bolton18192

Στην Αγγλία το fair play και ο σεβασμός στον αντίπαλο είναι τρόπος ζωής. Δεν νοείται αθλητισμός χωρίς αυτά. Όταν παίζεις κόντρα σε μια ομάδα μικρότερης δυναμικότητας από τη δική σου, δεν θα το λάβεις υπόψη, θα τα δώσεις όλα σαν να έπαιζες με τον πρωτοπόρο της βαθμολογίας. Προσοχή όμως... Όταν έχεις απέναντί σου έναν αντίπαλο διαλυμένο, δεν θα τον σπρώξεις στον γκρεμό. Δεν θα τον εξευτελίσεις. Όχι από λύπηση - από κατανόηση. Γιατί απλούστατα, με όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο μπορεί κι εσύ να βρεθείς κάποια στιγμή στη θέση του...

Η Bolton, που εμφανίστηκε σήμερα στο City Ground ως τελευταία αντίπαλος της Forest στη φετινή περίοδο, δεν είναι απλώς μια ομάδα υποβιβασμένη από καιρό. Είναι επίσης μια ομάδα σε διοικητικό/ιδιοκτησιακό αλαλούμ, και δυστυχώς -γιατί πρόκειται για έναν ιστορικό σύλλογο της Αγγλίας, με τέσσερα FA Cup στην τροπαιοθήκη του και "σημαία" τον μεγάλο της δεκαετίας του 1950 Nat Lofthouse- με πολύ, πολύ αβέβαιο μέλλον. Μια ομάδα που είδε την περασμένη εβδομάδα τους ποδοσφαιριστές της να απεργούν για μη έγκαιρη καταβολή των δεδουλευμένων, πράγμα από ασυνήθιστο ως ανήκουστο στην Αγγλία, και με το ζόρι τους έπεισε να κατεβούν για το τελευταίο παιχνίδι, έχοντας χάσει το προτελευταίο στα χαρτιά (1-0 από τη Brentford). Απέναντι, λοιπόν, σ' αυτή την ομάδα οι ποδοσφαιριστές της Forest έκαναν το καθήκον τους και τίποτα παραπάνω. Νίκησαν με το οριακό 1-0, χωρίς να φορτσάρουν επιθετικά, και προσπαθώντας να κρατήσουν αυτό το σκορ ώστε να φύγουν ευχαριστημένοι οι φίλαθλοί τους που και πάλι γέμισαν το γήπεδο. Στο μοναδικό γκολ, ο Παίκτης της Σεζον Joe Lolley δεν πανηγύρισε, συμπαραστεκόμενος έτσι στους συναδέλφους του. Και ο αγώνας άρχισε, κύλησε και τελείωσε μέσα σε μεγάλη ηρεμία, με τον διαιτητή Oliver Langford να μη δείχνει ούτε μία κάρτα. Κάποιοι που προφανώς δεν κατάλαβαν τίποτα μιλούσαν μετά για "χάλια" και για "διώξιμο της μισής ομάδας και του προπονητή". Από τη μέρα που ο οργανισμός Forest θα σταματήσει να τους ακούει και θα τους αφήσει να βράζουν στο ζουμί τους, θα μπορούμε πλέον να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. 

Ο Martin O'Neill (που μάλλον... έκανε ότι γκρίνιαζε παρά το εννοούσε για την εικόνα της ομάδας) διατήρησε το 3-5-2 και έκανε μόνο δύο αλλαγές στην ενδεκάδα που πέρασε νικηφόρα από το Λονδίνο απέναντι στην QPR, η μία από τις οποίες προκάλεσε κάποια εντύπωση. Όχι γιατί ο Lewis Grabban πήρε τη θέση του Karim Ansarifard, όσο γιατί ο Ιρανός, που ήταν από τους καλύτερους στο Loftus Road και πέτυχε και το νικητήριο γκολ, ήταν εντελώς εκτός 18άδας. Κατά τα άλλα, ο Luke Steele πήρε τη δεύτερη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα αντί του Costel Pantilimon, καταφέρνοντας μάλιστα να κρατήσει για πρώτη φορά φέτος την εστία του ανέπαφη σε ματς που ξεκίνησε βασικός. Η Forest έκανε το τρίτο φετινό της "νταμπλ" (διπλή νίκη δηλαδή επί μιας ομάδας στο πρωτάθλημα), μετά από τη Hull και τη Middlesbrough, πέτυχε τρεις νίκες στη σειρά για πρώτη φορά από την εποχή του Philippe Montanier (!) και τερμάτισε τελικά στην ένατη θέση, που μπορεί να μη μας πολυαρέσει αλλά είναι η καλύτερή της τα έξι τελευταία χρόνια και η δεύτερη καλύτερή της τα τελευταία οκτώ, μετά δηλαδή από το 2010-'11 που μπήκε για τελευταία φορά στην εξάδα της Championship. Τι θα γινόταν χωρίς τους κλυδωνισμούς από την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία δεν θα το μάθουμε ποτέ. Απλώς ελπίζουμε αυτή η σεζόν να μας έκανε λίγο σοφότερους...

Για το παιχνίδι δεν έχω να γράψω και πολλά. Ήταν όπως είπαμε στα όρια του "φιλικού", για τους λόγους που προαναφέρθηκαν και μόνο. Μέχρι τη φάση του γκολ, είχαν χαθεί μόνο κάποιες μικροευκαιρίες, για μας από τους Sam Byram (δεν έπιασε σωστά το σουτ σε σέντρα του João Carvalho και ξαναγύρισε τη μπάλα παράλληλα προς το τέρμα στο 8') και Matty Cash (πάλι από προσπάθεια του Carvalho βρέθηκε σε πολύ καλή θέση για σουτ, αλλά κοντραρίστηκε από τους αμυντικούς στο 20') και για τη Bolton από τους Will Buckley και Joe Pritchard στην ίδια φάση (ο πρώτος έπιασε αέρα, ο δεύτερος σούταρε πάνω σε απλωμένο πόδι στο 11') και από τον Josh Magennis (σουτ εκτός περιοχής από καλή θέση, μπλοκάρισμα από τον Steele στο 13'). Στο 28' σε σέντρα του Ben Osborn η άμυνα δεν απομάκρυνε σωστά και η μπάλα έφτασε αριστερά στην περιοχή στον Lolley, που κοντρόλαρε άψογα, πέρασε έναν αντίπαλο και με αριστερό σουτ δίπλα στο δοκάρι του Remi Matthews πέτυχε το νικητήριο γκολ. Μέχρι τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, η Bolton θα είχε αρκετή κατοχή και θα προσπαθούσε φιλότιμα, αλλά η Forest θα βρισκόταν και πάλι πιο κοντά στο γκολ στο 41', όταν από κόρνερ και αρχική κεφαλιά... κάποιου μέσα σ' έναν όμιλο παικτών η μπάλα έφτασε στον Byram, που για δεύτερη φορά στο ίδιο ματς στο δεύτερο δοκάρι απέτυχε αυτή τη φορά με κεφαλιά να σημαδέψει έστω τέρμα.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν ακόμα πιο φτωχό σε φάσεις. Η Forest έφτασε κοντά στο 2-0 στο 65', όταν από βαθιά μπαλιά του Carvalho και γύρισμα του Lolley o Grabban έκανε καταπληκτική επιτόπια ντρίμπλα στον αντίπαλό του αλλά κόπηκε πάνω στο σουτ. Ο O'Neill άλλαξε διαδοχικά Lolley, Grabban και Carvalho για να πάρουν το χειροκρότημα - και εδώ η έκπληξη ήταν οι μάλλον χλιαρές επευφημίες προς τον δεύτερο, πρώτο σκόρερ της χρονιάς μάλιστα, σε σχέση με τους δύο άλλους. Ο Adlène Guédioura, που πήρε τη θέση του Grabban, είχε ένα όχι και πολύ δυνατό για τα δεδομένα του σουτ εκτός περιοχής στο 76' (μπλόκαρε ο Matthews), και στο 86' οι φιλοξενούμενοι είχαν την πιο σοβαρή ευκαιρία τους στο ματς, όταν σε σέντρα του Gary O'Neil ο Magennis στο δεύτερο δοκάρι μάλλον αιφνιδιάστηκε και ο ίδιος και η κεφαλιά του από πολύ καλή θέση κατέληξε στα χέρια του Steele.

Μετά τη λήξη του αγώνα, ο γύρος όχι του θριάμβου αλλά "της αναγνώρισης", όπως ονομάζεται στην Αγγλία, για τους παίκτες μπροστά από κάθε κερκίδα του γηπέδου, χειροκροτήθηκε ζεστά. Χειροκρότησαν και οι φίλοι της Bolton, παρά τη δική τους πίκρα και ανησυχία για το μέλλον. Από την πλευρά τους, οι δικοί μας επιφύλαξαν μια όμορφη υποδοχή στον Jack Hobbs, που επέστρεψε για πρώτη φορά στο City Ground ως αντίπαλος, φορώντας μάλιστα και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Στους άλλους αγώνες, το θρίλερ για την έκτη θέση κράτησε πολύ λίγο. Για την ακρίβεια μόλις 23 λεπτά, από την ώρα δηλαδή που η West Brom ισοφάρισε στο Pride Park. Μετά η Derby πέτυχε δύο γκολ σε τρία λεπτά και καπάρωσε τη συμμετοχή της στα πλέι-οφ (3-1), χωρίς να την ενδιαφέρει η νίκη της Middlesbrough στο Rotherham (2-1), ενώ η τρίτη διεκδικήτρια Bristol City έφερε 1-1 εκτός με τη Hull και τερμάτισε 8η. Αν η West Brom νικούσε στο Derby, θα έκλεβε και την 3η θέση από την απαράδεκτη Leeds, που έχασε 3-2 εκτός από την ουραγό Ipswich - εκτός αν ο παμπόνηρος Marcelo Bielsa να είχε σκοπό να θολώσει τα νερά εν όψει των πλέι-οφ με τη Derby. Στο άλλο ζευγάρι οι Baggies θα αντιμετωπίσουν με πλεονέκτημα έδρας τη συμπολίτισσα Aston Villa, που έχασε εντός με 2-1 από τη Norwich. Με αυτή τη νίκη οι Canaries πήραν και τον τίτλο του πρωταθλητή της κατηγορίας, αφού τους έφτανε και η ισοπαλία - χώρια που η διεκδικήτρια Sheffield United έφερε 2-2 εκτός με τη Stoke ενώ χρειαζόταν μόνο νίκη και ήττα της Norwich, έμεινε λοιπόν μόνο με τη γλύκα της απευθείας ανόδου. Στα υπόλοιπα αδιάφορα βαθμολογικά παιχνίδια είχαμε: Blackburn-Swansea 2-2, Brentford-Preston 3-0, Reading-Birmingham 0-0, Sheffield Wednesday-QPR 1-2, Wigan-Millwall 1-0.

Forest: Steele, Wagué, Milošević, Robinson, Byram, Yates, Cash, Osborn, Lolley (Murphy 67’), Carvalho (Appiah 84’), Grabban (Guédioura 74’).
Bolton: Matthews, Hobbs, Brockbank, Grounds, Taylor, Pritchard (Earing 77’) Connelly, Noone (Darcy 70’), O’Neil, Buckley, Magennis.
Σκόρερ: Lolley 28'.
Διαιτητής: Oliver Langford.
Θεατές: 27.578 (Forest: 27.000 ακριβώς!).

Martin O'Neill: "Πιστεύω πως τόσο οι παίκτες, όσο και οι φίλαθλοι ήξεραν καλά τι συμβαίνει στη Bolton, κι έτσι δεν ήταν ένα πολύ ευχάριστο απόγευμα. Ήταν σημαντικό που κλείσαμε τη σεζόν με τρεις νίκες, αλλά μπορούμε να παίξουμε πολύ καλύτερα. Μετά το γκολ πίστευα ότι θα ανέβαινε η αδρεναλίνη μας και θα πετυχαίναμε και δεύτερο. Είχαμε μια μεγάλη ευκαιρία στο δεύτερο ημίχρονο (σ.σ. του Grabban) και θα ήταν καλό η νίκη μας να ήταν πειστική. Πιστεύω πως, χωρίς να είμαστε εκρηκτικοί, είχαμε συνεχώς τον έλεγχο του αγώνα. Οι νίκες έρχονται με την αυτοπεποίθηση που σου δίνει το 'μηδέν' στην εστία σου και αν έχεις και λίγη τύχη στο δρόμο σου. Σ' αυτούς τους τρεις τελευταίους αγώνες αμυνθήκαμε πολύ στιβαρά. Περάσαμε ένα δύσκολο τελευταίο ημίωρο απέναντι στην QPR, όπου μάλιστα χρειάστηκε να πιάσει πέναλτι ο Pantilimon για να κρατήσουμε την εστία μας ανέπαφη. Φυσικά και έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε και το ξέρουμε και οι ίδιοι, πράγμα σημαντικό. Οι παίκτες στα αποδυτήρια έκαναν μια ειλικρινή αξιολόγηση της σεζόν, αλλά γενικά βελτιωθήκαμε σε σχέση με πέρσι. Περιμένουμε με ανυπομονησία τη νέα περίοδο".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.