Από την Πέμπτη το ξέραμε ότι ο Vitor Pereira θα ήταν ο διάδοχος του Sean Dyche και ο τέταρτος που θα καθίσει φέτος στον πάγκο-ηλεκτρική καρέκλα της Forest, μεσημέρι Κυριακής ανακοινώθηκε. Ας ελπίσουμε πως το θέμα ήταν τυπικό και δεν χάθηκαν τέσσερις ολόκληρες μέρες προπονήσεων... Το θέλημα των παικτών μας έγινε, και ο Πορτογάλος αναλαμβάνει ως το καλοκαίρι του 2027 (αυτό κι αν μοιάζει με ανέκδοτο, η διάρκεια του συμβολαίου εννοώ). Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που ακόμα και όσοι ήθελαν να φύγει ο προηγούμενος προπονητής δεν δηλώνουν καθόλου ενθουσιασμένοι με την επιλογή του νέου...

Προσωπικά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να πιστέψω ότι ο προπονητής που καταδίκασε τους Wolves σε υποβιβασμό και ίσως με το αρνητικό ρεκόρ συγκομιδής βαθμών όλων των εποχών στην Premier League (ο Rob Edwards προσελήφθη γνωρίζοντας και ο ίδιος ότι η σωτηρία ισοδυναμούσε με θαύμα και ήταν πρόθυμος να καθοδηγήσει την ομάδα των West Midlands και στην Championship) ήταν η λύση για να σωθεί η Forest και να συνεχίσει την πορεία της στη μεγάλη κατηγορία, έχοντας (τουλάχιστον για δύο ακόμα παιχνίδια) και το "βαρίδι" (εκεί καταντήσαμε) της Ευρώπης. 

Το σκεπτικό της πρόσληψής του το ξέρει μόνο ο ιδιοκτήτης του συλλόγου. Πιθανολογώ ότι έπαιξαν ρόλο: 

1.  Η περσινή επιτυχία του Pereira να σώσει τους Wolves από τον υποβιβασμό, αναλαμβάνοντάς τους 19ους τον Δεκέμβριο του 2024 και φτάνοντάς τους στο +12 από την επικίνδυνη ζώνη τον Απρίλιο. Ο δικηγόρος του διαβόλου λέει: Πέρσι οι ομάδες που θα έπεφταν ήταν σχεδόν γνωστές εξαρχής. Ipswich, Leicester και Southampton ήταν πολύ αδύναμες και κανείς δεν πόνταρε ότι θα άντεχε καμιά τους μέχρι τέλους. Φέτος στα 10 πρώτα παιχνίδια ο Pereira, με ανανεωμένο συμβόλαιο κιόλας, μάζεψε... 2 βαθμούς και είδε την πόρτα της εξόδου. Και μη μου λέτε ότι έχασαν παίκτες-κλειδιά στις μεταγραφές. Πιο πολλές απώλειες είχε η Brentford, που έχασε ΚΑΙ τον σούπερ επιτυχημένο προπονητή της, και αυτή τη στιγμή χτυπάει Ευρώπη. 
2. Η θητεία του Pereira στον Ολυμπιακό το 2014-'15, όταν ήρθε στον Πειραιά τον Ιανουάριο και κατέκτησε το νταμπλ. Ο δικηγόρος του διαβόλου λέει: Με ΠΑΟ και ΠΑΟΚ εξαιρετικά αδύναμους και την ΑΕΚ, στη Β' Εθνική τότε, να απειλεί να αποκλείσει στα προημιτελικά του Κυπέλλου τους "ερυθρόλευκους", που σώθηκαν χάρη σε ένα γκολ του Franco Jara στις καθυστερήσεις. Παρ' όλα αυτά, και το καλοκαίρι του 2015 το συμβόλαιο του Pereira λύθηκε κοινή συναινέσει και έμεινε στη μνήμη του φίλαθλου κόσμου της Ελλάδας περισσότερο για τις προκλήσεις του προς την αντίπαλη κερκίδα. 
3. Το πέρασμά του από την επόμενη αντίπαλό μας στο Europa League Fenerbahçe, δύο φορές μάλιστα (2015-'16 και 2021). Υποτίθεται ότι η διοίκησή μας παίρνει την Ευρώπη πολύ σοβαρά και ο Pereira γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στην Πόλη. Οι Τούρκοι είναι πολύ ψηλό εμπόδιο και πολύ σύντομα, σε δύο αγώνες, θα κριθούν τα πάντα. Ο δικηγόρος του διαβόλου λέει: Ο Pereira πήγε στη Fener το καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά τον Ολυμπιακό, Στην πρώτη του σεζόν εκεί (αποχώρησε πάλι τον Αύγουστο του 2016 κοινή συναινέσει, αργότερα δε η υπόθεση κατέληξε στο CAS) δεν έκανε και τίποτα σπουδαίο, φτάνοντας απλώς στον τελικό του Κυπέλλου Τουρκίας όπου έχασε από τη Galatasaray, και στη δεύτερη έμεινε μόνο έξι μήνες αφού απολύθηκε μετά από μια ισοπαλία με τη Beşiktaş...

Ως παίκτης ο 57χρονος Pereira (γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1968 στο Espinho της Πορτογαλίας) δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Έπαιξε ως μέσος δέκα χρόνια σε ομάδες μικρών κατηγοριών, κρέμασε τα παπούτσια του στα 28 και έγινε προπονητής επίσης σε μικρού βεληνεκούς ομάδες και για λίγο στις ακαδημίες της Porto. Η καριέρα του πήρε την πάνω βόλτα το καλοκαίρι του 2010, όταν είχε αποτύχει στο "τσακ" να ανεβάσει τη μικρή Santa Clara στην πρώτη κατηγορία, αλλά ο τότε προπονητής και νυν πρόεδρος της Porto André Villas-Boas τον προσέλαβε ως βοηθό του. Τον Ιούνιο του 2011, όταν ο Villas-Boas έφυγε για την Chelsea, ανέλαβε πρώτος προπονητής και η καριέρα του άρχισε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αφού οδήγησε τους "Δράκους" σε δύο σερί τίτλους πρωταθλητή (2012, 2013), τη δεύτερη μάλιστα αήττητη, με απώλειες μόνο έξι ισοπαλίες, και δύο Super Cup. Όμως η αδυναμία του να προχωρήσει την ομάδα στην Ευρώπη και κάποιες "διαφωνίες" με τον James Rodríguez τον ώθησαν το 2013 να περάσει από συνέντευξη για τον πάγκο της Everton και τελικά να βρεθεί για δύο χρόνια στη Σαουδική Αραβία και την Al-Ahli, με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου της χώρας. Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξε, μαζί με τους Reds, δέκα φορές ομάδα (Ολυμπιακός, Fenerbahçe, Μόναχο 1860, Σαγκάη, και πάλι Fenerbahçe, Corinthians και Flamengo στη Βραζιλία, επιστροφή στη Σαουδική Αραβία με την Al-Shabab, Wolves, Forest). Μόνο στην... Κίνα έμεινε τρία χρόνια (2017-'20), σχεδόν παντού αλλού δεν συμπλήρωσε ημερολογιακό έτος... Τίτλους πήρε μόνο με τη Σαγκάη (ένα πρωτάθλημα, ένα Κύπελλο) και έμεινε στο... παρά λίγο με την Corinthians (φιναλίστ Κυπέλλου Βραζιλίας) και τη Flamengo (ηττημένος στα Super Cup Βραζιλίας και Νότιας Αμερικής, 2ος στο πρωτάθλημα Carioca). Η τελευταία του διάκριση ήταν το βραβείο του Μάνατζερ του Μήνα στην Premier League τον περσινό Απρίλιο. Ναι, το βραβείο για το οποίο ήταν υποψήφιος ο Dyche όταν απολύθηκε...

Μαζί με τον Pereira ήρθε στην ομάδα και το τεχνικό του επιτελείο: Filipe Monteiro (βοηθός), Luis Miguel (βοηθός), Bruno Moura (επικεφαλής γυμναστής και αναλυτής αντιπάλων) και Pedro Lopes (αναλυτής αντιπάλων).

Στους Wolves λάνσαρε το σύνθημα "Points first, pints later", δηλαδή ας εξασφαλίσουμε πρώτα τους βαθμούς και μετά πάμε για μπύρες. Και όντως πήγαινε για μπύρες με τον κόσμο! Φέτος φυσικά αυτά κόπηκαν, μας έδειξε όμως και πάλι τη λαϊκίστικη πλευρά του που είχε δείξει και στην Ελλάδα. Μη ρωτάτε αν θα τον στηρίξουμε ή όχι. Εδώ στηρίξαμε τόσους και τόσους... Αλλά επιτρέψτε μας να είμαστε πολύ, πολύ επιφυλακτικοί...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.