leeds17182

Το 2017 έφυγε. Μαζί του και η εποχή Mark Warburton. Το 2018 ήρθε, χωρίς να ξέρουμε ακόμα τη διάδοχη κατάσταση. Και οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι άρχισε καλά, με τη λευκή ισοπαλία στο γήπεδο της ολόλευκης Leeds, η οποία με προπονητή τον γνωστό μας (πρώην του ΑΠΟΕΛ) Thomas Christiansen έχει φέτος βλέψεις για κάτι πραγματικά καλό. Είχε περάσει μάλιστα "αέρας" (2-0) από το City Ground στον πρώτο γύρο. Αν βάλουμε και το γεγονός ότι ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο οι γηπεδούχοι έχασαν κλασικές ευκαιρίες, δεν μπορούμε παρά να είμαστε ευχαριστημένοι μ' αυτή τη δεύτερη ισοπαλία της σεζόν.

Ως καλός στρατιώτης, ο Gary Brazil ανέλαβε για τρίτη φορά υπηρεσιακός προπονητής, παρουσιάζοντας στο Elland Road μια ορθολογική ενδεκάδα που έδωσε αμέτρητες μάχες και κέρδισες τις περισσότερες απέναντι σε ένα εμφανώς πιο δεμένο σύνολο. Σε άλλες εποχές θα μιλούσα για κατάθεση ψυχής. Όμως δεν μπορώ να το κάνω μετά την τραγική από πλευράς διάθεσης εμφάνιση του Σαββάτου, όπου η ομάδα απέπνεε έλλειψη ενδιαφέροντος. Για να μην τους αδικώ, αφού μαθεύτηκε ότι από την Παρασκευή είχε ήδη αποχωρήσει ο Frank McParland, άρα το μέλλον και του Warburton ήταν προδιαγεγραμμένο, θα βάλω στην εξίσωση και τον παράγοντα "απογοήτευση-αβεβαιότητα". Μόνο όσο αφορά κάποιους όμως. Γιατί οι υπόλοιποι, ειδικά κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία, είχαν ήδη "αποφασίσει" πως δεν ήθελαν να παίζουν για τον συγκεκριμένο προπονητή. Αυτό προκύπτει, άλλωστε, και από το ρεπορτάζ από την Αγγλία. Και το βρίσκω ανεπίτρεπτο.

Ο Brazil, λοιπόν, άφησε αριστερό μπακ τον Armand Traoré (αλλά με τον Danny Fox στον πάγκο, καθώς η αγωνιστική και μη συμπεριφορά του Σενεγαλέζου έχει προβληματίσει μεν, αλλά ο Fox προέρχεται από τραυματισμό), διατήρησε τον Ben Osborn δίπλα στον επανακάμψαντα Liam Bridcutt, που ξέρει το γήπεδο σαν την παλάμη του χεριού του και με βάση την απόδοσή του δίκαια πήρε το βραβείο του Man of the Match, άφησε στον πάγκο τον David Vaughan, έβαλε δεξί εξτρέμ τον Matty Cash, που επίσης δυσκόλεψε τους αμυντικούς της Leeds με την ταχύτητα και την ενέργειά του, και άφησε μόνο μπροστά τον Ben Brereton αντί του τραυματία Daryl Murphy. Ο μικρός τα πήγε καλά, ζήτησε και πέναλτι στη φάση του 6' (φωτογραφία πάνω), όταν με γυμνό μάτι φάνηκε να ανατρέπεται από τον αρχηγό της Leeds Liam Cooper (καλά, όλο στους Liam το δίνουν το περιβραχιόνιο εκεί;) ενώ ήταν έτοιμος να σουτάρει (σκοράρει;) μετά από κάθετη μπαλιά του Cash, αλλά το ριπλέι δικαίωσε τον διαιτητή αφού ο Cooper φάνηκε να βρίσκει πρώτα μπάλα.

Πιστεύω πως "όλα τα λεφτά", που λένε, ήταν η φάση του 14', όταν από κόρνερ του δαιμόνιου Pablo Hernández ο γιγαντόσωμος (1,96 μ.) Pontus Jansson, υποψήφιος για Μουντιάλ με την Εθνική Σουηδίας, έπιασε την κεφαλιά νικώντας τον Jordan Smith, αλλά για καλή μας τύχη ο Kieran Dowell απέκρουσε λίγο πριν η μπάλα περάσει τη γραμμή και στην επαναφορά ο (μοιραίος για τη Leeds σήμερα) Kemar Roofe σημάδεψε πολύ ψηλά. Ένα ακόμα γκολ στο πρώτο τέταρτο, το δέκατο φέτος, θα μας έκανε την ψυχολογία σμπαράλια. Δεν μπήκε, και βγάλαμε όλο το πρώτο ημίχρονο χωρίς να απειληθούμε ξανά σοβαρά. Οι δύο πιτσιρικάδες, αμφότεροι στόχοι ομάδων πρώτης κατηγορίας (ο Joe Worrall της Burnley και ο Cash της Λειψίας), ήταν οι κορυφαίοι μαζί με τον Bridcutt και η Forest πατούσε γερά στο μουσκεμένο τερέν του Elland Road.

Στο δεύτερο μέρος η βροχή έγινε καταρρακτώδης και η πίεση της Leeds πολύ πιο έντονη. Σίγουρα πολλοί από μας θα έκλεισαν τα μάτια στο 55', όταν από προσπάθεια του εξαιρετικού Ισπανού εξτρέμ Samu Sáiz ο Roofe, πρώτος σκόρερ φέτος για την ομάδα του Christensen, βγήκε τετ α τετ με τον Smith αλλά σούταρε στο οριζόντιο δοκάρι. Λίγο μετά (60') χτύπησε ο Brereton, τη θέση του πήρε ο Tyler Walker και η ενεργοποίηση του Jason Cummings, ίσως ακόμα και του Απόστολου Βέλλιου (αν μείνει), είναι πλέον εκ των ων ουκ άνευ γιατί κοντεύουμε να ξεμείνουμε από φορ κρούσης (προσωπικά δεν θεωρώ τέτοιον τον Zach Clough). Αφού στο 63' ο Michael Mancienne έκανε ένα σπουδαίο τάκλιν σταματώντας τον Pierre-Michel Lasogga (είχε πάρει στο ημίχρονο τη θέση του κορυφαίου της Leeds στο ματς του πρώτου γύρου Ergjan Alioski) και ακολούθησε ένα τρίλεπτο εγκατάστασης της Forest στα καρέ των γηπεδούχων για μοναδική φορά στο παιχνίδι (με δύο καλές αποκρούσεις του Felix Wiedwald σε σουτ των Osborn και Dowell), άρχισε το σφυροκόπημα. Στο 69' από φάουλ του Hernández ο Jansson έπιασε νέα κεφαλιά, ευτυχώς όμως κατευθείαν στην αγκαλιά του Smith. Η είσοδος του Mustapha Carayol αντί του ντεφορμέ Barrie McKay ηρέμησε κάπως τους γηπεδούχους, που επανήλθαν όμως δριμύτεροι όταν έβλεπαν πια τους βαθμούς να κάνουν φτερά. Ο Hernández βγήκε ο ίδιος τετ α τετ με τον Smith στο 84', αλλά ο γκολκίπερ μας έκανε καλή έξοδο και απέκρουσε με το πόδι. Δύο λεπτά αργότερα ο Smith είδε τον Lasogga να σηκώνεται στη γωνία της μικρής του περιοχής από σέντρα του Hadi Sacko, όμως η κεφαλιά του Γερμανού ήταν και άστοχη και αδύναμη. Ο πρώην παίκτης της Hertha και του Αμβούργου ήταν πρωταγωνιστής και στη φάση του 92', όπου εκμεταλλεύθηκε το μοναδικό ίσως λάθος του Worrall στο ματς και σούταρε για να μπλοκάρει ο πανέτοιμος Smith, και το γαϊτανάκι των χαμένων ευκαιριών της Leeds ολοκληρώθηκε κάπου εκεί, σφραγίζοντας ένα καλό "ποδαρικό" για τους Reds.

Η Leeds είχε πολλά καλά στοιχεία, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χτυπήσει πλέι-οφ μέχρι το τέλος. Θα παραμένει όμως πάντα η ομάδα με τον ίδιο αντιπαθή χαρακτήρα, όσο οι παίκτες της εννοούν να περικυκλώνουν συνέχεια τον διαιτητή και να διαμαρτύρονται (να σημειωθεί ότι κανένας από την ομάδα μας δεν έτρεξε να διαμαρτυρηθεί στη φάση του Brereton). Αν τους έπαιρνε κανείς στα σοβαρά, θα πίστευε ότι υπέφεραν από τα μαρκαρίσματα μιας Forest που έχει δεχτεί απίστευτο bullying (και) φέτος χωρίς να αντιδράσει δυναμικά...

Και τώρα υπάρχει η "ασήμαντη" υποχρέωση του αγώνα Κυπέλλου με την Arsenal στο City Ground την ερχόμενη Κυριακή... Θυμάμαι το 2009, που κοουτσάρισε πάλι ο υπηρεσιακός (τότε ο John Pemberton) στο ματς του FA Cup με την πάμπλουτη Manchester City εκτός έδρας, πάλι αρχές Ιανουαρίου. Στις εξέδρες του "City of Manchester" βρισκόταν ο νέος προπονητής μας Billy Davies, και οι παίκτες τον εντυπωσίασαν με την ιστορική νίκη με 3-0. Αν θεωρώ ότι θα γίνει και φέτος το ίδιο, με τον νέο μας μάνατζερ να παρακολουθεί; Ε, λέμε και καμιά ονειροφαντασίωση για να περάσει η ώρα...

Leeds: Wiedwald, Ayling (Anita 26'), Cooper, Jansson, Berardi, O'Kane, Phillips, Hernández, Alioski (Lasogga 46'), Sáiz, Roofe (Sacko 80').
Forest: Smith, Lichaj, Worrall, Mancienne, Traoré, Cash, Bridcutt, Osborn, McKay (Carayol 75'), Dowell, Brereton (Walker 60').
Διαιτητής: Jeremy Simpson. Κίτρινες: Jansson 45', Sáiz 93' - Lichaj 69', Carayol 85'.
Θεατές: 32.426 (Forest: 917).

Gary Brazil: "Είμαι περήφανος για την απόδοση των παικτών και την προσφορά τους στην ομάδα. Αν είχαμε λίγο περισσότερη ποιότητα με τη μπάλα στα πόδια, ειδικά στην επίθεση, θα δείχναμε τι είμαστε ικανοί να κάνουμε. Αλλά από πλευράς αφοσίωσης στο πλάνο και αντίστασης σε μια καλή Leeds που προσπαθούσε να μας ανοίξει, είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από αυτή την τόσο νεανική ομάδα. Έχουμε καλούς παίκτες, και αν μας παρουσιαζόταν κάποια ευκαιρία πιστεύω ότι θα την αρπάζαμε. Το πρώτο γκολ είναι πάντα σημαντικό εδώ, όπως και σε κάθε γήπεδο. Μείναμε όρθιοι, κάναμε την υπόθεση γκολ πολύ δύσκολη για τους αντιπάλους μας, κι όταν χρειαστήκαμε τον Smith εκείνος έκανε μια καταπληκτική απόκρουση. Τους περιορίσαμε σε μακρινά σουτ και ένα από αυτά βρήκε το οριζόντιο δοκάρι, αλλά θεωρώ ότι την εύνοια της τύχης την κερδίσαμε με το σπαθί μας. Αρκετοί παίκτες μας έκαναν πολύ καλή εμφάνιση, και η συνολική μας απόδοση άξιζε τον βαθμό της ισοπαλίας. Μπορούμε να χτίσουμε πάνω της και να κοιτάξουμε να πάμε λίγο πιο μπροστά".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.