Πριν από εννέα μέρες συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τότε που η ταλαιπωρημένη καρδιά του Trevor Francis έπαψε να χτυπάει. Ήταν ο πρώτος των Miracle Men του Brian Clough που αποχαιρετούσε τον μάταιο τούτο κόσμο (δυστυχώς ακολούθησε και ο Larry Lloyd). O Trevor συνδέθηκε άρρηκτα με τα ευρωπαϊκά κατορθώματα της Forest, με το γκολ επί της Malmö που έκρινε τον τελικό του Μονάχου το 1979, τη διαστημική εμφάνιση στο Βερολίνο όπου οι Reds ανέτρεψαν την ήττα με 1-0 στο City Ground από τη Dynamo στο δρόμο για τη Μαδρίτη το 1980 (όπου ο ίδιος δεν έπαιξε λόγω τραυματισμού) και άλλα πολλά. 

Ο Trevor, ο πρώτος ποδοσφαιριστής στη Βρετανία για την απόκτηση του οποίου δαπανήθηκε ένα εκατομμύριο λίρες, έμεινε μόλις δύο χρόνια στη Forest πριν μεταγραφεί στη Manchester City (με ποσό μάλιστα... μεγαλύτερο του εκατομμυρίου). Πριν έρθει, όμως, είχε περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια στη Birmingham, καταγράφοντας 329 επαγγελματικές συμμετοχές και 133 γκολ και αποκτώντας έτσι, φυσικά, το στάτους του "θρύλου" στους Blues. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε ο σύλλογος της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Αγγλίας αποφάσισε να του επιδαψιλεύσει την ύψιστη τιμή: ένα άγαλμά του έξω από το St Andrew's Park. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και να αφιερώσει στη μνήμη του το τελευταίο παιχνίδι της φετινής του προετοιμασίας πριν την έναρξη του πρωταθλήματος της Championship την ερχόμενη εβδομάδα. Υπήρχε άραγε πιο ταιριαστός αντίπαλος από τη Forest, που φορώντας τη φανέλα της ο Francis γνώρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του; Η ιδέα της City ήταν φανταστική, και συγκίνησε τους φίλους και των δύο ομάδων, που πρόσφεραν απλόχερα το ζεστό τους χειροκρότημα σε αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου. (Όπως άλλωστε και στον οπαδό των Blues Daniel Drewitt, που έφυγε από κοντά μας από πνιγμό στα 16 του...)

Πέρα από το συναισθηματικό, βέβαια, ο αγώνας είχε και πρακτικό ενδιαφέρον για τη Forest. Ήταν ο πέμπτος από τους επτά που βρίσκονται στο πρόγραμμα της προετοιμασίας της, ο τέταρτος που δεν σημείωσε γκολ (ένα όλο κι όλο ως τώρα) και ο δεύτερος που έχασε (χωρίς να έχει πετύχει ακόμα νίκη). Ναι, τα φιλικά είναι για τους προπονητές και μόνο, για να δοκιμάζουν διάφορα. Σήμερα, ας πούμε, ο Nuno Espírito Santo παρουσίασε άμυνα με... τέσσερα στόπερ, με τον Jair να παίζει τον ρόλο του δεξιού μπακ και τον ελαφρώς πιο έμπειρο στον συγκεκριμένο ρόλο Morato στη θέση του αριστερού, αφήνοντας τον Neco Williams στον πάγκο σε όλο το ματς και τον Ola Aina, που μάλλον είχε κάποιο μικροπρόβλημα, εκτός αποστολής. Μπορεί να χαρήκαμε βλέποντας τον Eric Moreira να αγωνίζεται στο δεύτερο μέρος έχοντας ξεπεράσει τον τραυματισμό που τον άφησε εκτός Euro K-19, όμως το πρόβλημα της λειψανδρίας παραμένει στα πλάγια της άμυνας και ο σύλλογος οφείλει πλέον να κινηθεί πολύ γρήγορα για να καλύψει το κενό που φάνηκε και στον αγώνα του St Andrew's. Τα πλάγια μπακ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αγωνιστικής φιλοσοφίας του Nuno και διαθέτουμε ήδη έναν πολύ καλό παίκτη σε κάθε θέση, χρειάζονται όμως και καλές ρεζέρβες κατεπειγόντως.

Πέρα απ' όλα αυτά, λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να μην προβληματίζεται ο Nuno με την επιθετική ξηρασία. Και όχι μόνο με την αδυναμία να στείλουμε τη μπάλα στο πλεχτό, αλλά κυρίως επειδή οι Reds δεν δημιουργούν ευκαιρίες και δεν βγάζουν φάσεις για γκολ, ούτε καν απέναντι σε ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών όπως η Chesterfield της League Two και η περσινή πρωταθλήτρια της League One Birmingham, που επανέκαμψε στην Championship. Ναι, ο Chris Wood και ο Taiwo Awoniyi προέρχονται από τραυματισμούς και ο Igor Jesus δεν έχει εγκλιματιστεί ακόμα πλήρως, αλλά και η δημιουργία μας πάσχει. Όχι μόνο γιατί ο Morgan Gibbs-White δεν έχει πιάσει ακόμα τα γνωστά του στάνταρ, αλλά κυρίως επειδή λείπει το κομμάτι της που ερχόταν από τα πλάγια. Ο Anthony Elanga έφυγε, πλάγια μπακ δεν υπάρχουν πάντα, ο Dan Ndoye κατέβηκε βασικός μετά από μια-δυο προπονήσεις και φυσικά θέλει χρόνο. Και βέβαια η ομάδα χρειάζεται καλές ρεζέρβες ΚΑΙ στα πλάγια της επίθεσης, αφού ο Ramón Sosa αποχώρησε ήδη και το μέλλον του Jota Silva δείχνει εξαιρετικά αβέβαιο. Το πρωτάθλημα όμως ξεκινάει σε δεκαπέντε μέρες και είναι ανάγκη να δούμε βελτίωση στα δύο τελευταία φιλικά στο City Ground, με Fiorentina και Al-Qadsiah...

Ίσως να έφταιγε και το βαρύ αμυντικό σχήμα, αλλά ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, με τον Jesus αιχμή του δόρατος, η Forest ήταν από ελάχιστα έως καθόλου απειλητική. Μία επιθετική ενέργεια ευχαριστηθήκαμε, αυτή του 31', όταν μετά από πολύ όμορφη κυκλοφορία της μπάλας ο Gibbs-White βρήκε στην περιοχή τον Ndoye, που μέχρι τότε δεν είχε πολυφανεί και ήταν σε πλάγια θέση, αλλά σούταρε και δεν αστόχησε για πολύ. Αντίθετα, ήταν πολύ στενάχωρο το γεγονός ότι οι γηπεδούχοι έκαναν δύο φάσεις σε ένα λεπτό (η μία γκολ) με τον παίκτη που ήταν ο μοναδικός, θα λέγαμε, εκφραστής των επιθετικών τους προσπαθειών. Στο 8' ο περί ου ο λόγος Jay Stansfield (καλός παίκτης αλλά η ενέργειά του να χτυπήσει τον Matz Sels στο 33' εντελώς γελοία) έγινε αποδέκτης της μπάλας σε καλή θέση από γύρισμα του Keshi Anderson και σούταρε ψηλά, στο 22' μετά από κόντρα του Nikola Milenković σε σουτ του Seung-Ho Paik σούταρε ελάχιστα άουτ, αλλά δευτερόλεπτα αργότερα επωφελήθηκε από μια μπαλιά του Tommy Doyle, απέφυγε Morato και Milenković και στόχευσε σωστά στη δεξιά γωνία του Sels, που δεν μπορούσε να κάνει και πολλά για να αποτρέψει το άνοιγμα του σκορ. 

Στο δεύτερο μέρος, με τον Wood στη θέση του Jesus, η Forest χρειάστηκε να ξεπεράσει ανώδυνα άλλη μια φάση με πρωταγωνιστή τον Stansfield (σουτ από καλή θέση στα σώματα στο 50') πριν αρχίσει να φαίνεται επιθετικά. Στο 56' ο προωθημένος Milenković έκλεψε έξω από την αντίπαλη περιοχή δίνοντας στον Gibbs-White την ευκαιρία της πρώτης τελικής στο στόχο, όμως το αριστερό σουτ του MGW δεν είχε πολλή δύναμη και ο Ryan Allsop μπλόκαρε. Στο 68' ο Elliot Anderson χτύπησε πονηρά και συρτά από δεξιά ένα φάουλ "σαν κοντινό κόρνερ" που έλεγαν οι παλιοί, στην πορεία της μπάλας πετάχτηκε πάλι ο MGW αλλά σημάδεψε πολύ ψηλά. Στο 85' ήταν η σειρά του Awoniyi να κλέψει και μέσω Jota η μπάλα έφτασε στον Wood, το δεξί πλασέ του οποίου ήταν σουτ προπόνησης για τον Allsop. Στο 86' ο Ibrahim Sangaré από πολύ μακριά βρήκε όμορφα στην περιοχή τον Jota που όμως καθυστέρησε και κόπηκε, και στο 90' στην κόντρα ο Wood βρήκε τον Awoniyi, που μπήκε από δεξιά και σούταρε δυνατά μεν, πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα δε. 

Την Τρίτη μάς επισκέπτεται η Fiorentina. Για να δούμε...

Birmingham: Allsop, Osayi-Samuel (Laird 65’), Klarer (Bielik 77’), Neumann (Cashin 57’), Cochrane (Sampsted 77’), Iwata (Hall 77’), Paik (Leonard 57’), Doyle (Willumsson 57’), K. Anderson (Gardner-Hickman 65’), Gray (Dykes 65’), Stansfield (Furuhashi 57’).
Forest: Sels, Jair (Moreira 70’), Milenković (Abbott 70’), Murillo (Carmo 70’), Morato (Boly 70’), Sangaré, Anderson (Yates 70’), Ndoye (Jota Silva 70’), Hudson-Odoi (Richards 70’), Gibbs-White (Awoniyi 70’), Igor Jesus (Wood 46’).
Σκόρερ: Stansfield 22'.
Διαιτητής: Matthew Donohugh. Κίτρινη: Stansfield 33'.
Θεατές: 18.269.