reading17181

Αυτή τη στιγμή που γράφω, ο κόσμος της Forest πλακώνεται στα social media. "Διώξτε τον μάνατζερ". "Δεν μπορεί να λύσει το αμυντικό πρόβλημα". "Μαύρο χάλι ήμασταν πάλι απόψε". "Θέλουμε τερματοφύλακα". "Θέλουμε σέντερ μπακ". "Θέλουμε επιθετικό να βάζει τη μπάλα μέσα". Θέλουμε, θέλουμε, θέλουμε. Αυτή η κουβέντα όμως είναι για editorial, όχι για match report. Οι Reds βαδίζουν όπως κάθε ομάδα που προσπαθεί να φτιάξει κάτι σχεδόν από το μηδέν (γιατί ας μη γελιόμαστε, πέρσι φτάσαμε πολύ κοντά στο μηδέν): δύο βήματα εμπρός, ένα πίσω.

Ωραία, η εικόνα που παρουσίασε η Forest στο πρώτο ημίχρονο του αποψινού αγώνα ήταν απογοητευτική, και ήταν μάλλον τυχερή που πήγε στα αποδυτήρια μόνο ένα γκολ πίσω. Η ειρωνεία είναι ότι στο δεύτερο που βελτιώθηκε και έβαλε τον αντίπαλο γκολκίπερ να δουλέψει έφαγε άλλα δύο. Και λέω εγώ τώρα: υπάρχει κάποιος σώφρων άνθρωπος που να περίμενε διάρκεια, συνέχεια και συνέπεια από μια ομάδα που ξαναφτιάχνεται από την αρχή; Σκαμπανεβάσματα τουλάχιστον σ' αυτή την πρώτη σεζόν της ανασυγκρότησης σίγουρα θα υπάρχουν, τελεία και παύλα. Όποιος ονειρεύεται το αντίθετο, μάλλον έχει αρκετά χρόνια να δει Championship.

Σίγουρα δεν περιποιεί τιμή σε καμιά ομάδα να δέχεται δύο γκολ στην κόντρα. Έστω κι αν υπήρχε κούραση από τη μεγάλη προσπάθεια το Σάββατο στο Hull. Το τρίτο το αφήνουμε, αφού η μπάλα έπαιξε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι στον καταπληκτικό στο πρώτο ημίχρονο Jordan Smith (πώς κάποιοι απαιτούν να κάτσει στον πάγκο για να δοθεί "άλλη μια ευκαιρία" στον Stephen Henderson πραγματικά με ξεπερνάει). Απέναντί μας είχαμε μια ομάδα που έχει φάει πολύ μεγάλη κατρακύλα σε σχέση με πέρσι και καιγόταν για βαθμούς ώστε να φύγει πιο μακριά από τη ζώνη του υποβιβασμού. Προερχόταν δε από ήττα εντός το Σάββατο από τη Middlesbrough. Η Reading δεν είναι τόσο κακή όσο δείχνει η βαθμολογική της θέση, σίγουρα όχι τόσο κακή ώστε να είναι φυσιολογικό να έχει δύο μήνες να νικήσει στο γήπεδό της. Έτυχε το κακό σερί της να σπάσει με μας. Τέτοιες αναποδιές είναι συνηθισμένες στον μαραθώνιο της Championship. Και όσο πιο γρήγορα τις ξεπερνάς, τόσο πιο εύκολα προχωράς προς τους στόχους σου.

Η ομάδα που νίκησε το Σάββατο τους Tigers δεν άλλαξε ούτε κατά έναν παίκτη. Μοναδική αλλαγή του Mark Warburton ήταν να αφήσει τον Jamie Ward εκτός 18άδας και να επαναφέρει μετά από καιρό τον Mustapha Carayol. Στις φωτογραφίες από την καθιερωμένη βόλτα στο χορτάρι πριν το ματς κάπου πήρε το μάτι μου και τον Απόστολο Βέλλιο, αλλά μείναμε όλοι με τη χαρά: μάλλον ήταν ο 19ος, αυτός που περιμένει ως επιλαχών μήπως τύχει κανένα απρόοπτο στην προθέρμανση. Κι όμως, η ομάδα που νίκησε το Σάββατο απόψε έκανε ένα ολόκληρο ημίχρονο να μπει στο ματς, αναγκάζοντας τον δημοσιογράφο που κάλυπτε το live για λογαριασμό της Nottingham Post να γράψει ότι "η ομάδα είναι ακόμα στο πούλμαν και πρέπει να κατέβει πριν χειροτερέψουν τα πράγματα". Οι Reds έδωσαν το δικαίωμα στους Royals να εμφανιστούν από τη σέντρα κιόλας ως απόλυτα αφεντικά του παιχνιδιού, να ανοίξουν το σκορ αρκετά νωρίς και να αναγκάσουν τον Smith να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση.

Στο 13', λοιπόν, έγινε η πρώτη ζημιά και άρχισε η βραδιά-εφιάλτης του Tendayi Darikwa. Μετά από δικό μας κόρνερ, οι γηπεδούχοι βγήκαν στην αντεπίθεση και ο Leandro Bacuna απέφυγε πανεύκολα στο σπριντ τον δεξιό μας μπακ πριν γυρίσει στην περιοχή για τον John Swift και εκείνος ψύχραιμα νικήσει τον Smith με το αριστερό. Ακολούθησε η ραψωδία του γκολκίπερ μας, που αρχικά έδιωξε την κοντινή κεφαλιά του συνεπώνυμού του Sam Smith, μετά το νέο σουτ του Swift, και γενικά είχε πολλή δουλειά ως τις καθυστερήσεις του πρώτου μέρους, όταν δηλαδή ο Barrie McKay αστόχησε στο πρώτο πραγματικά επικίνδυνο σουτ της Forest.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν διαφορετική υπόθεση. Στο 47' ο Vito Mannone, κάποτε τερματοφύλακας της Arsenal, έκανε την πρώτη θετική επέμβασή του σε κοντινό σουτ του Ben Osborn, και άλλη μία στο 56' σε προσπάθεια του Liam Bridcutt έξω από την περιοχή. Τα πράγματα έδειχναν καλύτερα για μας ως το 70', που σε άλλη μια αντεπίθεση Swift και Bacuna άλλαξαν όμορφα τη μπάλα, ο δεύτερος σέντραρε και ο Swift στο δεύτερο δοκάρι χτύπησε και πάλι με προβολή για το 2-0. Οι Reds δεν το έβαλαν κάτω, ο Mannone χρειάστηκε να διώξει δύο φορές στην ίδια φάση σουτ του Tyler Walker που μπήκε αλλαγή και ήταν πάλι πολύ δραστήριος (74'), έγινε και κάτι σαν πέναλτι στον Kieran Dowell που δεν σφυρίχθηκε και στην επόμενη φάση (78') τελείωσαν όλα. Ο Sone Aluko ζάλισε πάλι τον Darikwa, έκανε κάτι σαν συρτή σέντρα, ο Smith φάνηκε να αποκρούει, αλλά η μπάλα πήρε μια περίεργη τροχιά και πέρασε κάτω από το σώμα του (αρχικά χρεώθηκε ως αυτογκόλ, αργότερα -όπως ήταν το σωστό- καταλογίστηκε στον Aluko). Ο Mannone χρειάστηκε να απογειωθεί για να στερήσει από τον Walker (κεφαλιά) το πρώτο του φετινό γκολ στο πρωτάθλημα και το όμορφο γωνιακό σουτ του Osborn στο 86' μετά από εξίσου ωραία πάσα του Dowell απλώς σήμανε το γκολ της τιμής. 

Και τώρα QPR το Σάββατο... Γα να δούμε αν αυτή η ήττα ήταν αυτό που λέμε "διδακτική".

Reading: Mannone, Gunter, McShane, Moore, Bacuna, Van den Berg (Clement 46'), Swift, Edwards, Barrow (Beerens 83'), Aluko, Smith (Kermorgant 60').
Forest: Smith, Darikwa, Mancienne, Worrall, Lichaj, Vaughan (Μπουχαλάκης 74'), Bridcutt, McKay (Carayol 63'), Dowell, Osborn, Cummings (Walker 68').
Σκόρερς: Swift 13', 70', Aluko 78' - Osborn 86'.
Διαιτητής: Paul Tierney. Κίτρινη: Lichaj 9'.
Θεατές: 14.848 (Forest: 1.282).

Mark Warburton: "Ήμασταν πολύ κακοί στο πρώτο ημίχρονο. Δεν είχαμε ούτε ρυθμό, ούτε ένταση στο παιχνίδι μας και ήμασταν πολύ χαλαροί. Είπαμε πριν τον αγώνα ότι αντιμετωπίζαμε μια ομάδα που έδινε αγώνα επιβίωσης και έπρεπε να θέλουμε τη νίκη όσο κι αυτή, να διψάμε για νίκη. Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Δεν ξέρω γιατί, και έπρεπε να είμαστε τουλάχιστον 2-0 πίσω στο ημίχρονο. Στο δεύτερο βγήκαμε πιο αποφασισμένοι, παίξαμε το κανονικό μας παιχνίδι και δεν τους αφήσαμε χώρους. Δείξαμε διαφορετική ένταση και ποιότητα με τη μπάλα στα πόδια και φτιάξαμε πολλές ευκαιρίες. Σκοράραμε στην πιο δύσκολη απ' αυτές, που ήταν πράγματι μια ωραία προσπάθεια. Είναι ανεπίτρεπτο να πιανόμαστε στον ύπνο και να δεχόμαστε κοροϊδίστικα γκολ. Αντίθετα, οφείλουμε να 'πονηρέψουμε' και να μετατρέπουμε τις ευκαιρίες μας σε γκολ. Αν κάναμε το 1-1 ο κόσμος θα έχανε τον ενθουσιασμό του, και έπρεπε να το είχαμε κάνει πολύ νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν εκμεταλλευτήκαμε τις ευκαιρίες μας, και το απογοητευτικό ήταν ότι μετά από ένα τόσο κακό πρώτο ημίχρονο κάναμε τόσες ευκαιρίες και δεν ανταμειφθήκαμε γι' αυτό. Το πρωτάθλημά μας είναι πολύ... περίεργο. Αν δείτε τα αποψινά αποτελέσματα, κάθε ομάδα μπορεί να νικήσει οποιαδήποτε άλλη. Αν είχαμε νικήσει απόψε θα βρισκόμασταν στην πρώτη εξάδα και θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να χτίζουμε από εκεί, κι αυτό είπαμε στους παίκτες. Αυτή η ομάδα έχει μεγάλες δυνατότητες και έχει ακόμα πολλά να δώσει, αλλά αυτό το πρώτο ημίχρονο ήταν για μας ένα καμπανάκι. Ακόμα και ένα, δύο ή τρία τοις εκατό πιο κάτω να βρεθείς από αυτό που μπορείς, θα πάθεις ζημιές σ' αυτή την κατηγορία".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.