sunderland17182

Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο Joe Worrall δεν έχει πού να δώσει τη μπάλα και χειρονομεί και φωνάζει με απόγνωση. Ο David Vaughan δείχνει το ίδιο χαμένος στο διάστημα. Όχι, δεν είναι η ήττα από τη χειρότερη (μακράν, ακόμα και από την QPR που έφαγε τέσσερα!) ομάδα που πέρασε φέτος από το City Ground και σκόραρε με τη μοναδική της τελική προσπάθεια στο ματς (έναντι 18 δικών μας). Είναι η εικόνα μοιρολατρίας που δε χωνεύεται με τίποτα. Γράφαμε παλιά ότι η ήττα γίνεται συνήθεια. Δεν υπάρχει ίσως καλύτερο παράδειγμα από τη φετινή Forest για να ενισχύσει αυτή την άποψη.

Η Forest του πρώτου ημιχρόνου είχε κλείσει τη Sunderland πίσω. Ναι, δεν έκανε κλασικές ευκαιρίες, αλλά πιο κόντρα στη ροή του αγώνα γκολ από τη φάση του 40' δεν έχω ξαναδεί. Ακόμα και στο ματς του πρώτου γύρου, όταν χρειάστηκε τρομερή αμυντική προσπάθεια στο Stadium of Light για να κρατήσουμε το "μηδέν" πίσω ώσπου ο Daryl Murphy να μας χαρίσει τρεις πόντους, επίσης κόντρα στη ροή. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Αυτό όμως που είναι ανεπίτρεπτο, και δυστυχώς έχει εμφανιστεί πολλές φορές φέτος, είναι η εικόνα ηττοπάθειας όταν μένουμε πίσω στο σκορ. Έστω και μετά από τόσο αναπάντεχο γκολ, αφού δεδομένης της κακής κατάστασης του αντιπάλου και με 50 λεπτά να απομένουν πρέπει να το ξεπερνάς. Η Sunderland, που ακόμα και μετά τη σημερινή της νίκη είναι ακόμα 21η στην κατάταξη (ισόβαθμη με την 22η Bolton), κουβαλάει μεν ένα μεγάλο όνομα, ήρθε όμως στο City Ground με πολλές ελλείψεις, κυριότερη εκ των οποίων η απουσία του πρώτου φετινού της σκόρερ: του Lewis Grabban, που έχει πετύχει 12 στα 29 (με το σημερινό) γκολ της αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και μάλλον επιστρέφει στη Bournemouth όπου ανήκει.

Τι σημαίνει αυτή η έλλειψη νεύρου, πάθους, ενέργειας, θέλησης, όπως θέλετε πείτε το, που εμφάνισε η ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο; Συνήθως οι προπονητές στην ανάπαυλα λένε δυο λόγια που ξυπνάνε τις ομάδες τους και μπαίνουν για να ανατρέψουν τη σε βάρος τους κατάσταση. Τι είπε ο Mark Warburton δε θα μάθουμε μάλλον ποτέ, αλλά είδαμε τι έκανε. Απέσυρε τον δραστήριο Ανδρέα Μπουχαλάκη, στο πρώτο ημίχρονο έκοβε και προσπαθούσε να βγάλει κάθετες μπαλιές, για να περάσει στη θέση του τον Ben Osborn και να ρίξει στον αγώνα τον φύσει αριστερό μπακ Armand Traoré, ο οποίος μάλλον δικαιολόγησε τον παραγκωνισμό του παρά εξέθεσε τον προπονητή του. Άλλαξε πολύ αργά τον Barrie McKay, που ανήμερα των γενεθλίων του αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν, και είχε την ατυχία αυτή τη φορά ο συνήθως καταλυτικός ως αναπληρωματικός Mustapha Carayol να βρεθεί σε πολύ κακή μέρα. Κι εκεί που μάλλον ετοιμαζόταν να αντικαταστήσει και τον περιπατητή σήμερα Kieran Dowell, του χτύπησε ο Murphy και αναγκάστηκε να βάλει τον Jason Cummings. Μια δική του μεταγραφή, που δεν ακούμπησε τη μπάλα.

Πριν προχωρήσω θα γίνω σαφής. Δεν θέλω να φύγει ο Warburton. Όπως δεν ήθελα να φύγει ο Philippe Montanier, ούτε ο Dougie Freedman πριν απ' αυτόν, ούτε ο Stuart Pearce πριν απ' αυτόν. Βαρέθηκα τις συνεχείς αλλαγές που -αποδεδειγμένα πλέον- δεν οδηγούν πουθενά. Όμως κάπου έχω την εντύπωση ότι στα αποδυτήρια της Forest χρειάζεται επιτέλους και λίγο μαστίγιο. Γιατί μάλλον πολλοί γάιδαροι είναι δεμένοι. Και καθώς έχει χρόνια να πατήσει εκεί μέσα μια πραγματικά ισχυρή προσωπικότητα που να ρίξει και μερικά "γαλλικά" εκεί που πρέπει (αδυνατώ να θυμηθώ καν ποιος ήταν ο τελευταίος), αυτή τη δουλειά πρέπει να την κάνει ο προπονητής. Κι όταν η ομάδα από την αρχή της χρονιάς α) αμυντικά υποφέρει εμφανώς και κάνει συνέχεια τα ίδια λάθη και β) δεν έχει τα κότσια να ανατρέψει τα δεδομένα όταν το ματς στραβώνει, σόρι κιόλας αλλά ο προπονητής έχει πάντα ευθύνη. Είτε γιατί παραχαϊδεύει τους παίκτες, είτε γιατί υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να παίζουν γι' αυτόν και διοχετεύουν την κακή τους ενέργεια και στους υπόλοιπους. Ας προσέξει λοιπόν όσο έχει ακόμα την εμπιστοσύνη της διοίκησης (δεν υπήρχαν αντίθετες ενδείξεις ως αργά τη νύχτα του Σαββάτου), γιατί συνήθως δεν φεύγουν οι παίκτες. Και είναι κρίμα να χάσει τη θέση του ενώ σε άλλες ομάδες έχει να επιδείξει έργο. Εύχομαι η παρουσία του Roy Keane στην εξέδρα να οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι υπήρξε παίκτης της Forest και μάνατζερ της Sunderland...

Η επιστροφή του Vaughan στη θέση του Liam Bridcutt, που έχει εννέα κίτρινες κάρτες (στη δέκατη χάνει δύο ματς) και θεωρήθηκε προφανώς σκόπιμο να παίξει οπωσδήποτε κόντρα στην παλιά του ομάδα, τη Leeds, ανήμερα της πρωτοχρονιάς, και του Murphy αντί του Tyler Walker ήταν οι μόνες αλλαγές σε σχέση με την ενδεκάδα που συνετρίβη τη Boxing Day από τη Sheffield Wednesday. Ίσως άλλο ένα επιχείρημα στα χέρια αυτών που ζητούν την απόλυση του Warburton. Η εικόνα στην αρχή δεν έδειχνε να τους δικαιώνει, πάντως. Μετά από ένα ήσυχο πρώτο δεκάλεπτο, ο Murphy βρέθηκε σε θέση βολής πέντε φορές (14', 18', 27', 29', 34'), χωρίς να καταφέρει να σκοράρει απέναντι στην παλιά του ομάδα. Η τελευταία ευκαιρία ήταν και η πιο σημαντική, καθώς από σέντρα του Osborn έπιασε από το ύψος της μικρής περιοχής κεφαλιά που έφυγε ελάχιστα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι. Άλλο ένα σουτ του Ben Brereton στο 30' είχε καταλήξει στην αγκαλιά του Robbin Ruiter. Η Sunderland σχεδόν δεν είχε περάσει τη σέντρα. Και στο 40', όταν μια ολιγωρία του Eric Lichaj έδωσε την ευκαιρία στον Adam Matthews να φύγει από αριστερά και να σεντράρει, κοιμήθηκαν και τα σέντερ μπακ μας και ο Aiden McGeady, ο ποιοτικότερος παίκτης αυτής της ομάδας (να μην πω ο μόνος και γίνω κακός), πήδησε με αντίπαλο... τον Vaughan και ήταν φυσικά πολύ εύκολο να τη στείλει στη δεξιά γωνία του Jordan Smith, που για πολλοστή φορά φέτος προδόθηκε από τους αμυντικούς του και μάζεψε τη μπάλα από τα δίχτυα του.

Για το δεύτερο ημίχρονο λίγο πολύ τα είπαμε. Η Sunderland κατέστρεφε παιχνίδι, οι παίκτες της έπεφταν κάτω, είχε μονίμως δέκα άτομα πίσω από τη μπάλα, αλλά τόσα μπορούσε και τόσα έκανε. Εμείς τι κάναμε; Ούτε μία σοβαρή φάση παρά τις 18 τελικές. Όσο η ώρα περνούσε η (δικαιολογημένη πέρα για πέρα σήμερα) γκρίνια της κερκίδας γινόταν όλο και πιο πιεστική και οι παίκτες μας έμοιαζαν με σκιές του εαυτού τους. Κι όμως, ένα "ηρωικό" του Lichaj κόντεψε να μας χαρίσει την ανέλπιστη (για την εικόνα μας) ισοπαλία, με το τελευταίο σουτ του αγώνα στο 94'. Τι σουτ δηλαδή, περισσότερο προβολή με το αριστερό ήταν μέσα από την περιοχή, και η μπάλα σαδιστικά, αφού είχε περάσει τον Ruiter, βρήκε στη ρίζα του αριστερού του δοκαριού και απομακρύνθηκε. Δευτερόλεπτα αργότερα ακολούθησε το σφύριγμα της λήξης, με τις αποδοκιμασίες να είναι ακόμα περισσότερες από της περασμένης Τρίτης. Η Sunderland διατήρησε μια παράδοση που κρατάει από την περίοδο 1984-'85, να μη χάνει από μας μέσα-έξω στην ίδια σεζόν, ενώ εμείς καλούμαστε να σταματήσουμε την κατρακύλα (μία νίκη στους επτά τελευταίους αγώνες μας) στο αφιλόξενο Elland Road, απέναντι σε μια Leeds που διεκδικεί (τουλάχιστον) εξάδα και θα θέλει να ρεφάρει για τη σημερινή της ήττα στο Birmingham από την ουραγό City.

Forest: Smith, Lichaj, Worrall, Mancienne, Osborn, D. Vaughan, Μπουχαλάκης (Traoré 46'), Brereton, Dowell, McKay (Carayol 61'), Murphy (Cummings 69').
Sunderland: Ruiter, Browning, O'Shea, Wilson, Love, Gibson, Honeyman, Matthews, McGeady (Oviedo 83'), Maja (J. Vaughan 65'), McManaman (Gooch 70').
Σκόρερ: McGeady 40'.
Διαιτητής: Darren Bond. Κίτρινη: Traoré 82'.
Θεατές: 26.830 (Forest: 24.840).

Mark Warburton: "Το παιχνίδι έμοιαζε πολύ με το προηγούμενο στην έδρα μας, όπου αρχίσαμε καλά και φτιάξαμε πολλές ευκαιρίες, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Είχαμε δύο καλές κοντινές κεφαλιές από το ύψος της μικρής περιοχής, αλλά δεν εκμεταλλευτήκαμε τις ευκαιρίες μας και βρεθήκαμε πίσω στο σκορ απέναντι σε μια ομάδα που έπαιξε μαζική άμυνα. Ο κόσμος άρχισε να αγανακτεί, και δίκαια, κι εμείς ζητήσαμε στο ημίχρονο την αντίδραση των παικτών. Κάναμε και μια αλλαγή τακτικής για να γεμίσουμε την επίθεσή μας, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν απαράδεκτοι. Δείχναμε νευρικοί και διστακτικοί και μας έλειψε η ποιότητα στην επίθεση ώστε να πάρουμε κάτι από το ματς. Δεν πρόκειται για έλλειψη ενέργειας - όλες οι ομάδες τα ίδια παιχνίδια έχουν δώσει. Απλώς κυκλοφορούσαμε τη μπάλα πλάγια και πίσω αντί να πάμε για τις κάθετες μπαλιές που θα άνοιγαν την άμυνά τους. Πραγματικά, δεν μπορώ να θυμηθώ μια ευκαιρία που να δημιουργήσαμε στο δεύτερο ημίχρονο. Ήμασταν κακοί και απογοητεύσαμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά τον κόσμο. Ίσως να χρειαζόμαστε ένα φρεσκάρισμα σε κάποιες θέσεις, αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι οι αντίπαλες ομάδες δεν πρόκειται να μας αφήσουν να κάνουμε αυτό που κάνουμε καλά. Το City Ground είναι ένα γήπεδο γνωστό σε όλο τον κόσμο και αυτό οφείλουμε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, να είμαστε πιο θαρραλέοι με τη μπάλα στα πόδια και να εκμεταλλευόμαστε τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.