Και η Forest αντιστέκεται. Και η Forest επιμένει. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει (πως η Forest είναι μια οικογένεια) δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Είναι αρκετοί οι λόγοι που οι Reds από την περσινή 17η θέση έφτασαν να διεκδικούν μέχρι την τελευταία αγωνιστική την έξοδό τους στο Champions League, έχοντας ήδη σφραγίσει το ευρωπαϊκό τους εισιτήριο. Ένας είναι ότι αυτή η φοβερή παρέα μπορεί να βρέθηκε σε αχαρτογράφητα νερά, μπορεί να ένιωσε πρωτόγνωρες καταστάσεις, μπορεί να χτυπήθηκε από τραυματισμούς σε άσχημες στιγμές, μπορεί ακόμα και να κλάταρε από την κούραση και την πίεση στο φινάλε, αλλά ποτέ δε χώρισε.

Έτσι ενωμένη, σήμερα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου, τα έδωσε όλα και παρέμεινε στη διεκδίκηση των "αστεριών", καθιστώντας όμως σαφές ότι είχε και έναν ακόμα στόχο: να δείξει στον Taiwo Awoniyi, που παρακολουθούσε σίγουρα από το κρεβάτι του στο νοσοκομείο, ότι όχι μόνο δεν τον ξεχνάει, αλλά και τον νοιάζεται όσο δεν παίρνει. Και στα μάγουλα του αγαθού γίγαντα, ενός από τα καλύτερα παιδιά που έχουν περάσει ποτέ από το City Ground, ίσως να κύλησε ένα δάκρυ. Στη συνέντευξη Τύπου πριν από το ματς με τη West Ham ο Nuno Espírito Santo είχε πει ότι υπάρχει μία -μικρή έστω- πιθανότητα να του επιτρέψουν οι γιατροί να είναι παρών στο τελευταίο παιχνίδι μιας αξέχαστης για την ομάδα αλλά αρκετά βασανιστικής για τον ίδιο περιόδου, την άλλη Κυριακή. Αν γίνει κι αυτό, η νίκη της Forest σίγουρα θα έρθει πιο κοντά. Για σένα, Taiwo, αν όλα πάνε καλά θα πάμε όλοι μαζί Champions League...

Δεν είχε περάσει πολύ παραπάνω από το πρώτο δεκάλεπτο και ο αρχηγός Morgan Gibbs-White -ναι, αυτός που "έχει το μυαλό του στη Manchester City" και σκόραρε για δεύτερο σερί αγώνα- πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει ότι είχε δώσει στους Reds το προβάδισμα έτρεξε στην "κόκκινη" κερκίδα, όπου αρκετές καρδιές πρέπει ήδη να χτυπούσαν πολύ δυνατά, πήρε τη φανέλα του Taiwo από κάποιον που προφανώς περίμενε την κίνηση, τη σήκωσε ψηλά, για να μαζευτούν γύρω του αμέσως και οι υπόλοιποι, και πριν την επιστρέψει τη φίλησε. Νωρίτερα, στην προθέρμανση, όλοι οι Reds φορούσαν μπλουζάκια που έγραφαν "Είμαστε όλοι μαζί σου, Taiwo" και είχαν στην πλάτη το επώνυμο και τον αριθμό του. Και μετά τη λήξη και την εξασφάλιση του πολύτιμου αποτελέσματος, βγήκε η ομαδική φωτογραφία που βλέπετε επάνω. Φαντάζομαι ήδη τον Taiwo, καθισμένο με τις παντόφλες στο σαλόνι του στο Ilorin της Νιγηρίας μετά από καμιά πενηνταριά χρόνια, να τη δείχνει στα εγγόνια του και να τους λέει: "Να, κοιτάξτε τι συμπαίκτες είχα όταν έπαιζα μπάλα στην Αγγλία..."

Με δεδομένα τα προχθεσινά αποτελέσματα, όπου η Chelsea και η Aston Villa επικράτησαν των αδιάφορων λόγω του επικείμενου τελικού του Europa League που θα δώσει και έξτρα εισιτήριο για το Champions League στην Αγγλία Manchester United και Tottenham (φανταστείτε το μέγεθος της ποδοσφαιρικής αδικίας, να βγει στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση μία από τις δύο μεγαλύτερες απογοητεύσεις τις χρονιάς και η Forest μετά από τέτοια σεζόν να βγει στο Conference, αφού η Crystal Palace νίκησε δίκαια χθες στον τελικό του FA Cup τη Manchester City) με 1-0 και 2-0 αντίστοιχα, ο σημερινός αγώνας στην πρωτεύουσα ήταν αυτό που στο νησί λένε "must win". Οι Reds έκαναν το καθήκον τους, νικώντας τους Λονδρέζους στην έδρα τους για πρώτη φορά μετά το 1997, και θα προσπαθήσουν, στο κλείσιμο της περιόδου, να "ανεβούν" διοργάνωση. Κι αν δεν τα καταφέρουν; Εμείς, γεμάτοι από τις αμέτρητες συγκινήσεις που μας χάρισαν μέσα στο μαγικό 2024-'25, θα δηλώνουμε, όπως οι οπαδοί της ελληνικής ομάδας του ιδιοκτήτη, "αδιάφοροι" γι' αυτό (για να το πούμε κομψά) και "πάντα άρρωστοι" με την αγαπημένη μας Forest. 

Η σημασία του παιχνιδιού για εμάς, αλλά και η καλή κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι Hammers (έχοντας νικήσει την περασμένη εβδομάδα 2-0 μέσα στο Old Trafford) και η επιθυμία τους να "ξεπροβοδίσουν" δύο επί χρόνια πιστούς στρατιώτες της ομάδας που αναχωρούν για άλλες πολιτείες, τον Aaron Cresswell και τον Vladimír Coufal, αμφότερους με θέση βασικού από τον Graham Potter, συνετέλεσαν ώστε το πρώτο τέταρτο να πάρει έναν δαιμονιώδη ρυθμό. H Forest, με μόνη αλλαγή σε σχέση με τον αγώνα με τη Leicester τον Murillo που επανήλθε αντί του Morato (στον πάγκο βρισκόταν μετά από αρκετές μέρες και ο Callum Hudson-Odoi), χρειάστηκε τα εξαιρετικά αντανακλαστικά του Matz Sels μόλις στο 2', μετά από μια... τσέχικη συνεργασία. Ο Coufal σέντραρε, ο Tomáš Souček που μας έχει πληγώσει στο ίδιο γήπεδο έπιασε την κεφαλιά επωφελούμενος από ένα ασυνήθιστο άλμα του Nikola Milenković σε λάθος χρόνο και ο γκολκίπερ μας οριζοντιώθηκε και με το ένα χέρι πέταξε τη μπάλα κόρνερ. Το καμπανάκι ξύπνησε τους δικούς μας, και στο 5', μετά από δυνατό πλάγιο του Ola Aina από δεξιά και αδυναμία της άμυνας των γηπεδούχων να απομακρύνει, ο Alphonse Areola υποχρεώθηκε να κάνει μια ακόμα πιο εντυπωσιακή επέμβαση, αποκρούοντας με το γόνατο το δυνατό σουτ του Gibbs-White σχεδόν μέσα από τη μικρή περιοχή του. Δύο λεπτά αργότερα ο Coufal βρέθηκε από καραμπόλα δεξιά στην περιοχή μας και δοκίμασε την τύχη του, για να τον κοντράρει ο Murillo αρκετά ώστε να δώσει στον Sels την ευκαιρία να αποκρούσει ξανά. Και στο 9' ήταν η σειρά του Areola να  τιναχτεί και να εξουδετερώσει ένα καλό σουτ του Chris Wood που πήγαινε ίσια στο αριστερό "Γ" του.

Πρωταγωνιστές λοιπόν οι δύο τερματοφύλακες, έτσι; Ναι, αλλά το χρονόμετρο έδειχνε μόλις το 11' όταν ο ένας τους έκανε το μοιραίο λάθος. Μετά από γύρισμα του Max Kilman, ο Areola προσπάθησε με το πόδι να βρει μέσα στο "D" τον Guido Rodríguez, χωρίς να προσέξει ότι δίπλα στον Αργεντίνο βρισκόταν ο Gibbs-White. Ο αρχηγός έκλεψε και σκόραρε σε σχεδόν κενό τέρμα, για να ακολουθήσει η αφιέρωση στον Taiwo που προαναφέραμε. Οι οιωνοί ήταν εξαιρετικοί, αφού η Forest φέτος κέρδιζε στη συντριπτική πλειοψηφία των αγώνων όπου άνοιγε το σκορ, ενώ και η West Ham δεν είχε νικήσει ποτέ όταν είχε δεχθεί πρώτη γκολ. Οι γηπεδούχοι, με κουμανταδόρο στο κέντρο τους τον μέχρι τον Ιανουάριο δανεικό σε μας James Ward-Prowse, προσπάθησαν να αντιδράσουν και στο 20' πάγωσε το γήπεδο, όταν σε ένα σχεδόν déjà vu της προηγούμενης Κυριακής ο Jarrod Bowen χτύπησε το κεφάλι του στο κάθε το δοκάρι της εστίας μας, προκαλώντας πανικό στους... δικούς μας που θυμήθηκαν τον Taiwo και σε δέκατα του δευτερολέπτου καλούσαν μέσα τους γιατρούς της West Ham! Ευτυχώς ο αρχηγός των Hammers σηκώθηκε και συνέχισε... Στο 24' έπειτα από κόρνερ του Elliot Anderson από αριστερά ο Wood έπιασε σκαστή κεφαλιά στο δοκάρι, και στο 41', στην τελευταία καλή φάση του πρώτου μέρους, από εξαιρετική μπαλιά του Anderson νικήθηκε δύο φορές στο τετ α τετ από τον Areola. Η φάση θεωρήθηκε ως μη γενόμενη γιατί ο βοηθός Akil Howson σήκωσε για οφσάιντ, κοιτώντας όμως το ριπλέι δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν θα συμφωνούσε ο VAR σε περίπτωση που έμπαινε γκολ... Στις καθυστερήσεις τρομάξαμε λίγο όταν ο Murillo πάτησε στο πόδι του Ibrahim Sangaré, φάνηκε να γυρίζει το δικό του και βγήκε κουτσαίνοντας, αλλά ευτυχώς μετά την ανάπαυλα ο Βραζιλιάνος επέστρεψε κανονικά. 

Το ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου δεν είχε καμιά σχέση με αυτό του πρώτου. Οι Λονδρέζοι προσπάθησαν να μπουν δυνατά, αλλά αφενός δεν απείλησαν πέρα από ένα ψηλοκρεμαστό σουτ του Coufal που έφυγε λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι (56'), αφετέρου στην πρώτη ουσιαστικά επίσκεψη της Forest στα καρέ τους δέχθηκαν και δεύτερο γκολ. Ήταν το 61', τρία λεπτά δηλαδή αφότου ο Potter είχε κάνει τέσσερις αλλαγές μαζεμένες (!) βάζοντας τους Lucas Paquetá, Niclas Füllkrug, Edson Álvarez και Carlos Soler. O Anthony Elanga, που είχε πάει πολύ καλά μέχρι τότε, χτύπησε από αριστερά ένα φάουλ που είχε κερδίσει ο ίδιος, η μπάλα που πήγαινε σαν ξυράφι προς το τέρμα βρήκε στην πλάτη του Milenković και κατέληξε στα δίχτυα (πέμπτο φετινό γκολ για τον Σέρβο και 11η ασίστ για τον Σουηδό, που ισοφάρισε έτσι το ρεκόρ συλλόγου στην Premier League που είχε ο Bryan Roy από το 1994-'95). Κι εκεί άρχισε το αλαλούμ των έξι λεπτών, με τους διαιτητές του VAR να ψάχνουν να βρουν αν ο Nico Domínguez, που... το πόδι του ήταν εκατοστά πιο μπροστά από τον όμιλο παικτών που πήδησαν, επηρέαζε τη φάση. Στη σέντρα του Elanga ο Αργεντίνος χαφ είχε προσπαθήσει μάλλον να αποφύγει παρά να βρει τη μπάλα, κι έτσι το γκολ έστω και μετά από τόσες διαβουλεύσεις σωστά μέτρησε. Δεν το λέω εγώ - ο Jamie Carragher στο Sky το είπε, που δεν τρελαίνεται κιόλας για μας... (Φοβερό σχόλιο που αλίευσα στο Facebook: "Όταν οι διαιτητές κοιτάζουν το VAR, προλαβαίνεις να φτιάξεις ένα παζλ, να πας διακοπές στο Παρίσι, να ζωγραφίσεις το ταβάνι της Cappella Sistina και να περιμένεις τον Brice Samba να εκτελέσει ελεύθερο". Μ' αυτό το τελευταίο έλιωσα...)

Οι Hammers τα έπαιξαν πια όλα για όλα, και στο 71' ο Sels χρειάστηκε να επέμβει πάλι σε σουτ του Soler. Οι δικοί μας ανταπέδωσαν με τη φάση του 75', όπου ο Elanga αιφνιδιάστηκε από το λάθος του Coufal στη χαμηλή σέντρα του Gibbs-White και δεν κατάφερε να πλασάρει σωστά. Όλα πήγαιναν μια χαρά και ο Nuno κατέφυγε στη γνωστή συνταγή διατήρησης του αποτελέσματος (λέγε με Morato), ενώ μπήκαν και o Hudson-Odoi και ο Danilo και βγήκαν οι Sangaré (άλλη μια πειστική εμφάνιση, με αποκορύφωμα μια σωτήρια κόντρα στον Paquetá στο 79', ανάλογη αυτής του Williams στον Luis Guilherme στο 81'), Gibbs-White και Anderson. Εδώ δυστυχώς ατυχήσαμε, αφού ο Βραζιλιάνος στο 86' απέτυχε να διώξει σωστά με κεφαλιά τη σέντρα του Paquetá, με αποτέλεσμα ο Williams να μην προλάβει να κοντράρει το εντυπωσιακό πράγματι απευθείας βολέ του Bowen που έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Sels. Σκληρό για τον Βέλγο, που πήγαινε για το 14ο clean sheet και σε λίγη ώρα θα έβλεπε τον David Raya να τον πιάνει στην κορυφή (Arsenal-Newcastle 1-0, καλό αποτέλεσμα πάντως για μας) και να έχει στο τελευταίο παιχνίδι... τη Southampton κι εμείς τον υπέρ πάντων αγώνα με την Chelsea. Εκτός αυτού, η μεγάλη αναμονή για το VAR, οι αλλαγές και όλα αυτά ανέβασαν τον χρόνο των καθυστερήσεων σε 11 λεπτά, τα οποία τελικά θα γίνονταν 17! Οι κουρασμένοι Domínguez και Elanga έδωσαν τις θέσεις τους στους Ryan Yates και Jota Silva, και παρά τις ανησυχίες μας δεν είδαμε κανένα ροντέο στα τελευταία λεπτά (αν εξαιρέσουμε μια δυνατή αλλά όχι και τόσο δύσκολη κεφαλιά του Füllkrug που εξουδετέρωσε ο Sels στο 103'). Ίσα ίσα που στο 100' ο Aaron Wan-Bissaka κατάφερε με μεγάλη προσπάθεια να κόψει σε κόρνερ τον Jota που από μπαλιά του Wood είχε βγει απέναντι στον Areola. Τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό αξίζει μόνο η φάση του 104', όπου, ενώ ο Nuno χυπιόταν στον πάγκο χωρίς να καταλαβαίνει τις καθυστερήσεις επί των καθυστερήσεων, σε μια εκτεταμένη κοκορομαχία κιτρινίστηκαν Murillo, Morato, Álvarez και Soler, ενώ ο Paquetá που την ξεκίνησε και είχε ήδη κίτρινη κάρτα έμεινε ατιμώρητος, όπως και ο Milenković που έσπευσε να υπερασπιστεί τον Murillo. Εκεί ο Sam Barrott έχασε τελείως τον έλεγχο και του αγώνα, του χρόνου και γενικά τ' αυγά και τα καλάθια, αλλά τέλος καλό όλα καλά...

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, στη μάχη για το Champions League γίνεται το "έλα να δεις". Από 66 βαθμούς Newcastle, Chelsea και Aston Villa, από 65 Manchester City (με ματς λιγότερο) και Forest. Πέντε ομάδες για τρεις θέσεις, αφού οι δύο είναι εξασφαλισμένες από τη Liverpool και την Arsenal, και προβλέπονται μεγάλες μάχες την τελευταία αγωνιστική, ενώ μετά τη νίκη της Crystal Palace στον τελικό του FA Cup η 8η θέση δίνει πλέον ευρωπαϊκό εισιτήριο MONO στην περίπτωση που η Chelsea κατακτήσει το Conference League και στο πρωτάθλημα τερματίσει από 7η και κάτω (σα να λέμε αν τη νικήσουμε και καμιά από τις άλλες διεκδικήτριες του Champions League δεν χάσει)! Στην 37η ημέρα, εκτός από τους αγώνες που έχουμε ήδη αναφέρει, έγιναν ακόμα τα Everton-Southampton 2-0, Brentford-Fulham 2-3 και Leicester-Ipswich 2-0 (θριαμβευτική αποχώρηση Jamie Vardy με το 500ό του ματς και το 200ό του γκολ). Αύριο η Liverpool παίζει εκτός με τη Brighton και την Τρίτη έχουμε τους δύο εξ αναβολής λόγω τελικού αγώνες (Manchester City-Bournemouth και Crystal Palace-Wolves). 

West Ham: Areola, Todibo, Kilman, Cresswell (Álvarez 58'), Coufal, Ward-Prowse (Soler 59'), Rodríguez (Paquetá 58'), Wan-Bissaka, Souček (Füllkrug 58'), Bowen, Kudus (Luis Guilherme 79').
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Williams, Sangaré (Morato 83'), Anderson (Hudson-Odoi 83'), Domínguez (Yates 95'), Gibbs-White (Danilo 83'), Elanga (Jota Silva 95'), Wood.
Σκόρερς: Bowen 86' - Gibbs-White 11', Milenković 61'.
Διαιτητής: Sam Barrott. Κίτρινες: Coufal 45+2', Rodríguez 57', Paquetá 76', Todibo 90', Álvarez 105', Soler 106' - Anderson 52', Murillo 105', Morato 105'.
Θεατές: 62.466 (Forest: περίπου 3.000).

Nuno Espírito Santo: "Το κύριο θέμα του σημερινού αγώνα ήταν ο Τ (σ.σ. Awoniyi). Από την αρχή της εβδομάδας και την προετοιμασία μέχρι την τελική μου ομιλία προς την ομάδα. Οι παίκτες ήθελαν να νικήσουν για χάρη του και δούλεψαν πολύ σκληρά. Ξεκινήσαμε πολύ καλά. Στα προηγούμενα παιχνίδια μάς είχαν συμβεί πολλά, αλλά σήμερα επιστρέψαμε σε όσα κάνουμε καλά. Γενικά ήταν μια καλή εμφάνιση. Ένα πράγμα που γενικά κάνουμε καλά και έχει φανεί είναι να διατηρούμε το υπέρ μας αποτέλεσμα στο τέλος του αγώνα. Οι παίκτες μάχονται για τα πάντα. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μας. Στο τελευταίο ματς χρειάζεται συνειδητά να δώσουμε το κάτι παραπάνω. Τα παιδιά πρέπει να συνέλθουν και να είναι έτοιμα και με μεγάλο κίνητρο για το φινάλε. Έχουμε την ευκαιρία να παλέψουμε στο City Ground, μαζί με τον κόσμο μας, που θα κάνουν... πολύ θόρυβο απέναντι σε μια πολύ καλή ομάδα. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο παιχνίδι το οποίο περιμένουμε με ανυπομονησία". 

* Η φωτογραφία είναι από τον επίσημο λογαριασμό του συλλόγου στο Χ (πρώην Twitter).