arter signs

O Harry Arter, για όσους δεν θυμούνται, είναι ο άνθρωπος που τον Ιούλιο, με ένα υπέροχο σε εκτέλεση γκολ (σουτ εκτός περιοχής στο αριστερό "Γ" του Brice Samba),  μας είχε καταδικάσει στην ήττα με 1-0 στο City Ground από τη Fulham, στην οποία έπαιζε ως δανεικός από τη Bournemouth. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας καταπληκτικής εμφάνισης, αν και δικαίως είχαμε παράπονα αφού ο σκόρερ είχε διατηρήσει τον έλεγχο της μπάλας μετά από ένα γλίστρημα χρησιμοποιώντας λιγάκι και το χέρι του. Εδώ και μέρες κυκλοφορούσε η είδηση ότι τον είχαμε στο στόχαστρο για δανεισμό για όλη τη σεζόν. Τελικά η είδηση επιβεβαιώθηκε κατά το ήμισυ, αφού σήμερα ο Arter υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς συνεργασίας με τους Reds.

Νομίζαμε ότι το θέμα της απόκτησής του βρισκόταν σε στασιμότητα και περιμέναμε νέα για τη διαφαινόμενη μετακίνηση στη Forest δύο διεθνών αμυντικών, του Σκοτσέζου Scott McKenna από την Aberdeen και του Κύπριου Νικόλα Ιωάννου από τον ΑΠΟΕΛ, οι οποίες μαθαίναμε πως ήταν σε πολύ καλό δρόμο και απέμεναν οι τελευταίες λεπτομέρειες. Τελικά ο σύλλογος μάς ξάφνιασε με τη δέκατη μεταγραφή μας για φέτος, την απόκτηση του 17 φορές διεθνούς Ιρλανδού, που πέρσι ήταν από τα πολύ βασικά εργαλεία των Cottagers στο δρόμο για την Premiership και γεύτηκε μία ακόμα άνοδο στη μεγάλη κατηγορία, μετά από αυτή με τη Bournemouth το 2015. 

Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1989 ως γόνος μιας πολύτεκνης (με πέντε παιδιά) οικογένειας του Sidcup, μιας γειτονιάς του βορειοανατολικού Λονδίνου, και από τα επτά του χρόνια γράφτηκε στις ακαδημίες της Charlton, η οποία το 2007 του πρόσφερε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Ντεμπουτάρισε πριν κλείσει τα 18, στον εκτός έδρας αγώνα του League Cup με τη Luton, όπου ο ίδιος πέρασε αλλαγή στο 86' και η ομάδα του ηττήθηκε με 3-1 στην παράταση. Αυτή όμως έμελλε να είναι και η μοναδική του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα των Addicks, αφού λίγο καιρό μετά διαγνώστηκε με χρόνια τενοντίτιδα στον αχίλλειο τένοντα, ο οποίος τελικά υπέστη ρήξη, αφήνοντάς τον κάπου ένα χρόνο εκτός γηπέδων. Επανήλθε, αλλά ο μάνατζερ Phil Parkinson δεν τον πίστευε ιδιαίτερα και τον παραχώρησε δανεικό σε ερασιτεχνικές ομάδες της ευρύτερης περιοχής της πρωτεύουσας, πρώτα στη Staines και μετά στη Welling. O Arter θύμωσε πολύ, θεωρώντας ότι ο προπονητής του τον προσέβαλλε με τέτοιους δανεισμούς. Τη σεζόν 2008-'09 η Charlton υποβιβάστηκε στη League One και ο Parkinson προσπαθώντας να μειώσει τα λειτουργικά έξοδα αποδέσμευσε αρκετούς παίκτες, ανάμεσα στους οποίους και τον Arter.

Ήταν μάλλον η χειρότερη περίοδος της καριέρας του, αφού μετά από ανεπιτυχή δοκιμαστικά σε Gillingham και Ipswich (προσφέρθηκε μέχρι και να μείνει αμισθί στην Charlton αλλά ο Parkinson αρνήθηκε) κατάφερε να βρει ποδοσφαιρική στέγη μόνο στη Woking της Conference, και τα οικονομικά του ήταν απελπιστικά. Από τη δυσχερή θέση τον έσωσε ο πρώην συμπαίκτης του στην Charlton Scott Parker, που τον... περιμάζεψε σπίτι του και τον έβαζε να του κάνει διάφορα θελήματα για ένα χαρτζιλίκι. Αυτή η φιλία προχώρησε και έγινε και συγγενική σχέση, καθώς μετά από χρόνια ο Parker παντρεύτηκε την αδελφή του Arter, την Carly, και πολύ αργότερα και επαγγελματική συνεργασία, όταν πέρσι ως μάνατζερ της Fulham o Parker πήρε δανεικό τον Arter στην ομάδα του και δικαιώθηκε απόλυτα για την επιλογή του παρά τον εν μέρει συναισθηματικό της χαρακτήρα.

Στη Woking είχε μια φοβερή χρονιά με 44 συμμετοχές και 8 γκολ (μαζι και το πρώτο του χατ-τρικ), και όπως ήταν φυσικό το ενδιαφέρον των ομάδων της Football League γι' αυτόν αναζωπυρώθηκε. Ο ίδιος είχε πει ότι αν αποτύγχανε και εκεί θα έκοβε τη μπάλα, τελικά όμως η επιβράβευση των κόπων του ήταν η μετακίνηση στην ομάδα που μέχρι φέτος ήταν το δεύτερο σπίτι του, τη Bournemouth του Eddie Howe, που τότε αγωνιζόταν στη League One και πλήρωσε το... ιλιγγιώδες ποσό των 4.000 λιρών για να τον αποκτήσει (μάλιστα το ποσό της μεταγραφής το όρισε δικαστήριο, αφού οι δύο ομάδες δεν τα έβρισκαν μεταξύ τους!). Είκοσι συμμετοχές στην πρώτη του σεζόν δεν ήταν καθόλου άσχημη επίδοση για έναν παίκτη που προερχόταν από την Conference, και τις μάζεψε παρ' όλο που έπαθε κήλη που χρειαζόταν εγχείριση και τον άφησε κάπου ένα μήνα έξω (μάλιστα το ντεμπούτο του ήταν απέναντι στην... Charlton, και έπαιξε με μανία πριν αντικατασταθεί στο ημίχρονο, εισπράττοντας και κίτρινη κάρτα για σκληρό μαρκάρισμα σε αντίπαλο) και ο Lee Bradbury, που είχε πάρει στο μεταξύ τη θέση του Howe στον πάγκο, δεν τον "πήγαινε" και τον έστειλε δανεικό στην Carlisle (5 συμμετοχές, και το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στις καθυστερήσεις έδειχνε ότι θα αποσπούσε έναν βαθμό για τους Cumbrians μέσα στο Brighton, αλλά πριν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη ο γνωστός μας Liam Bridcutt έδωσε στους Seagulls τη νίκη με 4-3). 

Η αποχώρηση βασικών στελεχών της Bournemouth το καλοκαίρι του 2011 του άνοιξε το δρόμο προς την ενδεκάδα. Τον Αύγουστο μάλιστα σκόραρε σε τρία σερί ματς και οι Cherries, θέλοντας και να αποθαρρύνουν άλλες ομάδες που τον γλυκοκοιτούσαν, του πρόσφεραν νέο βελτιωμένο συμβόλαιο. Το μόνο του κουσούρι ήταν οι πολλές κάρτες που έπαιρνε, τις οποίες ο ίδιος απέδιδε στο γεγονός ότι ο Bradbury τον χρησιμοποιούσε σε πολύ αμυντικό ρόλο. Η ουσία είναι πως έχασε έξι αγωνιστικές εκείνη τη χρονιά εξαιτίας των 15 κίτρινων καρτών που δέχθηκε, τις περισσότερες για διαμαρτυρίες στους διαιτητές, πράγμα που ώθησε τον σύλλογο να τον στείλει σε ψυχολόγο για να μάθει να κοντρολάρει τα νεύρα του. Έπαιξε πάντως σε 39 ματς και έβαλε έξι γκολ!  

Το 2012-'13 ήταν η χρονιά της ανόδου στην Championship, με τον Arter να πετυχαίνει 8 γκολ σε 42 συμμετοχές, μολονότι δεν είχε ξεπεράσει ακόμα το πρόβλημα των νεύρων και παραπονιόταν ότι οι διαιτητές τον σημάδευαν εκ των προτέρων λόγω του εκρηκτικού του χαρακτήρα. Στο μεταξύ ο Bradbury είχε απολυθεί και, μετά από μια σύντομη θητεία του Paul Groves στον πάγκο, ο Howe επέστρεψε και η Bournemouth πήρε για τα καλά την πάνω βόλτα. Ο Howe του έδωσε σημαντικότατο ρόλο στην ομάδα και... πιο νέο συμβόλαιο, αφού πίστευε πως οι κάρτες οφείλονταν περισσότερο στη μαχητική του φύση και λιγότερο στην ανωριμότητά του. Την προτελευταία αγωνιστική, στο 3-1 επί της πρώην ομάδας του Carlisle, ο Arter πέτυχε αυτό που ο ίδιος χαρακτηρίζει "το πιο σημαντικό γκολ της καριέρας του, που τον σημάδεψε για όλη του τη ζωή".

Στην πρώτη της σεζόν στην Championship η Bournemouth τερμάτισε 10η, δηλαδή στην καλύτερη θέση που είχε πάρει ως τότε στην ιστορία της! Παρά έναν ακόμα τραυματισμό, ο Arter είχε 34 συμμετοχές και 3 γκολ και έσταζε μέλι για τον Howe, λέγοντας πως είναι ο προπονητής που ξέρει πώς να παίρνει το μέγιστο από τους παίκτες του και πως είχε βοηθήσει και τον ίδιο να βελτιώσει εντυπωσιακά το παιχνίδι του. Το 2014-'15 ο Arter ήταν από τους πρωταγωνιστές στην πορεία-θαύμα της ομάδας του προς την Premiership. Πλάι στον Andrew Surman, με τον οποίο συγκροτούσαν ένα φανταστικό δίδυμο στον άξονα, κατάφερε να ανακηρυχθεί Παίκτης του Μήνα για την κατηγορία τον Δεκέμβριο του 2014 στην ψηφοφορία της Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (PFA) σκοράροντας και στα πέντε ματς που έπαιξε εκείνον τον μήνα! Ο ίδιος τερμάτισε με 47 συμμετοχές και 9 γκολ, η Bournemouth πρωταθλήτρια χάρη στο στραβοπάτημα της Watford την τελευταία αγωνιστική και όλα ήταν ονειρεμένα. Ως και στην Εθνική Ιρλανδίας κλήθηκε από τον Martin O'Neill, κάνοντας το ντεμπούτο του τον Ιούνιο του 2015 στο φιλικό 0-0 με την Αγγλία στο Δουβλίνο.

Όμως οι διεθνείς του υποχρεώσεις ήταν η αιτία για την πρώτη από τις πολλές αναποδιές που αντιμετώπισε μέσα στο 2015-'16. Ένας τραυματισμός στους προσαγωγούς χρειάστηκε χειρουργείο και ανέβαλε το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία ως τα τέλη Οκτωβρίου. Το μεγαλύτερο χτύπημα ήρθε τον Δεκέμβριο, όταν η σύντροφός του Rachel έχασε την κόρη τους πάνω στη γέννα. Ο Arter προσπάθησε να πνίξει τη λύπη του δηλώνοντας παρών στις υποχρεώσεις της ομάδας από την επόμενη κιόλας μέρα και δουλεύοντας ασταμάτητα. Στις 12 Δεκεμβρίου ήταν ο κορυφαίος του αγώνα στο 2-1 επί της Manchester United, παρά το γεγονός ότι πριν τη σέντρα έκλαιγε μόνος του στις τουαλέτες των αποδυτηρίων. Ο Howe, συγκινημένος κι αυτός, του αφιέρωσε τη νίκη. Ακολούθησαν ένας ακόμα τραυματισμός στον αχίλλειο τένοντα, που τον περιόρισε σε 22 συμμετοχές και ένα γκολ, και η απογοήτευση της μη επιλογής του από τον O'Neill για τα τελικά του Euro 2016, παρά την εκπληκτική του απόδοση στο 1-1 με την Ολλανδία τον Μάιο.

Η περίοδος 2016-'17, πριν την οποία υπέγραψε νέο τριετές συμβόλαιο, ήταν η κορυφαία του στην Premiership, με 35 συμμετοχές και 1 γκολ. Ήταν παρών στο αρχικό σχήμα στα 21 πρώτα ματς της σεζόν και η γέννηση της δεύτερης κόρης του τον Φεβρουάριο του έδωσε φτερά. Το συμβόλαιό του ανανεώθηκε ξανά ως το 2021, γι' αυτό άλλωστε η Forest κατέβαλε για να τον αποκτήσει ένα ποσό που ως συνήθως δεν ανακοινώθηκε. Μείωσε αρκετά τη "συλλογή" καρτών και συνέχισε να παίζει για την Ιρλανδία. Όμως την επόμενη σεζόν το χρόνιο πρόβλημά του στον αχίλλειο τον έκανε να χάσει τη θέση του βασικού. Η τελευταία του συμμετοχή στο αρχικό σχήμα των Cherries ήταν την πρωτοχρονιά του 2018 απέναντι στη Brighton, και ολοκλήρωσε την περίοδο με 16 συμμετοχές και ένα γκολ. Παρ' όλα αυτά, και με δεδομένο το ενδιαφέρον της West Ham και της Watford να τον αποκτήσουν, ο Howe δήλωσε πως ο παίκτης δεν ήταν για πώληση και προτίμησε να τον στείλει δανεικό σε μια άλλη ομάδα της Premiership, την Cardiff, για όλη τη σεζόν 2018-'19.

Στην Ουαλία, με τις 25 συμμετοχές του (χωρίς να σκοράρει), ο Arter έφτασε τις 94 στην κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας και η προσφορά του στην ομάδα ήταν, κατά τον πάντα απαιτητικό μάνατζερ των Bluebirds Neil Warnock, "ζωτικής σημασίας", παρά τον τελικό υποβιβασμό. Στη Bournemouth, πάντως, είχαν άλλες προτεραιότητες και εκείνος, διψασμένος να παίζει συνέχεια, επέστρεψε μετά από τέσσερα χρόνια στην Championship με τη φανέλα της Fulham. Αν και ένας ακόμα τραυματισμός, αυτή τη φορά στην κνήμη, τον κράτησε εκτός από τα τέλη Οκτωβρίου ως τις αρχές Ιανουαρίου, συμπλήρωσε 29 συμμετοχές και τρία γκολ (ένα από τα οποία, όπως είπαμε, εναντίον μας) και πανηγύρισε την άνοδο, παρ' όλο που ο... γαμπρός του τον άφησε εκτός αποστολής και για τα τρία ματς των πλέι-οφ απέναντι σε Cardiff και Brentford! Ίσως αυτό να ήταν ο προάγγελος για την απόφαση της Fulham να μην ενεργοποιήσει την οψιόν αγοράς του, την επιστροφή του στη Bournemouth και τελικά (Howe πλέον απόντος) τη μετακίνησή του στην ομάδα μας. Πάντως η απουσία του από τα πλάνα του Jason Tindall (που πάντως τον έβαλε να παίξει 83 λεπτά πριν από μια εβδομάδα, στον δεύτερο γύρο του League Cup κόντρα στην Crystal Palace, όπου η Bournemouth προκρίθηκε στα πέναλτι) δεν εμπόδισε τον ομοσπονδιακό τεχνικό της Ιρλανδίας Stephen Kenny να τον καλέσει πρόσφατα για τους αγώνες του Nations League και να τον χρησιμοποιήσει για 90 λεπτά στην εντός έδρας ήττα με 1-0 από τη Φινλανδία.

Τι μπορεί να μας προσφέρει ο Arter, αν βέβαια καταφέρει να τιθασσεύσει τα παροιμιώδη νεύρα του και να μείνει μακριά από τραυματισμούς; Πέραν του προφανούς (ίσως ο ιδανικός αντικαταστάτης του Ben Watson ως ηγέτης του "κόκκινου" κέντρου), είναι ένας μεγάλος μαχητής στο γήπεδο και στη ζωή, ένας άνθρωπος που δεν λύγισε από τις πολλές αντιξοότητες που βρήκε μπροστά του και έδωσε πολλές φορές στοιχεία δυνατού χαρακτήρα. Ο Arter θέλει να παίζει και να είναι πρωταγωνιστής, και η μέχρι στιγμής καριέρα του "κουμπώνει" με όσα χρειάζεται το αναιμικό φέτος στα πρώτα ματς κέντρο της Forest. Ίσως με τον περίπου συνομήλικό του Jack Colback να θυμηθεί τον καιρό που ο Surman τού επέτρεπε, βγάζοντας τη βρώμικη δουλειά στη μεσαία γραμμή, να ξεδιπλώνει τις δικές του αρετές.

Το πιστεύει άλλωστε και ο ίδιος πως μπορεί να πετύχει μια τρίτη άνοδο στη μεγάλη κατηγορία: "Ήθελα να έρθω σε μια ομάδα με δυνατό παρελθόν και φιλοδοξίες για το μέλλον. Η Forest ανήκει για μένα στην Premiership, και εκεί θέλουμε να τη φτάσουμε. Και στις δύο περιπτώσεις που ανέβηκαν οι ομάδες μου, είχαν παίκτες αποφασισμένους που γνώριζαν τον απώτερο στόχο τους, και αυτό χρειαζόμαστε και εδώ. Πιστεύω πως μπορώ να μεταδώσω αυτή τη νοοτροπία στην ομάδα, αφού όσο μεγαλώνεις καταλαβαίνεις πως πρέπει να προσπαθείς να επηρεάζεις θετικά τους ανθρώπους γύρω σου. Θέλω να πιστεύω πως η ποιότητα και η εμπειρία είναι δύο στοιχεία που μπορώ να προσφέρω σε μια ήδη γεμάτη ταλέντο ομάδα που ήταν πέρσι αρκετά καλή ώστε να φτάσει τόσο κοντά στα πλέι-οφ. Η Championship είναι ένα απρόβλεπτο πρωτάθλημα, αλλά πρέπει να επιδιώκεις τη σταθερότητα σε όλα τα επίπεδα. Οι πιο σταθερές ομάδες θα ανεβούν και φέτος. Όλες θα έχουν κάποιες στιγμές απογοήτευσης, αλλά εμείς πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα συναισθήματα από το τέλος της περσινής χρονιάς για να ξεκινήσουμε δυνατά τη φετινή. Μένουν άλλα 44 ματς, και με τρεις-τέσσερις σερί νίκες μπορούμε να πάρουμε μπρος και να βάλουμε τις βάσεις για την επίτευξη του στόχου μας". Μακάρι! 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.