Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς διημείφθη μεταξύ Oliver Glasner και παικτών στο περίφημο μίτινγκ της περασμένης Κυριακής στη Nigel Doughty Academy, αμέσως μετά την ήττα του Σαββάτου από τη Brentford στο Λονδίνο και τις οργισμένες δηλώσεις του Αυστριακού τεχνικού. Το ρεπορτάζ του γνωστού... Red John Percy μιλούσε για μια πολύ παραγωγική συνάντηση, όπου οι παίκτες δήλωσαν απόλυτα ευθυγραμμισμένοι με τα "θέλω" του προπονητή και υποσχέθηκαν ότι η κατάσταση θα αλλάξει. Πράγμα που, όπως ήταν φυσικό, λοιδορήθηκε από τα αγγλικά ΜΜΕ, αλλά και από κάποιους φίλους της ομάδας σε στυλ "Καλά, τι θα έλεγαν;"

Οι παίκτες ήταν ούτως ή άλλως υποχρεωμένοι να δείξουν έργα και όχι λόγια μέσα στο γήπεδο. Απέναντί τους είχαν την δεύτερη της βαθμολογίας Manchester City, έστω και σε όχι καλό φεγγάρι μετά τις ήττες στο πρωτάθλημα από Aston Villa και Brighton (και την αγχωτική νίκη στην έδρα της Λειψίας την Τετάρτη για το Champions League), αλλά πάντα με τον γνωστό γαλαξία αστέρων. Τι προέκυψε; Την έκαναν να μοιάζει με ομάδα της σειράς, τιμωρώντας αμείλικτα κάθε της λάθος στην άμυνα και μην αφήνοντάς τη να σηκώσει κεφάλι ακόμα και όταν σκόραρε χάρη στην ποιότητα που ξεχειλίζει από τα πόδια του φοβερού Rayan Cherki. O "πολύς" Erling Haaland, που είχε σκοράρει στα 7 τελευταία εκτός έδρας ματς της City, εγκλωβίστηκε και έμεινε σε ρηχά νερά. Ο Enzo Maresca κοιτούσε εμβρόντητος, και στο ημίχρονο στα αποδυτήρια πρέπει να κατέβασε, έστω και κατ' ιδίαν, όλα τα ιταλικά καντήλια που έχει στο ρεπερτόριό του. Αλλά το τρίτο σερί στραπάτσο δεν το απέφυγε. Καλοχώνευτο και, όπως θα λέγαμε ελληναράδικα και χουλιγκανίστικα, "και τώρα μπορείτε να πα' να... τιμωρηθείτε"! Έστω κι αν είστε ακόμα κατεστημένο, όπως φάνηκε πεντακάθαρα στην αντιμετώπιση των ζαλισμένων Citizens από τον διαιτητή του αγώνα Sam Barrott, που τους άφηνε να χτυπάνε ασύστολα προκειμένου να φτάσουν στην ισοφάριση έχοντας καταπιεί το στραγάλι της σφυρίχτρας του, όπως θα έγραφαν οι "αθλητικογράφοι" της παλιάς εποχής. Αλλά πού να τα καταφέρουν... Οι οπαδοί τους έμειναν με τις... φουσκωτές μπανάνες ανά χείρας! 

Γιατί απέναντί τους βρισκόταν μια Forest που πίσω έτρωγε σίδερα και στην κόντρα πετούσε φωτιές, βγαλμένη από τα πιο υγρά μας όνειρα, με παίκτες... λυσσασμένους, που πανηγύριζαν και ξεσήκωναν τον κόσμο ακόμα και μετά από τάκλιν και κερδισμένα πλάγια... Ειδικά η τριάδα της άμυνας έδωσε ρέστα! Ο Glasner αδιαφόρησε εντελώς για τη γκίνια του Nikola Milenković, τον διατήρησε στην καρδιά της άμυνας και δικαιώθηκε. Ο Murillo με τις ανακτήσεις και τις προωθήσεις του θύμισε (επιτέλους!) τον παίκτη που θαυμάζαμε τις προηγούμενες χρονιές. Και για τον Jair Cunha τι να πει κανείς; Με φόρα από τη νέα κλήση του στην Εθνική Βραζιλίας, ο νεαρός ήταν υπόδειγμα σταθερότητας στα μετόπισθεν και άνοιξε και τον δρόμο του θριάμβου σκοράροντας στα πρώτα λεπτά! Και κάτι άλλο: η Forest ξαναγύρισε στις νίκες με τους ίδιους παίκτες που έχασαν στο Brentford και έφεραν ισοπαλία στο Ipswich. Δεν είδαμε ούτε κατά διάνοια τις "μεγάλες αλλαγές" που είχε προαναγγείλει ο κόουτς. Μόνο ο Dan Ndoye έμεινε εκτός αρχικού σχήματος, με τον James McAtee να προωθείται και τον Ryan Yates να παίρνει θέση στον άξονα. 

Μιας και μιλάμε για επίθεση, τι ματσάρα ήταν αυτή από τον Liam Delap; Λες και βάλθηκε να κλείσει το στόμα με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο σε όλους τους επικριτές του, του υπογράφοντος συμπεριλαμβανομένου - όπως και κάποιων φωστήρων του ελληνικού αθλητικού ραδιοφώνου -και όχι μόνο- που τον είχαν πάρει στο ψιλό. Τι γκολάρες έβαλε, πώς διέσυρε έτσι τους αμυντικούς της ομάδας στην ακαδημία της οποίας είχε βρεθεί στα ξεκινήματά του, πώς έστειλε δύο φορές τη μπάλα εκεί που ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο (Gianluigi Donnarumma) δεν είχε καμιά, μα καμιά τύχη να αποκρούσει; Έκθαμβος ο εκφωνητής της Nova Ισίδωρος Πρίντεζης τον βάφτιζε νέο Chris Wood, ενώ μετά το 3-1, που έκρινε και την έκβαση του αγώνα, ο Glasner, που τόσο επέμεινε στην απόκτησή του και ένιωθε πλέον πολύ κοντά στο να πανηγυρίσει την πρώτη του προπονητική νίκη απέναντι στη City, έκανε ένα φοβερό σπριντ αλά Usain Bolt για να φτάσει ως το κόρνερ και να τον αγκαλιάσει. Η εικόνα του Liam στον πάγκο λίγο πριν τη λήξη, τα χαμόγελα και τα φιλιά με τον Yates, ήταν όλα τα λεφτά. Μακάρι να συνεχίσει έτσι, και τα πράγματα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα και για τον ίδιο και για την ομάδα!

Πέραν όμως του Delap και του (επίσης επιτέλους) πολύ σοβαρού και σίγουρα χαρούμενου από τη δική του κλήση στην Εθνική Morgan Gibbs-White, ας μου επιτραπεί να αποθεώσω για άλλη μια φορά την -κατ' εμέ- κορυφαία φετινή μας μεταγραφή. Έχω ξαναπεί ότι ο Xaver Schlager δεν είναι Elliot Anderson (που ατύχησε στην πρώτη επιστροφή του στο City Ground, με κάποια ευθύνη μάλιστα για το δεύτερο γκολ), αλλά η προσφορά του στην ομάδα είναι ανεκτίμητη. Ε λοιπόν, φανταστείτε -όσοι δεν είδατε το ματς- τον Αυστριακό μέσο να έχει δίπλα του έναν κλασικό τρεχαλατζή κόφτη όπως ο Yates και όχι έναν λεπτεπίλεπτο τεχνίτη όπως ο McAtee, που για να μην παρεξηγηθώ κάνει μια αξιέπαινη προσπάθεια από την αρχή της σεζόν (εξ ου και τα βραβεία του Παίκτη του Μήνα για Αύγουστο και Σεπτέμβριο), έχει τρέξει περισσότερα χιλιόμετρα από κάθε άλλον παίκτη της ομάδας, αλλά δεν διαθέτει ούτε τη σκληράδα, ούτε τα πνευμόνια, ούτε την εμπειρία του αρχηγού και σίγουρα δεν είναι εξοικειωμένος όσο χρειάζεται με τη θέση. Ο Schlager απελευθερώθηκε τελείως και έβγαλε με μεγαλοπρέπεια στην επιφάνεια το κομπιούτερ που κρύβει μέσα του και του επιτρέπει να ξέρει ακριβώς τι θα κάνει με τη μπάλα πριν ακόμα την πάρει στα πόδια του! Ο Ralf Rangnick, μέντορας του Glasner στα πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας, πρέπει να νιώθει τεράστια σιγουριά που τον έχει στην Εθνική Αυστρίας και συνήθως δεν τον βγάζει δευτερόλεπτο από το γήπεδο...

Ας πούμε κάτι και για τον Yates, που -μην ξεχνάμε- έπαιξε μόλις το δεύτερο ματς του για φέτος και το πρώτο ως βασικός. Ή μάλλον όχι - ας μην πούμε τίποτα κι ας αφήσουμε τον προπονητή του να μιλήσει για λογαριασμό μας: "Έχω παίξει και έχω κοουτσάρει σε εκατοντάδες αγώνες, αλλά ομιλία πιο εμπνευστική από του Yates στα αποδυτήρια πριν βγει η ομάδα στο γήπεδο δεν έχω ακούσει". Ο Mr. Forest τόσο καιρό παρέμενε απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, έτσι, για να διατηρείται η παράδοση δεκαετιών που θέλει να βρίσκεται ΠΑΝΤΑ στην αποστολή του ματς ένας παίκτης βγαλμένος από τα σπλάχνα του συλλόγου. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, δεν αρκέστηκε στα λόγια και μίλησε και πάνω στο χορτάρι, μεταδίδοντας -όσο άντεξε- όλη του την ενέργεια στην ομάδα και φτάνοντας (πάλι!) μια ανάσα από το γκολ! Όταν βγήκε αλλαγή, πήρε την ανταμοιβή του από τον κόσμο, που ποτέ δεν έπαψε να τον αγαπάει. (Ο κόσμος που πάει στο γήπεδο, όχι κάτι γκρινιάρηδες της συμφοράς στο facebook που... απαιτούσαν να δοθεί δανεικός σε ομάδα της Championship.)

Ήταν ένα βράδυ με το City Ground τυλιγμένο στη χιλιοτραγουδισμένη ομίχλη που ανεβαίνει από τον Trent και συνήθως... καταπίνει τους αντιπάλους! Όπως είπαμε, ο Glasner έκανε μόνο μία αλλαγή στην ενδεκάδα και καλωσόρισε πίσω στην 20άδα τον Igor Jesus, που τόσο έλειψε όσο η υπόλοιπη ομάδα δεν έβρισκε δίχτυα. (Το... μάρμαρο πλήρωσε ο Ola Aina, που έμεινε εκτός αποστολής παρ' όλο που στον πάγκο υπήρχαν τρεις επιθετικοί και, όπως θα δούμε στη συνέχεια, η απουσία του υποχρέωσε τον κόουτς σε κάποιες αλχημείες. Μάλλον το χαλαρό, γελαστό και έξω καρδιά στυλ του Ola δεν πολυταιριάζει με τα γούστα του αυστηρού Κεντροευρωπαίου - εύχομαι ολόψυχα να κάνω λάθος.) Ο αγώνας ξεκίνησε και όλοι πίστευαν ότι η Forest θα δώσει γήπεδο και θα ξοδέψει τα πρώτα λεπτά αναγνωριστικά, προσπαθώντας να περάσει η πρώτη μπόρα για να επιχειρήσει κάτι από τη σέντρα και κάτω. Είχαν λογαριάσει όμως χωρίς την πονηριά του "Ollie", που σίγουρα είχε επισημάνει στους παίκτες του την τάση της City τελευταία να δέχεται γκολ στα πρώτα λεπτά του ματς. Έτσι, μόλις έξι λεπτά μετά το καθιερωμένο αυτή την εποχή στρατιωτικό σιωπητήριο για τους πεσόντες των πολέμων και το κλασικό "Lest We Forget" (για να μην ξεχνάμε), ο Jair, που ήδη από το 2' είχε στείλει κεφαλιά από δυνατό πλάγιο του Daniel Muñoz στα χέρια του Donnarumma, προωθημένος (άγνωστο γιατί) κάτω από τη σέντρα έκλεψε τη μπάλα από τον απρόσεκτο Joško Gvardiol, προχώρησε ως την περιοχή και ανάμεσα σε Rúben Dias και Marc Guéhi, που... τον κοίταζαν χωρίς κανένας ουσιαστικά να πηγαίνει πάνω του, με αριστερό πλασέ που θα ζήλευε και κλασικός φορ έστειλε τη μπάλα να αναπαυτεί στη δεξιά γωνία του Ιταλού πορτιέρε, ανοίγοντας θεαματικά λογαριασμό με τη φανέλα της Forest και βάζοντας επιτέλους τέρμα σε μια ξηρασία "κόκκινων" γκολ στο City Ground που είχε κρατήσει κάτι παραπάνω από 7 ώρες αγώνα! Εντυπωσιακός ήταν και ο πανηγυρισμός του, αφού γονάτισε, έκανε ότι... βγάζει ένα στέμμα από το κεφάλι του και το ακουμπάει μπροστά του κι έδειξε τον ουρανό...

Μέχρι να συνέλθει από το πρώτο σάστισμα, η City βρέθηκε και δεύτερη φορά στο καναβάτσο. Αφού στο 8' χρειάστηκε ο Milenković να βάλει το τεράστιο σώμα του μπροστά στον Jérémy Doku που είχε υποδεχθεί το γύρισμα του Iliman Ndiaye από δεξιά, είχε αποφύγει τον Jair και σούταρε για γκολ, και στο 12' ο McAtee από μπαλιά του Muñoz στην κόντρα δεν είχε καλή ισορροπία και πλάσαρε πάνω στον Donnarumma, στο 18' ήρθε η δεύτερη σφαλιάρα. Βγάζοντας με μια κίνηση του ποδιού του εκτός φάσης τον μεγάλο του προκάτοχο, που πήγε στο 50-50% πολύ χαλαρά για... Anderson, ο Schlager άνοιξε μπροστά στον Delap, που ξεχύθηκε στον άξονα με τον Guéhi να δείχνει να αναρωτιέται αν έπρεπε να του κάνει το τάκλιν ή όχι και σίγουρα να μην τον προλαβαίνει στο σπριντ. Όταν σε βοήθειά του έσπευσε ο Dias, ήταν πια αργά. Ο Liam είχε μπει για τα καλά στην περιοχή και με δεξί ασύλληπτο σουτ κάρφωνε τη μπάλα ακριβώς κάτω από το οριζόντιο δοκάρι του Donnarumma, που δεν είχε καμιά απολύτως τύχη. Με μια μπουνιά στο σημαιάκι του κόρνερ ο στράικερ της Forest έβγαλε τα απωθημένα του για την αφλογιστία του, που κρατούσε -σύμπτωση;- από την τελευταία μέχρι σήμερα νίκη της ομάδας, στο Villa Park, o Glasner έκανε το παραδοσιακό άλμα με γροθιά στον αέρα σαν... σκόρερ της εποχής του, ενώ στον αντίπερα πάγκο ο Maresca δεν πίστευε στα μάτια του.

Κι αν δεν έχετε δει το ματς και περιμένετε να ακολουθήσει περιγραφή... γερσίματος του γηπέδου και ανελέητης πολιορκίας της περιοχής μας από τη City, κάνετε λάθος! Ίσα-ίσα που ο Donnarumma οφείλει καθαρά στην καλή του τύχη το γεγονός ότι στο 20', μετά από κλέψιμο του Schlager, άνοιγμα στον Gibbs-White που έβαλε πλάτη τον ανήμπορο Abduqodir Khusanov και έστρωσε στον επερχόμενο McAtee (άλλο ένα "προϊόν" της ακαδημίας της City, σε περίπτωση που το ξεχάσατε), το αριστερό σουτ του τελευταίου λίγο μέσα από τη γραμμή της περιοχής κατέληξε στα πουλιά και όχι στο τέρμα του, και στο 23' μέσα στη σύγχυση μετά από κόρνερ ο Murillo από αρκετά καλή θέση σούταρε μάλλον αδύναμα πάνω του. Ανησυχήσαμε μόνο στο 24', με τη σέντρα του Guéhi και την κεφαλιά του Enzo Fernández από τη μικρή περιοχή λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι, και στο 41', όταν ο Haaland από μπαλιά του Cherki πέρασε και τον Matz Sels, αλλά πλάσαρε από αρκετά δύσκολη γωνία και πάνω στη γραμμή ο Jair έκοψε, με τον Anderson μετά την εκτέλεση του κόρνερ να σημαδεύει με βολέ χωρίς δύναμη τον Βέλγο πρώην συμπαίκτη του. Το πρώτο ημίχρονο πέρασε χωρίς κάτι άλλο αξιοσημείωτο. 

Ο Maresca αποφάσισε να... πάρει κεφάλια και τιμώρησε με αλλαγή τους δύο βασικούς υπεύθυνους για τα γκολ της Forest (Gvardiol και Guéhi), μεταβάλλοντας ταυτόχρονα την αμυντική του διάταξη. Ο Khusanov, που είχε αποτύχει παταγωδώς ως κατά συνθήκη δεξιός μπακ, πήγε στο κέντρο της άμυνας πλάι στον Dias για να πάρει θέση δεξιά ο πιο εξειδικευμένος (αν και πολύ μέτριος για City) Matheus Nunes, ενώ αριστερά αντί του Κροάτη εμφανίστηκε ο πολύ καλύτερος επιθετικά Nico O'Reilly. Με τη συνδρομή του τελευταίου ο Doku άρχισε να ταλαιπωρεί τον Muñoz, αλλά και πάλι η μείωση του σκορ που επιδίωκε με ένταση η City από το πρώτο δευτερόλεπτο της επανάληψης δεν θα ερχόταν χωρίς την επίδειξη υψηλής τεχνικής του Cherki, που είχε πετύχει και πέρσι εναντίον μας το νικητήριο γκολ στο 1-2 του City Ground. Στο 52' ο Γαλλοαλγερινός, μετά από απόκρουση του Yates σε σέντρα του Doku, έπιασε με το αριστερό πάνω στην κίνηση ένα φανταστικό βολέ που καρφώθηκε στο δεξί "Γ", παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του Sels να πιάσει το άπιαστο. 

Ακολούθησε ένα οκτάλεπτο μεγάλων αμυντικών απαιτήσεων. Όπως και στη φάση του γκολ, ο Doku είχε βρει τρόπο να ξεφεύγει από την επιτήρηση του Κολομβιανού φύλακά του και μοιραία όλο το βάρος της City έπεσε από την πλευρά του. Στο 54' ο Βέλγος άφησε πίσω του και τον Jair και πλάσαρε, με τον Milenković να βρίσκει τη μπάλα και να φτάνει πολύ κοντά στο να συνεχίσει το σερί της γκαντεμιάς του, πράγμα που σίγουρα θα συνέβαινε αν ο Sels δεν ήταν σε ετοιμότητα και δεν απέκρουε με τα ακροδάχτυλα σε κόρνερ. Στο 57' από σέντρα του Nunes η μπάλα κατέληξε στον Haaland που απέφυγε τον Muñoz και σούταρε εκατοστά εκτός εστίας και στο 60' ο Doku έβγαλε πάλι εκτός μάχης τον δεξιό μπακ-χαφ της Forest και τροφοδότησε τον O'Reilly που είχε κάνει το overlap, αλλά το σουτ του νεαρού Άγγλου κοντραρίστηκε από τον Murillo σε κόρνερ, το οποίο ο Fernández πήγε να χτυπήσει απευθείας (!), αλλά ο Sels ήταν πανέτοιμος, 

Ο Glasner είδε το κακό να πλησιάζει και έβγαλε τον Muñoz, περνώντας τον Luca Netz στα αριστερά και (Aina απόντος) μετατοπίζοντας τον Neco Williams στα δεξιά, και ταυτόχρονα έβαλε τον Ndoye στη θέση του McAtee, που δευτερόλεπτα πριν είχε δει κίτρινη κάρτα για σκληρό μαρκάρισμα στον Anderson (αυτό ο Barrott το είδε, ενώ αμέσως πριν που ο Khusanov είχε αγκαλιάσει τον Delap και τον είχε πετάξει κάτω προφανώς κοίταζε αλλού - και δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η μόνη φορά που έγινε αυτό όσο η City πάλευε να ξαναμπεί στο παιχνίδι). Η κίνηση άλλαξε μεμιάς το μομέντουμ, και στο 67' ο Murillo έκλεψε από τον Fernández και πάσαρε στον Yates σε θέση βολής στα όρια της περιοχής. Ο αρχηγός άργησε λίγο, ο Anderson τον κόντραρε και η μπάλα πήρε ύψος κρεμώντας τον Donnarumma, που ανακουφισμένος την είδε να χτυπάει στο πάνω μέρος του οριζόντιου δοκαριού του και να φεύγει κόρνερ. Αλλά η χαριστική βολή δεν θα αργούσε. Στο 73', μετά από "ηρωικό" διώξιμο του Yates στην άμυνά μας, ο οπισθοχωρημένος Delap κατέβασε και πάσαρε στον Gibbs-White, που έκανε λίγα μέτρα και ξαναβρήκε τον σέντερ φορ του που έφευγε σαν αριστερός εξτρέμ. Με πολλή δύναμη ο Liam άφησε πίσω του τον Nunes, μπήκε στην περιοχή και με έναν αριστερό διαγώνιο κεραυνό έστειλε τη μπάλα να χτυπήσει στο αριστερό δοκάρι του ανίκανου να κάνει οτιδήποτε Donnarumma και να καταλήξει για τρίτη φορά στα δίχτυα του. Εντυπωσιακό γκολ, ήδη υποψήφιο για Γκολ της Χρονιάς, με τον σκόρερ να μιμείται τον γνωστό πανηγυρισμό του Cristiano Ronaldo... Ξαφνικά η Forest, που είχε να σκοράρει στο γήπεδό της από το 1-1 με τη Bournemouth στην αυλαία της περσινής περιόδου τον Μάιο, είχε πετύχει μονοκοπανιάς τρία γκολ, και αν δεν υπήρχε το μεγάλο όνομα της αντιπάλου θα μιλούσαμε καθαρά για "ξεμπούκωμα"!

Η αντίδραση της City ήταν... χειρότερη κι από τη δική μας μετά το δεύτερο γκολ της Brentford το περασμένο Σάββατο, αφού η διαχείριση του προβαδίσματος απέναντι σε μια απογοητευμένη ομάδα φάνηκε παιχνιδάκι. Μέχρι το τέλος δεν καταγράφηκε ούτε μία φάση της προκοπής εκατέρωθεν, παρά μόνο αλλαγές: ο Ibrahim Sangaré πήρε τη θέση του κατάκοπου αλλά πανευτυχούς Yates αμέσως μόλις ο Maresca έπαιξε το τελευταίο του χαρτί με τον Phil Foden αντί του Fernández και ο Jesus άλλαξε τον Delap μέσα σε αποθέωση και για τους δύο από τον κόσμο της Forest που πανηγύριζε έξαλλα τη μεγάλη νίκη, μια νίκη - αποκαθήλωση της... παραδοσιακής στατιστικής και της σχολής "κατοχής", αφού ναι μεν η City είχε τη μπάλα στα πόδια της στο 78% του χρόνου χωρίς να βρίσκει διαδρόμους για να κάνει παιχνίδι, αλλά οι τελικές προσπάθειες ήταν συνολικά 11-12 και στο τέρμα 5-4! Σαν κερασάκι στην τούρτα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, που είχε καιρό να εμφανιστεί σε αγώνα της Forest έχοντας βέβαια τα προβληματάκια του και στον Ολυμπιακό, περίμενε περιχαρής κατά τη συνήθειά του στη φυσούνα τους παίκτες για να τους αγκαλιάσει έναν-έναν (από την επίθεση αγάπης δεν ξέφυγε ούτε... ο Anderson).

Δεν ήταν η πρώτη μας νίκη επί της City μετά την επάνοδό μας στη μεγάλη κατηγορία (μην ξεχνάμε το 1-0 τον Μάρτιο του 2025 με το γκολ του Callum Hudson-Odoi), ούτε πρέπει να μας... πάρει τα μυαλά, αφού μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος αντιμετωπίζουμε, και μάλιστα εκτός, τη μόνη ομάδα που ΟΝΤΩΣ δεν έχουμε καταφέρει να νικήσουμε αυτά τα χρόνια: τη Bournemouth, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 9η θέση και αύριο δοκιμάζεται στην έδρα της Ipswich. Οι Reds ξέφυγαν από τη ζώνη του υποβιβασμού και ανέβηκαν στη 16η θέση, όμως οι μόνες ομάδες που στη λήξη της αγωνιστικής θα έχουν σίγουρα από κάτω είναι η Coventry, που χθες έχασε 3-1 εκτός από την Everton, και η Sunderland, ό,τι αποτέλεσμα και να φέρει αύριο στο γήπεδό της με την Chelsea. Την ευκαιρία να μας προσπεράσουν έχουν η Manchester United και η Crystal Palace, που ναι μεν αγωνίζονται εντός, αλλά με πολύ δύσκολους αντιπάλους (Aston Villa και Liverpool αντίστοιχα). Η δε City την πάτησε, αφού έμεινε έξι βαθμούς πίσω από την Arsenal, που κατέβαλε δύσκολα στην έδρα της (1-0) τη Hull, και κινδυνεύει να μείνει και τρίτη αν αύριο η Brighton νικήσει στο ΑΜΕΧ τη Brentford. Κατά τα λοιπά, στη δεύτερη μέρα της 10ης αγωνιστικής είχαμε Leeds-Tottenham 1-0 και Fulham-Newcastle 1-1.

Forest: Sels, Jair Cunha, Milenković, Murillo, Muñoz (Netz 65'), Yates (Sangaré 79'), Schlager, Williams, McAtee (Ndoye 65'), Gibbs-White, Delap (Igor Jesus 87'). 
Manchester City: Donnarumma, Khusanov, Dias, Guéhi (Nunes 46'), Gvardiol (O'Reilly 46'), Anderson, Fernández (Foden 78'), Ndiaye, Cherki, Doku, Haaland.
Σκόρερς: Jair Cunha 6', Delap 18', 73' - Cherki 52'.
Διαιτητής: Sam Barrott. Κίτρινες: McAtee 64', Ndoye 69', Netz 94', Igor Jesus 95'.
Θεατές: 30.762.

Oliver Glasner: "Απόψε είναι μια σπουδαία βραδιά. Οι παίκτες είναι αξιέπαινοι για το πάθος και το πνεύμα που επέδειξαν. Μου άρεσε πολύ αυτό το πνεύμα και η συντροφικότητα, όπως και το δέσιμο με τον κόσμο του City Ground. Μετά το γκολ που δεχθήκαμε υπήρξαν στιγμές που υποφέραμε, αλλά ακριβώς εκείνες τις στιγμές η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν απίστευτη. Ο κόσμος μας μάς στήριζε ολοκληρωτικά και μας βοήθησε να ξεπεράσουμε μια δύσκολη περίοδο. Το τρίτο γκολ του Liam ήταν σαν χαριστική βολή, και μας έδωσε την πίστη ότι μπορούσαμε να πάρουμε το παιχνίδι, οπότε συγχαρητήρια στους παίκτες και συγχαρητήρια, και ευχαριστώ, στους οπαδούς μας. Μετά το 2-1 η πίεση αυξήθηκε, η City έπαιζε διαρκώς γύρω από την περιοχή μας και ξέρουμε όλοι πόσο δύσκολο είναι να αμυνθείς σε τέτοιες περιπτώσεις, αφού είναι μια ομάδα που μπορεί όχι μόνο να επιτεθεί από τον άξονα, αλλά και να σεντράρει από τα άκρα. Είχαμε ανάγκη ένα τρίτο γκολ, και ο Liam έδειξε την ποιότητά του στα τελειώματα τόσο με το αριστερό όσο και με το δεξί. Παρ' ολα αυτά, δεν πρέπει να αναφέρω ατομικά κάποιον παίκτη, γιατί σήμερα είδαμε μια φανταστική ομαδική προσπάθεια και ο έπαινος αξίζει σε όλους".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.