Μετά από 42 χρόνια, η Forest βρίσκεται ξανά σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, επιβεβαιώνοντας ότι ακόμα και σε μια δύσκολη περίοδο όσον αφορά την επιβίωσή της στο πρωτάθλημα δεν χάνει ένα από τα κύρια στοιχεία που χαρακτηρίζουν το DNA της. Οι Reds κατέβαλαν και πάλι την Porto με το οριακό 1-0, και με συνολικό σκορ 2-1 ετοιμάζονται για έναν all-Midlands ημιτελικό απέναντι στην Aston Villa, που διέλυσε τη Bologna και εντός με 4-0 (σύνολο 7-1) και έρχεται στο City Ground στις 30 Απριλίου, πριν μας υποδεχθεί στο Villa Park στις 7 Μαΐου για να ξεκαθαριστεί ποια ομάδα θα βρεθεί στον τελικό της Κωνσταντινούπολης. 

Ήταν μια νίκη που κατακτήθηκε με κόπο, παρά το γεγονός ότι ο αντίπαλος βρέθηκε στο 8' να αγωνίζεται με δέκα παίκτες και δέχθηκε το γκολ σχεδόν αμέσως μετά, αλλά και με θυσίες που φυσικά και δικαιολογούν τον προσδιορισμό "Πύρρεια" που δώσαμε σ' αυτή τη δύσκολη πρόκριση, και επιπλέον ενάντια στις προβλέψεις όλης σχεδόν της Ευρώπης που επέμενε ότι θα περνούσαν οι Πορτογάλοι (ναι, το ξέρω ότι κι εγώ έχρισα φαβορί την Porto, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πίστευα στις δυνατότητες της δικής μας ομάδας). Η Forest υποχρεώθηκε σε όχι μία και δύο, αλλά τρεις υποχρεωτικές αλλαγές, με τους Chris Wood, Murillo και Callum Hudson-Odoi να αποχωρούν με πρόβλημα και κατά τα φαινόμενα να είναι αμφίβολοι για τον αγώνα της Κυριακής με τη Burnley, που πρέπει οπωσδήποτε να καταλήξει σε υπέρ μας τρίποντο ώστε να πάρουμε μια σημαντική ώθηση στον αγώνα της παραμονής. 

Εδώ πρέπει να κάνω μια στάση και να δώσω τα εύσημα στον Vítor Pereira. Υπήρχαν ελάχιστοι που δεν περίμεναν να καταφύγει πάλι σε εκτεταμένο rotation (ο σχολιαστής στην επίσημη ιστοσελίδα της UEFA το θεωρούσε σχεδόν δεδομένο). Όμως ο Πορτογάλος ήθελε πολύ την πρόκριση απέναντι στην ομάδα που του έδωσε τόσες χαρές στην προπονητική του καριέρα. Υποψιαζόμασταν εξαρχής ότι ο Stefan Ortega θα αντικαθιστούσε τον Matz Sels ως είθισται στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, και ότι ο Wood θα έπαιρνε μία ακόμα συμμετοχή ως βασικός για να βρεθεί σε ακόμα καλύτερη κατάσταση από πλευράς αγωνιστικής ετοιμότητας (άσχετα τι έγινε τελικά...). Ανάμεσα όμως στο τέρμα και στην κορυφή της επίθεσης σε σχέση με την καθομολογούμενη ως βασική ενδεκάδα μας στην ουσία ξεκουράστηκαν μόνο δύο παίκτες: ο Nikola Milenković (στη θέση του είχαμε τη χαρά να δούμε πάλι τον Jair, που ήταν πολύ καλός) και ο Hudson-Odoi (αντ' αυτού ο Dan Ndoye), που όμως μπήκαν αμφότεροι ως αλλαγές. Στο κέντρο δε ήταν βασικός ο Nico Domínguez, αντικαθιστώντας τον μεγάλο απόντα και από το πρώτο ματς Elliot Anderson. Δυστυχώς, αυτή τη φορά δεν ήταν οι κάρτες που κράτησαν τον Άγγλο διεθνή μακριά, αλλά κάτι πολύ πιο δραματικά ανθρώπινο: λίγες ώρες πριν τον αγώνα έφυγε από τη ζωή η μητέρα του Helen, και όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς μπροστά σε μια τέτοια απώλεια το ποδόσφαιρο είναι πάντα δευτερεύον ζήτημα...

Ο αγώνας, που άρχισε με ταυτόχρονο χειροκρότημα Άγγλων και Πορτογάλων στη μνήμη του φίλου των Reds Peter Tatton, που χάθηκε από ανακοπή καρδιάς στο Porto όπου είχε ταξιδέψει για να βρεθεί κοντά στην αγαπημένη του ομάδα, είχε ένα ιδιαζόντως περίεργο ξεκίνημα: παρ' όλο που θα μπορούσε να στραβώσει από πολύ νωρίς (δεν είχαν συμπληρωθεί καν δύο λεπτά όταν ο Terem Moffi βρέθηκε απέναντι στον Ortega, αλλά ο Γερμανός έσωσε και το σουτ του σκόρερ του πρώτου ματς William Gomes στο ριμπάουντ ήταν άστοχο), πριν το 15' είχε -όπως και ο αντίστοιχος του Dragão- εκ του αποτελέσματος κριθεί! Στο 5' ο Omari Hutchinson έκανε μια διεκδικήσιμη μπαλιά προς τον Wood και ο Jan Bednarek (ένας θεός ξέρει τι σκεφτόταν) πήγε πολύ άγαρμπα και φύτεψε τις τάπες του στο γόνατο του Νεοζηλανδού. Είναι απορίας άξιο πώς ένας διαιτητής τέτοιας εμπειρίας όπως ο Danny Makkelie δεν τιμώρησε καν με φάουλ αυτό το μαρκάρισμα (!), ευτυχώς όμως τον έσωσε ο Κροάτης VAR Ivan Bebek που τον κάλεσε να το ξαναδεί, και φυσικά ο Ολλανδός απέβαλε τον Πολωνό στόπερ χωρίς δεύτερη κουβέντα. Και μετά, αφού στο 10' ο Morgan Gibbs-White μπούκαρε και γύρισε στη μικρή περιοχή όπου ο λαβωμένος Wood δεν πρόλαβε τη μπάλα (πονούσε πολύ και στο 16' έδωσε τη θέση του στον Igor Jesus), στο 12' ο Neco Williams, με φόρα από την εντυπωσιακή εμφάνιση της Κυριακής με την Aston Villa (μία μέρα πριν τα 25α γενέθλιά του), έκλεψε στο κέντρο και έδωσε στον MGW, που αυτή τη φορά προωθήθηκε και σούταρε, για να βρει η μπάλα στο πόδι του Δομινικανού Pablo Rosario, ο οποίος είχε κληθεί να καλύψει προσωρινά το κενό του Bednarek, άλλαξε τροχιά, ξεγέλασε τον Diogo Costa και κατέληξε στα δίχτυα του. Μετά τον κλασικό πανηγυρισμό του, ο αρχηγός έτρεξε στον πάγκο, άρπαξε, φίλησε και σήκωσε ψηλά (φωτό επάνω) μια φανέλα του Anderson, όπου οι παίκτες είχαν γράψει κάτω από τον αριθμό του: "Πρώτα η οικογένεια. Είμαστε όλοι μαζί σου". Όπου "όλοι", η δεύτερή του οικογένεια δηλαδή...

Το υπόλοιπο πρώτο ημίχρονο ήταν ένας επιθετικός μονόλογος της Forest, αφού ο Francesco Farioli δεν τολμούσε κάποια αλλαγή για να κάνει το σχήμα του πιο ορθόδοξο, εμπιστεύτηκε την τύχη και την άμυνά του και -παρ' ολο που η ομάδα του δεν μπορούσε καν να κρατήσει τη μπάλα- τελικά του βγήκε, αφού οι δικοί μας έφτασαν αρκετές φορές στην πηγή αλλά νερό δεν ήπιαν. Λίγο μετά το γκολ (15') από προσπάθεια του Ndoye ο Domínguez σούταρε δίπλα στο δεξί δοκάρι, στο 19' σε σέντρα του Hutchinson ο Ndoye έχασε για λίγο το ραντεβού με τη μπάλα, στο 29' ο Murillo βρήκε ωραία τον Ελβετό εξτρέμ που μπορούσε να σουτάρει αλλά προτίμησε να πασάρει στον Hutchinson που σούταρε άουτ αφού η μπαλιά του Ndoye μπέρδεψε τον Rosario, δύο κεφαλιές του Jesus στο 30' και το 34' από ισάριθμες σέντρες του Williams στο δεύτερο δοκάρι (η δεύτερη σε εκτέλεση κόρνερ) δεν έφεραν αποτέλεσμα (η πρώτη αδύναμη, η δεύτερη άστοχη), στο 37' μια ψηλή μπαλιά του Hutchinson προκάλεσε αναστάτωση, ο Jesus έπιασε κεφαλιά, ο Jair έστρωσε στον Murillo κι αυτός σούταρε σύριζα άουτ και στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων σε σέντρα του Ndoye η κεφαλιά του Domínguez από τη μικρή περιοχή έφυγε βασανιστικά εκατοστά έξω από το αριστερό δοκάρι. Έπρεπε να μπει ένα δεύτερο γκολ για να ησυχάσουμε, αφού ήμουν βέβαιος ότι στο ημίχρονο ο Farioli θα μιλούσε στην ομάδα του και θα ανακάτευε την τράπουλα, αλλά δεν ήρθε...

Η δικαίωση της σκέψης μου ήταν πανηγυριική, με τον Ιταλό κόουτς να κάνει τέσσερις αλλαγές στην ανάπαυλα! Έξω οι υστερήσαντες Alberto Costa, Zaidu, Borja Sainz και Gabri Veiga, μέσα καταρχάς ο δανεικός από την Arsenal στόπερ Jakub Kiwior για την αμυντική ισορροπία και επίσης οι Victor Froholdt, Alan Varela και Francisco Moura. Τόσες πολλές αλλαγές μαζεμένες εξ ορισμού μπερδεύουν τον αντίπαλο, οπότε η Forest (που είχε κι αυτή περάσει τον Hudson-Odoi αντί του Hutchinson) φρόντισε να "κόψει κίνηση" περιμένοντας για να χτυπήσει στην αντεπίθεση και οι "Δράκοι" φάνηκαν να ισορροπούν κάπως την κατάσταση. Απέφυγαν το 2-0 στο 50' με την επέμβαση του Diogo Costa στο απευθείας σουτ του Jesus από τη σέντρα του Ola Aina και απείλησαν ξανά σοβαρά μετά από 55 ολόκληρα λεπτά (57') όταν σε σέντρα του Seko Fofana από αριστερά το βολέ του Gomes που περίμενε από την άλλη πλευρά τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι του Ortega.

Εκεί η ατυχία χτύπησε για δεύτερη φορά τη Forest, αφού στο 65' μάλλον κανείς από τον πάγκο δεν παρατήρησε ότι ο Murillo δεν πατούσε καλά και ο Milenković μπήκε στη θέση του... Ndoye, με τον Pereira να αποφασίζει να παίξει με τρία στόπερ και να δώσει ολόκληρη πλευρά στους Aina και Williams (ταυτοχρονα ο Farioli ρίσκαρε πολύ κλείνοντας τις δικές του αλλαγές με την αντικατάσταση του σωματικά εξαιρετικού αλλά όχι καλού στην τελική προσπάθεια Moffi με τον Deniz Gül). Όταν όμως και ο Hudson-Odoi τέθηκε εκτός μάχης προσπαθώντας να σουτάρει μονοκόμματα μετά από κόρνερ και τραβώντας τον δικέφαλό του (έτσι φάνηκε τουλάχιστον, ο ίδιος έκλαιγε και μετά τον αγώνα έφυγε με πατερίτσες), η διπλή αναγκαστική αλλαγή έφερε στο γήπεδο τους Morato και Dilane Bakwa, που έκαναν τη δουλειά που τους ανατέθηκε σχεδόν άψογα. Ο δεύτερος μάλιστα έβγαλε στο 76' μια πολύ καλή μπαλιά στον Jesus, που σούταρε έστω κι από αρκετά δύσκολη θέση και ο Diogo Costa κράτησε πάλι την ομάδα του στο ματς.

Η Porto τα έπαιζε πλέον όλα για όλα, και στο 79' ο Fofana βρέθηκε αριστερά στην περιοχή μας, απέφυγε μάλλον εύκολα τον Milenković και σούταρε με το αριστερό, ευτυχώς λίγο πάνω από το αριστερό δοκάρι. Ακόμα πιο ανησυχητική ήταν η φάση του 84', με τους Πορτογάλους να κλέβουν μετά από λάθος του Gibbs-White και τον Varela να πιάνει έξω από την περιοχή ένα πολύ ωραίο σουτ που σταμάτησε (για δεύτερη φορά) στο οριζόντιο δοκάρι μας. Ήταν όμως και η τελευταία απειλή από τους φιλοξενούμενους, που ρίσκαραν και μας άφηναν χώρους μπροστά. Στην αμέσως επόμενη φάση, μάλιστα, ο πανταχού παρών (όπως πάντα) Domínguez είχε την ευκαιρία στην κόντρα να κλειδώσει το ματς, αστόχησε όμως και πάλι παρά τρίχα από το δεξί δοκάρι. Και στο τέταρτο από τα έξι λεπτά των καθυστερήσεων, σε νέα αντεπίθεση των Reds, ο Bakwa τροφοδότησε τον Jesus, που προσπάθησε και πάλι για το 8ο γκολ του στη φετινή διοργάνωση (παραμένει στην κορυφή του πίνακα μαζί με τον Petar Stanić της αποκλεισμένης Ludogorets, και δεδομένου ότι και οι έξι που ακολουθούν έχουν κουνήσει μαντίλι έχει μεγάλες πιθανότητες έστω και με ένα ακόμα γκολ να κατακτήσει τη διάκριση), αλλά ο γερο-Thiago Silva έβαλε το πόδι του όσο χρειαζόταν για να καταγράψουμε κι εμείς ένα... οριζόντιο δοκάρι και η μπάλα να καταλήξει κόρνερ. Η διαχείριση της Forest μετά τη φάση του 84', οφείλουμε να ομολογήσουμε παρ' όλο που το θέαμα δεν ήταν ιδιαίτερα θελκτικό, άγγιξε το τέλειο - παρ' ολο τον εκνευρισμό που δίκαια προκαλούσε σε αγωνιστικό χώρο και εξέδρα η επιμονή του Makkelie να δίνει φάουλ στους Πορτογάλους στην παραμικρή επαφή των δικών μας μαζί τους, ή ακόμα και χωρίς αυτή! 

Μετά από το 1984, λοιπόν, όταν είχε φτάσει στα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA, η Forest είναι πάλι στα ίδια μονοπάτια. Και ειλικρινά ελπίζουμε να έχει καλύτερη... διαιτητική αντιμετώπιση από τότε... Είχαμε νικήσει με 2-0 (με δύο κεφαλιές του Steve Hodge) στο City Ground τη μεγάλη Anderlecht της εποχής, για να βιώσουμε την απόλυτη απογοήτευση στις Βρυξέλλες, όπου ο Ισπανός ρέφερι Emilio Guruceta Muro, δωροδοκημένος όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε (ζήτησε μάλιστα συγγνώμη και η επίσημη Anderlecht) από τον πρόεδρο των Βέλγων Constant Vanden Stock, είχε συμβάλει τα μέγιστα στην ήττα μας με 3-0 και στον αποκλεισμό μας από τον τελικό (όπου ευτυχώς εκδικήθηκε για λογαριασμό μας η Tottenham), αφού έδωσε ένα πέναλτι-φάντασμα σε βάρος του Kenny Swain και ακύρωσε στο φινάλε καθαρό γκολ του μελλοντικού προπονητή μας Paul Hart, τότε που τα εκτός έδρας τέρματα φυσικά μετρούσαν. 

Κι ενώ εμείς θα αντιμετωπίζουμε τη Villa στον αγγλικό εμφύλιο, και πάλι ως αουτσάιντερ, στον άλλο ημιτελικό θα αναμετρώνται η Freiburg με τη Braga. Οι Γερμανοί προκρίθηκαν πιο εύκολα απ' ό,τι θα περίμενε και ο πιο φανατικός οπαδός τους, αφού μετά το εντός 3-0 νίκησαν και στην Ισπανία με 3-1 τη Celta, ενώ οι Πορτογάλοι, που πήγαν στη Σεβίλλη για να υπερασπιστούν το 1-1 στην έδρα τους και βρέθηκαν να χάνουν με 2-0 από τη Betis, κούφαναν στη συνέχεια τους πάντες σκοράροντας τέσσερς φορές και κατακτώντας με το σπαθί τους το εισιτήριο!

Forest: Ortega, Aina, Jair, Murillo (Morato 65'), Williams, Sangaré, Domínguez, Hutchinson (Hudson-Odoi 46', Bakwa 72'), Gibbs-White, Ndoye (Milenković 65'), Wood (Igor Jesus 16').
Porto: Diogo Costa, Alberto Costa (Froholdt 46'), Thiago Silva, Bednarek, Zaidu (Moura 46'), Rosario, Fofana, Veiga (Kiwior 46'), Gomes, Sainz (Varela 46'), Moffi (Gül 66'). 
Σκόρερ: Gibbs-White 12'.
Διαιτητής: Danny Makkelie (Ολλανδία). Κίτρινες: Hutchinson 40' - Moffi 32', Alberto Costa 36', Gomes 90'. Κόκκινη: Bednarek 8' (απευθείας).
Θεατές: 29.560.

Vítor Pereira: "Έχω μια φανταστική ομάδα - εδώ ο προπονητής δεν έχει καμιά σχέση. Οι παίκτες μου έχουν μαχητικό πνεύμα, χαρακτήρα και ποιότητα. Το αξίζουν αυτό που συνέβη απόψε, όπως και ο σύλλογος και οι οπαδοί. Είναι ανάγκη να υποφέρουμε πάντα όλοι μαζί και πάλι όλοι μαζί να νιώθουμε περηφάνια στο τέλος ενός αγώνα. Περήφανοι για τους φίλους μας και για το αποτέλεσμα που πετύχαμε μέσα στο γήπεδο. Είναι πολύ νωρίς αυτή τη στιγμή να σκέφτομαι την Aston Villa και τον ημιτελικό - το μυαλό μου είναι μόνο στη Burnley, για το οποίο θα αρχίσουμε να μιλάμε τώρα αμέσως στα αποδυτήρια, και μετά θα σκεφτώ και τα ημιτελικά. Χρόνος για πανηγυρισμούς δεν υπάρχει. Πρέπει να συνέλθουμε και να επιστρέψουμε πνευματικά δυνατοί. Και φυσικά για όλα αυτά βολεύει ότι νικήσαμε. Το κίνητρο είναι διαφορετικό. Θα είναι ένα δύσκολο παιχνίδι, για το οποίο θα χρειαστούμε και πάλι τη βοήθεια του κόσμου μας. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε κι αυτό ως οικογένεια". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Mirror.