Τελικά είχε η ομάδα βασικό κορμό ή όχι; Με τις έξι μεταγραφές του "παρά πέντε", φτάσαμε αισίως τις 13 φέτος (χωρίς να υπολογίσουμε την ενεργοποίηση της οψιόν αγοράς του Chris Wood) και, παρά τις αρκετές αποχωρήσεις, το ρόστερ παραμένει αρκετά μεγάλο. H Forest μπορεί να έχασε έναν από τους καλύτερους παίκτες της και μάλιστα δικό της παιδί, τον Brennan Johnson (στη μετακίνηση του οποίου στην Tottenham φυσικά και θα αναφερθούμε ξεχωριστά αύριο), ενισχύθηκε όμως σε αρκετές θέσεις και μπορεί να βλέπει το μέλλον με λίγο μεγαλύτερη αισιοδοξία. Το ζητούμενο βέβαια είναι να βρεθεί (πάλι) χημεία...

Πάμε λοιπόν να δούμε τα πεπραγμένα της τελευταίας μέρας (δεν περιλαμβάνεται φυσικά ο Nuno Tavares για τον οποίο μιλήσαμε το πρωί), κατά σειράν εμφανίσεως όπως παρουσιάζονταν παλιά οι ηθοποιοί στις ταινίες και τα σίριαλ...

Nicolás Domínguez: Τράμπα-τραμπαλίζομαι

Όχι, δεν έπεσε κανείς να τσακιστεί. Απλώς είναι η πρώτη μεταγραφή της Forest, τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια, που γίνεται με τη μορφή ανταλλαγής. Η Bologna είχε από καιρό πλησιάσει τους Reds για τον Remo Freuler, που ήταν φανερό ότι κάθε άλλο παρά απολάμβανε τη θητεία του στην Αγγλία και πέταξε τη σκούφια του στην προοπτική να γυρίσει στη Serie A. Οι Μπολονέζοι, που δεν είναι και η πιο πλούσια ομάδα της Ιταλίας, το έψαξαν από δω, το σκέφτηκαν από κει και τελικά αποφάσισαν ότι τον ήθελαν τόσο πολύ που ήταν έτοιμοι να μας παραχωρήσουν... τον αρχηγό τους. Έτσι ο Nicolás Domínguez πήρε το δρόμο για την Αγγλία για να περάσει τα ιατρικά τεστ, να φορέσει για πρώτη φορά την κόκκινη φανέλα με το Νο 16 και να υπογράψει πενταετές συμβόλαιο την ώρα που ο Remo προφανώς σκεφτόταν πίτσα και σπαγγέτι και αγαλλίαζε η ψυχή του ενώ πετούσε πάνω από τις Άλπεις. Γεννημένος στις 28 Ιουνίου 1998 στο Haedo, μια μικρή πόλη στην ευρύτερη περιοχή του Buenos Aires, o "Nico", που αγωνίζεται στην ίδια ακριβώς θέση με τον Freuler ("οκτάρι" με κάποια περιορισμένα στοιχεία αμυντικού χαφ) έπαιξε και στα τρία ματς της Bologna φέτος, δύο ως αρχηγός και ένα ως αλλαγή, και ολοκλήρωσε την τετραετή και κάτι παρουσία του στην ιταλική ομάδα με 112 συμμετοχές, 5 γκολ και 6 ασίστ. Εδώ που τα λέμε, η Forest είναι μόλις η τρίτη ομάδα της καριέρας του, αφού πριν ξενιτευτεί έπαιξε επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην πατρίδα του φορώντας μόνο τη λευκή φανέλα με το μπλε "V" της Vélez Sarsfield (84 συμμετοχές, 9 γκολ, 7 ασίστ). Να σημειωθεί ότι στην πρώτη σεζόν μετά τη μεταγραφή του αγωνίστηκε τόσο στην Αργεντινή (αρχικά ως δανεικός στη Vélez) όσο και στην Ιταλία. Πέρσι η Bologna έκανε σπουδαία για τα δεδομένα της χρονιά, χάνοντας για λίγο την έξοδο στην Ευρώπη, και ο Domínguez ήταν βασικός και αναντικατάστατος, με 34 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (31 στο πρωτάθλημα), 3 γκολ και 2 ασίστ. Είχε τον Μάρτιο κάποιο πρόβλημα με τα γόνατά του που τον κράτησε τρεις αγώνες εκτός, επανήλθε όμως τόσο δριμύτερος που από τον Απρίλιο ως το τέλος χρίσθηκε για πρώτη φορά αρχηγός. Είχε βάψει μάλιστα και το μαλλί του πλατινέ! Είναι 11 φορές διεθνής με την Αργεντινή, με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 6 Σεπτεμβρίου 2019 όταν ο Lionel Scaloni τον κάλεσε για το φιλικό 0-0 με τη Χιλή, και μάλλον θα στενοχωρήθηκε πολύ που δεν μπήκε στο αεροπλάνο για το Κατάρ, αφού είχε συμμετάσχει στα προκριματικά και το 2021 ήταν στην ομάδα που κατέκτησε το Copa América μέσα στη Βραζιλία. Έχει 11 συμμετοχές στην Albiceleste μεταξύ 2019 και 2021, όλες ερχόμενος από τον πάγκο, και έχει σκοράρει μία φορά, σε φιλικό με το Εκουαδόρ τον Οκτώβριο του 2019. Είναι καλός τεχνίτης, του αρέσει να διευθύνει το παιχνίδι, κρατάει καλά τη μπάλα στα πόδια του υπό πίεση κερδίζοντας αρκετά φάουλ και δίνοντας ανάσες στην ομάδα του, έχει έφεση στις κάθετες μπαλιές, έχει μεγάλη εμπιστοσύνη και στα δύο του πόδια και ιδιαίτερα στο δεξί που αμολάει... πυραύλους! Συμπέρασμα: Danilo... πρόσεχε!

Callum Hudson-Odoi: Επανένωση με το "δάσκαλο"

Ο Steve Cooper πέρσι επιθυμούσε διακαώς την απόκτηση του Morgan Gibbs-White, με τον οποίο είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2017 ως προπονητής της ομάδας Κ17 της Αγγλίας. Στην ίδια ομάδα βρισκόταν και ο Callum Hudson-Odoi, με τον οποίο ο Steve είχε διατηρήσει καλή επαφή και σχέση στη συνέχεια. Σίγουρα έπαιξε κι αυτό τον ρόλο του στη μετακίνησή του στη Forest, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Ο γεννημένος στις 7 Νοεμβρίου 2000 στο νότιο Λονδίνο Callum είχε βαφτιστεί εκείνη την εποχή μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες του αγγλικού ποδοσφαίρου, αφού μάλιστα την ίδια χρονιά (2017) είχε κατακτήσει με την Chelsea την Premier League και το FA Cup για παίκτες κάτω των 18 ετών. Ο Gareth Southgate έσπευσε να τον χρίσει διεθνή και με την Ανδρών τον Μάρτιο του 2019 και να τον χρησιμοποιήσει σε τρία ματς των προκριματικών του Euro 2020-'21, προφανώς για να μην τον χάσει επειδή οι γονείς του είναι Γκανέζοι (ο πατέρας του μάλιστα είχε παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην πατρίδα του) και είχε τη δυνατότητα να επιλέξει τους Black Stars... Έπαιξε τρεις φορές, τις δύο βασικός, σκόραρε και στο 5-1 εκτός επί του Μαυροβουνίου και μετά.... χάθηκε. Ο σοβαρός τραυματισμός του το φθινόπωρο του 2019 (ρήξη αχίλλειου τένοντα) τον έφερε πίσω... Παρ' όλα αυτά, έβγαλε πέντε σεζόν στην Premier League, από τις 2 συμμετοχές το 2016-'17 μέχρι το 2021-'22, με κορυφαίες το 2019-'20 και το 2020-'21 όπου συμπλήρωσε 33 και 37 συμμετοχές αντίστοιχα. Μέχρι το καλοκαίρι του 2022 είχε καταγράψει ως Blue 126 ματς, 16 γκολ και 22 ασίστ σε εγχώριες διοργανώσεις και Ευρώπη, παίζοντας κυρίως στη θέση του αριστερού εξτρέμ και δευτερευόντως σε αυτές του δεξιού εξτρέμ και του επιθετικού χαφ. Τίτλους στην Αγγλία δεν κέρδισε, αλλά ποιος νοιάζεται όταν στα 22 του χρόνια έχει ήδη στη συλλογή του Champions League (2021), Europa League (2019), ευρωπαϊκό Super Cup (2021) και Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (2021); Ο Thomas Tuchel, ο οποίος τον δοκίμασε και ως μπακ-χαφ, ήταν ο προπονητής με τον οποίο "κόλλησε" περισσότερο όπως καταλαβαίνετε, αν και το 2021, τη χρονιά δηλαδή που η Chelsea κατέκτησε τα πάντα, τον έκανε... αλλαγή στην αλλαγή σ' ένα ματς με τη Southampton! Ο μικρός πήρε το μήνυμα και όλα καλά... Πέρσι τον Αύγουστο, λίγο πριν αποχωρήσει και ο ίδιος από την Chelsea, ο Tuchel σκέφτηκε να τον κάνει λίγο πιο... "Γερμανό" και τον έστειλε δανεικό στη Bayer Leverkusen. Στη Bundesliga έπαιξε μόλις σε 14 ματς ερχόμενος κυρίως από τον πάγκο, ενώ αγωνίστηκε και σε έξι παιχνίδια του Champions League (πετυχαίνοντας και το μοναδικό του γκολ στη σεζόν στο 2-2 με την Atlético Μαδρίτης) και ένα του Europa League. Ο δανεισμός του τελείωσε, η Leverkusen δεν ασχολήθηκε με την προοπτική της απόκτησής του με κανονική μεταγραφή, ο νεοφερμένος Mauricio Pochettino τον είχε εκτός πλάνων και κατέληξε σε μας με το ευτελές ποσό των 3 εκ. λιρών συν άλλα 2 σε μπόνους. Στην προσπάθειά του να ξαναζωντανέψει την καριέρα του θα φοράει το Νο 14...

Οδυσσέας Βλαχοδήμος: Ένα βήμα που έπρεπε να είχε γίνει καιρό

Ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος δεν χρειάζεται φυσικά συστάσεις για τους Έλληνες. Όλοι τον έχουμε δει με τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα, τη Benfica στο Champions League και φυσικά την Εθνική μας ομάδα, της οποίας είναι ο βασικός γκολκίπερ μετρώντας 33 συμμετοχές από το 2018 κι έπειτα, έχοντας κάνει το ντεμπούτο του επί τεχνικής ηγεσίας Άγγελου Αναστασιάδη. Εδώ που τα λέμε, η Εθνική έδωσε μάχη για να τον αποσπάσει από τα χέρια της Γερμανίας, της χώρας όπου γεννήθηκε (26 Απριλίου 1994 στη Στουτγάρδη), μεγάλωσε και έπαιξε σε όλες τις "μικρές" Εθνικές ομάδες της, κατακτώντας μάλιστα και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ21 το 2017. Μετά το μάλλον δύσκολο ξεκίνημά του στον ΠΑΟ (θυμόμαστε κάτι γκάφες στο πρώτο του ματς στη Λεωφόρο με τη Βέροια) έπειτα από την απόκτησή του από τη Στουτγάρδη, όπου δεν έπαιζε πολύ (τρία ματς σε μία σεζόν κι αυτά λόγω αποβολής του βασικού Πολωνού Przemysław Tytoń), σοβαρεύτηκε σε χρόνο-ρεκόρ, καθιερώθηκε στο "Τριφύλλι" (62 συμμετοχές τις δύο επόμενες σεζόν) και το καλοκαίρι του 2018 πέρασε στην επόμενη φάση της καριέρας του, υπογράφοντας στη Benfica για μόλις 2,5 εκ. ευρώ. Σε πέντε σεζόν στους "Αετούς" ήταν ανελλιπώς ο βασικός τους τερματοφύλακας, καταγράφοντας 224 συμμετοχές και κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και δύο Super Cup Πορτογαλίας. Φέτος έπαιξε μόνο στο Super Cup που άνοιξε την αγωνιστική περίοδο, καθώς είχε μια διένεξη με τον προπονητή Roger Schmidt, παρά τις γερμανικές καταβολές και των δύο... Από τη Benfica βγήκε προς τα έξω ότι δόθηκαν αμοιβαίες εξηγήσεις και το θέμα έληξε, μάλλον όμως το γυαλί είχε ραγίσει. Απόδειξη τα μόλις 9 εκ. ευρώ που έδωσε η Forest για να αποκτήσει έναν κατά γενική ομολογία από τους κορυφαίους γκολκίπερ της Ευρώπης και να τον κάνει δικό της για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η μετακίνησή του στην Premier League ήταν κάτι που προξενούσε απορία γιατί... δεν είχε συμβεί νωρίτερα, με δεδομένη την αξία του (πριν από δύο χρόνια η Newcastle είχε φτάσει πολύ κοντά στην απόκτησή του). Για την ώρα έχει μπροστά του τον Matt Turner, που έχει ξεκινήσει καλά, αλλά σίγουρα ο Οδυσσέας δεν αποκτήθηκε για ρεζέρβα. Θα πρέπει να τιθασεύσει λίγο και τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, καθώς στην Πορτογαλία αναφέρθηκε κάποια στιγμή με απαξιωτικές εκφράσεις για την "αιώνια αντίπαλο" Porto και το θέμα πήρε διαστάσεις. Εμείς πάντως αν θέλει να πει κάτι ανάλογο για τη Derby θα κάνουμε τα στραβά μάτια!

Ibrahim Sangaré: Είδα κι έπαθα κυρά μου

Το ξέρετε το τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη "Πω πω κάτι μάτια"; Η αρχή του ("Είδα κι έπαθα κυρά μου να σε φέρω στα νερά μου") ταιριάζει γάντι στη σχέση της Forest με τον Ibrahim Sangaré, κι ας μη διαθέτει προφανώς ο Ιβοριανός τα ματάκια της κοπελιάς του άσματος. Από τις αρχές του καλοκαιριού το ξέρουμε όλοι ότι ήταν ο βασικός μας στόχος, κι έφτασαν τα τελευταία λεπτά της τελευταίας μέρας για να στείλουμε τα χαρτιά! Η PSV Eindhoven ήθελε βλέπετε πολλά, ο ίδιος μάς έκανε κόγξες, το "ψηστήρι" που έγινε σίγουρα στο φιλικό του καλοκαιριού μάλλον δεν έπιασε τόπο, αλλά τελικά ο "γάμος" έγινε πραγματικότητα. Αφού ο Ibrahima ξεμπέρδεψε με τη μικροδουλίτσα να βάλει τους Ολλανδούς στους ομίλους του Champions League (σκόραρε μάλιστα εναντίον των Rangers, όπως είχε κάνει και πέρσι), κατέπλευσε στο Nottingham για να γίνει το τρίτο μέλος της ιβοριανής παροικίας μετά τους Serge Aurier και Willy Boly. Με το αζημίωτο βέβαια: 30 εκατομμύρια λίρες μάς πήραν οι επιχορηγούμενοι από τη Philips, διαλύοντας το ρεκόρ του Gibbs-White για την ακριβότερη μεταγραφή της ιστορίας μας, κοινώς μας άλλαξαν τα φώτα - γι' αυτό άλλωστε περιμέναμε μέχρι τα τελευταία λεπτά να ολοκληρωθεί η μετακίνηση του Johnson στην Tottenham, αλλιώς ρευστό γιοκ! Στα 25 του, ο γεννημένος στο προάστιο Koumassi της πρωτεύουσας της Ακτής Ελεφαντοστού Abidjan στις 2 Δεκεμβρίου 1997 Ibrahim είναι, αν πιστέψουμε αυτούς που επέμεναν τόσο έντονα να αποκτηθεί (ή τη Bayern Μονάχου που επίσης τον ήθελε), το "θεριό" που όλοι περιμέναμε για ν' αρχίσει να δαγκώνει στη μεσαία γραμμή μας. Ψηλός (1,91 μ.), σωματώδης, με καλή για τη θέση του σχέση με το γκολ, αναμένεται να σπέρνει τον τρόμο σε όποιον επιχειρεί να κατεβεί προς την περιοχή μας! Μέχρι και στο φιλικό μας ήταν ο μόνος που κιτρινίστηκε, για να πάρετε μια ιδέα... Με το που ήρθε "βούτηξε" το Νο 6 από τον Jonjo Shelvey, κι αυτό κάτι σημαίνει... Από την πατρίδα του και την AS Denguélé βρέθηκε το καλοκαίρι του 2016 στη Γαλλία και την Toulouse, με την οποία έπαιξε (μετά από το προβλεπόμενο πέρασμα από τη δεύτερη ομάδα της) για τέσσερα χρόνια στη Ligue 1, καταγράφοντας 84 συμμετοχές και 2 γκολ. Το 2020-'21 η σεζόν είχε αρχίσει, ο ήρωάς μας είχε παίξει ήδη δύο ματς, η Toulouse όμως είχε υποβιβαστεί και η PSV βρήκε ευκαιρία να τσιμπήσει τον νεαρό Ibrahim για 7 εκ. ευρώ. Δεν το πολυμετάνιωσε μάλλον, αφού με αυτόν στη σύνθεσή της πήρε δύο Κύπελλα (2022, 2023) και τρία Super Cup Ολλανδίας (2021, 2022, 2023) και του χάρισε την πρώτη γεύση από Ευρώπη, παίζοντας στο Champions League και το Europa League (αντιμετώπισε μάλιστα κάποια στιγμή και τον Ολυμπιακό, ο Sangaré είχε παίξει 70' στο 4-2 του "Γ. Καραϊσκάκης"). Συνολικά με την PSV έπαιξε σε 140 ματς, πέτυχε 15 γκολ και έδωσε 10 ασίστ, έχοντας ως κορυφαία σεζόν του την περσινή, όπου ο ίδιος είχε 45 συμμετοχές και η ομάδα του τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Στην Εθνική της Ακτής παίζει από τον Νοέμβριο του 2014, όταν ο τότε ομοσπονδιακός Hervé Renard τον έχρισε διεθνή σε ένα φιλικό με τη Νότια Αφρική. Πέρασαν τέσσερα χρόνια χωρίς να ξαναπαίξει και μετά κάποιες ολιγόλεπτες συμμετοχές, αλλά από το 2020 και πέρα είναι μόνιμα παρών, έχοντας αγωνιστεί σε προκριματικά και τελικά Κυπέλλου Εθνών Αφρικής και προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Συνολικά έχει 31 συμμετοχές και 9 γκολ, με πιο πρόσφατο αυτό του περασμένου Μαρτίου απέναντι στις Κομόρες. Στη Forest θα μείνει, καλώς εχόντων των πραγμάτων, επίσης ως το καλοκαίρι του 2028.

Divock Origi: Φέρτε πίσω το '19

Τον γνώρισε όλη η Ευρώπη στη διάρκεια της ξέφρενης πορείας της Liverpool προς την κατάκτηση του Champions League το 2019, όταν σκόραρε δις στη μυθική ανατροπή-πρόκριση επί της Barcelona και μετά κλείδωσε τη νίκη στον τελικό απέναντι στην Tottenham. Μέχρι το 2022 ο Divock Origi είχε κατακτήσει ό,τι υπήρχε: πρωτάθλημα Αγγλίας (2020), FA Cup (2022), League Cup (2022), Champions League όπως είπαμε, ευρωπαϊκό Super Cup (2019), Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (2019), τα πάντα όλα. Κι όλα αυτά ως η "χρυσή αλλαγή", ο Ole Gunnar Solskjær του Jürgen Klopp που έμπαινε μέσα και τον ξελάσπωνε. Ε, δυστυχώς γι' αυτόν, τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό δεν τον αποτίναξε ποτέ: 175 αγώνες ως κάτοικος Anfield (με 41 γκολ και 18 ασίστ), μόνο στους 68 στη βασική ενδεκάδα! Κάτι δηλαδή σαν το πρόβλημα του Anthony Elanga, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα όμως αφού ο Divock έφτασε πια αισίως τα 28 (γεννήθηκε στην Οστάνδη του Βελγίου στις 18 Απριλίου 1995, σε οικογένεια παλαιών ποδοσφαιριστών κενυατικής καταγωγής). Πριν μετακομίσει στην Αγγλία το 2014 είχε μεν ξεκινήσει να παίζει μπάλα στη Genk, είχε περάσει όμως όλη την επαγγελματική του καριέρα στη Lille (89 συμμετοχές, 16 γκολ, 5 ασίστ μαζί με τη σεζόν 2014-'15 που η Liverpool τον άφησε δανεικό εκεί). Πήγε για ένα φεγγάρι και στη Bundesliga ως δανεικός στη Wolfsburg (2017-'18, 36 ματς, 7 γκολ, 3 ασίστ). Το καλοκαίρι του 2022 η Liverpool δεν του ανανέωσε το συμβόλαιο και πήγε ως ελεύθερος στη Milan, όπου είχε μια συμπαθητική σεζόν (36 αγώνες, 2 γκολ και 1 ασίστ), αλλά και πάλι τον έφαγε ο πάγκος καθώς (δικαίως) ο Olivier Giroud δεν κουνιόταν με τίποτα! Στην Εθνική Βελγίου παίζει από πολύ μικρός, και συγκεκριμένα από τον Μάιο του 2014, όταν ο Marc Wilmots ρίσκαρε και, αφού τον δοκίμασε σε τρία φιλικά, πήρε τον 19χρονο μαζί του στη Βραζιλία για το Παγκόσμιο Κύπελλο, την πρώτη από τις μόλις δύο μεγάλες του διοργανώσεις μέχρι σήμερα (έπαιξε λίγο και στο Euro του 2016). Στις υπόλοιπες δεν κλήθηκε, φτάνοντας τις 32 συμμετοχές και τα 3 γκολ σχεδόν αποκλειστικά χάρη στα προκριματικά και το Nations League! Ο νέος τεχνικός του Βελγίου Domenico Tedesco δεν τον εμπιστεύεται, και για τελευταία φορά φόρεσε τη φανέλα των "Κόκκινων Διαβόλων" τον Μάρτιο του 2022, σε φιλικό με τη... Μπουρκίνα Φάσο, για μόλις 12'! Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ο δανεισμός του από τη Milan στη Forest ως το τέλος της σεζόν είναι κυριολεκτικά μια σανίδα σωτηρίας γι' αυτόν και την καριέρα του στην επιστροφή του στην Premier League. Αν όλα πάνε καλά, αναμένεται να δώσει βάθος στην επίθεσή μας ως ο τρίτος πλέον σέντερ φορ μας και να βοηθήσει ιδιαίτερα όταν ο Taiwo Awoniyi πάει στο Copa Africa τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. 

Andrew Omobamidele: Θα γλωσσέψουμε τη μπέρδα μας, αλλά αξίζει

Μ' αυτόν θα σπάσουμε πολλή πλάκα με τα βάσανα των εκφωνητών της τηλεόρασης, Άγγλων και Ελλήνων. Ο Colin Fray σίγουρα θα κάνει πρόβες και θα τα καταφέρει, οι διπλανοί του Steve Sutton και Steve Hodge πάλι δεν ξέρω... Όμως η απόκτηση του μόλις 21χρονου (γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 2002 στο Leixlip της Ιρλανδίας) σωματώδους (1,90 μ.) στόπερ, που ήδη έχει φορέσει το περιβραχιόνιο στη Norwich και έχει κερδίσει 6 συμμετοχές στην Εθνική Ανδρών της Ιρλανδίας δεν είναι ανέκδοτο. Στοίχισε μάλιστα πανάκριβα, γύρω στα 11 εκατομμύρια λίρες συν μπόνους, αφού ο πρώτος στόχος για τη θέση Trevoh Chalobah επέλεξε να μείνει στην Chelsea! Ο Andrew παίζει στην Εθνική της χώρας όπου γεννήθηκε λόγω της Ιρλανδέζας μητέρας του, ενώ ο πατέρας του, όπως μαρτυράει και το επώνυμό του, είναι Νιγηριανός. Μικρός έπαιζε μπάλα στο μαθητικό πρωτάθλημα του Δουβλίνου πλάι στον σημερινό βασικό γκολκίπερ της Εθνικής Gavin Bazunu. Στα 17 του, από τη Leixlip United του... χωριού του έκανε πολύ γρήγορα το συνηθισμένο για τους Ιρλανδούς ποδοσφαιριστές ταξίδι στην Αγγλία και υπέγραψε στη Norwich. Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα των Canaries το έκανε τον Ιανουάριο του 2021 στην Championship, ως αλλαγή στο 2-1 επί της Cardiff. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, ο μικρός έχει και πείρα Premier League, αφού τη σεζόν 2021-'22 που η Norwich βρισκόταν στα μεγάλα σαλόνια με προπονητή τον Daniel Farke o Omobamidele αγωνίστηκε σε 5 ματς πρωταθλήματος (τα 4 ως βασικός) και 7 συνολικά, σκοράροντας μάλιστα εναντίον της Leeds, σημερινής ομάδας του τότε προπονητή του! Πέρσι στην Championship ήταν βασικός πια, ενώ έκανε και δύο εμφανίσεις στο φετινό πρωτάθλημα. Συνολικά με τους Canaries είχε 60 συμμετοχές και 2 γκολ. Στην Εθνική τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο σημερινός ομοσπονδιακός Stephen Kenny, ρίχνοντάς τον κατευθείαν στα βαθιά τον Σεπτέμβριο του 2021, ως βασικό στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου μέσα στην Πορτογαλία! Η Ιρλανδία έχασε 2-1, κέρδισε όμως έναν σέντερ μπακ για πολλά χρόνια... Στον πρόσφατο αγώνα με την Εθνική μας τον Ιούνιο δεν είχε κληθεί και δεν ήταν στην αποστολή στην OPAP Arena. Γενικά θεωρείται εξαιρετικό ταλέντο και ικανός για μεγάλα πράγματα. Στη Forest θα μείνει ως το καλοκαίρι του 2028.

* Προσθέτουμε ότι κανείς από όσους υπέγραψαν μετά το μεσημέρι της Παρασκευής (Domínguez, Hudson-Odoi, Βλαχοδήμος, Sangaré, Origi, Omobamidele) δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στον αγώνα του Σαββάτου, αντίθετα με τον Nunes και όσους υπέγραψαν πριν από αυτόν.

Οι τρεις που έφυγαν

Εκτός των Johnson και Freuler, σήμερα είχαμε επίσης την αποχώρηση του Ui-Jo Hwang, που θα ολοκληρώσει τη σεζόν στην Championship ως δανεικός στη Norwich.

* Όλες οι φωτογραφίες είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.