Ήταν όμορφο το ταξίδι και δεν άξιζε να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο. Εδώ που τα λέμε, όμως, καλύτερα έτσι παρά να είχαμε, ας πούμε, μια επανάληψη της ιστορίας του 1984, της χρονιάς που μας είχε βρει για τελευταία φορά σε ευρωπαϊκό ημιτελικό πριν από φέτος, όταν μας είχε λυγίσει με το "έτσι θέλω" ένας διαιτητής που (αποδεδειγμένα πλέον) είχε χρηματιστεί από τον πρόεδρο της αντίπαλης ομάδας. Καλύτερη η ήττα από μια ομάδα ανώτερη, γεμάτη ομοιογένεια, με προπονητή τον πολυνίκη του θεσμού, που διάβασε μαεστρικά το παιχνίδι μας και μας νίκησε κατά κράτος. Κι όμως, ακόμα κι έτσι θα μπορούσαμε αν...

Η τελευταία φράση δεν περιέχει καμιά απολύτως αμφισβήτηση της ανωτερότητας της Aston Villa. Της αξίζουν συγχαρητήρια που ξαναβρήκε τη φόρμα της τη στιγμή που έπρεπε, μετά από τρεις σερί ήττες και κάποιες άθλιες εμφανίσεις στο πρωτάθλημα - ίσως ακριβώς γιατί θέλει πολύ το ευρωπαϊκό τρόπαιο μετά από 44 χρόνια (τότε που στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών είχε νικήσει ως αουτσάιντερ 1-0 τη Bayern με γκολ του Peter Withe, πρώτου σκόρερ της Forest στο πρωτάθλημα του 1978 και πάντα καλού μας φίλου). Θυσίασε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος -σώζοντας ίσως παράλληλα και την Tottenham-, κατέβηκε με όλα της τα βαρέα όπλα (ειλικρινά, δεν μπορώ να θεωρήσω τόσο καθοριστική την απουσία του Amadou Onana που δεν ξεπέρασε τον τραυματισμό του στο πρώτο ματς), έδειξε παθιασμένα και εμφατικά πόσο ήθελε να πάει στην Κωνσταντινούπολη, έκανε καταπληκτική εμφάνιση και τα κατάφερε. Κόντρα στη Freiburg, που νίκησε με 3-1 τη Braga, ανέτρεψε το 1-2 του πρώτου αγώνα και θα βρεθεί απέναντί της, είναι σίγουρα το φαβορί και ο Unai Emery έχει μια τεράστια ευκαιρία να προσθέσει ένα πέμπτο Europa League στη συλλογή του, μετά τα τρία που έχει κατακτήσει με τη Σεβίλλη και το ένα με τη Villarreal. 

Εμάς όμως μας ενδιαφέρει η ομάδα που βρήκε απέναντί της. Για ένα σύνολο με μικρό βάθος πάγκου, όπως το δικό μας, αποδείχθηκε καταστροφικό το να παρατάσσεται στον υπέρ πάντων αγώνα χωρίς τόσα σημαντικά του στελέχη. Ο Ola Aina ήταν εκτός αποστολής, οι επίσης τραυματίες Ibrahim Sangaré και Dan Ndoye ήταν ανέτοιμοι και απλώς συμπλήρωναν την 23άδα, ο Morgan Gibbs-White με το μέτωπο γεμάτο ράμματα και τα μάτια μαυρισμένα φαινόταν πολύ πως ήθελε να παίξει αλλά όπως φαίνεται κρίθηκε σκόπιμο να μη ρισκαριστεί η συμμετοχή του κι έμεινε κι αυτός απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, ο Murillo μπήκε για λίγο στο τέλος ενώ όλα είχαν κριθεί. Χωρίς να λογαριάσουμε τις ανορθογραφίες στην ευρωπαϊκή λίστα που ο Vítor Pereira κληρονόμησε και δεν δημιούργησε ο ίδιος, αφού -ας πούμε- ο Taiwo Awoniyi και ο Luca Netz, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ, δεν είναι καν δηλωμένοι, ενώ είναι ο Lorenzo Lucca που όλοι περιμένουμε να τελειώσει η χρονιά για να τον ξεπροβοδίσουμε πίσω στην Ιταλία. 

Διαβάζω από δω κι από κει ότι ο Πορτογάλος μελέτησε λάθος το ματς, ότι κακώς κατέβηκε με δύο επιθετικούς (το σχήμα δηλαδή που, πλάκα-πλάκα, δημιούργησε το αήττητο σερί των 10 αγώνων που διακόπηκε απόψε), ότι κακώς πήγε να διεκδικήσει τη νίκη αντί να παρκάρει το πούλμαν. Θα ήθελα όσοι τα λένε αυτά να καταλάβουν πρώτα απ' όλα ότι ο άνθρωπος είχε τα χέρια του δεμένα με τόσες απουσίες. Ούτε καν ο κατά συνθήκη δεξιός μπακ Zach Abbott δεν ήταν διαθέσιμος, προφανώς υποφέροντας ακόμα από τη διάσειση που έπαθε στο Λονδίνο, οπότε έπρεπε τη θέση αυτή να καλύψει ο Jair, που επίσης δεν είναι στο 100% μετά από τραυματισμό (και δεν είναι και με τίποτα δεξιός μπακ). Δεν μπορούμε, επίσης, να ζητάμε από τον James McAtee να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη Gibbs-White, όσο καλά κι αν έπαιξε απέναντι στην Chelsea. Αναρωτιέμαι δε αν θα λέγαμε τα ίδια σε περίπτωση που ο Omari Hutchinson είχε ευστοχήσει με το σκορ στο 0-0 ή ο Chris Wood είχε μειώσει σε 2-1 και είχε φέρει το συνολικό σκορ σε ισορροπία. Ξέρω πως η ιστορία δεν γράφεται με "αν", όμως αυτές οι δύο φάσεις, οι μόνες που δημιούργησε η κακή Forest σε όλο το ματς, είχαν όλες τις προϋποθέσεις να της κάνουν μια γερή ένεση αυτοπεποίθησης. 

Ναι, οι Reds δεν έπαιξαν καλά. Δεν μπορούσαν να κρατήσουν μπάλα, δεν μπορούσαν να βγουν με αξιώσεις μπροστά, πρόσφεραν στο πιάτο τα δύο πρώτα γκολ (ιδιαίτερα το δεύτερο ήταν μια πολύ απερίσκεπτη στιγμή για τον Nikola Milenković, που κάποτε θα την πλήρωνε καθώς συχνά πάει γυρεύοντας με τέτοια μαρκαρίσματα στην περιοχή). Έχασαν πεντακάθαρα και έχοντας αναιμική παρουσία στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Όμως ας μη μας κάνει αυτή η τελευταία εμφάνιση και η βαριά ήττα που τη συνόδευσε να ξεχνάμε τα προηγούμενα 15 παιχνίδια που έδωσε στη διοργάνωση μια ομάδα με τριαντάχρονη αποχή από την Ευρώπη. Ας μην παραβλέπουμε ότι η Forest δεν ήταν φαβορί απέναντι στην Porto (που παίρνει πρωτάθλημα στην Πορτογαλία περπατώντας, έχει κάνει μόλις τέσσερις ήττες φέτος σε όλες τις διοργανώσεις και οι δύο είναι από εμάς), απέναντι στη Fenerbahçe, καλά-καλά ούτε απέναντι στη Midtjylland από την οποία έχασε μάλιστα δύο φορές εντός έδρας. Κι όμως, κατάφερε και απέκλεισε αυτές τις ομάδες με τη σημαντική παρουσία στα ευρωπαϊκά κύπελλα τα τελευταία χρόνια. Κανείς μας δεν ήθελε να χάσει η ομάδα την παρουσία της στον τελικό έτσι, με τα χέρια κάτω, αλλά μη νομίζετε πως είναι λίγα όσα πέτυχε τη στιγμή που μέσα στη σεζόν εμφανίστηκε στα ευρωπαϊκά γήπεδα με τρεις διαφορετικούς προπονητές (ο Nuno Espírito Santo δεν πρόλαβε την ευρωπαϊκή πρεμιέρα) και είχε ταυτόχρονα να διαχειριστεί και τη μάχη για τη σωτηρία. 

Για μένα η ιστορία του αποψινού αγώνα γράφτηκε σε τέσσερις φάσεις, άσχετα από τη συντριπτική υπεροχή των γηπεδούχων. Και ήταν οι εξής:

• Αυτή του 9', όταν η φανταστική μπαλιά του McAtee βρήκε τον Hutchinson στα δεξιά της αντίπαλης περιοχής, να αποφεύγει με ντρίμπλα τον Lucas Digne και να σουτάρει φαλτσαριστά και διαγώνια. Η μπάλα έφυγε ξυστά από το δεξί δοκάρι του Emi Martínez, που είχε μείνει να παρακολουθεί την πορεία της. Πέντε πόντους πιο δεξιά να πήγαινε, το 0-1 ήταν γεγονός και κατά πάσα πιθανότητα θα κάναμε άλλου είδους κουβέντα τώρα.
• Αυτή του 36', όταν αποτύχαμε να απομακρύνουμε σωστά τη μπάλα από την περιοχή μας και αυτή έφτασε στον Emiliano Buendía, ο οποίος κανείς δεν κατάλαβε πώς κατάφερε με ένα απίστευτο ζογκλερικό να περάσει ανάμεσα στον Elliot Anderson και τον Jair και από την τελική γραμμή να δώσει με συρτή σέντρα στον Ollie Watkins την ευκαιρία να σκοράρει σε κενό τέρμα και να ισορροπήσει το 1-0 του πρώτου αγώνα. 
• Αυτή του 55', όπου κανείς δεν ξέρει τι σκεφτόταν ο Milenković όταν τράβηξε τη φανέλα του Pau Torres, του αντίπαλου σέντερ μπακ δηλαδή, που βρισκόταν με την πλάτη στο τέρμα μας και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γινόταν επικίνδυνος. Ο Σέρβος κατόρθωσε να "κρυφτεί" από τον Σουηδό διαιτητή Glenn Nyberg, αλλά δεν ήταν δυνατόν να μην τον δει ο Γάλλος VAR Jérôme Brisard, που φώναξε τον ρέφερι στο μόνιτορ για τα περαιτέρω και φυσικά αυτός καταλόγισε το πέναλτι με το οποίο ο Buendía έβαλε την ομάδα του σε θέση οδηγού, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του Stefan Ortega που έπεσε σωστά. 
• Και τέλος αυτή του 70', όταν ο Nico Domínguez πέρασε μια καταπληκτική κάθετη στον Wood, με τους παίκτες της Villa να σαστίζουν και να θεωρούν τον Νεοζηλανδό οφσάιντ (δεν ήταν). Ο αρχισκόρερ της Forest μπήκε στην περιοχή από αριστερά και βρέθηκε απέναντι στον Martínez, πλάσαρε όμως πολύ άτσαλα και πάνω στο κορμί του Αργεντίνου που έκανε έξοδο. Και πάλι, αν γινόταν εκεί το 2-1 ίσως να γύριζε το χαρτί...

 Μέχρι το 70' οι Villans είχαν κάποιες μικροευκαιρίες, που όμως δεν τις έλεγες και κλασικές. Στο 4' σε μια βαθιά εκτέλεση φάουλ του John McGinn από δεξιά η μπάλα πέρασε άουτ χωρίς να προλάβει ο προωθημένος Ezri Konsa να βάλει το πόδι του, στο 12' ο Ortega υποχρεώθηκε σε μια δύσκολη απόκρουση σε κεφαλιά του Torres από κόρνερ του Matty Cash, στο 20' οι... κεφαλοσυγκρούσεις συνεχίστηκαν από εκεί που σταμάτησαν την Κυριακή με πρωταγωνιστές Watkins και Morato (ο σέντερ φορ της Villa συνέχισε με μπανταρισμένο κεφάλι), στο 34' ένα μακρινό σουτ του (εορτάζοντος τα 29α γενέθλιά του) Youri Tielemans έφυγε λίγο έξω από το δεξί δοκάρι του Ortega, που δήλωσε "παρών" και στην προσπάθεια του Watkins να σκοράρει από το "D" στο 38'. Στο δεύτερο μέρος, με τον Ryan Yates ναι παίρνει το περιβραχιόνιο από τον Wood και τη θέση του μάλλον ακατάλληλου για ένα ματς όπου έπεφτε αρκετό ξύλο McAtee, πριν την ευκαιρία του Wood είχαμε στο 62' τον McGinn να σουτάρει ευτυχώς πάνω στον Ortega σε μια αναστάτωση στην περιοχή μας και τον Morgan Rogers να αναγκάζει απλώς τον Ortega να πέσει στη δεξιά γωνία του και να μπλοκάρει μια δική του απόπειρα να χριστεί σκόρερ. 

Μετά όμως τη χαμένη ευκαιρία, ο Pereira αποφάσισε να αντικαταστήσει τον σέντερ φορ μας, που ίσως και να είχε κουραστεί από το τρέξιμο και τις μάχες με τα αντίπαλα στόπερ, με τον... κώνο Lucca (αφού ο πολύ πιο χρήσιμος Awoniyi δεν μπορούσε να παίξει...) και τον Morato με τον Dilane Bakwa, αλλάζοντας φυσικά και την άμυνα με τον Jair παρτενέρ του Milenković και στέλνοντας τον Hutchinson αριστερά για να χωρέσει ο Γάλλος. Ήταν μεγάλο ρίσκο, που άφηνε άφθονους χώρους ανοιχτούς. H Villa πήρε πάλι μπρος, και αφού στο 72' μετά από λάθη επί λαθών ο Buendía σούταρε άστοχα ήρθαν τα δύο απανωτά γκολ στην κόντρα, με δράστη τον γνωστό μας "δήμιο" McGinn, που μόνο εναντίον της Forest έχει σκοράρει δις στο ίδιο παιχνίδι, όπως άλλωστε έκανε και στο 3-1 στο ίδιο γήπεδο για το πρωτάθλημα τον Ιανουάριο! (Γενικά, μετά το φοβερό εκείνο 5-5 την περίοδο 2018-'19 στην Championship το Villa Park έχει γίνει κολαστήριο για μας, αφού έχουμε γνωρίσει πέντε σερί ήττες με συνολικό σκορ 15-4). Και στις δύο φάσεις (77', 80') ο Σκοτσέζος βρέθηκε αφύλακτος στον δεξιό διάδρομο και απλώς περίμενε την ασίστ από τους δύο επιθετικούς του για να σουτάρει με τη μία. Την πρώτη φορά την έδωσε ο Watkins και ο McGinn σημάδεψε τη δεξιά γωνία, ενώ τη δεύτερη τροφοδοτήθηκε από τον Rogers και εκτέλεσε τον Ortega, που και στις δύο περιπτώσεις δεν μπορούσε να κάνει κάτι, στα αριστερά του. Στη συνέχεια είχαμε αρκετές αλλαγές (για μας τις θέσεις των Jair και Hutchinson πήραν ο Murillo για ξεμούδιασμα και ο πιτσιρικάς Jimmy Sinclair για την εμπειρία), και το ματς ολοκληρώθηκε με ένα σουτ με καλές προϋποθέσεις από τον Yates, με τον Konsa όμως να μην τον αφήνει να πετύχει το γκολ της τιμής και να τον κοντράρει σε κόρνερ.

Forest til we die; Πάντα. Στηρίζουμε, ευχαριστούμε για τις πρώτες ευρωπαϊκές αναμνήσεις μετά από 30 χρόνια, και είπαμε: όσο και να μένει πάντα η τελευταία ανάμνηση, η προσπάθεια της ομάδας για να φτάσει ως τα ημιτελικά, 42 χρόνια ύστερα από εκείνη την εξοργιστική βραδιά στις Βρυξέλλες, δεν πρέπει να μειωθεί. Και ο κόσμος, που έκανε το μικρό ταξίδι ως το Birmingham, πρέπει να συνεχίσει να στηρίζει ως το τέλος. Ποιος ξέρει; Ίσως μια νίκη επί της Newcastle την Κυριακή -μπορεί και με τους τραυματίες παρόντες- να σημάνει την οριστική μας σωτηρία, αν μάλιστα λίγο αργότερα η West Ham ηττηθεί από την επίδοξη πρωταθλήτρια Arsenal.

(Και έτσι, για να μην ξεχνάμε πού ήμασταν και πού βρεθήκαμε, σαν σήμερα πριν εννέα χρόνια νικούσαμε 3-0 την Ipswich την τελευταία αγωνιστική και γλιτώναμε τον υποβιβασμό στη League One...)

Aston Villa: Martínez, Cash, Konsa, Torres (Douglas Luiz 90'), Digne, Lindelöf (Bogarde 74'), Tielemans, McGinn (Bailey 90'), Rogers (Mings 90'), Buendía (Sancho 86'), Watkins.
Forest: Ortega, Jair (Murillo 88'), Milenković, Morato (Bakwa 71'), Williams, Domínguez, Anderson, Hutchinson (Sinclair 88'), McAtee (Yates 46'), Igor Jesus, Wood (Lucca 71').
Σκόρερς: Watkins 36', Buendía 58' (πέναλτι), McGinn 77', 80'.
Διαιτητής: Glenn Nyberg (Σουηδία). Κίτρινες: Morato 18', Jair 45+3'.
Θεατές: 43.028 (Forest: περίπου 2.200).

Vítor Pereira: "Δύσκολη βραδιά. Για να είσαι ανταγωνιστικός απέναντι σε μια τέτοια ομάδα, χρειάζεσαι όλους σου τους παίκτες σε καλή κατάσταση, κι εμείς είχαμε στον πάγκο μόνο τρεις ετοιμοπόλεμους παίκτες: τον Yates, τον Bakwa και τον Lucca. Κατά τα άλλα είχαμε τρεις παίκτες που δεν ήταν σε κατάσταση να μπουν στο γήπεδο, τους μικρούς και τον Murillo, που ήταν ρίσκο να τον βάλουμε από την αρχή γιατί δεν είναι ακόμα εντελώς έτοιμος. Είναι πολύ δύσκολο να έρχεσαι εδώ χωρίς λύσεις, και μάλιστα τρεις μέρες μετά από έναν εκτός έδρας αγώνα με την Chelsea, με μια μέρα λιγότερη για ξεκούραση από τον αντίπαλο και χωρίς τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσεις την πρόκριση σε εναν τελικό. Όταν πήγαμε να ρισκάρουμε κάπως με τις αλλαγές που κάναμε, δεχθήκαμε άλλα δύο γκολ. Όμως είμαι περήφανος για τους παίκτες μας, που προσπάθησαν όσο μπορούσαν έστω και με μη ευνοϊκές συνθήκες. Είμαι επίσης περήφανος για τον κόσμο μας, που μας στήριξε σε όλο αυτό το μεγάλο ταξίδι. Σίγουρα είναι μια μέρα λύπης, είναι κρίμα που τελείωσε έτσι, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον. Και δεν είμαι καν βέβαιος αν κάποιοι από τους τραυματίες μας θα έχουν συνέλθει και θα είναι διαθέσιμοι για τον επόμενο αγώνα". 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα της UEFA.