Τι σου είναι η άτιμη η τύχη. Εκεί που νομίζεις ότι σ' έχει μουτζώσει, εκεί σου χαρίζει το πιο πλατύ χαμόγελό της, σε παίρνει αγκαλίτσα και σου προσφέρει μια νίκη που μπορεί να σώσει όλη σου τη χρονιά. Απόψε, μέσα στη βροχή που έδερνε αλύπητα το Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου, η Forest σε 97 λεπτά γνώρισε από πρώτο χέρι όλα τα τερτίπια της τυφλής θεάς. Ευτυχώς στο τέλος το χαμόγελο επικράτησε της... μούτζας, και οι Reds έκαναν ένα τεράστιο βήμα κερδίζοντας το "εξάποντο" απέναντι στην κυριότερη αντίπαλό τους στη μάχη για τη σωτηρία και μπορούν πια να ανασάνουν με ανακούφιση, τουλάχιστον για λίγες μέρες...

Όταν λέμε αγώνας "ειδικών συνθηκών", μάλλον κάτι τέτοιο εννοούμε. Η Forest ήρθε για πρώτη (και μάλλον και τελευταία, όσον αφορά τη θητεία του στη West Ham) φορά αντιμέτωπη με τον Nuno Espírito Santo, τον προπονητή που κατάφερε να μας ξαναβγάλει στην Ευρώπη μετά από 30 χρόνια κι αμέσως να δώσει μια και να γκρεμίσει ό,τι είχε χτίσει, χαντακώνοντας και την ομάδα που είχε ξεκινήσει με τόσες φιλοδοξίες και βρέθηκε ξανά στη θέση που ήταν πριν από δύο χρόνια, όταν είχε να αντιμετωπίσει και το "χτικιό" των -4 βαθμών. Κι αν πιστέψουμε τους Άγγλους (για τους οποίους βεβαίως πάντα κρατάμε μικρό καλάθι), δεν έπαιζε μόνο ο Nuno το κεφάλι του απόψε, αλλά ενδεχομένως και ο Sean Dyche, που κλήθηκε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα μετά από την καταστροφική, από πλευράς αποτελεσμάτων, σύντομη θητεία του Άγγελου Ποστέκογλου. Με το αποψινό πήρε σίγουρα έστω παράταση...

Και ξαφνικά, παράλληλα άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες ότι παίζεται η θέση του Edu Gaspar, εφόσον κάποιος πρέπει να πληρώσει τις τρομερές αστοχίες στις μεταγραφικές επιλογές του καλοκαιριού. Ο φακός τον έπιασε στην κερκίδα, μαζί με τη Λίνα Σουλούκου, να "καμαρώνει" προφανώς το δημιούργημά του. Βάθος ζητούσαμε λόγω φόρτου αγωνιστικού προγράμματος ένεκα της Ευρώπης, και βάθος σίγουρα δεν βρήκαμε. Κάποια στιγμή κοίταζα τα ονόματα στον πάγκο κι αναρωτιόμουν ποιος θα μπορούσε να μπει και να βοηθήσει σ' αυτή την κλασική σκυλομαχία, ν' αλλάξει λίγο την εικόνα μας στο ματς. Ο μόνος που μπήκε (Dilane Bakwa) έγινε στο τέλος και ο ίδιος αλλαγή... Ο Arnaud Kalimuendo ήταν στην αποστολή αλλά μάλλον έχει ετοιμάσει ήδη βαλίτσες για Φρανκφούρτη, τον James McAtee δεν τον εμπιστεύεται καθόλου ο Sean (και πώς να το κάνει, σκέτη απογοήτευση είναι ο μικρός), ο λεπτεπίλεπτος και επιρρεπής σε τραυματισμούς Douglas Luiz δεν ταίριαζε σε ένα ματς όπου έπεφταν κορμιά, ο φουκαράς ο Taiwo Awoniyi είναι πια σκιά του παλιού εαυτού του και οι υπόλοιποι ήταν αμυντικοί...

Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά φέτος για πρώτη φορά μετά από τον αγώνα με τη... West Ham, το 0-3 με όλα τα γκολ να μπαίνουν από το 84' και μετά, είδαμε πάλι σύσσωμη την περσινή μας αμυντική γραμμη που μας είχε κάνει τόσο περήφανους, αφού ο Matz Sels επέστρεψε στην εστία (στον πάγκο ήταν ο Angus Gunn, που ίσως να αναθεωρήσει την απόφασή του να φύγει μετά τον τραυματισμό του John Victor και βλέπω να παίζει 100% την Παρασκευή στο Wrexham για το FA Cup), o Ola Aina ήταν ξανά βασικός, οι υπόλοιποι στη θέση τους χωρίς προβλήματα (ειδική μνεία στον Neco Williams που -και- απόψε ήταν συγκινητικός μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα). Μπροστά τους αναπολούσαμε τον Ibrahim Sangaré, Παίκτη του Μήνα και σκόρερ του Γκολ του Μήνα (εκείνη η σουτάρα στο 3-0 με την Tottenham) για τον Δεκέμβριο, που την ίδια ώρα έπαιζε 90' στην άνετη πρόκριση της Ακτής Ελεφαντοστού στα προημιτελικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής (3-0 τη Μπουρκίνα Φάσο), αλλά στο χορτάρι του μισοάδειου London Stadium υπήρχε το "μαμούνι" που λέγεται Nicolas Domínguez, που έτρεχε για τρεις και άνοιξε και τον δρόμο για την ανατροπή με μια απίστευτη κεφαλιά...

Να γυρίσω όμως στο θέμα της τύχης. Βλέποντας κανείς το πρώτο ημίχρονο του αγώνα, μάλλον θα συμπέραινε ότι απόψε δεν ήταν η βραδιά της Forest, που βρέθηκε πίσω στο σκορ από ένα αυτογκόλ και είδε ένα φοβερό σουτ δικού της παίκτη να σταματάει στο οριζόντιο δοκάρι. Και εκεί που στις αρχές του δεύτερου έλεγες "μια από τα ίδια" βλέποντας να μη μας δίνεται πέναλτι και "καπάκι" σχεδόν να γίνεται το 2-0, το χαρτί γύρισε ιδιαζόντως εντυπωσιακά: το δεύτερο γκολ των γηπεδούχων ακυρώθηκε μέσω VAR, σχεδόν αμέσως ισοφαρίσαμε, και στο τέλος ένας γκολκίπερ που, όπως μας πληροφόρησε ο σχολιαστής του αγώνα από τη Nova Μιχάλης Κατσαφάδος, βρίσκεται υπ' ατμόν, έκανε πέναλτι σε άστοχη έξοδο, ο διαιτητής Tony Harrington έκανε δεκτή την εισήγηση του VAR Neil Davies, o Morgan Gibbs-White σκόραρε και η Forest βγήκε σώα από έναν αγώνα όπου απλώς έτυχε η μπίλια να κάτσει στο κόκκινο...

Με όσα λέω περί τύχης δεν θέλω να μειώσω την προσπάθεια των παικτών, που τα έδωσαν όλα εκεί που τόσο αυτοί, όσο και οι αντίπαλοί τους σκέφτονταν ότι οι ανοιχτοί καταρράκτες του ουρανού δεν ήταν τίποτα μπροστά στο άγχος που τους έτρωγε τα σωθικά. Η West Ham μάλιστα είχε και το πλεονέκτημα του "άγνωστου", καθώς έχει ήδη αποκτήσει δύο παίκτες στις πρώτες μέρες της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου και ο Nuno δεν δίστασε να τους ρίξει κατευθείαν στη μάχη, χωρίς βέβαια το δικό μας προπονητικό επιτελείο να τους έχει δει να αγωνίζονται παρά μόνο με τις προηγούμενες ομάδες τους. Βασικός ήταν ο Αργεντίνος διεθνής επιθετικός Taty Castellanos που ήρθε από τη Lazio και αναπληρωματικός ο Βραζιλιάνος Pablo, επιθετικός κι αυτός, που είχε κάνει πολύ καλό πρώτο γύρο στην Πορτογαλία με τη Gil Vicente. Μας δημιούργησαν αρκετά προβλήματα, αλλά η παλιά φρουρά ήταν εκεί για να τους κόψει τη φόρα!

Όπως αναμενόταν, οι Λονδρέζοι, που διόλου δεν βολεύονταν με την ισοπαλία, επιχείρησαν να μας πιάσουν από το λαιμό από την αρχή, αλλά στο 2' ο Elliot Anderson πρόλαβε και κόντραρε τον Castellanos που είχε βρεθεί στην περιοχή μας από πάσα του Crysencio Summerville στην κόντρα και στο 6' ο ίδιος ο Summerville έστειλε το μακρινό σουτ του στην αγκαλιά του Sels. Από την άλλη, στο 10' ο "φευγάτος" Alphonse Areola έκανε την απόκρουση του ματς, όταν απογειώθηκε και έδιωξε σε κόρνερ ένα πολύ δυνατό σουτ του Williams που κατευθυνόταν με μαθηματική ακρίβεια στο αριστερό του "Γ". Αλλά στο "γρουσούζικο" 13ο λεπτό η γκαντεμιά μας χτύπησε και πάλι, όταν σε κόρνερ του Summerville από αριστερά ο Tomáš Souček πήρε την κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι και ο Murillo, χωρίς να βλέπει ότι πίσω του βρισκόταν ο Sels έτοιμος να μπλοκάρει, έβαλε το κεφάλι του στη λάθος στιγμή και κεραυνοβόλησε τον τερματοφύλακά του. Άλλη ευκαιρία η West Ham δεν έκανε στο πρώτο μέρος, εκτός ίσως από τη φάση του 42' όταν ο Jarrod Bowen ελίχθηκε στην περιοχή μας αλλά τον πρόλαβε πάνω στο σουτ ο Murillo, και δευτερόλεπτα αργότερα ο Callum Hudson-Odoi έκανε τη γνωστή του κίνηση (απορίας άξιο πώς δεν την έκλεισε ο Nuno που τον ξέρει καλά), αμόλησε το γνωστό δεξί φαλτσαριστό σουτ, ο Areola οριζοντιώθηκε και πάλι, αλλά αυτή τη φορά είδε το οριζόντιο δοκάρι να αποκρούει για λογαριασμό του. Οι οιωνοί, λοιπόν, κάθε άλλο παρά ευχάριστοι ήταν.

Ο Dyche έκανε την πρώτη του κίνηση στην ανάπαυλα, βγάζοντας τον Omari Hutchinson που είχε υστερήσει και περνώντας τον Bakwa, που για να πούμε τη μαύρη αλήθεια δεν πρόσφερε και τίποτα σπουδαίο. Αφού σε μια κατά μέτωπο επίθεση στο 48' ο Bowen σούταρε πολύ άστοχα, μέσα σε δευτερόλεπτα o Williams βρέθηκε ανάμεσα σε τρεις στην αντίπαλη περιοχή και φυσικά έχασε τη μπάλα, ο Domínguez που την είδε μπροστά του σούταρε, αυτή βρήκε στο χέρι του Souček και βγήκε έξω. Ο Harrington προς γενική κατάπληξη έδειξε... το μόνο που δεν ήταν (άουτ) παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του Αργεντίνου, ο Davies έκρινε ότι το χέρι του Τσέχου ήταν σε φυσική θέση, και προσέξτε τώρα τη διαδοχή των γεγονότων: Στο 51' οι γηπεδούχοι βγήκαν στην αντεπίθεση, ο Kyle Walker-Peters σούταρε πάνω στον Williams και η κόντρα ευνόησε τον Summerville, που κοντρόλαρε ανενόχλητος με το στήθος κι έπιασε ένα πολύ δυνατό και συρτό σουτ που ήταν αδύνατον να δει καν ο Sels με τόσο κόσμο μπροστά του. Οι Hammers πανηγύρισαν, οι πανηλίθιες σαπουνόφουσκές τους γέμισαν το γήπεδο και πάνω που είχαμε απογοητευτεί ο Davies είδε (σωστά) ότι ο Castellanos, που είχε κάνει τη μπαλιά στον Walker-Peters, είχε πάρει τη μπάλα από θέση οφσάιντ. Βγάλαμε έναν αναστεναγμό τύπου παλιού λαϊκού άσματος και στο 55', σε κόρνερ που χτύπησε από αριστερά ο Anderson, στο πρώτο δοκάρι πετάχτηκε ο Domínguez και με κεφαλιά προς τα πίσω έδωσε στη μπάλα μια ψηλοκρεμαστή, βασανιστική τροχιά που ολοκληρώθηκε στο πλαϊνό δίχτυ της αριστερής γωνίας του Areola. Ο "Νικολάκης" πανηγύρισε έξαλλα. Η Forest είχε πέσει από το Millennium Wheel και είχε βρει και πορτοφόλι...

Οι δικοί μας προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το μομέντουμ, αλλά δεν έφτιαξαν τίποτα σοβαρό εκτός από μια σέντρα του Bakwa στο 58' που κατέληξε σε κεφαλιά του Murillo στα χέρια του Areola, κι όταν ο Nuno έριξε στο ματς τον Pablo και τον 18χρονο Ezra Mayers και η βροχή άρχισε να πέφτει με τους κουβάδες αρχίσαμε να ανησυχούμε πραγματικά. Στο 71' από λάθος του Anderson ο Pablo πήγε να γίνει ήρωας με το "καλησπέρα", αλλά το σουτ του ήταν απελπιστικά άστοχο. Δύο λεπτά αργότερα ο Gibbs-White γύρισε τη μπάλα στα όρια της περιοχής όπου βρέθηκε... πάλι ο Domínguez, το σουτ του όμως χρειάστηκε απλώς να πέσει ο Areola στα αριστερά του για να το μπλοκάρει. Στο 74' η καίρια επέμβαση του Aina έκοψε την πάσα του Bowen προς τον Castellanos που περίμενε... οπλισμένος στη μικρή περιοχή μας και στο 76' ο Sels έκανε ωραία διπλή επέμβαση σε δυνατά μεν, από δύσκολη γωνία δε σουτ των Walker-Peters και Castellanos. Στο 81' ήταν σειρά του Murillo να διορθώσει ένα λάθος μας στο κέντρο προλαβαίνοντας να διώξει μπροστά στον Bowen που ήταν έτοιμος για το γκολ, και στην εξέλιξη του κόρνερ που ακολούθησε ο αρχηγός της West Ham σούταρε άουτ χωρίς αυτή τη φορά να ανησυχήσει ο Sels. 

Και έφτασε η φάση του 85', που έμελλε να σφραγίσει τη μοίρα του ματς. Ο Williams κέρδισε ένα φάουλ από τον Pablo, αριστερά και μάλλον μακριά από την περιοχή. Ο Anderson έκανε το γέμισμα, η μπάλα απομακρύνθηκε... και όλοι πίστεψαν ότι η φάση είχε τελειώσει. Μόνο που μέσα στη σύγχυση ο Areola είχε κάνει κάτι σαν την έξοδο του Μεσολογγίου και χωρίς να βρει μπάλα είχε χτυπήσει στο πρόσωπο τον Gibbs-White. O Davies στο VAR το έπιασε και ειδοποίησε τον Harrington να μην επανεκκινήσει το παιχνίδι. Ο διαιτητής πήγε στο μόνιτορ, το είδε και ανακοίνωσε από το μικρόφωνό του ότι μετά από επανεξέταση είδε ότι ο τερματοφύλακας κλπ κλπ. (Μάλλον θα συμφωνήσω με τον Sean ότι αυτές οι ανακοινώσεις μάλλον δεν προσφέρουν κάτι άλλο από το να τεντώνουν τα νεύρα του κόσμου κατά των διαιτητών.) Ο "παθών" σηκώθηκε, πήρε τη μπάλα και την ευθύνη, είδε τον Γάλλο να κινείται στα δεξιά του και εκτέλεσε ψυχρά στο κέντρο της εστίας, αντιγράφοντας έτσι το σκορ του περσινού αγώνα στο ίδιο γήπεδο. Στα επτά λεπτά της παράτασης δεν έγινε απολύτως τίποτα. Η West Ham προσπαθούσε με γεμίσματα, ο Sean έβγαλε την αλλαγή του (Bakwa) και έβαλε τον συνήθη guest star σε τέτοιες περιπτώσεις Morato και ο ηρωικός Williams κέρδισε δύο κίτρινες από αντιπάλους που προσπαθούσαν με κάθε μέσο να του πάρουν τη μπάλα...

Έτσι η βασική μας ενδεκάδα κέρδισε με το σπαθί της την... ξεκούρασή της, αφού την Παρασκευή στο Wrexham είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει... του rotation το πανηγύρι. Ο αγώνας που μας έφερε επτά βαθμούς πάνω από τους Hammers ήταν αυτός που άνοιξε την αυλαία της 21ης αγωνιστικής, από τις λίγες μεσοβδόμαδες στο φετινό πρωτάθλημα. Το κύριο μενού είναι την Τετάρτη (Bournemouth-Tottenham, Brentford-Sunderland, Crystal Palace-Aston Villa, Everton-Wolves, Fulham-Chelsea, Manchester City-Brighton, Burnley-Manchester United, Newcastle-Leeds) και το "κερασάκι" (το μεγάλο ντέρμπι της προσεχούς αντιπάλου μας και πρωτοπόρου Arsenal στο Emirates με τη Liverpool) την Πέμπτη.

West Ham: Areola, Walker-Peters, Μαυροπάνος, Todibo, Scarles (Mayers 62'), Souček, Fernandes (Potts 79'), Bowen, Paquetá (Pablo 62'), Summerville, Castellanos. 
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Williams, Domínguez, Anderson, Hutchinson (Bakwa 46', Morato 91'), Gibbs-White, Hudson-Odoi, Igor Jesus. 
Σκόρερς: Murillo 13' (αυτογκόλ) - Domínguez 55', Gibbs-White 89' (πέναλτι).
Διαιτητής: Tony Harrington. Κίτρινες: Todibo 61', Walker-Peters 94', Μαυροπάνος 96'.
Θεατές: Η West Ham έδωσε 62.429, προφανώς υπολογίζοντας και τα διαρκείας, αλλά όσοι είδαν τον αγώνα υπολογίζουν τους θεατές γύρω στις 34.000. (Forest: περίπου 3.000). 

Sean Dyche: "Προφανώς και είμαι ευχαριστημένος. Ευχαριστημένος από τη νοοτροπία των παικτών μου, Ήταν ένα περίεργο παιχνίδι και για τις δύο ομάδες, με πολύ θόρυβο να έχει γίνει γύρω του. Είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι, ενώ μείναμε πίσω στο σκορ, παραμείναμε ήρεμοι και στο δεύτερο ημίχρονο κάναμε μια εμφάνιση που μπορούσε να μας δώσει τη νίκη. Ο θόρυβος αλλάζει γρήγορα, και δουλειά μας είναι να τον αλλάζουμε γρήγορα. Έχουμε βρεθεί ήδη αρκετές φορές στη λάθος πλευρά των αποφάσεων του VAR, αλλά οι αποψινές ήταν, όπως μου λένε, σωστές. Στο δεύτερο ημίχρονο αλλάξαμε κάπως τα πράγματα. Βέβαια καμιά φορά χρειάζεται και η εύνοια της τύχης, η οποία ήταν μαζί μας σε δύο κρίσιμες αποφάσεις. Η νευρικότητα στις κερκίδες ήταν ολοφάνερη. Αυτά τα παιχνίδια είναι πού σημαντικά, κι εμείς δείξαμε ότι έχουμε τη νοοτροπία να προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να νικήσουμε. Αυτό μου αρκεί. Τον τρόπο τον βρήκαμε, και έχουμε να περιμένουμε πολύ περισσότερα από αυτή την ομάδα. Ο αγώνας σπάνια εξελίσσεται τέλεια για οποιονδήποτε. Η νοοτροπία έχει αλλάξει, κι αυτό με ευχαριστεί. Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά να κάνουμε. Η δική μου δουλειά είναι να παραβλέπω τον θόρυβο και να βλέπω τα γεγονότα. Το παιχνίδι σίγουρα δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, έπρεπε όμως να βρούμε έναν τρόπο να νικήσουμε. Έχω πάρει μέρος σε πολλούς τέτοιους περίεργους αγώνες. Απόψε είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι από την πλευρά των νικητών. Οι παίκτες το άξιζαν".

* Η φωτογραφία με τον MGW να εκτελεί το πέναλτι της νίκης είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.