Θα δανειστώ μια γνωστή φράση του Παναγιώτη Φιλίππου, γνωστού βιομήχανου (ΦΑΓΕ) και κάποτε ιδιοκτήτη της μπασκετικής ΑΕΚ: "Εγώ στο πανηγύρι των ζουρλών δεν συμμετέχω". Έχετε πάρει χαμπάρι τι συνέβη σήμερα; Η Forest εξασφάλισε τη συμμετοχή της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση μετά από σχεδόν 30 χρόνια! Το τελευταίο της ευρωπαϊκό ματς, το 1-5 από τη Bayern στο City Ground, ήταν στις 19 Μαρτίου 1996, ημερομηνία στην οποία οι περισσότεροι παίκτες της σημερινής ομάδας δεν είχαν καν γεννηθεί! Κι όμως, στα social media υπάρχει κόσμος που διαμαρτύρεται γιατί μειώθηκαν οι ελπίδες εξόδου στο Champions League!

Προσέξτε: είπα μειώθηκαν, όχι εξανεμίστηκαν! Η Forest είναι μόλις στο -3 από την τέταρτη Manchester City και στο -1 από την πέμπτη Chelsea (την οποία υποδέχεται στο City Ground στο φινάλε του πρωταθλήματος) και την έκτη Aston Villa! Έχοντας ήδη "κλειδώσει" το Conference League σε περίπτωση που η Crystal Palace πάρει το Κύπελλο και το Europa League σε περίπτωση που δεν το πάρει! Μιλάμε τώρα για μια ομάδα που φέτος έχει ήδη μαζέψει 62 βαθμούς (στις δύο προηγούμενες περιόδους είχε συνολικά 70, άντε 74 χωρίς την αφαίρεση), έχει φτάσει στον ημιτελικό του FA Cup, έχει νικήσει την πρωταθλήτρια Liverpool στο σπίτι της, έχει βάλει 7 γκολ στη Brighton που παλεύει ακόμα για το Conference, έχει κάνει όλη την Αγγλία και όλη την Ευρώπη να μιλάει γι' αυτήν. Και όλα αυτά με ουσιαστικά ΔΥΟ μεταγραφές σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν που σώθηκε στο παρά πέντε: τον Nikola Milenković και τον Elliot Anderson. Όλοι οι υπόλοιποι που μας ήρθαν φέτος ήταν ρολίστες... Κι όλα αυτά με παίκτες που ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΙΔΕΑ τι σημαίνει να κυνηγάς θέση στο Champions League (εκτός ίσως -μετά από μεγάλη προσπάθεια- του Anthony Elanga με τις ως επί το πλείστον ολιγόλεπτες συμμετοχές σε μια έτσι κι αλλιώς πεσμένη αγωνιστικά Manchester United). Εντάξει, έπαιζαν όλη τη σεζόν συνέχεια οι ίδιοι, κάπου έσκασαν, λογικό δεν είναι; Προς τι αυτή η μίρλα; Έχουμε τρελαθεί τελείως;

Με όλα αυτά υπόψη, μου ήταν αρχικά αδύνατο να κατανοήσω τη συμπεριφορά του Βαγγέλη Μαρινάκη προς τον Nuno Espírito Santo μετά τη λήξη. Ή μάλλον, για να το πω πιο καθαρά, να κατανοήσω τον τόπο και τη στιγμή. Μιλούσε κανείς στην αρχή της σεζόν για Champions League η για Ευρώπη γενικότερα; Ο στόχος ήταν απλός: να μην ξαναζήσει η ομάδα ό,τι τις δύο προηγούμενες χρονιές, όπου εξασφάλιζε την παραμονή της την τελευταία αγωνιστική. Να σωθεί άνετα, μ' άλλα λόγια. Και τώρα να εκθέτει μ' αυτόν τον τρόπο τον προπονητή που μας έδωσε δικαίωμα για τρελά όνειρα; Ναι, ιδιοκτήτης είναι, τον πληρώνει, έχει κάθε δικαίωμα ακόμα και να τον "κατσαδιάσει" όπως έκανε. Αλλά ΟΧΙ ΔΗΜΟΣΙΑ! Μάλλον το κατάλαβε και ο ίδιος από τους τίτλους των ιστοσελίδων αλλά και τα σχόλια των δικών μας οπαδών που μέχρι πρότινος τον αποθέωναν. Από τη μία έδωσε αφορμή στις λονδρέζικες φυλλάδες να μην εστιάσουν στη ΦΟΒΕΡΗ επιτυχία της εξόδου στην Ευρώπη (που είναι αναμφισβήτητα επιτυχία ΚΑΙ του κ. Μαρινάκη) αλλά στο συγκεκριμένο περιστατικό, και σε κάτι... καταξιωμένους Forest haters όπως ο Gary Neville (ναι, αυτόν που κόντεψε να διαλύσει τη Valencia μέσα σε λίγους μήνες στον πάγκο της) να ξεράσουν όλη τους τη χολή εναντίον του συλλόγου μας που χάλασε φέτος τη σούπα των "μεγάλων". Από την άλλη, η έκφραση που κυριαρχούσε στα σχόλια των φίλων της Forest στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την ενέργεια του κ. Μαρινάκη ήταν "out of order". Άκομψη, ανεπίτρεπτη. Βεβαίως μετά αμφότεροι οι άνδρες εξήγησαν γιατί συνέβη αυτό που συνέβη και δεν άφησαν να φανεί καμιά μεταξύ τους τριβή (δείτε τις δηλώσεις Nuno και το μήνυμα του ιδιοκτήτη στο τέλος του άρθρου), όμως η ζημιά είχε γίνει. Και όπως γνωρίζουμε όσοι ασχολούμαστε χρόνια με το αγγλικό ποδόσφαιρο πόσο ο Τύπος "κυνηγάει" να αναδείξει τέτοιες καταστάσεις ακόμα κι από το τίποτα, κανένας δημοσιογράφος και καμιά εφημερίδα δεν πρόκειται να αποσύρει το αρχικό του/της σχόλιο...

Αυτά, και όπως θα καταλάβατε εγώ αρνούμαι να βάλω φωτογραφία στο άρθρο το τετ α τετ Μαρινάκη-Nuno στο χορτάρι του City Ground, που κάνει το γύρο του διαδικτύου. Προτιμώ να βάλω τον Chris Wood να πανηγυρίζει για εικοστή (!) φορά φέτος, έστω κι αν αυτό το γκολ δεν ήταν αρκετό για να νικήσει η Forest την υποβιβασμένη Leicester και να βάλει για τα καλά πλώρη για 5άδα. Ακόμα κι αν στα δύο τελευταία παιχνίδια της η ομάδα πάρει ΜΗΔΕΝ βαθμούς και παίξει στο Conference League, για μένα η χρονιά είναι ΣΟΥΠΕΡ επιτυχημένη. Και η συζήτηση σταματάει εδώ... 

Η Forest, που δεν είχε πάλι τον Callum Hudson-Odoi (να δούμε αν θα ξαναπαίξει φέτος, και ο Nuno επέμεινε με τον Nico Domínguez στη θέση του, δείχνοντας ότι δεν εμπιστεύεται τρομερά Jota Silva και Ramón Sosa, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το καλοκαίρι) και στερήθηκε τις υπηρεσίες του Murillo (στη θέση του ο Morato, στη μόνη αλλαγή σε σχέση με τον αγώνα της Δευτέρς στο Selhurst Park), και πάλι δεν έπεισε σήμερα. Δέχθηκε δύο γκολ που θα μπορούσε να είχε αποφύγει, και ιδιαίτερα στο δεύτερο έδειξε ότι στο τέλος ξέμεινε ξανά από δυνάμεις. Της έλειψαν στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα οι σωστές επιλογές στην επίθεση, όπως δυστυχώς συμβαίνει συχνά τελευταία. Επίσης, για πολλοστή φορά στο φετινό πρωτάθλημα δεν κατάφερε να πάρει τη νίκη σε αγώνα όπου δέχθηκε πρώτη γκολ, αν και πέτυχε να ανατρέψει εντελώς αυτό το 0-1. Μόνο εντός με την Aston Villa τον Δεκέμβριο έγινε αυτό...

Οι δικοί μας προσπάθησαν να δώσουν από την αρχή ρυθμό στο παιχνίδι, και μόλις στο 3' ο Elanga σέντραρε χαμηλά από αριστερά και ο Wood βρήκε πιεζόμενος τη μπάλα με το αριστερό, στέλνοντάς τη λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι του συνήθως τρίτου γκολκίπερ Jakub Stolarczyk, τον οποίο επέλεξε ο Ruud van Nistelrooy για το ματς, ενώ στο 4' φάση με τους ίδιους πρωταγωνιστές (αλλά τη σέντρα από δεξιά και κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι) είχε ακριβώς την ίδια κατάληξη. Όμως το πράγμα καταλάγιασε νωρίς, η Leicester πήρε μέτρα και άνοιξε το σκορ με αρκετά απρόσμενο τρόπο. Στο 16', μετά από ένα δυνατό πλάγιο του Luke Thomas από δεξιά (για το οποίο ο κόσμος διαμαρτυρήθηκε πιστεύοντας ότι το εκτέλεσε αντικανονικά, όπως και την πρώτη φορά που το επιχείρησε), ο Neco Williams έδιωξε με κεφαλιά, ο Kasey McAteer με το κεφάλι έστρωσε στον Bilal El Khannouss που έπιασε το σουτ έξω από την περιοχή και με πολύ κόσμο ανάμεσα σ' αυτόν και το τέρμα, ο Matz Sels μετά την ελαφριά κόντρα στον Wood έπεσε και απέκρουσε πολύ δύσκολα στην αριστερή του γωνία χωρίς να καταφέρει να συγκρατήσει τη μπάλα που πήρε ύψος, με αποτέλεσμα ο προωθημένος Conor Coady να τη βρει όπως ήθελε για να πετύχει με κεφαλιά το 0-1. Ατυχία για τον Matz, που πάντως συνεχίζει να προηγείται στην κούρσα για τα "Χρυσά Γάντια" με 13 clean sheets, αφού ο David Raya της Arsenal (12) δέχθηκε και πάλι γκολ, όμως πλησιάζει πλέον ο Dean Henderson της Crystal Palace που διατήρησε την εστία του ανέπαφη και έφτασε τα 11.

Σοκ βέβαια, αλλά η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Στο 25' ο Elanga εκτέλεσε πολύ ωραία από δεξιά ένα φάουλ που κέρδισε ο ίδιος και ο Morgan Gibbs-White πετάχτηκε (όπως αρκετές φορές φέτος) στο πρώτο δοκάρι, κεραυνοβολώντας με σκαστή κεφαλιά τον Stolarczyk, πετυχαίνοντας το έκτο φετινό του γκολ και προσφέροντας στον Σουηδό τη δέκατη ασίστ του στο πρωτάθλημα και ενδέκατη συνολικά. Πανηγύρισε έντονα ο MGW (μάλιστα όπως ο Murillo τη Δευτέρα μάς πληροφόρησε κι αυτός ότι περιμένει παιδί), ίσως και για να δώσει μια απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι το μυαλό του ταξιδεύει στο (όχι μόνο υπαρκτό, αλλά και μεγάλο) ενδιαφέρον της Manchester City... Το κακό είναι ότι οι Reds δεν κατάφεραν σε καμιά περίπτωση να εκμεταλλευτούν το μομέντουμ, άφησαν τη Leicester να παγώσει το ρυθμό και η ανάπαυλα έφτασε χωρίς άλλη σημαντική φάση στο παιχνίδι, αν εξαιρεθεί αυτή του 44', με το δυνατό σουτ του Domínguez, την απόκρουση του Stolarczyk και τον Wood να πιάνει την άστοχη κεφαλιά στο ριμπάουντ. 

Στο ίδιο μοτίβο άρχισε και το δεύτερο μέρος, με μια καλή σέντρα του Ibrahim Sangaré (πάλι πολύ καλός στη δεύτερη σερί παρουσία του στην αρχική ενδεκάδα) να περνάει παράλληλα με τη γραμμή του τέρματος χωρίς να μπορούν να τη σπρώξουν μέσα Wood και Domínguez (48'). Πέντε λεπτά αργότερα, από σέντρα του Elanga και προσωρινή απομάκρυνση του Wout Faes, πάλι ο Αργεντίνος (εξαιρετικά φιλότιμος στην προσπάθειά του να καλύψει μια θέση στην οποία δεν έπαιζε ποτέ) προσπάθησε με κεφαλιά-ψαράκι να σκοράρει, σημαδεύοντας όμως τον Πολωνό γκολκίπερ των Foxes. Αλλά από κεφαλιά-ψαράκι την πάτησε τελικά η Leicester, που είχε τραβηχτεί πλέον όλη πίσω από τη σέντρα αφού ασφυκτιούσε από την πίεση των δικών μας. Ήταν λοιπόν το 56', όταν o Gibbs-White έκανε τη βαθιά σέντρα από δεξιά στην πλάτη του Coady, με τον James Justin να μη μπορεί να εμποδίσει τον Wood να γράψει το όνομά του στο κλειστό κλαμπ των Reds που έχουν πετύχει 20 γκολ και πάνω σε μια σεζόν. Αν υπολογίζω καλά είναι ο 26ος, ενώ ο τελευταίος στη μεγάλη κατηγορία ήταν ο Stan Collymore το 1994-'95 με 25 (τελευταίος γενικά φυσικά ο νυν κόουτς στην ακαδημία μας Lewis Grabban με 20 το 2019-'20). Ο Νεοζηλανδός φαίνεται επίσης ότι "κλειδώνει" την τέταρτη στον πίνακα των σκόρερς, πίσω από Mo Salah (28), Alexander Isak (23) και Erling Haaland (21) και στοχεύει ακόμα ψηλότερα, ενώ και ο MGW έφτασε τις 8 ασίστ στο πρωτάθλημα.

Εκεί ήταν που ο van Nistelrooy έκανε την κίνηση που θα του έδινε τον βαθμό, περνώντας τον δανεικό από τη Brighton Facundo Buonanotte στη θέση τού σχεδόν ανύπαρκτου Jordan Ayew. Για 25 λεπτά η Forest βρισκόταν στην 5η θέση, σύμφωνα και με τα άλλα αποτελέσματα. Ο Αργεντίνος προειδοποίησε αρχικά με μια κεφαλιά στα χέρια του Sels από σέντρα του El Khannouss (66'), και μετά (72') παίρνοντας δύο διαδοχικές κόντρες έβγαλε καλή μπαλιά στον Jamie Vardy, αλλά ο 38χρονος αρχηγός που αποχωρεί από τους Foxes μετά από 13 χρόνια επέλεξε -κακώς- να πασάρει και η ευκαιρία χάθηκε. Κι αφού ο Domínguez άφησε τη θέση του χωρίς όμως να τον αντικαταστήσει εξτρέμ (μπήκε ο Ryan Yates), η Leicester άρχισε να παίρνει μέτρα κι εμείς να ρετάρουμε. Ο Buonanotte έκανε και μαγκιές ρίχνοντας κλωτσιά στον Ola Aina (παίζει να είναι ο μόνος που κατάφερε να τον εκνευρίσει φέτος, αν και μετά ο Ola το έριξε στην πλάκα ως συνήθως) και εισπράττοντας κίτρινη, ενώ δευτερόλεπτα πριν είχε τραβήξει και ρίξει κάτω και τον Sangaré, και πάντα πονάει όταν δικαιώνεται ο καραγκιόζης. Αυτό δυστυχώς έγινε στο 81', όταν πήρε την πάσα του Vardy, μπήκε στην περιοχή μας, απέφυγε πανεύκολα τον Morato και πριν προλάβει ο Yates να τον κόψει πλάσαρε στην αριστερή γωνία του Sels που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Απίστευτο. Όλη η ομάδα κοιμήθηκε και έφαγε δεύτερο γκολ από τη Leicester που ουσιαστικά ευκαιρία δεν είχε κάνει...

Η αντίδραση από τον πάγκο ήταν η είσοδος του Taiwo Awoniyi αντί του Sangaré. Όλα για όλα δηλαδή, και μάλιστα όχι ιδιαίτερα ορθόδοξα. Ευκαιρίες όμως δεν γίνονταν, αφού μας είχε φάει το άγχος. Ίσα ίσα, που ο τραυματισμός του Taiwo στο 86' (σε σύγκρουση με το δοκάρι σε μια φάση που έτσι κι αλλιώς είχε ξεκινήσει από οφσάιντ του Elanga) και η ασυνεννοησία με το ιατρικό τιμ, που οδήγησε τον Nuno στο να βγάλει τον Anderson και όχι τον Νιγηριανό για να βάλει τον Jota Silva, ήταν η αφορμή για την "επίθεση" Μαρινάκη στον Πορτογάλο, αφού ο Awoniyi επέστρεψε μεν, αλλά δεν πατούσε καλά και ουσιαστικά παίζαμε με δέκα. Μάλιστα γλιτώσαμε και το έμφραγμα στο 97', όταν ο 15χρονος (!) Jeremy Monga νικήθηκε από μια πολύ καλή επέμβαση του Sels στην κόντρα όταν βρέθηκε σε θέση για γκολ. Γέλασα διαβάζοντας στη σελίδα της ελληνικής λέσχης της Leicester στο Facebook: "Βάλτο ρε Monga να μην κοιμηθούμε όλη νύχτα..." Μάγκες, αν χάνατε τον ύπνο σας όντες ήδη πεσμένοι για μια νίκη επί της Forest που έχει βγει ήδη Ευρώπη, δικαιότατα πέσατε... Καλή η εδώ και πολλά χρόνια συγκινητική προσπάθειά σας να μας πείσετε ότι είστε η μεγάλη μας αντίπαλος στα East Midlands, αλλά δεν... 

Από τα χθεσινά αποτελέσματα (Ipswich-Brentford 0-1, Wolves-Brighton 0-2 και κυρίως Bournemouth-Aston Villa 0-1), η Forest είχε βρεθεί μεν στην 7η θέση (λόγω της νίκης της Villa), αλλά και χρειαζόταν μόνο έναν βαθμό για να τσεκάρει το διαβατήριό της (λόγω της ήττας της Bournemouth). Στα άλλα χθεσινά ματς η ουραγός Southampton είχε πάρει 0-0 στην έδρα της από τη Manchester City, φτάνοντας τους 12 βαθμούς και αφήνοντας την "αγαπημένη μας" Derby μόνη χειρότερη όλων των εποχών στην Premier League (11 βαθμοί την περίοδο 2007-'08, το έχω ξαναγράψει αλλά θέλω να το διαβάζω), και η Everton είχε νικήσει 3-1 στο Λονδίνο τη Fulham. Απόψε στο ντέρμπι του Anfield η Arsenal βρέθηκε 2-0 πίσω αλλά ισοφάρισε τη Liverpool (2-2), νιώθει όμως πλέον μόλις δύο βαθμούς πίσω της τη Newcastle, που πήρε το "εξάποντο" του Champions League νικώντας εντός 2-0 την Chelsea και ήταν η μόνη γηπεδούχος που νίκησε στην 36η αγωνιστική! Κατά τα άλλα, οι δύο φιναλίστ του Europa League Manchester United και Tottenham έχασαν αμφότερες εντός με το ίδιο σκορ (0-2) από την προσεχή αντίπαλό μας West Ham και την Crystal Palace αντίστοιχα και κατρακύλησαν... στις τελευταίες θέσεις της σωτηρίας. Εδώ κάπου καταλαβαίνω (λίγο) και τον κ. Μαρινάκη, που βλέπει ότι μία από τις δύο θα βγει σίγουρα Champions League ως κάτοχος του Europa κι εμείς (με το 4/4 απέναντί τους) μπορεί και να μη βγούμε!

* Κι επειδή μιλάμε για μια σούπερ επιτυχημένη σεζόν σε ΟΛΑ τα επίπεδα, παράλληλα με το ευρωπαϊκό εισιτήριο των ανδρών και την κατάκτηση της ανόδου από τις γυναίκες ήρθε μέσα στην εβδομάδα να μας γεμίσει χαρά και η κατάκτηση του Premier League International Cup από τη Β' ομάδα, που νίκησε στον τελικό στο City Ground την αντίστοιχη της Lyon με 5-4 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας και παράταση 0-0). Στο έκτο και τελευταίο πέναλτι της διαδικασίας, ενώ ο γκολκίπερ μας George Murray-Jones είχε ήδη αποκρούσει δύο, ευστόχησε ο Zach Abbott, που βρίσκεται τελευταία συνεχώς στην αποστολή των Ανδρών. Η επιτυχία λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις αν αναλογιστούμε ότι σημαντικά στελέχη της Β' ομάδας, όπως ο Dale Taylor και ο Jamie McDonnell, δόθηκαν φέτος δανεικοί. Και οι δύο αναδείχθηκαν Παίκτες της Σεζόν στις ομάδες τους (Wigan και Colchester αντίστοιχα), με τον Jamie μάλιστα να μπαίνει και στην κορυφαία ενδεκάδα της League Two! Τι άλλο να πούμε ρε μάγκες... Πολλά συγχαρητήρια! (Στιγμιότυπα του τελικού και συνέντευξη του προπονητή της ομάδας Warren Joyce μπορείτε να δείτε εδώ.)

Forest: Sels, Aina, Milenković, Morato, Williams, Sangaré (Awoniyi 83'), Anderson (Jota Silva 91'), Domínguez (Yates 74'), Gibbs-White, Elanga, Wood.
Leicester: Stolarczyk, Justin, Coady, Faes, Thomas (Kristiansen 77'), Ndidi, Skipp (Soumaré 60'), McAteer (Monga 77'), Ayew (Buonanotte 61'), El Khannouss (Okoli 93'), Vardy.
Σκόρερς: Gibbs-White 25', Wood 56' - Coady 16', Buonanotte 81'.
Διαιτητής: Tony Harrington. Κίτρινες: Morato 60', Aina 69', Anderson 73' - Justin 39', Thomas 58', Buonanotte 79'. 
Θεατές: 30.245.

Nuno Espírito Santo: "Φυσικά ήταν μια μέρα όπου είχαμε αφιερώσει πολλή ενέργεια για να φτάσουμε στη νίκη. Είναι πολύ απογοητευτικό όταν δεν το καταφέρνεις τελικά. Είχαμε τη δυνατότητα να κερδίσουμε. Έπρεπε να δείξουμε σταθερότητα όταν είχαμε τον έλεγχο του παιχνιδιού και την κυριαρχία. Το γκολ που δεχθήκαμε μπορούσε να είχε αποφευχθεί, έπρεπε να είχαμε αντιδράσει πολύ καλύτερα. Αυτό είναι που μας απογοητεύει. Ό,τι και να συνέβη στη Leicester, έχει παίκτες με ποιότητα και το έδειξε σήμερα δυσκολεύοντάς μας να τη νικήσουμε. Αλλά, ειλικρινά, και πάλι πιστεύω ότι έπρεπε να είχαμε νικήσει. Είναι μια κακή μέρα για μας. Ποδόσφαιρο σημαίνει συναισθήματα. Σήμερα στο γήπεδο υπήρχαν 30.000 άνθρωποι, ο καθένας με τα δικά του συναισθήματα. Ήταν μια δύσκολη στιγμή όταν αναγκαστήκαμε να παίξουμε με δέκα μετά την παρεξήγηση με τον τραυματισμό του Awoniyi. Είναι δύσκολο να ελέγχεις τα συναισθήματά σου όταν υπήρχαν τόσο μεγάλες προσδοκίες για σήμερα. Αυτό που συνέβη (σ.σ. με τον ιδιοκτήτη) είναι κατανοητό και μπορεί να ξανασυμβεί. Χάρη στο πάθος του ιδιοκτήτη μας μεγαλώνουμε ως σύλλογος. Μας πιέζει. Θέλει να γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Αν είχε συμβεί πριν από κανένα μήνα, προφανώς θα είχε πει: 'Φυσικό είναι, τη δουλειά όμως την κάναμε'. Η επιθυμία και το πάθος του είναι να γίνουμε ένας μεγάλος σύλλογος, και ως σύλλογος ειλικρινά οφείλουμε πολλά στην οικογένεια Μαρινάκη. Τώρα οφείλουμε να αντιδράσουμε. Μας μένουν δύο αγώνες, η έξοδος στο Champions League δεν είναι πια μόνο στα δικά μας χέρια, αλλά οφείλουμε να βρούμε λύσεις για την ομάδα γι' αυτούς τους δύο αγώνες".

Βαγγέλης Μαρινάκης: "Σήμερα είναι μέρα γιορτής, αφού μετά από 30 χρόνια η Nottingham Forest εξασφάλισε την επανεμφάνισή της στην ευρωπαϊκή σκηνή, κάτι που είχα προσωπικά υποσχεθεί στον κόσμο μας όταν πετύχαμε την άνοδο. Με δύο αγώνες να απομένουν στην Premier League, πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε και να ονειρευόμαστε, μέχρι τη στιγμή που κάποιος παίκτης θα αγγίξει για τελευταία φορά τη μπάλα στο τελευταίο παιχνίδι. Είμαστε εξαιρετικά περήφανοι και κοντά στον Nuno και την ομάδα, και οφείλουμε όλοι να χαρούμε για τα ιστορικά κατορθώματα αυτής της σεζόν. Όλοι -προπονητικό τιμ, παίκτες, οπαδοί και εγώ ο ίδιος- στενοχωρηθήκαμε πολύ με τον τραυματισμό του Taiwo και τη λανθασμένη εκτίμηση του ιατρικού επιτελείου σχετικά με το αν μπορούσε να συνεχίσει στον αγώνα. Είναι φυσικό και δείχνει το πάθος που νιώθουμε για τον σύλλογό μας. Ας είμαστε ευγνώμονες και παθιασμένοι κι ας συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε!" 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.