9 και στις δύο προηγούμενες περιόδους). Και τι ανακούφιση, τι υπέροχο συναίσθημα να ασχολούμαστε με το αποτέλεσμα ας πούμε της Arsenal (σε περίπτωση ήττας της το βράδυ από την Crystal Palace στο Selhurst Park θα παραμέναμε στην τρίτη θέση της βαθμολογίας) και όχι με της Ipswich, της Leicester ή των Wolves... Ένα χρόνο και μία μέρα μετά την απόλυση του αγαπημένου Steve Cooper και την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Nuno Espírito Santo, η Forest είναι ολοφάνερο ότι έχει αλλάξει πλέον επίπεδο και κυνηγάει όχι πια τη σωτηρία, αλλά την καθιέρωση, μην πούμε και τίποτα παραπάνω και το γκαντεμιάσουμε!

Ο Alan Pardew, πρώην προπονητής και νυν σχολιαστής στο ραδιόφωνο, είχε πει πριν από καιρό για τη Forest: "Ναι, καλά τα πάει, αλλά ακολουθεί πολύ δύσκολο πρόγραμμα. Τη βλέπω κατά τις γιορτές γύρω στη 10η θέση". Καλά πήγε αυτό, σαν τη θητεία του στον Άρη ένα πράμα... Μακάρι να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές σαν τον ξύπνιο που είπε όταν η νεοφώτιστη Forest του Brian Clough είχε πάρει παραμάζωμα την τότε Division I και είχε μονιμοποιηθεί στην κορυφή: "Κάποια στιγμή η φούσκα θα σκάσει". Το όνομά του δεν το θυμάμαι, να σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου, αλλά με τα λόγια του γελάνε ακόμα στην αγαπημένη μας πόλη...

Αν εξαιρέσουμε ελάχιστες μεμονωμένες στιγμές, οι Reds πρόσφεραν σήμερα στο Λονδίνο δωρεάν μαθήματα ποδοσφαιρικής ψυχραιμίας. Πήραν τα μέτρα της αντιπάλου τους από την αρχή, φροντίζοντας να τιθασεύσουν το συνηθισμένο εκρηκτικό της ξεκίνημα (αν δεν κάνω τρομερό λάθος, η Brentford έχει έξι γκολ στα δύο πρώτα λεπτά του αγώνα) και ύστερα σιγά σιγά να βγάλουν εκτός αγώνα τον Bryan Mbeumo, τον κινητήριο μοχλό της. Όσον αφορά τον τελευταίο, ο Nuno δεν έκανε πίσω στις απόψεις του: επιβράβευσε τις τελευταίες πολύ καλές εμφανίσεις του Neco Williams, του τον ανέθεσε και άφησε στον πάγκο τον ξανά διαθέσιμο Àlex Moreno. O Ουαλός, που ανταποκρίθηκε πλήρως στην αποστολή του, έγινε ταυτόχρονα και ένα σημαντικό κομμάτι στο εκ πρώτης όψεως κάπως περίεργο πλάνο του προπονητή του: ο Nuno επέλεξε να μην ξεκινήσει τον Ryan Yates, αλλά να παίξει με τρία σέντερ μπακ -πράγμα που δεν συνηθίζει καθόλου- και να βάλει στη θέση του τον Morato, στην πρώτη του παρουσία στην αρχική ενδεκάδα από τότε που ήρθε από τη Benfica. 3-5-1-1; 5-3-2; 3-4-2-1; Αδιάφορο. O Βραζιλιάνος ήταν 99% αλάνθαστος (γιατί αφαιρώ το 1% θα το διαβάσετε πιο κάτω) και συνέχισε να τροφοδοτεί το φοβερό στατιστικό που τον συνοδεύει: στα 256 λεπτά που βρισκόταν στο γήπεδο, η Forest έχει δεχθεί μόνο ένα γκολ κι αυτό ουσιαστικά άνευ σημασίας (το τρίτο από τη Manchester City)!

Οι Reds πέτυχαν δύο γκολ σε ισάριθμες άψογα εκτελεσμένες επιθέσεις, και όταν μετά το 0-2 όλοι περίμεναν να γείρει το γήπεδο υπερασπίστηκαν τα καρέ τους με τέτοια αποτελεσματικότητα που η φοβερά καλή στο passing game ομάδα του Thomas Frank, μη βρίσκοντας διαδρόμους πουθενά, υποχρεώθηκε να αλλάξει το παιχνίδι της και να το ρίξει στις σέντρες. Αυτό που θέλαμε, δηλαδή, αφού ο Murato, o Murillo και ο Nikola Milenković έπαιρναν τις κεφαλιές τη μια μετά την άλλη και όλη γενικά η ομάδα διέπρεψε στα αμυντικά της καθήκοντα - ακόμα και ο Morgan Gibbs-White που του αρέσουν αυτά τα δαντελένια που καμιά φορά μας τρελαίνουν, ή ο συνήθως κομματάκι επιπόλαιος έξω από την περιοχή μας Anthony Elanga, που κι αυτός εξαργύρωσε το νικητήριο γκολ με την Aston Villa με παρουσία στην αρχική ενδεκάδα αντί του Nico Domínguez και... ξανασκόραρε!

Αν ρωτάτε αν δυσκολευτήκαμε να δαμάσουμε το... κεντρί που βγάζουν οι Bees στο ξεκίνημα κάθε αγώνα στην έδρα τους, η απάντηση είναι "όχι και τόσο". Σ' αυτό βέβαια χρειάστηκε η πάντα καθησυχαστική παρουσία του Matz Sels. Ήταν το 4', Από μπαλιά του Mbeumo, που άρχισε φουριόζος όπως πάντα, ο Yoane Wissa ξέφυγε από δεξιά, γύρισε συρτά στην περιοχή, η μπάλα έφτασε στον Mikkel Damsgaard κι αυτός την κοντρόλαρε και πλάσαρε δυνατά στη δεξιά γωνία του Βέλγου, που τινάχτηκε και έδιωξε σε κόρνερ. Αυτά! Οι Reds δεν άργησαν να ισορροπήσουν και στο 18' είχαν την πρώτη τους τελική, με τον Gibbs-White να βρίσκει στο "D" τον Chris Wood και τον πρώτο σκόρερ μας να σημαδεύει με το δεξί τον Mark Flekken. Οι γηπεδούχοι επανήλθαν με δύο ευκαιρίες σε ένα λεπτό (21'): στο μοναδικό του λάθος στο ματς ο Morato δυσκολεύτηκε να κοντρολάρει μια αναπήδηση της μπάλας, ο Wissa έκλεψε και πλάσαρε πάνω στην έξοδο του Sels, ευτυχώς πάνω από το οριζόντιο δοκάρι, ενώ δευτερόλεπτα αργότερα σε επικίνδυνη παράλληλη σέντρα του Mbeumo πάλι ο Wissa δεν πρόλαβε να έρθει σε επαφή με τη μπάλα. 

Το παιχνίδι ήταν γενικά πολύ ευχάριστο για κάθε ουδέτερο, με ωραίο ρυθμό, και οι δικοί μας είπαν να πάρουν τα ηνία του κρατώντας το δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου για τον εαυτό τους. Και κόντεψαν να προηγηθούν στο 32', όταν ο Williams έβγαλε αριστερά τον Elliot Anderson, αυτός σέντραρε, ο Wood έπιασε την κεφαλιά και ετοιμάστηκε να πανηγυρίσει, αλλά ο Flekken είχε άλλη γνώμη: έβγαλε πολύ δύσκολα τη μπάλα πάνω ακριβώς από τη γραμμή και κράτησε τον τίτλο της απόκρουσης του ματς για μισή ώρα (λίγη υπομονή). Σε νέα σέντρα του Callum Hudson-Odoi στο δεύτερο δοκάρι στο 35', ο Elanga, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι δεινός κεφαλοσφαιριστής, δεν κατάφερε να πηδήσει σε σωστό χρόνο κι έχασε το ραντεβού με τη μπάλα. Αλλά στο 38', σε μια υποδειγματική μας επίθεση από αριστερά, ο Hudson-Odoi βρήκε τον Williams, που απέφυγε τον Kristoffer Ajer, γύρισε συρτά προς το πέναλτι, ο Wood πιεζόμενος δεν κατάφερε να βρει μπάλα, αλλά ο επερχόμενος Ola Aina με ψυχραιμία μπαρουτοκαπνισμένου επιθετικού με το δεξί κάρφωσε τη μπάλα στη δεξιά γωνία του Flekken, που δεν είχε και μεγάλες πιθανότητες να γλιτώσει κάτι. (Ρε παιδιά, ανανεώστε το συμβόλαιο του ανθρώπου, την καταβρίσκει στην ομάδα, τι άλλο να κάνει;) Έτσι η Forest πήγε στα αποδυτήρια με προβάδισμα, αφού στη μόνη αξιόλογη φάση που ακολούθησε, σε πονηρή σέντρα του Damsgaard στο 42', η μπάλα πέρασε διαδοχικά από τον Kevin Schade και τον Wissa και τη βρήκε μόνο ελάχιστα ένας δικός μας που την έβγαλε κόρνερ.

Με τη σέντρα της επανάληψης είπα φωναχτά τη σκέψη μου: "Άλλο ένα τώρα, που θα βγουν μπροστά για να ισοφαρίσουν νωρίς". Και πράγματι, οι Reds συνέχισαν να επικρατούν στο χορτάρι έχοντας να επιδείξουν δύο αρκετά άστοχα σουτ από Wood και Williams. Αυτά μέχρι το 51', όταν ο Milenković χτύπησε ένα φάουλ με βαθιά μπροστινή μπαλιά, ο Keane Lewis-Potter έκανε κακό κοντρόλ (προσωπικά εξεπλάγην βλέποντας τον "σβούρα" που ήξερα από τη Hull να παίζει μπακ και όχι μπροστά), ο Elanga έκλεψε και με σιγουριά δυσανάλογη από αυτή που έχει επιδείξει τις περισσότερες φορές φέτος προχώρησε αρκετά αποφεύγοντας όποιον βρήκε, μπήκε στην περιοχή, έφερε τη μπάλα στο αριστερό και την έστειλε να αναπαυτεί στο ίδιο ακριβώς σημείο που την είχε στείλει και ο Aina, απλώς στο απέναντι τέρμα. Το Gtech πάγωσε, οι δικοί μας στις κερκίδες πήραν μπρος για τα καλά, εγώ θυμήθηκα το 2015 στο Griffin Park που είχαμε προηγηθεί πάλι 2-0 και είχαμε ισοφαριστεί στο 90φεύγα, ευχήθηκα να μπει ένα τρίτο για να ησυχάσω, και παρά λίγο να μ' ακούσει το πνεύμα των Χριστουγέννων στο 56': με κάθετη ο Hudson-Odoi βρήκε τον Elanga που είχε πλέον μια αυτοπεποίθηση μέχρι το φεγγάρι, ο Σουηδός μπήκε στην περιοχή από αριστερά και σούταρε δυνατά, για να βγάλει με υπερένταση ο Flekken και να μου εξασφαλίσει άλλα 40 λεπτά ανησυχίας.

Ήταν αυτή η απόκρουση του ματς που λέγαμε; Όοοχι. Αυτή την έκανε στο 62' ο Sels, που φωνάζει συνέχεια στον Domenico Tedesco ότι αυτός πρέπει να είναι βασικός στην Εθνική Βελγίου αλλά ο Ιταλός δεν ακούει και παραμένει ερωτευμένος με τον Koen Casteels. Η Brentford είχε εγκατασταθεί πια έξω από την περιοχή μας και η μπάλα δεν έλεγε να φύγει μακριά όταν ο Damsgaard σέντραρε από αριστερά, ο Mbeumo πήρε την πρώτη κεφαλιά (ίσως ήταν η μόνη εναέρια μονομαχία που έχασαν οι τρεις στόπερ μας) και ο Ajer σχεδόν εξ επαφής έπιασε το βολέ, αλλά ο Matz μας άπλωσε ενστικτωδώς τα χέρια και πέταξε τη μπάλα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι! Κι ενώ οι Bees ακόμα δεν πίστευαν στα μάτια τους, ο Mbeumo ξανασέντραρε από δεξιά στο δεύτερο δοκάρι, όπου ο Williams πρόλαβε να παρενοχλήσει τον Ajer και να τον αναγκάσει με την προβολή του να βγάλει τη μπάλα άουτ. 

Ο Nuno εξακολουθούσε να δουλεύει στο μυαλό του το παιχνίδι, και δεν περίμενε άλλο. Αποφάσισε να θυσιάσει κάτι επιθετικά και να ξανακερδίσει τη μάχη του κέντρου, βάζοντας τα δύο γνωστά "ντόμπερμαν" Yates και Domínguez και αποσύροντας τον Elanga και τον Anderson, που χωρίς να είναι κακός δεν είχε πιάσει τα στάνταρ προηγούμενων εμφανίσεών του. Ο Frank, από την πλευρά του, αντέδρασε ακαριαία, αλλάζοντας όμως απλώς πρόσωπα και όχι διάταξη, με τον Mads Roerslev αντί του Ajer και τον Paris Maghoma στη θέση του μάλλον υστερήσαντος Vitaly Janelt. Κι αφού στο 70' σε μια κόντρα μας ο Gibbs-White βρήκε τον Aina κι αυτός τον Hudson-Odoi στην περιοχή για να φανεί αμέσως χρήσιμος ο Roerslev και να τον κοντράρει σε κόρνερ, ο MGW βγήκε κι αυτός (είχε και κίτρινη κάρτα) για να μπει ο Jota Silva, και από την άλλη μεριά ο Schade, φοβερά ταλαιπωρημένος από τον Milenković που έτσι κι αλλιώς μπροστά του μοιάζει με γίγαντα, άφησε τη θέση του στον Fábio Carvalho. Δεν άλλαξε τίποτα απολύτως και μέχρι το τέλος δεν καταγράφηκε άλλη επικίνδυνη φάση - ενδεικτικό της άνεσης με την οποία οι Reds διαχειρίστηκαν το προβάδισμά τους. Να σημειώσω εδώ άλλη μια επιβράβευση από τον Nuno, που έδειξε στον Harry Toffolo πόσο εκτιμά τον επαγγελματισμό του (δεν παίζει, έχει δύο παίκτες μπροστά του και δεν βγάζει άχνα) περνώντας τον στα χασομέρια στη θέση του Williams, ενώ και ο Taiwo Awoniyi πήρε τη θέση του Wood και "πρόλαβε" άθελά του να βγάλει εκτός αγώνα τον μικρόσωμο Roerslev, που τράκαρε σαν σε τοίχο κι έγινε αλλαγή στην αλλαγή...

Η Arsenal τελικά δε μας έκανε το χατίρι και πέρασε σίφουνας από το Selhurst Park (5-1). Ε, και; Χαρούμενα Χριστούγεννα θα κάνουμε και στην τέταρτη θέση, από την οποία δεν μας κουνάει κανείς. Απέχουμε πλέον τρεις βαθμούς από την Aston Villa και τέσσερις από τη Manchester City, αφού οι Villans έβαλαν κι αυτοί το λιθαράκι τους στο μαρτύριο των Citizens νικώντας τους 2-1 στο Villa Park. Η 7η πια Newcastle δείχνει όλο και περισσότερο να ξαναβρίσκει τον εαυτό της και πέρασε αέρας από το Ipswich (4-0), ενώ στο Λονδίνο West Ham και Brighton έμειναν στο 1-1. Το κύριο μενού της 17ης αγωνιστικής, πριν όλοι ευχηθούν αλλήλοις Merry Christmas, ακολουθεί αύριο, με τους αγώνες Everton-Chelsea, Fulham-Southampton, Leicester-Wolves (ο θάνατός σου η ζωή μου), Manchester United-Bournemouth και φυσικά το ντέρμπι της επόμενης αντιπάλου μας Tottenham στο γήπεδό της με την πρωτοπόρο Liverpool. 

Brentford: Flekken, Ajer ((Roerslev 67', Konak 96'), Collins, Mee, Lewis-Potter, Nørgaard, Janelt (Maghoma 67'), Mbeumo, Damsgaard, Schade (Carvalho 81'), Wissa.
Forest: Sels, Milenković, Murillo, Morato, Aina, Anderson (Domínguez 64'), Gibbs-White (Jota Silva 75'), Williams (Toffolo 92'), Elanga (Yates 64'), Hudson-Odoi, Wood (Awoniyi 92').
Σκόρερς: Aina 38', Elanga 51'.
Διαιτητής: Michael Oliver. Κίτρινες: Mee 40', Wissa 57', Damsgaard 87' - Murillo 27', Gibbs-White 55', Jota Silva 79', Domínguez 84'.
Θεατές: 17.115 (Forest: περίπου 1.700).

Nuno Espírito Santo: "Πιστεύω πως αγωνιστήκαμε πολύ καλά. Δουλεύουμε σκληρά κάθε μέρα, οπότε τα παιδιά πρέπει να είναι χαρούμενα και περήφανα. Και δουλεύουμε και καλά. Στην αρχή δυσκολευτήκαμε, έπρεπε να λύσουμε πολλά προβλήματα που είχαμε από την προηγούμενη σεζόν - κι ακόμα έχουμε δουλειά να κάνουμε. Έχει μεγάλη σημασία αυτό το ταξίδι που κάνουμε μαζί. Κάθε μέρα είναι σημαντική για να βελτιωνόμαστε ως ομάδα. Ο κόσμος μας χάρηκε, αλλά εμείς επιστρέφουμε στο Nottingham για να ετοιμαστούμε για το επόμενο παιχνίδι. Απλώς απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ξέραμε ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε έναν δυνατό αντίπαλο, που στην έδρα του συνηθίζει να σκοράρει στην αρχή του αγώνα. Η ομάδα είχε την ωριμότητα να το καταλάβει αυτό και να παραμείνει σταθερή και συμπαγής. Προσπαθήσαμε να έχουμε εμείς τον έλεγχο του ματς, πράγμα που δεν είναι πάντα εύκολο. Σε κάποιο σημείο στο δεύτερο ημίχρονο η Brentford μάς είχε ρίξει στα σκοινιά, αλλά αντέξαμε και σταθήκαμε τυχεροί με την απόκρουση του Matz. Μετά προσπαθήσαμε απλώς να μείνουμε στο παιχνίδι και να χτυπήσουμε στην κόντρα, αλλά η Brentford είναι καλή ομάδα και δεν μας το επέτρεψε. Παίζουμε σε ένα πολύ σκληρό πρωτάθλημα. Κάθε αγώνας είναι δύσκολος, και ο επόμενος με την Tottenham θα είναι πολύ δύσκολος. Είμαστε περήφανοι για όσα έχουμε κάνει ως τώρα, αλλά ακόμα δεν έχουμε καταφέρει τίποτα. Δεν βρισκόμαστε άλλωστε στο τέλος της σεζόν. Έχουμε ανάγκη, όπως έγινε σήμερα, να συνεισφέρουν όλοι οι παίκτες στο σκοράρισμα. Είναι πολύ σημαντικό να θέλουν όλοι να πατήσουν περιοχή και να βάλουν γκολ". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Sun.