norwich20212

Η 17η Μαρτίου, ημέρα της γιορτής του Αγίου Πατρικίου, είναι από τις σημαντικότερες στην ιστορία της Forest, καθώς σαν σήμερα πριν από 42 χρόνια οι Reds γίνονταν η πρώτη ομάδα στην ιστορία που κατόρθωνε να κατακτήσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το League Cup. Στο παλιό Wembley, η "ομάδα των θαυμάτων" των Brian Clough και Peter Taylor βρέθηκε να χάνει στο ημίχρονο με 1-0 από την ψυχωμένη Southampton του Lawrie McMenemy, αλλά στην επανάληψη ήταν καταιγιστική και με δύο γκολ του Garry Birtles και ένα του Tony Woodcock επικράτησε με 3-2, ξαναφέρνοντας το τρόπαιο στο Nottingham.

Αυτά όμως... παλιά. Για μένα προσωπικά η ημέρα είναι επίσης σημαδιακή, αφού πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια, στα 36 μου, μπήκα για πρώτη φορά στο City Ground για να παρακολουθήσω αγώνα της ομάδας που λατρεύω από τα 12. Και πάλι στη δεύτερη κατηγορία η Forest, δύο μόλις χρόνια αφότου είχε παίξει για τελευταία φορά στην Premiership, με τον καταστροφέα David Platt στον πάγκο, πάλευε απεγνωσμένα να μπει στην εξάδα. Αντίπαλος η Bolton, που τελικά θα έμπαινε στα πλέι-οφ και θα κατακτούσε την άνοδο. Σκορ 0-2. Δεν με πείραξε και πολύ, ήμουν ενθουσιασμένος κι άλλωστε οι ελπίδες μας ήταν ελάχιστες.

Είκοσι χρόνια μετά είμαστε ακόμα έξω απ' τ' όνειρο, που θα 'λεγε κι ο μακαρίτης ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας τραγουδώντας με τους "Τερμίτες". Όχι με τρόπο μαγικό, αλλά μάλλον με τρόπο τραγικό. Το σκορ είναι το ίδιο, ο αντίπαλος θα ανέβει σίγουρα και με άνεση και ως πρωταθλητής. Ήρθε, μας ψέκασε, μας σκούπισε και μας τελείωσε, καθαρίζοντας από το πρώτο τέταρτο τη νίκη και εξασφαλίζοντας μια ευχάριστη βραδιά, απέναντι σε μια ομάδα που φοβόταν και τον ίσκιο της, κι ακόμα πιο πολύ τη συντριβή. Καμιά ψυχολογική προετοιμασία, κανένας αθλητικός εγωισμός, μόνο να βγάλουμε την υποχρέωση και να φάμε όσο λιγότερα μπορούσαμε. Ο Clough κι ο Taylor σίγουρα θα κοιτάζονταν, μέσω των απέναντι κερκίδων που φέρουν τα ονόματά τους, και θα έκαναν το περίφημο facepalm, σκεπάζοντας το πρόσωπο με τις παλάμες των χεριών τους.

Ο Chris Hughton δεν είναι φυσικά άμοιρος ευθυνών γι' αυτό το θέαμα - για έναν αγώνα εντός έδρας που τελείωσε με κατοχή 34-66%, με 5-22 τελικές και 1-7 στον στόχο και με μια αίσχιστη εικόνα μας στο πρώτο ημίχρονο. Αλλά δεν είναι να πέφτεις κι απ' τα σύννεφα. Όταν δηλώνεις μετά το 1-1 με τη Reading, όπου έχεις ισοφαριστεί στο 81', ευχαριστημένος από τον έναν βαθμό στην έδρα σου απέναντι σε έναν αντίπαλο από την πρώτη εξάδα, μάλλον έχεις βάλει τον πήχη πολύ χαμηλά. Δεν τον κατηγορώ, δεν μάζεψε άλλωστε αυτός τους συγκεκριμένους παίκτες στο City Ground πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Κι απόψε, εκτός από την ατυχία του Joe Lolley που δεν θα ξαναδούμε να παίζει φέτος και την απουσία του Joe Worrall τουλάχιστον μέχρι το τέλος του μήνα, είχε και δύο επιπλέον προβλήματα της τελευταίας στιγμής με τον Brice Samba και τον Anthony Knockaert, που έμειναν εκτός αποστολής λόγω τραυματισμών. Αλλά ρε φίλε, Forest είσαι. Εγώ θα τους έβαζα να τον δουν πριν τον αγώνα αυτόν τον τελικό με τη Southampton. Γιατί σίγουρα οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει ακόμα πού βρίσκονται, και έλειπε και ο Worrall να τους ρίξει μερικά γαλλικά για να ξυπνήσουν.

Ο Hughton, λοιπόν, ανήμερα του προστάτη Αγίου της πατρίδας του Ιρλανδίας, όπου η μπύρα αυτή τη μέρα αρχίζει να ρέει από το πρωί, προχώρησε σε πέντε ολόκληρες αλλαγές σε σχέση με το ματς του Σαββάτου. Οι δύο, όπως είπαμε, ήταν αναγκαστικές, με τον Jordan Smith να καλείται στη μάχη μετά την απουσία του Samba (και τον Abdoulaye Diallo να μας θυμίζει την παρουσία του καθώς συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά σε αποστολή) και τον Luke Freeman να παίρνει τη θέση του Lolley. Κατά τα άλλα, το εκνευριστικό rotation στα αριστερά μπακ συνεχίστηκε, με τον Gaëtan Bong να μένει εκτός 20άδας αλλά τον Yuri Ribeiro να κάθεται στον πάγκο και τον Tyler Blackett να μπαίνει κι αυτός στην εξίσωση, παίρνοντας φανέλα βασικού για πρώτη φορά μετά τις 25 Σεπτεμβρίου, και αντί του Filip Krovinović εμφανίστηκε ο Ryan Yates που πήρε θέση δίπλα στον James Garner για να πάει ο Cafú στον ρόλο του Κροάτη πίσω από τον μοναδικό προωθημένο, που απόψε ήταν ο Lewis Grabban αντί του Glenn Murray. O "Krovi" δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου, για πρώτη φορά από τότε που μας ήρθε, κυρίως γιατί ο Πορτογάλος (στη φωτογραφία με τον πανταχού παρόντα Oliver Skipp) ήταν από τους ελάχιστους που έδειξαν ότι... ήθελαν να βρίσκονται απόψε στον αγωνιστικό χώρο του City Ground και δικαίως κερδίζει συνεχώς πόντους για την παραμονή του το καλοκαίρι. Αντίθετα με αρκετούς άλλους...

Απέναντί μας μια ομάδα κυριολεκτικά να την πιείς στο ποτήρι, που συνεχίζει με τα φρένα σπασμένα και εννέα νίκες σερί. Πραγματικά απορώ και εξίσταμαι με την κοιλιά που έκαναν τα "Καναρίνια" και κάποια στιγμή έπεσαν από την πρώτη θέση, αλλά σιγά μην ίδρωνε το αυτί του Daniel Farke που ξέρει καλά πλέον όχι μόνο την ομάδα του, αλλά και την κατηγορία. Ειδικά σαν το κέντρο της Norwich δεν έχω ξαναδεί τόσα χρόνια που παρακολουθώ Championship. Από τον Skipp που λέγαμε και κλαίγαμε (που δεν τον πείσαμε να έρθει το καλοκαίρι δανεικός από την Tottenham) και τον Γερμανό Lukas Rupp, ως τον Kenny McLean και τον γνωστό μας Kieran Dowell, που μετά από εμάς η Everton τον έδωσε στη Sheffield United, στη Derby και στη Wigan ώσπου βαρέθηκε τους δανεισμούς και το περασμένο καλοκαίρι πήγε στη Norwich με κανονική μεταγραφή, όλοι έκαναν ό,τι ήθελαν μέσα στο γήπεδο και έδωσαν στο ματς έναν ρυθμό που μας ήταν αδύνατον να παρακολουθήσουμε, με εξαντλητικό πρέσινγκ και φοβερή κυκλοφορία της μπάλας. Ίσως στο κέντρο να πρέπει να προσθέσουμε και τους δύο ακραίους αμυντικούς, που πέρασαν πολύ χρόνο κάτω από τη σέντρα, ειδικά ο δαιμόνιος Max Aarons (πρώτη φορά είδα δεξί μπακ να κινείται σε όλο το πλάτος του γηπέδου), ενώ ο Δημήτρης Γιαννούλης, που καθιερώθηκε λίγο πριν τελειώσει η "κοιλιά", ήταν θετικός και χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό έδειξε ότι πλέον συνεργάζεται άψογα με τα υπόλοιπα γρανάζια της κιτρινοπράσινης μηχανής. Μπροστά δε, ο Todd Cantwell να ζαλίζει τους πάντες με στυλ Αργεντίνου μπαλαδόρου (ακόμα και στην εμφάνιση) και ο Teemu Pukki, για τον οποίο τα λοιπά σχόλια περιττεύουν, να σκοράρει για 11η φορά στους τελευταίους 9 αγώνες και να φτάνει τα 22 γκολ στη φετινή περίοδο.

Εδώ που τα λέμε, οι φιλοξενούμενοι με τον τρόπο που μπήκαμε εμείς στο ματς δεν είχαν κανένα πρόβλημα να μας κλείσουν στα καρέ μας από την πρώτη στιγμή (υποτίθεται ότι παραχωρούσαμε πρωτοβουλία για να χτυπήσουμε στην κόντρα, αλλά ούτε μια στιγμή δεν το καταφέραμε σε όλο το ματς). Δύο προειδοποιητικές βολές ήταν αρκετές, με το δυνατό αριστερό σουτ του Dowell στο 3' να φεύγει μόλις άουτ από το δεξί δοκάρι και τον Smith να βγάζει δύσκολα σε κόρνερ στην κλειστή του γωνία ένα ακόμα αριστερό από τον Aarons στο 8'. Ένα λεπτό αργότερα το σκορ άνοιξε, αφού ο Rupp έγινε κάτοχος της μπάλας έπειτα από προσπάθεια του Garner να κόψει κάθετη του Skipp, βρήκε τον Pukki στην περιοχή και ο Φινλανδός "φονιάς", αποφεύγοντας τον Blackett σαν παίκτη Κ23, με δεξί συρτό σουτ σημάδεψε διάνα στη δεξιά γωνία του Smith, που δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Ίσως να μπορούσε στο 13', όταν ο Dowell άλλαξε τη μπάλα με τον Rupp και αρκετά έξω από την περιοχή έπιασε έναν αριστερό κεραυνό που κατέληξε στην κλειστή του γωνία, αλλά και πολύ κόσμο είχε μπροστά του, και σωστά φώναζε που κανένας δεν βγήκε να κοντράρει, και στο κάτω κάτω είναι πολύ άδικο να κατηγορείς για τέτοια πράγματα έναν τερματοφύλακα χωρίς αγωνιστικό ρυθμό. Πέραν του ότι μας κράτησε όρθιους στη φάση του 34', όταν σε μια υποδειγματική αντεπίθεση των φιλοξενουμένων μέσω Pukki και Cantwell ο McClean βγήκε στο τετ α τετ, αλλά ο Jordan τού αρνήθηκε ένα τρίτο γκολ που θα έβαζε βάσεις για συντριβή.

Γιατί η Norwich, βλέπετε, δεν σταμάτησε να επιτίθεται μετά το 0-2. Στο 15' από κόρνερ του Dowell από αριστερά ο Pukki πετάχτηκε στο πρώτο δοκάρι και έβαλε την προβολή, για να κόψει για καλή μας τύχη την πορεία της μπάλας ο... Grabban, ενώ στο 29' ο Cantwell έβγαλε σε θέση βολής τον Pukki, που σούταρε με το αριστερό αλλά βρήκε δίχτυα από τη λάθος πλευρά. Τι κάναμε εμείς σ' αυτό το διάστημα; Παρακολουθούσαμε. Βεβαίως αν είχαμε ως ομάδα καλύτερη σχέση με το γκολ (και με την τύχη, αφού βάσει εικόνας κάθε άλλο παρά το αξίζαμε) θα έπρεπε να σκοράρουμε στο 17', όταν σε κόρνερ του Freeman πετάχτηκε στην καρδιά της άμυνας αμαρκάριστος ο συνήθης διάολος σε τέτοιες φάσεις Yates αλλά αστόχησε ελάχιστα στην κεφαλιά του, ενώ στο 23' σε ωραία σέντρα του Blackett (που μπροστά ήταν αρκετά καλός αλλά πίσω πηγή κινδύνων) ο Ben Gibson μόλις που πρόλαβε να βάλει το κεφάλι του και να διώξει πριν επωφεληθεί ο Sammy Ameobi, στο δε κόρνερ που προέκυψε και χτύπησε πάλι ο Freeman η υπό πίεση κεφαλιά του Tobias Figueiredo έφυγε ψηλοκρεμαστά λίγο πάνω από τα δοκάρια.

Το καλύτερο διάστημα της Forest στο ματς ήταν μακράν το πρώτο δεκάλεπτο του δεύτερου μέρους, όπου έχασε και δύο σημαντικές ευκαιρίες να βάλει ένα γκολ και να πάρει ελπίδες για να διεκδικήσει κάτι. Αρχικά στο 50' μια ωραία ομαδική προσπάθεια των Reds είχε ως τελικό αποδέκτη στην περιοχή τον Freeman, που με δύο διαδοχικές ντρίμπλες άδειασε τον Grant Hanley και σούταρε δυνατά και γωνιακά με το αριστερό, αλλά η μπάλα έφυγε σύριζα από το αριστερό δοκάρι του εξουδετερωμένου Tim Krul. Ο λίαν προσεχώς 33χρονος Ολλανδός, ήρωας για την Εθνική του στο Μουντιάλ του 2014, έπεσε στο 53' στα πόδια του Grabban, που είχε βγει στο τετ α τετ μετά από εξαιρετικό κλέψιμο του Garner στον Rupp και ασίστ "πάρε-βάλε" του μικρού. Μέχρι όμως να κοντρολάρει ο Grabban, για τον οποίο ο όρος "σκιά του περσινού εαυτού του" καμιά φορά φαντάζει κολακευτικός, ο Krul τού είχε κλείσει το πεδίο και τον ανάγκασε να πλασάρει πάνω του.

Από κει και πέρα είχαμε ελάχιστες φάσεις, όλες για τη Norwich, που διαχειρίστηκε άριστα το προβάδισμά της και όταν δεν... βαριόταν απειλούσε και πάλι. Έτσι στο 58' σε μια κόντρα ο Pukki ξέφυγε από τον Figueiredo αλλά από πολύ δύσκολη θέση ήταν σχεδόν αδύνατο να νικήσει τον Smith στην κλειστή του γωνία, στο 64' ο Φινλανδός ελίχθηκε στην τελική γραμμή από δεξιά (ίσως έχοντας φύγει από θέση οφσάιντ) και γύρισε για τον Cantwell που σούταρε απελπιστικά άστοχα από καλή θέση, στο 73' πάλι ο Pukki βρέθηκε με τη μπάλα στο δεξί και οπλισμένος περίπου στη δεξιά γωνία της μικρής περιοχής αλλά πρόλαβε να τον κοντράρει ο Scott McKenna και στο 78' ο Γιαννούλης είπε να δοκιμάσει κι αυτός με το αριστερό, αλλά η μπάλα έφυγε αρκετά άουτ με τον Smith να ελέγχει την πορεία της. Κανένα τέταρτο πριν το τέλος ο Hughton δοκίμασε τον Lyle Taylor αντί του Grabban και τον Alex Mighten αντί του Freeman. Ο μικρός προσπάθησε αρκετά από αριστερά, αλλά ο Taylor δείχνει εντελώς ξενερωμένος και εντύπωσή μου είναι πως θα μας αποχαιρετήσει από τους πρώτους μετά τη λήξη της σεζόν. Η αλλαγή του Yates με τον Murray στο 86' πέρασε απαρατήρητη.

Η ήττα έριξε τους Reds στη 18η θέση, αφού η Huddersfield απέσπασε το 1-1 στην έδρα τής εκτός δραματικού απροόπτου καταδικασμένης Sheffield Wednesday και μας προσπέρασε. Η μόνη ομάδα από κάτω μας που νίκησε ήταν προς γενική έκπληξη η Birmingham, που λίγες μέρες μετά την απόλυση του Aitor Karanka και την πρόσληψη του Lee Bowyer υπέταξε στο St. Andrew's με 2-1 τη Reading (ναι, αυτή που μας πήρε την ισοπαλία και μόνο που δεν πανηγυρίζαμε). Από τους άλλους η Derby μάς πλησίασε στον πόντο, αφού χθες έχανε στo Pride Park με 2-0 από τη Brentford, επόμενη αντίπαλό μας στο Λονδίνο το Σάββατο το μεσημέρι, αλλά κατάφερε να ισοφαρίσει και να πάρει τον βαθμό στο τέλος (2-2), ενώ επίσης χθες η Coventry έχασε 2-0 στο Luton και η κορονοϊόπληκτη Rotherham στην επιστροφή της μετά τη νέα της περιπέτεια συνετρίβη στην έδρα της με 4-1 από τη Watford. Έτσι οι Hornets έμειναν μόνοι δεύτεροι, σε απόσταση βέβαια δέκα βαθμών από τη Norwich, αφού η Swansea γνώρισε μεγάλη ήττα, επίσης χθες βράδυ, εκτός από τη Bournemouth (3-0). Για την 37η αγωνιστική είχαμε επίσης χθες Cardiff-Stoke 0-0 και Middlesbrough-Preston 2-0 και απόψε QPR-Millwall 3-2, Wycombe-Barnsley 1-3 (τρένο οι Tykes, επωφελήθηκαν από την ήττα της Reading και ανέβηκαν 5οι) και Blackburn-Bristol City 0-0.

Forest: Smith, Christie, Figueiredo, McKenna, Blackett, Yates (Murray 86'), Garner, Ameobi, Cafú, Freeman (Mighten 76'), Grabban (Taylor 76').
Norwich: Krul, Aarons, Gibson, Hanley, Γιαννούλης, McLean, Skipp (Zimmermann 93'), Rupp (Sørensen 85'), Dowell (Hernández 88'), Cantwell (Tettey 93'), Pukki (Hugill 88').
Σκόρερς: Pukki 9', Dowell 13'.
Διαιτητής: Leigh Doughty. Κίτρινη: Skipp 48'.
Θεατές: -

Chris Hughton: "Ήταν μια πολύ δύσκολη βραδιά, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, όπου οι αντίπαλοί μας ξεκίνησαν πολύ καλύτερα από μας. Γενικά είδαμε ξεκάθαρα γιατί βρίσκονται εκεί που βρίσκονται και μάλιστα με τέτοια διαφορά. Νομίζω ότι δεν έχω δει και πολλές καλύτερες ομάδες σε αυτή την κατηγορία. Κι όμως, έπρεπε να τους είχαμε βάλει πιο δύσκολα. Για να το καταφέρουμε αυτό υπήρχαν μόνο δύο στρατηγικές: πρώτα έπρεπε να είμαστε καλύτεροι με τη μπάλα στα πόδια, αφού η συγκεκριμένη ομάδα όχι μόνο είναι καλή σε αυτό αλλά πρεσάρει και πολύ δυνατά, και επίσης να τους μαρκάρουμε πιο στενά για να τους βγάλουμε εκτός ρυθμού και να μην τους αφήσουμε να κάνουν το παιχνίδι τους, πράγμα που στο πρώτο ημίχρονο δεν συνέβη ποτέ. Στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν καλύτεροι, και η ειρωνεία είναι ότι παίζαμε με μια καλύτερη ομάδα από εμάς που ήταν καλύτερη και μέσα στον αγώνα αλλά παρ' όλα αυτά καταφέραμε να φτιάξουμε τρεις πολύ καλές ευκαιρίες. Αν κάναμε γκολ τη μία από αυτές κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελισσόταν ο αγώνας. Παρ' όλα αυτά, μείναμε πίσω με 2-0 και η βραδιά ήταν δύσκολη. Τις δύο τελευταίες μέρες είχαμε δύο απώλειες λόγω τραυματισμών, αυτές των Samba και Knockaert. Είναι ελαφρείς τραυματισμοί, και πιθανότατα θα είναι και οι δύο διαθέσιμοι για τον αγώνα του Σαββάτου. Ο Brice έχει χτυπήσει χαμηλά στον δικέφαλο, αλλά δεν είναι κάτι σοβαρό και τον αφήσαμε προληπτικά εκτός λόγω της θέσης που παίζει και της δύναμης που πρέπει να βάζει στις απομακρύνσεις του. Αν είχαμε ρισκάρει ίσως να κινδύνευε να μείνει έξω τρεις με τέσσερις εβδομάδες, αλλά θα είναι στα πλάνα μου για το Σάββατο, όπως και ο Anthony. Για τη θέση του αριστερού μπακ η απόφαση ήταν δύσκολη, καθώς έχω τρεις παίκτες εκεί και όλοι σύμφωνα με τη συμπεριφορά τους στις προπονήσεις αξίζουν να παίζουν. Τον Cafú τον έβαλα μπροστά γιατί χρειαζόμασταν περισσότερη πίεση στα σέντερ μπακ τους, και αυτό σήμαινε ότι θα επέστρεφε στο κέντρο ο Yates. O Blackett πιστεύω πως όσο προχωρούσε ο αγώνας τόσο βελτιωνόταν, αν και δεν ήταν εύκολο να παίξει πρώτη φορά βασικός όσο είμαι εγώ στην ομάδα σε ένα τέτοιο ματς. Για όλη την άμυνα ο αποψινός αγώνας ήταν δοκιμασία, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, αλλά ο Tyler βελτιωνόταν συνέχεια, έβγαλε μερικές καλές σέντρες και μας βοήθησε επιθετικά, οπότε δεδομένου ότι ουσιαστικά έχει να παίξει καιρό πιστεύω πως τα πήγε καλά".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου