burton17182

Το σκηνικό έμοιαζε ιδανικό. Απέναντι στην ουραγό της βαθμολογίας, που έχει να νικήσει στο γήπεδό της στο πρωτάθλημα από τις 16 Σεπτεμβρίου (!). Η Burton στο Pirelli έχει έναν βαθμό στα 11 τελευταία παιχνίδια. Και στα 28 πρώτα λεπτά η Forest έδειχνε ότι μπορούσε να σπάσει επιτέλους τη γκίνια της και να πάρει τρεις βαθμούς. Μέχρι τη στιγμή της βλακείας. Βλέπετε τη φάση πάνω. Ο Eric Lichaj σηκώνει από πίσω στον αέρα τον Martin Samuelsen. Απευθείας κόκκινη, η Forest μία ώρα και βάλε με δέκα, η Burton με σταλινικά ποσοστά κατοχής (71-29%), οπότε πάλι καλά να λέμε που πήραμε βαθμό εκεί που πέρσι είχαμε χάσει.

Προσωπικά αδιαφορώ αν ο Aitor Karanka υποστηρίζει ότι η απόφαση του διαιτητή Andy Davies ήταν αυστηρή. Ήταν μια κόκκινη που σύμφωνα με το γράμμα του κανονισμού δίνεται και παραδίνεται. Ακόμα περισσότερο αδιαφορώ αν το μυαλό του Αμερικανού είχε θολώσει μετά από ένα παρόμοιο μαρκάρισμα που είχε δεχτεί πριν από λίγο από τον Hope Akpan χωρίς να δοθεί καν φάουλ. Δεν ήταν αντίδραση επαγγελματία ποδοσφαιριστή αυτή. Και την ομάδα χαντάκωσε, και ο ίδιος θα φάει τρεις αγωνιστικές. Από ήρωας στο ματς του πρώτου γύρου (θυμηθείτε το γκολ του και τον επικό γύρο θριάμβου που είχε κάνει) αυτοκαταστροφικός σήμερα. Ας ζητήσει τουλάχιστον μια συγγνώμη απ' όλους τους συμπαίκτες του και ιδιαίτερα από τον Joe Lolley, που είδε το ντεμπούτο του στην ενδεκάδα να πετιέται στα σκουπίδια στο μισάωρο, αφού ο Karanka ήθελε αριστερό μπακ και τον θυσίασε για να περάσει ο Osborn. Ο Lolley βγήκε κλωτσώντας με μανία τον πάγκο, κάτι που φυσικά δεν αποτέλεσε και την καλύτερη έξωθεν μαρτυρία για την κατάσταση των αποδυτηρίων μας.

Ναι, ο Ben δεν ξεκίνησε σήμερα, προς τέρψιν αρκετών οπαδών των Reds που έβγαλαν από ανακούφιση ως κακία στα social media. Δεν μου κάνει εντύπωση, πολλοί απ' αυτούς δεν έχουν και μεγάλη σχέση με το άθλημα και πανηγύριζαν επίσης που έλειπε από τη 18άδα ο τραυματίας Joe Worrall, ίσως -ποιος ξέρει;- και που ο Jordan Smith έχασε ως και τη θέση του στον πάγκο από τον Στέφανο Καπίνο. Πάνω απ' όλα σεβασμός προς τα παιδιά της ακαδημίας μας... Για να επανέλθω στην αρχική ενδεκάδα, ο Karanka έκανε έξι αλλαγές σε σχέση με τον αγώνα με τη Hull. Εκτός αποστολής, πέραν του Worrall, o Michael Mancienne (άρρωστος, ήταν η επίσημη εξήγηση), ο Απόστολος Βέλλιος (ειπώθηκε ότι κόλλησε κι αυτός τον ιό του Mancienne, παρά τη σπουδή του Steve Hodge να τον τοποθετήσει στον πάτο της ιεραρχίας των φορ από τα ερτζιανά). Στον πάγκο, εκτός του Osborn, και ο Kieran Dowell και ο Adlène Guédioura. Ντεμπούτο για τον Ben Watson, που μάλιστα χρίσθηκε αρχηγός με την πρώτη (θα φορούσε το περιβραχιόνιο, κατά μέλη της αποστολής, ανεξάρτητα με την κατάσταση του Mancienne), όπως και για τον Tobias Figueiredo, πρώτο ξεκίνημα για τον Lolley όπως είπαμε με ατυχή κατάληξη, αλλά και για τον Lee Tomlin, επαναφορά στα δεξιά του Tendayi Darikwa με τον Lichaj αριστερά και τον Danny Fox στο κέντρο της άμυνας ως παρτενέρ του Figueiredo, αιχμή του δόρατος ξανά μετά από ένα μικρό διάλειμμα ο Ben Brereton. Αναρωτιόταν κανείς αν ο Βάσκος πήγαινε να μπερδέψει τον Nigel Clough με τέτοιο ανακάτεμα της τράπουλας...

Ο αγαπημένος μας Nigel... Αυτός που πολλοί φίλοι της ομάδας θέλουν κάποια στιγμή στον πάγκο μας... Αυτός που κάποτε ως μάνατζερ της Derby, με τον Chris Cohen να σφαδάζει με κομμένο χιαστό στη σέντρα, ούρλιαζε στους παίκτες του να συνεχίσουν και στην ίδια φάση φάγαμε γκολ... Αυτός, λοιπόν, στο 28', ενώ στο γήπεδο δεν είχε συμβεί σχεδόν... τίποτα (ένα σουτ του Lolley στο 6' και μια κεφαλιά του Akpan στο 15', πάνω στον τερματοφύλακα και στις δύο περιπτώσεις), κόντεψε να μπει μέσα για να πείσει τον Davies να αποβάλει τον Lichaj. Είναι ο δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών για την ομάδα μας, και μπράβο του. Αλλά προσωπικά δεν ξέρω αν θέλω κάποια στιγμή να τον δω και με τη φόρμα της.

Από κει και πέρα, μοιραία οι Reds υποχώρησαν, αφού ως γνωστόν σε τέτοιες στιγμές πρώτα φροντίζεις να σώσεις την παρτίδα και μετά να την "κλέψεις". Ο Samuelsen, λες και το κλάδεμα του Lichaj του έβαλε φτερά, ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής των Brewers. Πριν βγει καν το ημίχρονο είχε απειλήσει δύο φορές (κεφαλιά άουτ στο 36' από κόρνερ του Jacob Davenport, βολέ στο 42' από σέντρα του Darren Bent με τον σταθερό σήμερα Costel Pantilimon να αποκρούει), συνέχισε το βιολί του και στο δεύτερο (σέντρα στο κεφάλι του Bent που ευτυχώς -έχουν περάσει και τα χρόνια- αστόχησε στο 48', σουτ που πάλι έβγαλε ο Pantilimon στο 70'). Ο Karanka έκανε μια από τις δύο αλλαγές που του απέμεναν, περνώντας τον Daryl Murphy αντί του Brereton και κρατώντας την τρίτη προφανώς για καθυστέρηση (μόλις στο 89' ο Dowell πήρε τη θέση του Tomlin, που βγήκε με τους φίλους των Reds, μέσα στους οποίους βρισκόταν και ο παλιόφιλος Guy Moussi, να τον παρομοιάζουν φωναχτά με τον Andy Reid λόγω παραπανίσιων κιλών). Το σκηνικό δεν άλλαξε, με τον Fox στο 73' να βάζει μια φοβερή κόντρα σε σουτ του Bent που χωρίς αυτή θα πήγαινε στα δίχτυα, τον Pantilimon στο 84' να λέει "όχι" σε πονηρή σέντρα-σουτ του δραστήριου αναπληρωματικού Joe Sbarra, και τον Darikwa να δοκιμάζει την τύχη του στην επόμενη φάση χωρίς να βρει στόχο. Γενικά ήταν μαγική εικόνα οι 17-5 τελικές προσπάθειες - φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη, με το άγχος να βαραίνει τα πόδια των γηπεδούχων όσο περνούσε η ώρα και θυμούνταν το πεντάμηνο αρνητικό εντός έδρας σερί τους.

Όπως είπαμε και παραπάνω, υπό αυτές τις συνθήκες ήταν μια χαρά και ο ένας βαθμός, και μάλιστα έχουμε να λέμε και για τα πολύ καλά ξεκινήματα των Watson (ηγετική φιγούρα στο κέντρο, προσπάθησε να βγάλει και μπαλιές μπροστά) και Figueiredo (κάποιος στο Twitter τον χαρακτήρισε "θηρίο", προσθέτοντας ότι δεν έχασε ούτε μια κεφαλιά στον χώρο ευθύνης του). Αυτό που μας τσιτώνει κάπως είναι ότι από τα εννέα τελευταία ματς πρωταθλήματος έχουμε αποτύχει να σκοράρουμε στα 8 (μόνο στους Wolves τα καταφέραμε!), όπως και -αυτό κι αν είναι αρνητική έκπληξη- ότι μετά από 32 αγώνες έχουμε ακριβώς τους ίδιους βαθμούς που είχαμε στο σημείο αυτό στην περσινή εφιαλτική περίοδο (36) και βρισκόμαστε στην ίδια θέση (17η). Αυτά για όσους δεν γούσταραν την 11η θέση επί Mark Warburton και πίστευαν ότι η αλλαγή στον πάγκο θα έκανε θαύματα (και ξαναλέω ότι τον Karanka τον θεωρώ καλό προπονητή και θέλω πολύ να πετύχει). Την Τρίτη στο City Ground απέναντι στη Reading θα κάνουμε άλλη μια προσπάθεια μπας και σταματήσει η επιθετική ξηρασία...

Burton: Bywater, Akins, Naylor, MacFadzean, Brayford (Sbarra 59'), Davenport, Akpan (L. Murphy 91'), Samuelsen, Allen (Boyce 69'), Dyer, Bent.
Forest: Pantilimon, Darikwa, Figueiredo, Fox, Lichaj, Watson, Colback, Cash, Tomlin (Dowell 89'), Lolley (Osborn 32'), Brereton (D. Murphy 62').
Διαιτητής: Andy Davies. Κίτρινες: Akins 12' - Brereton 29', Colback 90', Dowell 91'. Κόκκινη: Lichaj 28' (απευθείας).
Θεατές: 5.775.

Aitor Karanka: "Το ξέραμε ότι θα γινόταν μάχη. Είπα στους παίκτες ότι θα έπρεπε να πολεμήσουμε, και μετά μείναμε με δέκα κι έπρεπε να πολεμήσουμε ακόμα πιο πολύ. Είμαι περήφανος γι' αυτούς σήμερα, ήταν καταπληκτικοί. Οι παίκτες, η ομάδα και ο κόσμος χρειάζονταν μια εμφάνιση σαν τη σημερινή. Δεν νομίζω ότι το μαρκάρισμα του Lichaj ήταν για κόκκινη κάρτα. Αλλά σήμερα δεν είναι μέρα για παράπονα - είναι μέρα περηφάνιας για τους παίκτες μας. Δουλεύαμε όλη την εβδομάδα και αντιμετωπίσαμε δυσκολίες, όπως την απώλεια του Worrall που υπολογίζαμε για το ματς, αλλά και του Mancienne που στάθηκε αδύνατο να παίξει την τελευταία στιγμή. Μέχρι την κόκκινη κάρτα παίζαμε καλά. Η αντίδραση της ομάδας ήταν εξαιρετική, η μαχητικότητά της εκπληκτική και θεωρώ ότι ένας βαθμός είναι σημαντική υπόθεση. Παίξαμε 70 λεπτά με τον Osborn αριστερό μπακ, ο Figueiredo έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στην Αγγλία, αλλά είμαι περήφανος για όλη την ομάδα. Το ένιωθε κανείς καθαρά ότι ήταν μεγάλη βοήθεια να έχεις μαζί σου σε τέτοιο ματς παίκτες όπως ο Watson και ο Colback, αλλά είμαι ικανοποιημένος γιατί όλοι μου έδειξαν σήμερα πως είμαστε καλή ομάδα".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.