Ήταν ίσως το πρώτο όνομα που ακούσαμε αυτό το καλοκαίρι. Ή, για την ακρίβεια, ένα από τα πρώτα που ακούσαμε για την ομάδα επί θητείας Aitor Karanka, αφού η Forest ενδιαφέρθηκε και τον Ιανουάριο, αλλά η Dinamo Zagreb δεν θέλησε να τον παραχωρήσει. Τον μάθαμε ως El Arbi, που σημαίνει... Άραβας, και είναι όντως ένα από τα ονόματά του. Ο ίδιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπογράφει ως Hillal Soudani, οπότε έτσι θα τον λέμε από δω και πέρα. Hillal σημαίνει μισοφέγγαρο. Ένα μισοφέγγαρο που αποφάσισε ν' αλλάξει... ουρανό για να κυνηγήσει ένα παιδικό όνειρο...

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τη στιγμή που είδε το φως, στις 25 Νοεμβρίου 1987 στο Chlef της Αλγερίας, μέχρι τη στιγμή που στο παιδικό του μυαλό καρφώθηκε η ιδέα να πάει μια μέρα να παίξει μπάλα στην Αγγλία. Ο ίδιος το λέει, όχι εμείς. Λίγους μήνες πριν συμπληρώσει τα 31, και αφού στην υπόθεση της μεταγραφής του ανακατεύτηκε η ιταλική Cagliari αλλά και αραβικές ομάδες, η στιγμή έφτασε. Απόψε πέρασε τα απαραίτητα ιατρικά τεστ και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Forest, την τέταρτη μόλις ομάδα της καριέρας του, με τη Dinamo να εισπράττει, κατά πληροφορίες, γύρω στα 3 εκατομμύρια ευρώ και τον ίδιο να σμίγει ξανά με τον συμπαίκτη του στην Εθνική και καλό του φίλο Adlène Guédioura.

Ξεκίνησε από την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, όπου αγωνίστηκε ως επαγγελματίας από το 2006 ως το 2011, όταν και μεταγράφηκε στη Vitória Guimarães. Στην Πορτογαλία έμεινε δύο χρόνια, και στο τελευταίο του ματς, στις 26 Μαΐου 2013, πέτυχε ένα γκολ και βοήθησε τη Vitória να κατακτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της το Κύπελλο, νικώντας στον τελικό τη μεγάλη Benfica με 2-1. Ήταν ο πιο ωραίος αποχαιρετισμός, καθώς την επόμενη μέρα πέταξε στην Κροατία και υπέγραψε στη Dinamo Zagreb αντί 900.000 ευρώ. Στις ακτές της Αδριατικής γνώρισε τα πιο παραγωγικά χρόνια της καριέρας του, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ Κροατίας, και είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί και στους ομίλους του Champions League, εκεί δηλαδή που τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα την περίοδο 2016-'17, στις αναμετρήσεις της Dinamo με τον Ολυμπιακό. Το 2017-'18 αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της σεζόν στην Κροατία (και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 17 γκολ), και συνολικά σε πέντε γεμάτες σεζόν στο Zagreb είχε 197 συμμετοχές και 86 γκολ, αν και δεν αγωνιζόταν πάντα ως φουνταριστός κυνηγός, αλλά και στις δύο θέσεις των εξτρέμ. Συνολικά στην καριέρα του σε συλλογικό επίπεδο έχει 366 ματς και 158 γκολ, άρα μάλλον ξέρει κατά πού πέφτει το τέρμα...

Λέω σε συλλογικό επίπεδο, γιατί και με την Εθνική Αλγερίας δεν είναι αμελητέα η παρουσία του. Κάθε άλλο! Έχει 49 συμμετοχές και 22 γκολ (6ος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής), παίζει από το 2011 και είναι εν ενεργεία όσο... δεν παίρνει, αφού αγωνίστηκε και στο πολύ πρόσφατο (7 Ιουνίου) φιλικό Πορτογαλίας-Αλγερίας. Ήταν πρώτος σκόρερ στα τελικά του Πρωταθλήματος Αφρικής το 2011 με 3 γκολ, και επίσης πρώτος σκόρερ στα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 2017 με 7 γκολ. Έπαιξε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου η Αλγερία πέρασε στους 16 πριν αποκλειστεί από τη μελλοντική νικήτρια Γερμανία στην παράταση (με τον Hillal να παίζει 100 λεπτά). Ο άνθρωπος έχει εμπειρίες και παραστάσεις, όχι αστεία...

Τι παίκτη πήραμε, γενικά; Επιστρατεύοντας τη μνήμη μου από τα Dinamo-Ολυμπιακός και με τη βοήθεια κάποιων βίντεο, τα συμπεράσματα που βγαίνουν είναι τα εξής: Καταρχάς ο Soudani μπορεί να σκοράρει με όλους τους τρόπους. Με το δεξί, με το αριστερό (το οποίο φαίνεται να προτιμά), με το κεφάλι - αν και δεν είναι φοβερά ψηλός (1,82 μ.) και εκ πρώτης όψεως μπορεί να δείχνει και λίγο... χοντρούλης! Τα φαινόμενα απατούν, γιατί μιλάμε για παίκτη με ξεπέταγμα, που εκτός από γκολ και ντρίμπλες μπορεί να σερβίρει και ασίστ είτε με κάθετη μπαλιά είτε με σέντρα, ενώ είναι και δεόντως μαχητής. Αυτό το τελευταίο το προσθέτω γιατί αυτομάτως με το που άκουσα ότι τον θέλουμε μου ήρθε στο μυαλό η μάλλον τραυματική εμπειρία με δύο άλλους Αλγερινούς, τον Rafik Djebbour και τον Djamel Abdoun, που είχαν θέματα και εργατικότητας, και χαρακτήρα. Για το δεύτερο θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει παλιά ένας προπονητής μπάσκετ: "Παίκτη που δεν αλλάζει πολλές ομάδες μην τον φοβάσαι". Και πράγματι, από όσα είδα οι συμπαίκτες του στη Dinamo και την Εθνική δείχνουν να τον λατρεύουν!

Α, και κάτι ακόμα. Μην παραξενευτείτε αν τον δείτε να παίρνει το νούμερο 2 που άφησε "ορφανό" ο Eric Lichaj. Αυτό φορούσε τόσα χρόνια στο Zagreb. Εκτός κι αν προτιμήσει το 15, που έχει στην Εθνική.

Ahlan wa sahlan, Hillal. Καλωσόρισες, όπως το λένε στη γλώσσα σου. Έλα να κυνηγήσουμε μαζί την κορυφή του ονείρου σου.

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.