Ναι, σίγουρα κάπως μακάβριο ακούγεται, αλλά πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσεις όταν ο Άγγελος Ποστέκογλου γίνεται ο όγδοος προπονητής στην ένατη σεζόν της διοίκησης Βαγγέλη Μαρινάκη; Δεν ξέρω ποιος φταίει αυτή τη φορά ή πώς τα καταφέρνουμε πάντα, αλλά να: πάνω που είχαμε ησυχάσει, είχαμε έναν προπονητή που τον λάτρευε όλος ο κόσμος και με τα ψέματα (ναι, με τα ψέματα, με την προπέρσινη ομάδα που έσωσε ο ίδιος και μόλις ΔΥΟ σοβαρές προσθήκες, τον Elliot Anderson και τον Nikola Milenkovic) κατάφερε να μας βγάλει Ευρώπη μετά από σχεδόν 30 χρόνια, μπαίνουμε και πάλι σε περίοδο αβεβαιότητας.

Κάποιοι θα πίστευαν ότι εφόσον ο νέος κόουτς είναι Έλληνας, και μάλιστα ο πρώτος Έλληνας που κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο (το Europa League πέρσι με την Tottenham), θα έβλεπα θετικά την εξέλιξη. Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ επιφυλακτικός. Μην ξεχνάμε ότι ο Ποστέκογλου ήταν αυτός που παρά το καλό περσινό ξεκίνημα έφερε τους Spurs και στη χειρότερη θέση της ιστορίας τους στην Premier League (17η, ακριβώς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού). Έτσι τον απέλυσαν και δεν τον άφησαν να ζήσει την εμπειρία του Champions League, όπου παίζει φέτος η Tottenham ως νικήτρια του Europa. Προτίμησαν να τον διώξουν και να πληρώσουν για να πάρουν από τη Brentford τον Thomas Frank. Κάτι λέει αυτό; Ίσως ναι, ίσως όχι. Η κατάσταση γενικά στους Spurs δεν είναι ιδανική και τις προάλλες παραιτήθηκε μετά από τέσσερα χρόνια θητείας ο εκτελεστικός διευθυντής Daniel Levy...

Έχει δείξει έργο ο Ποστέκογλου όπου έχει δουλέψει; Αναμφίβολα. Όμως περιγράφεται γενικώς ως ένας προπονητής που δίνει μεγάλο βάρος στην επίθεση και σχεδόν παραμελεί την άμυνα, που δεν είναι και εξαιρετικός στο διάβασμα του παιχνιδιού από τον πάγκο (πέρσι η Tottenham απέτυχε να νικήσει σε ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΕΑ παιχνίδια αφού προηγήθηκε) και αντιμετωπίζει τους αγώνες με κάτι σαν αφέλεια. Πολύ επικίνδυνο, αν ισχύει, για μια μικρομεσαία ομάδα που εξακολουθούμε να είμαστε - η περσινή υπέρβαση δεν είναι σωστός οδηγός. Πάντως το εντυπωσιακό ως περίεργο είναι ότι οι σχέσεις του με τους παίκτες του είναι εφάμιλλες αυτών του Nuno Espírito Santo, και τρανή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι το νέο της απόλυσής του βρήκε αντίθετους αρκετούς παίκτες της Tottenham που βγήκαν και το δήλωσαν δημόσια, παρά την απογοητευτική πορεία στο πρωτάθλημα. Πάρτε για παράδειγμα τον Djed Spence, που οι προηγούμενοι τον είχαν περίπου παραπεταμένο και ο "Ange" τον έκανε ξανά μέλος της ομάδας, ο Frank ήρθε και του έδειξε εμπιστοσύνη και να 'τον τώρα και στην Εθνική Αγγλίας... Το δε γνωστό motto του Ποστέκογλου ("Στη δεύτερη χρονιά μου σε μια ομάδα πάντα κερδίζω ένα τρόπαιο") βγήκε αληθινό τη χρονιά που τελείωσε, όπως και παλιότερα όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω. Ρε, λες...;

Ο Ange προσελήφθη στη Forest 13 μέρες μετά τα 60ά του γενέθλια. Γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια στις 27 Αυγούστου 1965, αλλά η οικογένειά του -πρόσφυγες με καταγωγή από τη Manisa (Μαγνησία) της Μικράς Ασίας- μετακόμισε στη Μελβούρνη αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, αφού η επιχείρηση του πατέρα του έκλεισε επί χούντας, όταν ο ίδιος ήταν πέντε ετών. Εκεί άλλαξαν το όνομά τους σε "Postekos", αλλά ο Άγγελος διατηρεί το μικρασιατικό του μέχρι και σήμερα ανεξάρτητα με το τι γράφει η ταυτότητά του... Από τα 13 του μέχρι τα 28 του (1993) έπαιξε στη South Melbourne Hellas, την αγαπημένη ομάδα των Ελλήνων μεταναστών, ως ένας αμυντικός που τα έδινε πάντα όλα, έβαζε το κορμί του στη φωτιά και κάπου κάπου έβρισκε και δίχτυα (27 γκολ σε 193 αγώνες πρωταθλήματος). Στο διάστημα αυτό έπαιξε και τέσσερις φορές στην Εθνική Αυστραλίας. Ύστερα μετακόμισε στη Western Suburbs (φαντάζεστε εδώ ομάδα που να την έλεγαν Δυτικά Προάστια;), ομάδα ερασιτεχνικής κατηγορίας, όπου και κάθισε πρώτη φορά σε πάγκο στα 29 του, με το γνωστό αγγλοσαξονικό σύστημα του παίκτη-μάνατζερ. Έκτοτε εργάστηκε στην αγαπημένη του South Melbourne (1996-2000) και στις Εθνικές ομάδες της Αυστραλίας Κ17 και Κ20 (2000-2007) πριν... κάνει το λάθος και επαναπατριστεί για λογαριασμό της Παναχαϊκής, που τότε αγωνιζόταν στη Γ' Εθνική (2008). Άντεξε ελάχιστα τη δυσάρεστη κατάσταση που επικρατούσε τότε στην πατρινή ομάδα και επέστρεψε στην Αυστραλία.

Η επανεκκίνησή του ήταν πάλι από τα χαμηλά (Whittlesea Zebras, ερασιτεχνική επίσης), όμως το 2009 η Brisbane Roar, ομάδα πρώτης κατηγορίας, πήρε το ρίσκο και τον προσέλαβε στη θέση του Frank Farina, ενός θρύλου του αυστραλιανού ποδοσφαίρου (του... κανονικού, όχι αυτού με τους αυστραλιανούς κανόνες όπου χρησιμοποιούνται και χέρια και πέφτει πολύ ξύλο). Εκεί... έδιωξε πολλούς παίκτες που είχε φέρει ο προκάτοχός του, ζήτησε να κριθεί σε έναν χρόνο από την πρόσληψή του και εξέπληξε τελικά τους πάντες με το όμορφο και επιθετικό ποδόσφαιρο που έπαιξε η ομάδα του. Η Roar κατέκτησε δύο σερί πρωταθλήματα (πρώτη ομάδα που το πετύχαινε αυτό). Το 2012, μετά το δεύτερο δηλαδή, ο Ποστέκογλου παραιτήθηκε και ανέλαβε τη Melbourne Victory, όπου δεν πήρε μεν πρωτάθλημα αλλά η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας είχε εντυπωσιαστεί τόσο που τον Οκτώβριο του 2013 του έδωσε το τιμόνι της Εθνικής ομάδας. Με τους Socceroos πήγε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 (αποκλείστηκε σε έναν δύσκολο όμιλο με τρεις ήττες από Χιλή, Ολλανδία και Ισπανία). Την επόμενη χρονιά όμως η Αυστραλία, που είχε συμφωνήσει να αποτελεί πλέον κομμάτι της Ασιατικής Συνομοσπονδίας για να δίνει πιο ανταγωνιστικά παιχνίδια, κατέκτησε το Ασιατικό Κύπελλο νικώντας στον τελικό 2-1 τη Νότια Κορέα. Ο Ποστέκογλου πήρε την πρόκριση και για το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά παραιτήθηκε δύο εβδομάδες μετά την εξασφάλισή της (Νοέμβριος 2017).

Επόμενος σταθμός ήταν η Ιαπωνία και οι Yokohama F·Marinos, με τους οποίους κέρδισε το πρωτάθλημα το 2019, αφού τον Οκτώβριο του 2018 είχε αρνηθεί πρόταση της ΕΠΟ να αναλάβει την Εθνική μας ομάδα (προσελήφθη τελικά ο Άγγελος Αναστασιάδης). Έμεινε άλλα δύο χρόνια στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, αλλά είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσει την τύχη του και στην Ευρώπη, και τον Ιούνιο του 2021 ανακοινώθηκε από τη Celtic. Καλά, εκεί ήταν εύκολο να κερδίσει τίτλους (δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο, δύο League Cup σε δύο μόλις σεζόν). Αν και δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες των Bhoys για μια διάκριση στην Ευρώπη, έπαιξε καλό ποδόσφαιρο και προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Tottenham, που τον προσέλαβε το καλοκαίρι του 2023 και τον έκανε τον πρώτο Αυστραλό ή Έλληνα που προπόνησε στην Premier League. Εδώ η κατάσταση ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη: παντελής ανομβρία τίτλων από το 2008 (League Cup) και μετά, τελευταίο FA Cup το 1991, τελευταίος ευρωπαϊκός τίτλος (UEFA) το 1984 και τελευταίο πρωτάθλημα το 1961! Την πρώτη χρονιά, χωρίς πια τον Harry Kane, αν και οι Spurs υπέστησαν σερί τεσσάρων ηττών στο πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια, τερμάτισαν σε συμπαθητική θεση (5η) και βγήκαν στο Europa League. Για την περσινή χρονιά τα είπαμε...

"Φέραμε στον σύλλογο έναν προπονητή με αποδεδειγμένη και σταθερή ιστορία κατάκτησης τίτλων", ήταν η δήλωση του κ. Μαρινάκη όταν ανακοινώθηκε η πρόσληψη Ποστέκογλου. "Η εμπειρία του να κοουτσάρει ομάδες ανώτερου επιπέδου, αλλά και η επιθυμία του να χτίσει κάτι ιδιαίτερο εδώ στη Forest, τον καθιστά έναν καταπληκτικό άνθρωπο για να μας οδηγήσει στο ταξίδι μας και να πραγματοποιήσει με συνέπεια όλες μας τις φιλοδοξίες. Αφού κατακτήσαμε την άνοδο στην Premier League και μετά χτίζαμε σταθερά σεζόν με σεζόν μέχρι να εξασφαλίσουμε την έξοδο στην Ευρώπη, πρέπει τώρα να κάνουμε τα σωστά βήματα για να ανταγωνιστούμε τους καλύτερους και να διεκδικήσουμε τρόπαια. Ο Ange έχει τα διαπιστευτήρια και το βιογραφικό για να το πετύχει, και είμαστε ενθουσιασμένοι που θα μας συνοδεύσει στο φιλόδοξο ταξίδι μας".

O Ποστέκογλου υπέγραψε στη Forest ως το καλοκαίρι του 2027. Αναλαμβάνει μια ομάδα που δεν είναι καθόλου δική του (καλά, εδώ δεν ξέραμε αν είναι τελικά του Nuno ή του Edu Gaspar) και καλείται να διαχειριστεί έναν αγώνα σε τέσσερα μέτωπα: Premier League, FA Cup, League Cup, Europa League. Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει - ήδη χάθηκε ένα σημαντικό διάστημα μίας εβδομάδας (όπου ναι μεν έλειπαν οι διεθνείς αλλά κάτι μπορούσε να γίνει), διάστημα στο οποίο εικάζω ότι ο κ. Μαρινάκης προσπαθούσε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο πορτογαλόφωνων. Όπως είναι κατανοητό, όλο το επιτελείο του Nuno τον ακολουθεί στην έξοδο και ο νέος προπονητής φέρνει το δικό του, όπως είθισται και όπως με βεβαιότητα θα ανακοινωθεί μέσα στις επόμενες μέρες. Παρ' όλες τις επιφυλάξεις μας για την ανάθεση ενός δύσκολου έργου σ' αυτούς, είμαστε υποχρεωμένοι -ως οπαδοί της Forest και όχι του αγαπημένου μας Nuno- να τους στηρίξουμε. Αρχής γενομένης από την επίσκεψή μας το Σάββατο στο Emirates, στην έδρα τής μισητής αντιπάλου τής τέως ομάδας του Ange, που δεν κατάφερε πάντως να τη νικήσει ποτέ (μία νίκη, τρεις ήττες)...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.