Δεν έχει περάσει παρά ένας μήνας και κάτι από την παραπάνω φωτογραφία, όπου ο Brice Samba χαιρετάει τους φίλους της Forest στο Wembley μετά τη νίκη επί της Huddersfield και την επάνοδο στη μεγάλη κατηγορία, στην οποία συνέβαλε τα μέγιστα και ο ίδιος. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή η κίνηση τελικά θα ήταν και ο αποχαιρετισμός του στον σύλλογο; Δυστυχώς το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι ένας πολύ σκληρός χώρος. Και χρειάζεται πολύ σοβαρές αποφάσεις σε αρκετές στιγμές της καριέρας του κάθε αθλητή. Ο Brice πήρε τη δική του, και θα συνεχίσει να αγωνίζεται στο Championnat με τη φανέλα της Lens.

Τι να έφταιξε γι' αυτό; Συνήθως η αλήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις αποκαλύπτεται είτε πολύ αργά (όταν οι πρωταγωνιστές έχουν σταματήσει το ποδόσφαιρο), είτε ποτέ. Η πλευρά του παίκτη επέμεινε (και με πολύ κακό τρόπο μάλιστα, γιατί δεν είναι σωστό οι συζητήσεις μέσα σε μια ομάδα να βγαίνουν στα social media με τη μορφή ξεκατινιάσματος) ότι η προσφορά που έγινε στον Samba για να επεκτείνει το συμβόλαιό του ήταν "υποτιμητική", παρά τις διαρρροές από τον σύλλογο ότι οι αποδοχές του διπλασιάζονταν. Τον Brice τον ξέρουμε πόσο αυθόρμητος χαρακτήρας είναι, προφανώς δεν κατάφερε να χειριστεί καλύτερα την κατάσταση, ο ατζέντης του έριξε λάδι στη φωτιά, του βρήκε και την πρόταση της Lens και έδεσε το γλυκό. Πήγαν στράφι και οι προσπάθειες του πάντα αγαπημένου Guy Moussi, που γυμνάζονταν μαζί στις διακοπές. Ο Brice κατάλαβε ότι τη φανέλα του βασικού δε θα την έπαιρνε πια σπίτι του. 

Ο Samba είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση παίκτη. Όλοι θυμόμαστε την περίοδο 2019-'20 επί Sabri Lamouchi, όταν ήταν τρομερά σταθερός και λέγαμε ότι επιτέλους βρήκαμε τερματοφύλακα, για να εμφανιστεί ασυγκέντρωτος μετά τη διακοπή της πανδημίας και να δέχεται γκολ, ας πούμε, σαν εκείνο με τη Derby στο 96' (αν δεν είχαμε χάσει εκείνους τους δύο βαθμούς θα βγαίναμε πλέι-οφ). Ακολούθησε η περσινή περίοδος, όπου το να τον κρίνουμε ενώ όλη η ομάδα βούλιαξε στη μετριότητα θα ήταν άδικο. Πάντως κάποια ψήγματα κυρίως πνευματικών "διαλείψεων" που αδικούσαν τον ίδιο και τα τρομερά σωματικά του προσόντα και ρεφλέξ οδήγησαν τον σύλλογο όχι μόνο στην απόκτηση του Ethan Horvath, ενός γκολκίπερ με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία, αλλά και στην προσφορά σε αυτόν ενός σχεδόν πλουσιοπάροχου συμβολαίου για τα δεδομένα της Forest. Κάτι του είπε του Brice αυτό, άρχισε να πιάνει ξανά υψηλά στάνταρ απόδοσης και να συμβάλλει όπως πάντα και στην ανάπτυξη της ομάδας, δίνοντας ακόμα και πάσες που οδηγούσαν σε αιφνιδιασμούς και γκολ!

Κι έπειτα, επειδή ο Brice είναι ο Brice, ήρθε το παιχνίδι με τη Stoke, με τη σφαλιάρα από το πουθενά που μεταφράστηκε σε πέναλτι, αποβολή και απώλεια μόνο δύο βαθμών χάρη στα ηρωικά του Ryan Yates "βαθιά" στην παράταση. Τρεις αγωνιστικές στην κερκίδα κι άλλες τόσες στον πάγκο, έχασε και το μεγάλο ραντεβού με τη Liverpool. Ο Horvath ανταποκρίθηκε μια χαρά, και πρέπει μάλλον να τον έζωσαν τα φίδια. Μόλις επανήλθε, ήταν τύπος και υπογραμμός. Κομμένες οι γελοίες κίτρινες κάρτες, κομμένες οι μανούρες και οι εξυπναδίτσες με τους αντιπάλους και το πίτσι-πίτσι στον διαιτητή. Ίσως ήταν η πιο συγκεντρωμένη του περίοδος στα τρία χρόνια του στην ομάδα, με κερασάκι στην τούρτα τα ημιτελικά των πλέι-οφ, όπου μπορεί μεν και τα τρία γκολ της Sheffield United στη σειρά να προήλθαν μέσα από τον κατεξοχήν χώρο ευθύνης του (τη μικρή περιοχή), εξιλεώθηκε όμως με την απόκρουση της χρονιάς στις καθυστερήσεις και φυσικά τα τρία πέναλτι που έπιασε μετά από τη λεπτομερή δουλειά που είχε κάνει πάνω στις εκτελέσεις των Blades με τον προπονητή τερματοφυλάκων Danny Alcock (άλλος ένας άσος στο μανίκι του Steve Cooper που δεν έχει πάρει όσα εύσημα του αξίζουν). Στον τελικό... ξεκουράστηκε, αφού η Huddersfield δεν έκανε ούτε μία προσπάθεια στην εστία!

Και πριν ακόμα κοπάσουν οι πανηγυρισμοί, απέρριψε τη νέα προσφορά. Προσωπικά απογοητεύτηκα, γιατί περίμενα να μείνει και να παλέψει για τη θέση. Τότε δεν είχε ακουστεί ακόμα το όνομα του Dean Henderson, αλλά υπάρχαν φήμες περί έλευσης του Nick Pope που κοστολογείτο στα... 40 εκ. λίρες. Ο Samba στράβωσε. Η μετά Stoke ωριμότητα εξαφανίστηκε, στύλωσε τα πόδια και αναζήτησε μια ομάδα όπου θα αγωνιζόταν βασικός. Στα 28 του, φυσικά και είχε αυτό το δικαίωμα. Αν όμως καθόταν να ψάξει την ιστορία των ομάδων που ανέβηκαν από την Championship, θα έβλεπε ότι οι συντριπτικά περισσότερες άλλαξαν τερματοφύλακα, αναζητώντας κάποιον με μεγαλύτερη εμπειρία στην κατηγορία. Είπαμε, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι σκληρό. Πίσω στο πιο οικείο πρωτάθλημα της Ligue 1, θα έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία να δουλέψει και στο πνευματικό κομμάτι και να επιδιώξει το τελευταίο και μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας του. (Κανείς δεν ξέρει πόσο στοίχισε η μεταγραφή, κάποιοι μιλάνε για 4,5 εκ. λίρες, δεν έχει και τόση σημασία πραγματικά.)

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του ο Samba ευτυχώς αφήνει να εννοηθεί ότι το διαζύγιο τελικά βγήκε μάλλον βελούδινο, αφού δεν αφήνει την παραμικρή "μπηχτή" προς κανέναν - ίσα ίσα που το ύφος του συγκινεί κιόλας. Με συγκίνησε κι εμένα, αφού θυμήθηκα τις αρχές του στην ομάδα, όταν ήρθε από το πουθενά, άφησε πίσω του τον Aro Muric που είχε έρθει με περγαμηνές από τη Manchester City για βασικός και αποδείχθηκε ένας αποτελεσματικός τερματοφύλακας με χαρακτήρα "θεούλη" που όταν δεν το παράκανε σκορπούσε γύρω του τη συμπάθεια. "Προς τους φιλάθλους μας, τους συμπαίκτες μου, τους προπονητές, το προσωπικό και όλους στον σύλλογο", έγραψε ο Κονγκολέζος στο Twitter. "Προς όλους όσους γνώρισα και με βοήθησαν στα χρόνια που πέρασα εδώ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα κρατήσω αυτές τις αναμνήσεις βαθιά στην καρδιά μου. Ποτέ μου δεν έχω ξανανιώσει κάτι τέτοιο. Forest για πάντα".

Au revoir, l' ami. Αντίο φίλε. Ποιος ξέρει, κάπου μπορεί να ξανανταμώσουν οι δρόμοι μας.

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.