birmingham18191

Το θυμάστε αυτό το τραγούδι; Το έλεγε η Tina Turner στην ταινία "Mad Max - Beyond Thunderdome". "We Don't Need Another Hero". Μόλις μια εβδομάδα έχει περάσει από τότε που γράφαμε πως ομάδα που έχει ανάγκη από ήρωες δεν πάει συνήθως πολύ μακριά. Με τη Reading ήταν ο Hillal Soudani. Με τη Bury o Matty Cash. Με τη Wigan και οι δύο μαζί. Σήμερα ήταν ο Joe Lolley, που ανήμερα των 26ων γενεθλίων του μέσα σ' ένα τέταρτο γύρισε τον κόσμο ανάποδα με δύο κεραυνούς εκτός περιοχής. Και η Forest συνεχίζει, αήττητη μεν, αγκομαχώντας δε, με 4 ισοπαλίες σε 5 παιχνίδια πρωταθλήματος.

Θα μου πείτε: "Και δε σ' αρέσει;" Ε, για να πω την αμαρτία μου, όχι, δε μ' αρέσει. Ναι, οκέι, χάναμε 2-0 και παρ' όλα αυτά σώσαμε την παρτίδα, αλλά ως πότε θα τη σώζουμε; Σύμφωνοι, η ομάδα έχει αρκετά νέα πρόσωπα και είναι δύσκολο να γίνει σύνολο, υιοθετώντας μάλιστα και νέα παικτική φιλοσοφία (η οποία, παρεμπιπτόντως, σήμερα πήγε εντελώς περίπατο). Όμως βοηθάει την κατάσταση να κάνεις έξι αλλαγές; Δύο μόνο απ' αυτές ήταν δικαιολογημένες, αυτή του Adlène Guédioura (κάταγμα στο ζυγωματικό με τη Wigan) με τον Ben Watson (τεράστια απογοήτευση, ελάχιστες σωστές ενέργειες σε όλο το ματς) και αυτή του Lewis Grabban (πρόβλημα στον αχίλλειο τένοντα, έμεινε προληπτικά εκτός αποστολής "αναγκάζοντας" τον Aitor Karanka να πάρει στο γήπεδο τον φευγάτο για Blackburn, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, Ben Brereton, χωρίς όμως να τον συμπεριλάβει στη 18άδα) με τον Daryl Murphy, που μπορεί να βολόδερνε σ' όλο το ματς μην παίρνοντας ούτε μια πάσα της προκοπής, αλλά έδειξε την κλάση του στο τέλος. Οι υπόλοιπες τέσσερις γιατί; Sam Byram αντί Tendayi Darikwa (δεν τον δικαίωσε - αν και ο Darikwa ήταν εκτός 18άδας, ίσως κάτι να έχει κι αυτός και να μην το ξέρουμε), Jack Robinson αντί Ben Osborn (ομοίως), Gil Dias αντί Lolley (ο Πορτογάλος έπαθε νωρίς-νωρίς ένα από τα μπλακ άουτ για τα οποία μας είχαν προειδοποιήσει οι οπαδοί της Fiorentina), και κυρίως Hillal Soudani αντί João Carvalho. O Karanka άφησε την ομάδα χωρίς δημιουργία, ο φιλότιμος Αλγερινός χάθηκε στη γενική μετριότητα και ήταν ο πρώτος που έγινε αλλαγή χωρίς να είναι ο χειρότερος του γηπέδου (αυτός ήταν με διαφορά ο Watson). 

Εδώ που τα λέμε, αρκετοί βρέθηκαν στα πολύ κάτω τους σήμερα. Για παράδειγμα, δεν θυμάμαι τον Tobias Figueiredo τόσο κακό και μάλλον ο Michael Hefele, που προτιμήθηκε για τον πάγκο από τον Michael Dawson, πρέπει να ετοιμάζεται σιγά σιγά (γιατί ο Πορτογάλος, που τόσες ελπίδες μας είχε γεμίσει πέρσι, ούτε με τη Wigan ήταν σπουδαίος, χωρίς όμως να έχει το αποψινό χάλι). Και εκεί υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Στο τέρμα όμως; Ο Costel Pantilimon κάθε άλλο παρά ενέπνεε εμπιστοσύνη και πάλι, έφαγε δυο γκολ όρθιος, ακόμα και στις σέντρες είχε πρόβλημα παρά το... Καρπάθιο μπόι του και δε μπόρεσε να αποσοβήσει ούτε ένα κόρνερ στα τελευταία λεπτά! Τι κάνουμε τώρα; Του Jordan Smith φροντίσαμε (κερκίδα, social media και τεχνική ηγεσία) να του στείλουμε το ηθικό στα Τάρταρα, κι αν θυμάται κανείς τον Luke Steele στην Ελλάδα στα πέναλτι ήταν καλός, αλλά στα υπόλοιπα -τουλάχιστον στη δεύτερη χρονιά του- φοβόσουν ανά πάσα στιγμή τη γκάφα του. Ή. λοιπόν, συνέρχεται ο Ρουμάνος, ή έχουμε πρόβλημα...

Δεν χρειαζόμαστε άλλους ήρωες. Θέλουμε η ομάδα μας να παίζει μπάλα, να αναπτύσσεται ορθόδοξα, να δημιουργεί. Και μπορεί, διάολε, δεν ήταν άλλη ομάδα αυτή που περιόρισε κοτζάμ West Brom σε ρόλο κομπάρσου για 80 λεπτά. Ας σταματήσουν λοιπόν οι πειραματισμοί. Για ροτέισον υπάρχει μια χαρά ευκαιρία την Τετάρτη με τη Newcastle - ή με τα δεύτερα της Newcastle, που είναι και το πιο πιθανό. Δεν είναι δυνατόν να λείπει από την ενδεκάδα ο Lolley, ένας παίκτης με τόσο πάθος και δίψα για τη νίκη. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε από τα σέντερ μπακ μας να προσπαθούν να βρουν τον επιθετικό, επειδή λείπει ο μόνος κλασικός οργανωτής που έχουμε (Carvalho). Δεν είναι δυνατόν να αμφισβητούμε συνέχεια τον Osborn κι έπειτα να τον βάζουμε κακήν-κακώς να βουλώνει τρύπες. Ελπίζω ο Karanka να εκτιμήσει σε πόσο καλή τιμή έλαβε το συγκεκριμένο μάθημα και να ενεργήσει ανάλογα στη συνέχεια. Χωρίς στιβαρό κορμό, διεκδικητής ανόδου δεν υπάρχει. Αμέτρητα τα παραδείγματα...

Το πρώτο ημίχρονο ήταν, ειλικρινά, κάτι που μακάρι να μην ξαναδώ ποτέ ως οπαδός της Forest. Όχι φάση, ούτε ένα σουτ της απελπισιάς δεν κάναμε σ' αυτό το 45λεπτο που πήγε εντελώς στράφι (το πρώτο ήρθε, μακρινό και άστοχο, από τον Robinson στο 47'). Δεν ξέρω αν φταίει "η πίεση της κερκίδας", αλλά ήμαρτον, δεν υπήρχε με τη West Brom και υπήρχε με τη Birmingham των χιλίων προβλημάτων; Η οποία (για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι) εντελώς δίκαια νιώθει αδικημένη αυτή τη στιγμή, μιας και έχασε πολύ καλές ευκαιρίες να πετύχει κι άλλα γκολ. Πριν το πρώτο της είχε προειδοποιήσει ήδη δύο φορές: στο 12', όταν ο Omar Bogle ελίχθηκε ωραία από τα αριστερά μέσα στην περιοχή και έπιασε δεξί σουτ, ο Pantilimon άργησε να πέσει και είδε με ευγνωμοσύνη τη μπάλα να περνάει όχι και πολύ έξω, και στο 17' με τον Gary Gardner, έναν από τους δύο πρώην Reds που ξεκίνησαν για τη City (ο άλλος ήταν ο Lee Camp στο τέρμα, σχεδόν αγνώριστος με το νέο look με κοτσιδάκι). Κι αν το φάουλ του Gary αστόχησε για λίγο, τιμωρηθήκαμε για την αδράνειά μας μόλις τέσσερα λεπτά αργότερα. Ένα ανεπίτρεπτο για την εμπειρία του Watson λάθος στο κέντρο χάρισε τη μπάλα στον Jacques Maghoma, που προχώρησε με άνεση προς την αριστερή γωνία της περιοχής μας, σέντραρε και ο Lukas Jutkiewicz με ψηλοκρεμαστή κεφαλιά νίκησε τον Pantilimon που έμεινε στη θέση του και δεν κινήθηκε καν για να καθαρίσει τη σέντρα. Και παρά λίγο να τον κρεμάσει και δεύτερη φορά ο Maikel Kieftenbeld στο 38' έπειτα από τραγικό λάθος του Figueiredo. Ο φοβερός Jota αλώνιζε από τα αριστερά μας, ο Robinson δεν μπορούσε να τον παρακολουθήσει και ο Ισπανός πήρε και την κίτρινη του Danny Fox, που έτρεχε να διορθώσει τα σφάλματα των υπόλοιπων. Τρεις κίτρινες πήραμε στο πρώτο μέρος. Μέσα στο γήπεδό μας! Και χωρίς σουτ!

Μάταια περιμέναμε αλλαγές στην ανάπαυλα. Αυτές έγιναν στο 56' και στο 66', όταν ήταν ολοφάνερο πια ότι η κατάσταση δεν θα άλλαζε. Πρώτα ο Carvalho αντί του Soudani, μετά ο Osborn για τον εκτός τόπου και χρόνου Watson. Και ένα περίεργο μπέρδεμα, αφού ο Ben άλλαζε διαρκώς θέσεις, και μετά που μπήκε και ο Lolley δεν ήξερες να πεις με σιγουριά ποιος από τους Osborn, Lolley και Dias έπαιζε πού - κάποιες φορές μπερδεύτηκε και ο Matty Cash, που όπως πάντα όργωσε τη δεξιά πλευρά και ήταν μια μικρή όαση όποτε έπαιρνε τη μπάλα. Αντίθετα, ο Che Adams, που στο 67' αντικατέστησε τον Bogle, θα έβαζε τη σφραγίδα του στο ματς. Αφού ο Maghoma στο 68' έχασε μοναδική ευκαιρία ένα λεπτό αργότερα σουτάροντας μόνος από το πέναλτι πάνω στον Pantilimon μετά από άψογο γύρισμα του Maxime Colin, ο 22χρονος φορ δεν λάθεψε στο 72', όταν μετά από κακή απομάκρυνση του Figueiredo (πάλι) ελίχθηκε και σούταρε από το ύψος της περιοχής, με τον Pantilimon απλώς να παρακολουθεί τη μπάλα να περνάει δίπλα από τη μέσα μεριά του δεξιού δοκαριού του.

Ήταν απαραίτητο πια να εμφανιστεί πάλι ένας ήρωας για να μας σώσει. Ο Karanka τα έπαιξε όλα για όλα και έβαλε (πολύ καθυστερημένα κατά την ταπεινή μου άποψη) τον Lolley στη θέση του Byram. Δευτερόλεπτα μετά, σε φάουλ του Carvalho και απόκρουση της άμυνας με κεφαλιά, ο Joe είδε τη μπάλα να έρχεται προς τα πάνω του και δεν το σκέφτηκε καθόλου. Ξερό αριστερό βολέ έξω από την περιοχή, πήρε μέσα και τα χέρια του Camp και έδωσε πάλι ελπίδες στη βουβή ως τότε κερκίδα μας. O Garry Monk συνέχισε παρ' όλα αυτά να κυνηγάει την κόντρα, δεν κλείστηκε και το πλήρωσε. Στο 87'. χωρίς καμιά φάση ενδιάμεσα, νέος κεραυνός του Lolley εκτός περιοχής, ο Camp απέκρουσε με υπερένταση διώχνοντας σωστά τη μπάλα προς τα πλάγια, κι εκεί ο Murphy που είχε μυριστεί τη φάση με αριστερό σουτ τον εκτέλεσε από δύσκολη θέση στην κλειστή του γωνία. Αυτό που λέμε σεντερφορίσιο γκολ. Με τη σέντρα ο Pantilimon έκανε τη μοναδική του δύσκολη επέμβαση στο ματς βγάζοντας κόρνερ την επικίνδυνη σέντρα-σουτ του Conor Mahoney (τον θυμάστε; Τον θέλαμε πέρσι κι αυτός προτίμησε Bournemouth, όπου δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου και πήγε φέτος δανεικός στους Blues). Ήταν η τελευταία φάση του ματς. Τα πέντε λεπτά των καθυστερήσεων δεν είχαν μεγάλες συγκινήσεις, με τη Forest να μη δείχνει στιγμή ότι κυνηγάει με πάθος την ολική ανατροπή. 

Ας ξεχάσουμε το ματς με τη Newcastle. Αν εμφανιστούμε έτσι στο Λονδίνο το άλλο Σάββατο απέναντι στη φορμαρισμένη (παρά τη σημερινή της ήττα με 1-0 στο Blackburn) Brentford, τη βάψαμε. Δε θα βγάζουμε συνέχεια λαγούς από το καπέλο. Η Forest είναι πλέον στη 13η θέση, έξι βαθμούς πίσω από τις πρωτοπόρους Leeds (πέρασε σαν σίφουνας από το Carrow Road διαλύοντας και τη Norwich με 3-0) και Middlesbrough (νίκησε χθες 1-0 τη West Brom με αμφισβητούμενο γκολ του κάποτε "δικού μας" Daniel Ayala στο 91'). Στα υπόλοιπα ματς της αγωνιστικής: Aston Villa-Reading 1-1, Bolton-Sheffield United 0-3, Derby-Preston 2-0, QPR-Wigan 1-0, Sheffield Wednesday-Ipswich 2-1, Stoke-Hull 2-0 και Swansea-Bristol City 0-1, ενώ αύριο παίζουν Rotherham-Millwall. Οι δύο πρωτοπόροι αναμετρώνται στο Elland Road την Παρασκευή το βράδυ, σ' ένα παιχνίδι που προδιαγράφεται... λαχταριστό.

Forest: Pantilimon, Byram (Lolley 75'), Figueiredo, Fox, Robinson, Watson (Osborn 66'), Colback, Cash, Soudani (Carvalho 56'), Dias, Murphy.
Birmingham: Camp, Colin, Morrison, Dean, Pedersen, Jota (Mahoney 85'), Gardner, Kieftenbeld, Maghoma (Solomon-Otabor 74'), Bogle (Adams 67'), Jutkiewicz.
Σκόρερς: Lolley 75', Murphy 87' - Jutkiewicz 21', Adams 72'.
Διαιτητής: Tim Robinson. Κίτρινες: Figueiredo 32', Fox 41', Murphy 45', Colback 84'.
Θεατές: 26.799 (Forest: 24.834).

Aitor Karanka: "Δε γίνεται να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ότι σε κάθε ματς θα παλεύουμε και θα το γυρίζουμε. Χρειαζόμαστε μεγάλη βελτίωση, γιατί σήμερα αντί να είναι ο αγώνας καθρέφτης της σκληρής δουλειάς μας στις προπονήσεις έγινε ακριβώς το αντίθετο. Δεν παίξαμε στο δικό μας στυλ, παίξαμε με τρόπο που βόλευε περισσότερο τους αντιπάλους μας παρά εμάς, και οι αντίπαλοί μας ήταν καλύτεροι από εμάς. Πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε και να βελτιωνόμαστε γιατί, έστω κι αν κάποιοι είναι ικανοποιημένοι που σώσαμε την ισοπαλία στο τέλος, αυτό δεν αρκεί. Δεν αρχίσαμε απλώς άσχημα, παίξαμε χάλια για 75 λεπτά. Σ' αυτό το πρωτάθλημα πρέπει να δίνεις το 150% για να νικάς, οπότε οφείλουμε να ψάξουμε να βρούμε τι πήγε στραβά και ήμασταν τόσο κακοί στα πρώτα 75 λεπτά του παιχνιδιού. Είμαι ευχαριστημένος από τους Lolley και Osborn γιατί άλλαξαν τα δεδομένα. Μου αρέσει όταν παίκτες έρχονται από τον πάγκο και εντυπωσιάζουν, αλλά προτιμώ αυτοί που ξεκινούν να έχουν καλή απόδοση για 90 λεπτά. Ο Grabban υποφέρει από τον αχίλλειο τένοντά του αυτή τη στιγμή, αλλά δε νομίζω ότι είναι κάτι σοβαρό. Ελπίζουμε να τον έχουμε πάλι μαζί μας το συντομότερο δυνατόν".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.