Αναθαρρήσαμε στο ξεκίνημα της χρονιάς, με τη μαχητικότητα της ομάδας, την πρώτη εντός έδρας νίκη της, τη σπουδαία επιτυχία στο Stamford Bridge επί της Chelsea, αρχίσαμε να επλίζουμε ότι φέτος μπορεί να γίνει κάτι πολύ καλύτερο. Ας αφήσουμε την ήττα από τη City εκτός - έτσι κι αλλιώς κανένας δεν περίμενε κάτι καλύτερο κι ας έπαιξε η αντίπαλός μας μισό ματς με δέκα παίκτες. Η πραγματική ανησυχία έρχεται από τα δύο τελευταία παιχνίδια στο γήπεδό μας, απέναντι σε αντιπάλους που δεν πάνε καθόλου καλά στο φετινό πρωτάθλημα, κι όμως χρειάστηκε μεγάλη δόση τύχης για να τους πάρουμε και το "Χ".

Η ομάδα που εμφανίστηκε σήμερα στο βρεγμένο από την καταρρακτώδη βροχή χορτάρι του City Ground δεν έπεισε σε καμιά στιγμή ότι θα μπορούσε να κάμψει την αντίσταση της Brentford των πολλών ελλείψεων και της κούρασης (9 στους 11 έπαιξαν και την Τετάρτη στην ήττα με 1-0 από την Arsenal για το League Cup, κι έπαιξαν μάλιστα καλά). Και μιλάω για πριν το παρά λίγο καταστροφικό δίλεπτο 57'-58', με την αποβολή του Moussa Niakhaté και καπάκι το γκολ των Bees. Η Forest ξεκίνησε καλά στο πρώτο τέταρτο, επισκέφθηκε κάποιες φορές την περιοχή της Brentford, πέτυχε κι ένα γκολ που οριακά αλλά σωστά ακυρώθηκε και μετά... σιωπή, όλοι πίσω από τη μπάλα, μέσα στο γήπεδό μας, να περιμένουμε τους φιλοξενούμενους να χτίσουν την επίθεσή τους όπως ήθελαν. Ίδια γεύση και στο δεύτερο ημίχρονο, ευτυχήσαμε να ισοφαρίσουμε σχεδόν αμέσως επειδή ο αντίπαλος γκολκίπερ τα έκανε θάλασσα στη μόνη φάση που χρειάστηκε να επέμβει, χάσαμε τον σκόρερ μας με τραυματισμό, περάσαμε 14 (!) εφιαλτικά λεπτά καθυστερήσεων, η τύχη -ίσως και η κούραση των Λονδρέζων- μάς βοήθησε και πήραμε τον βαθμό. Πάμε μπροστά έτσι;

Κι όμως, αν ψάξει να βρει κανείς θετικά θα βρει. Ήταν, ας πούμε, το πρώτο ματς που ο Ibrahim Sangaré έπαιξε ανάλογα με τον θόρυβο που έγινε γύρω από το όνομά του και τα χρήματα που δαπανήθηκαν για να αποκτηθεί (αν και εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί ένας αμυντικός χαφ που έρχεται σε φουλ αγωνιστική κατάσταση από Ολλανδία και Ευρώπη πρέπει πάντα να γίνεται αλλαγή). Ο Murillo, που στο ντεμπούτο του κι ενώ είχαν γράψει το όνομά του λάθος στη φανέλα του ("Murrillo") κάλυψε τη θέση του αριστερού στόπερ για να παίξει ο Niakhaté αριστερό μπακ (άλλες απορίες εδώ: Ο Ola Aina είναι τραυματίας; Τι γίνεται με τον Neco Williams, υπολογίζεται ή όχι;), ξεκίνησε πολύ μουδιασμένα αλλά όσο προχωρούσε το ματς γινόταν όλο και πιο σταθερός, έκανε και μια πολύ ωραία επίδειξη τεχνικής και έπεισε ότι μπορεί να προσφέρει - στα 21 μόλις χρόνια του, μην ξεχνάμε. Ο Willy Boly ήταν αυτό που λέμε βράχος απροσπέλαστος, πάντα έτοιμος να ξελασπώσει τους συμπαίκτες του όταν έκαναν λάθη στην περιοχή τους. Ο Harry Toffolo, που προφανώς και μπήκε στην 20άδα από ανάγκη, ήταν το σκυλί του πολέμου που είχαμε αγαπήσει στην Championship (ως αντίπαλο) και έσβησε τον μόνιμο μπελά μας Bryan Mbeumo. Και τι να πει κανείς για τον Nico Domínguez. Παρουσία παντού, και στα τρία τρίτα του γηπέδου, αδιάκοπο τρέξιμο, τάκλιν, ούτε μία λάθος πάσα, ένα υπέροχο γκολ, δεν ξέρω ποιος πήρε το βραβείο του Player of the Match αλλά πρέπει να έγινε μεγάλη μάχη με τον Boly. Δεν ήταν και λίγα λοιπόν τα θετικά σ' ένα ματς που κινδύνεψε να στραβώσει ανεπανόρθωτα... 

Προσωπικά, η ανησυχία με κυρίευσε αμέσως μόλις διάβασα την ενδεκάδα και την αποστολή. Αναρωτήθηκα για Aina και Williams, αλλά και για τον Ryan Yates που θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ περισσότερο με δεδομένες τις άγριες συνθήκες του φινάλε από τον Cheikhou Kouyaté αλλά προφανώς παρακολουθούσε από την εξέδρα. Ο Steve Cooper επιχείρησε ένα πείραμα αφήνοντας για πρώτη φορά φέτος σε αγώνα πρωταθλήματος τον Morgan Gibbs-White στον πάγκο και παίζοντας με τον Domínguez μπροστά από τα δύο αμυντικά χαφ και με δύο εξτρέμ, τον Anthony Elanga και τον Callum Hudson-Odoi. Δεν πέτυχε. Ή καλύτερα, απέτυχε παταγωδώς. Ο μεν Elanga είναι διαποτισμένος με τη νοοτροπία του αναπληρωματικού εδώ και χρόνια και ως τέτοιος έχει κάνει τα καλύτερα παιχνίδια του (και) με τη Forest (συν ότι εξακολουθώ ακόμα να πιστεύω ότι η καλή του πλευρά είναι η αριστερή, έστω και με αντίθετο πόδι), ο δε CHO θέλει ακόμα πολύ χρόνο για να φτάσει στα επίπεδα που τον έφεραν ως την πόρτα της Εθνικής Αγγλίας - αν τα ξαναφτάσει ποτέ. Λοιπόν Steve, εγώ ο άσχετος προτείνω: όχι και οι δύο μαζί βασικοί... Έχουν θέμα στην τελική πάσα και η απουσία του MGW φάνηκε τρομερά όσο ήταν έξω. 

Στο πρώτο τέταρτο (αφού οι δύο ομάδες και οι θεατές υποχρεώθηκαν και πάλι σε ενός λεπτού σιγή, τιμώντας την αδικοχαμένη Maddy Cusack, παλιά χαφ της γυναικείας ομάδας μας και μέχρι πρότινος της Sheffield United, που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στα 27 της με την αστυνομία να μη θεωρεί πάντως τον θάνατό της ύποπτο), ο κόσμος έσπρωξε την ομάδα μπροστά, μη θέλοντας να ξαναδεί τη φιλοξενούμενη ομάδα να μπαίνει πιο δυνατά στο γήπεδο. Μόλις στο 2' ο Σκοτσέζος διεθνής Aaron Hickey αναγκάστηκε να τραβήξει από πίσω τον Elanga και να χρεωθεί την πρώτη κίτρινη κάρτα στο ματς, ενώ στο 8' σε κόρνερ του Hudson-Odoi από δεξιά ο Murillo έπιασε την κεφαλιά και ο Taiwo Awoniyi σκόραρε εξ επαφής, υποδεικνυόμενος όμως σωστά σε θέση οφσάιντ. Ο χαμός που έγινε χθες με το κανονικότατο γκολ της Liverpool που ακυρώθηκε στο ματς με την Tottenham επειδή ο VAR Darren England τα έκανε μαντάρα στέρησε από τον ίδιο την παρουσία στο παιχνίδι μας ως τέταρτου (τη θέση του πήρε ο Craig Pawson) και έκανε τον διεθνή MIchael Oliver (τέταρτο στον αγώνα όπου έγινε το εν λόγω σκάνδαλο και σήμερα VAR) τουλάχιστον δέκα φορές πιο προσεκτικό στον χειρισμό της τεχνολογίας...

Και μετά υποχωρήσαμε... Μόνο μια ωραία κόντρα στο 23' κατέληξε στη μοναδική μπαλιά της προκοπής που πήρε ο Awoniyi, ο οποίος άνοιξε δεξιά στον Elanga που κλεισμένος καλά από τον Hickey σούταρε άστοχα. Η Brentford, που στα πρώτα λεπτά δεν έβγαινε καθόλου από το καβούκι της, σιγά σιγά άρχισε να ξεθαρρεύει και να εγκαθίσταται κάτω από τη σέντρα προς την περιοχή μας, κάτι πήγε να κάνει στο 25' με τον Murillo να αντιδρά σωστά και να μην αφήνει τον Keane Lewis-Potter να εκμεταλλευτεί την ωραία κάθετη του Hickey, και κόντεψε να μας στείλει αδιάβαστους στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων, όταν ο Mbeumo χτύπησε πονηρά ένα φάουλ βγάζοντας τον Vitaly Janelt απέναντι από τον Matt Turner. O Αμερικανός απέκρουσε το πρώτο σουτ του Γερμανού, η φάση συνεχίστηκε και ο Boly πρόλαβε να πετάξει τη μπάλα κόρνερ πριν επωφεληθεί ο Yoanne Wissa για να τη σπρώξει στα δίχτυα. 

Θα μου πείτε, έτσι δεν είχε εξελιχθεί και το ματς με τη Burnley; Ε, δεν μάθαμε τίποτα. Στο 52' κοντέψαμε να φάμε γκολ με τον πιο ηλίθιο τρόπο, όταν ο ανεξήγητα άτολμος σήμερα Turner είχε τη μπάλα μπροστά του για να τη διώξει αλλά "έφαγε" την προβολή από τον Wissa, που θα σκόραρε αν είχε δώσει μεγαλύτερη δύναμη και δεν προλάβαινε πάλι ο άγιος Boly να τη διώξει πριν τη γραμμή (θα ακούσετε σίγουρα να μιλάνε για πέναλτι του Turner στον Wissa, πλην όμως ο ίδιος ο παίκτης δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ). Και μετά ήρθε η φάση του 57', με τον Niakhaté, που είχε κίτρινη από το 30' για άλλο ένα άτσαλο τάκλιν, να μαρκάρει από πίσω τον Wissa και χωρίς να το θέλει (πάνω στην κίνηση) να χτυπάει τον Κονγκολέζο στον αχίλλειο, να βλέπει τη δεύτερη κίτρινη και να αποβάλλεται. Το φάουλ χτύπησε στην καρδιά της άμυνάς μας ο Mathias Jensen και ο Christian Nørgaard με κεφαλιά έστειλε τη μπάλα να σκάσει μπροστά στον Turner, που έκανε την προσπάθειά του αλλά μάλλον εξαιτίας και του γλιστερού τερέν δεν κατάφερε να τη συγκρατήσει (ο ίδιος μετά παραδέχθηκε ότι ήταν δικό του λάθος και έπρεπε να είχε αποκρούσει). Το γκολ μέτρησε για χιλιοστά, όσο πίσω δηλαδή ήταν το κεφάλι του αρχηγού της Brentford από το σώμα του Boly. Από το ριπλέι δεν βγάλαμε τίποτα, αλλά πρέπει ο Oliver να είχε δίκιο...

Ο Cooper δεν έχασε στιγμή. Έβγαλε τους δύο εξτρέμ του και πέρασε τον Toffolo για να καλύψει το αριστερό άκρο της άμυνας, όπου η Brentford, λόγω και της παρουσίας του Mbeumo που συνεργαζόταν άψογα με τον δεξιό μπακ Kristoffer Ajer, "σημάδευε" συνέχεια, και επιτέλους και τον Gibbs-White για να σουλουπωσει κάπως τα πράγματα στο κέντρο, ενώ ο Domínguez προωθήθηκε με επιπλέον σκοπό να εμποδίζει τους Bees να χτίζουν από πίσω. Δεν πέρασε ένα πεντάλεπτο και αυτοί οι τρεις ακριβώς έφεραν την ισοφάριση, στη μοναδική προσπάθειά μας εντός εστίας σε όλο το ματς. Ο MGW άνοιξε αριστερά στον Toffolo, αυτός σέντραρε στην περιοχή και ο Domínguez με φοβερή κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι κρέμασε τον Mark Flekken (γκολκίπερ της Εθνικής Ολλανδίας στο πρόσφατο ματς με την Ελλάδα και βασικό στη Brentford από τότε που ο David Raya πήγε στην Arsenal), που συνελήφθη μακριά από τη γραμμή του, ξεγελάστηκε και δεν έκανε σοβαρή προσπάθεια να αποτρέψει την πορεία της μπάλας. 

Από εκεί και πέρα ο αγώνας έγινε σκάκι, με τους δύο προπονητές να κάνουν διαρκώς κινήσεις, τον Thomas Frank να παίζει με τρεις στην άμυνα και να ενισχύει διαρκώς την επίθεσή του και τον Cooper να αλλάζει τον Sangaré με τον Kouyaté (αυτά που λέγαμε πριν) και να ολοκληρώνει με τους Chris Wood και Divock Origi στις θέσεις του περισσότερο απογοητευμένου παρά κουρασμένου Awoniyi και δυστυχώς του Domínguez, που φάνηκε να παθαίνει ζημιά σε τετρακέφαλο ή προσαγωγό επιχειρώντας ένα τάκλιν - εξ ου και η Πύρρειος ισοπαλία που αναφέραμε στον τίτλο, αφού κανείς δεν ξέρει αν θα είναι έτοιμος για τον αγώνα του Σαββάτου στο Λονδίνο με την Crystal Palace, από τον οποίο θα λείπει φυσικά και ο Niakhaté, για να μη μιλήσουμε για όσους έχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό (Felipe, Danilo), τον Nuno Tavares και όσους έλειψαν σήμερα και δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση βρίσκονται... Μέχρι να συμπληρωθούν τα 90 λεπτά της κανονικής διάρκειας, ο Turner αντέδρασε σωστά σε βολέ του Neal Maupay μετά από στροφή 180 μοιρών (87'), ενώ στο 89' μετά από απόκρουση της λονδρέζικης άμυνας σε δικό μας φάουλ χρειάστηκε ο εκτελεστής του (MGW) να γυρίσει πίσω τρέχοντας και σαν καλός... αμυντικός να κόψει τελευταία στιγμή τον Mbeumo που είχε βγει στην κόντρα, είχε φτάσει στο τετ α τετ και ετοιμαζόταν να πυροβολήσει.

Στα 13 λεπτά που υπέδειξε ως καθυστερήσεις ο Paul Tierney (μόνο εκείνος ξέρει το λόγο), που τελικά έγιναν 14, το παιχνίδι ήταν αυτό που φανταζόμασταν: αίμα και άμμος. Στο 94' η κεφαλιά του Mbeumo από σέντρα του Mads Roerslev δεν βρήκε στόχο ούτε ανησύχησε ιδιαίτερα τον Turner. Στο 96' ο Origi ξέφυγε από δεξιά και σέντραρε, ο Wood ήταν στη μικρή περιοχή αλλά δεν έπιασε την κεφαλιά όπως ήθελε. Στο 97' έσωσε πάνω στη γραμμή ένα διαγώνιο σουτ του πιτσιρικά Michael Olakigbe, με τη μπάλα να βρίσκει μετά στην πλάτη του Turner και να φεύγει κόρνερ, η εκτέλεση του οποίου κατέληξε σε ελάχιστα άστοχο σουτ του Nørgaard. Στο 100' σε εκτέλεση φάουλ του Gibbs-White o Boly πήρε την κεφαλιά προς το τέρμα, αλλά ο Kouyaté δεν προλάβαινε με τίποτα να τη σπρώξει μέσα. Και το παιχνίδι τελείωσε με δύο ακόμα εξαιρετικές επεμβάσεις του Boly, στο 101' όταν κόντραρε το σουτ του Wissa μέσα από την περιοχή και στο 102' όταν έπεσε στα πόδια του Maupay και άλλαξε την πορεία του σουτ του Γάλλου στέλνοντας τη μπάλα κόρνερ. 

Ούτε του παπά (του πάστορα, έστω) λοιπόν να μην το πούμε, που πήραμε έστω έναν βαθμό σ' έναν αγώνα όπου η απόδοσή μας προβλημάτισε πολύ. Είμαστε πλέον 11οι με 8 βαθμούς σε 7 αγώνες (αύριο βέβαια θα είμαστε 12οι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα Fulham-Chelsea που κλείνει το πρόγραμμα της 7ης αγωνιστικής) και να δούμε τι θα κάνουμε την άλλη εβδομάδα στο Selhurst Park, με το ηθικό της Palace να βρίσκεται στα ουράνια μετά τη χθεσινή μεγάλη νίκη με 1-0 μέσα στο Old Trafford επί της Manchester United. Χθες έγινε "ο" χαμός στα αποτελέσματα: ως και η Manchester City έχασε 2-1 εκτός από τους Wolves και την πλησίασαν στον έναν πόντο η Tottenham (2-1 την ηρωική και... σφαγιασμένη Liverpool των 9 παικτών στο 96' με αυτογκόλ του Joël Matip) και η Arsenal (ανετότατα 4-0 εκτός την παραπαίουσα Bournemouth, που είναι κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού, όπως και η Sheffield United, που έχασε 2-0 στο Λονδίνο από τη West Ham, και η Burnley, που λύγισε εκτός με το ίδιο σκορ από τη Newcastle. Οι δύο τελευταίες έχουν από μόλις έναν βαθμό). Εντυπωσιακό ως προς την έκτασή του το 6-1 της Aston Villa εντός επί της Brighton, αλλά τη νίκη της ημέρας πέτυχε μάλλον η Luton, 2-1 στο Goodison Park επί της Everton που βυθίστηκε ξανά στο σκοτάδι μετά την προσωρινή ανάσα με τη νίκη επί της Brentford στο Λονδίνο).

Forest: Turner, Aurier, Boly, Murillo, Niakhaté, Sangaré (Kouyaté 77'), Mangala, Domínguez (Origi 80'), Elanga (Gibbs-White 61'), Hudson-Odoi (Toffolo 60'), Awoniyi (Wood 81'). 
Brentford: Flekken, Ajer (Roerslev 89'), Collins, Pinnock, Hickey (Ghoddos 69'), Jensen (Onyeka 69'), Nørgaard, Janelt (Olakigbe 89'), Mbeumo, Lewis-Potter (Maupay 75'), Wissa.
Σκόρερς: Domínguez 65' - Nørgaard 58'. 
Διαιτητής: Paul Tierney. Κίτρινες: Niakhaté 30', Sangaré 68' - Hickey 2', Onyeka 88'. Κόκκινη: Niakhaté 57' (δεύτερη κίτρινη).
Θεατές: 29.004.

Steve Cooper: "Πιστεύω ότι αρχίσαμε τον αγώνα καλύτερα σε σχέση με το ποδόσφαιρο που παίξαμε και τις θέσεις στις οποίες βρεθήκαμε. Αυτό που δεν κάναμε ήταν να εκμεταλλευτούμε τη συγκεκριμένη κατάσταση, Δεν αλλάζαμε τον ρυθμό της επίθεσής μας όταν βρισκόμασταν σε καλές θέσεις. Είχαμε αθλητικούς παίκτες στα άκρα και ήταν καλή ευκαιρία να απειλήσουμε την αντίπαλη περιοχή περισσότερο από ό,τι την απειλήσαμε. Από το ημίωρο και πέρα το παιχνίδι μοιράστηκε, η Brentford είχε κάποια καλά διαστήματα αλλά δεν μας απείλησε ιδιαίτερα. Δεν μου άρεσε καθόλου ο τρόπος που ξεκινήσαμε το δεύτερο ημίχρονο. Κάναμε ένα-δυο ατομικά λάθη, χάσαμε τη συγκέντρωσή μας και το πληρώσαμε. Κάποια τέτοια λάθη οδήγησαν στο φάουλ, την αποβολή -για την οποία πιστεύω ότι αν δινόταν απλό φάουλ κανείς δεν θα διαμαρτυρόταν- και το γκολ. Όταν μείναμε δέκα δείξαμε πολύ δυνατό χαρακτήρα, οι παίκτες έκαναν επίδειξη ψυχής και ο βαθμός είναι μεγαλύτερο κέρδος για μας απ' ό,τι για τη Brentford".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Daily Mail.