millwall17182

Εικοσιοκτώ μόλις δευτερόλεπτα χρειάστηκαν για να σπάσει το σερί των τριών clean sheets και μια επίσκεψη στο βροχερό Λονδίνο ώστε να χάσει η Forest το αήττητο επτά αγώνων (και τεσσάρων επισκέψεων στο Den όπου είχαμε δύο νίκες και δύο ισοπαλίες). Η Millwall του Neil Harris, που πάντα απολαμβάνει να μας νικάει (αφού στους Lions ήταν κάποτε αρχισκόρερ ενώ σε μας δεν έβρισκε δίχτυα ούτε με αίτηση), παρέμεινε αήττητη στο γήπεδό της από το Νοέμβριο (14 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις), νίκησε τους Reds, από τους οποίους έχει να χάσει δύο φορές στην ίδια σεζόν από την εποχή του... Brian Clough (1976-'77).

Το τελικό σκορ είναι δίκαιο μόνο υπό την έννοια ότι από τη Forest έλειψε και πάλι ο κυνισμός μπροστά στο αντίπαλο τέρμα. Ό,τι είχε δηλαδή η Millwall, που βρέθηκε δύο φορές σε πλεονεκτική θέση και σκόραρε αμφότερες. Κατά τα άλλα... μαγική εικόνα. Οι Lions έπαιξαν όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από νεοφώτιστη ομάδα, κι ας μας ρίχνουν (πλέον) 15 βαθμούς, κι ας βρίσκονται έναν πόντο μακριά από την εξάδα: μαζική άμυνα πίσω από τη μπάλα, αντεπιθέσεις (αν και γηπεδούχοι), καθυστέρηση από τα πρώτα κιόλας λεπτά και μάλιστα με τους πιο γελοίους τρόπους (θυμάμαι χαρακτηριστικά τον James Meredith να βάζει τη μπάλα κάτω από τη φανέλα για να εκτελέσει πλάγιο στην περιοχή του κάπου στο 85'), όλες οι αλλαγές μετά το 88', γενικά ο τρόπος που δε θα μου άρεσε ποτέ να βλέπω την ομάδα μου να παίζει. Κι όμως, στην Championship αυτό αρκετές φορές ανταμείβεται. Θεωρώ τις δηλώσεις του Aitor Karanka περί έλλειψης επιθυμίας μας κάπως υπερβολικές, αλλά σίγουρα έχει δίκιο για τη λύσσα των γηπεδούχων κυρίως στις μάχες του κέντρου.

Και η Forest; Τα είπαμε. Λιγοστές ευκαιρίες δημιούργησε, δεν τις εκμεταλλεύτηκε. Στα "συν" βέβαια της ομάδας ότι από το σοκ κιόλας του γκολ με τη σέντρα προσπάθησε να παίξει μπάλα απέναντι στη μαζική άμυνα που λέγαμε και δεν αναλώθηκε σε γιόμες και τα λοιπά, ίσως με το βλέμμα στη νέα σεζόν και στον τρόπο παιχνιδιού που προτίθεται να υπηρετήσει ο Karanka. Ο Βάσκος, που είδε το 2/2 που είχε στο Den ως μάνατζερ της Middlesbrough να σπάει, "χρησιμοποίησε" τον αγώνα για να δοκιμάσει παίκτες και σχήματα. Η απουσία των τραυματιών Kieran Dowell και Daryl Murphy και η μερική ανετοιμότητα του Matty Cash τον διευκόλυναν να προωθήσει στο αρχικό σχήμα δύο παίκτες στους οποίους δήλωνε ότι ήθελε να δώσει ευκαιρίες: τον Απόστολο Βέλλιο και τον Barrie McKay. Ο πρώτος μόχθησε αφάνταστα και από καθαρή ατυχία δεν δικαιώθηκε, ενώ ο δεύτερος (σκόρερ του αγώνα της πρεμιέρας μεταξύ των δύο ομάδων, ας μην ξεχνάμε) ήταν φλύαρος και "μηδέν λιπαρά" και πρόσθεσε αρνητικούς πόντους στη ζυγαριά "μένει-φεύγει". Τέλος, ο Lee Tomlin, που πήρε τη μπαγκέτα από τον Dowell, αναγκάστηκε να παίξει 90 λεπτά, αφού ο Karanka δοκίμαζε νέο σχήμα και ήταν ο μόνος χειριστής που είχε διαθέσιμο, και όταν κουράστηκε εξαφανίστηκε από το γήπεδο.

Στα 28 δευτερόλεπτα, λοιπόν, ο Tobias Figueiredo βγήκε στα δεξιά να μαρκάρει τον Ben Marshall (o Tendayi Darikwa απουσίαζε χαρακτηριστικά), αυτός σέντραρε και ο Shaun Williams βρήκε στόχο ανάμεσα από δύο παίκτες της Forest, στέλνοντας μια κεφαλιά-οβίδα στην κλειστή γωνία του Costel Pantilimon. Ο Ρουμάνος δεν είχε ακόμα ζεσταθεί καλά καλά και σίγουρα φέρει ευθύνη για το γκολ. Οι Reds έδειξαν να μη χάνουν την ψυχραιμία τους, κυκλοφορούσαν όμορφα τη μπάλα και προσπαθούσαν να περάσουν από το ανθρώπινο τείχος χωρίς επιτυχία τις περισσότερες φορές. Παρ' όλα αυτά, πίσω ήταν αρκετά ευάλωτοι. Στο 17' από κόρνερ του Williams o Pantilimon έκανε άστοχη έξοδο και ο Shaun Hutchinson από πολύ κοντά αστόχησε απελπιστικά στην κεφαλιά του. Στο 21' χάσαμε μία από τις δύο μεγάλες ευκαιρίες μας στον αγώνα, όταν μετά από κόντρα σε σουτ του Ben Watson η μπάλα έφτασε στον McKay. O Jordan Archer έκανε έξοδο και ο Σκοτσέζος, από δύσκολη θέση είναι η αλήθεια, πλάσαρε άουτ από πάνω του και τραβούσε τα μαλλιά του (φωτογραφία). Η Forest απείλησε ξανά στο 32' με ατομική προσπάθεια και φοβερό σουτ εκτός περιοχής από τον Βέλλιο ελάχιστα άουτ από το αριστερό δοκάρι, αλλά στο επόμενο λεπτό έγινε το 2-0. Πάλι ο Marshall σέντραρε από αριστερά, ο Steve Morison γύρισε με το κεφάλι και ο Lee Gregory, μόνος στο ύψος της μικρής περιοχής, βρήκε μάλλον εύκολα δίχτυα. Δύο γκολ από το κέντρο της άμυνας - σίγουρα αυτό που δεν θέλαμε αφού το παθαίνουμε φέτος όλη τη σεζόν. Ο Tomlin, που στη σέντρα για το 2-0 κάτι είπε στον πάγκο για την επίθεσή μας και στο 40' έμεινε αρκετή ώρα κάτω από βίαιο μαρκάρισμα του Williams, είχε το τελευταίο σουτ του ημιχρόνου στα χέρια του Archer στο... 49'.

Η Millwall κάθισε πάνω στο 2-0 και συνέχισε την τακτική που είχε ξεκινήσει από τα πρώτα λεπτά: αντεπιθέσεις και -κυρίως- καθυστερήσεις, βοηθούμενη και από τον διαιτητή που έπαιζε εμφανώς έδρα, ανεχόταν τον Jake Cooper που σε κάθε σφύριγμα πετούσε τη μπάλα μακριά και δεν πρέπει να μας έδωσε αμφισβητούμενη φάση μέχρι τουλάχιστον το 80'. Οι φάσεις άρχισαν να βγαίνουν με το σταγονόμετρο πια. Ο Karanka είδε κι απόειδε με τον McKay, τον άλλαξε στο 55' με τον Cash και η ομάδα προσπαθούσε με σουτ εκτός περιοχής, πολύ άστοχα όμως. Αφού ο Βέλλιος έχασε τη δεύτερη μεγάλη ευκαιρία στο 65' (σουτ του Ben Osborn απέκρουσε ασθενώς ο Archer και ο Έλληνας επιθετικός, που πάντως δεν είχε και την πιο εύκολη δουλειά στον κόσμο, έστειλε την προβολή του πάνω από τα δοκάρια), ο μάνατζερ των Reds αποφάσισε να αλλάξει σύστημα. Έβγαλε τον Darikwa και τον μετριότατο Joe Lolley, έβαλε τον Joe Worrall και τον Ben Brereton και γύρισε σε 3-5-2, με Cash και Osborn να καλύπτουν ολόκληρες τις πλευρές τους. Δεν άλλαξαν και πολλά. Αντίθετα, αν στο 70' ο Watson δεν ήταν πάνω στη γραμμή για να αποκρούσε το πλασέ του Cooper μετά από αδύναμη γροθιά του Pantilimon σε κόρνερ του Marshall, μπορεί το σκορ να έπαιρνε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Άλλη ουσιαστική ευκαιρία δεν έγινε, η Forest έφυγε ηττημένη και ο Βέλλιος με το κεφάλι κάτω, ξέροντας ότι έχει χάσει μια ευκαιρία καθιέρωσης χωρίς να φταίει απόλυτα ο ίδιος. Προσπάθησε πολύ περισσότερο ακόμα κι από τον ξεκούραστο Brereton, αλλά οι συμπαίκτες του -άγνωστο γιατί- δεν έδειχναν να τον ψάχνουν ιδιαίτερα. Μου έμεινε χαρακτηριστικά μια φάση με τον Cash να συγκλίνει εκτός περιοχής, τον Βέλλιο να τραβιέται δεξιά και να μένει μόνος και τον νεαρό τελικά να σουτάρει στα περιστέρια. Δεν πειράζει. Ακόμα κι αν δεν είναι στη Forest του χρόνου, ακόμα και με Grexit, ο Τόλης τον δρόμο του θα τον βρει...

Οι Reds ελπίζουν να επιστρέψουν επιτέλους στις νίκες και στα γκολ (μην ξεχνάμε ότι για τέταρτο σερί ματς δεν σκοράραμε) τη Δευτέρα στο City Ground απέναντι στην υποψήφια για υποβιβασμό Barnsley, σε ένα ματς που θα δούμε και στην Ελλάδα απευθείας από τη Nova.

Millwall: Archer, Romeo, Hutchinson, Cooper, Meredith, Wallace (Onyedinma 88'), Williams, Saville, Marshall (O'Brien 89'), Morison (Shackell 91'), Gregory.
Forest: Pantilimon, Darikwa (Worrall 67'), Figueiredo, Fox, Osborn, Watson, Colback, Lolley (Brereton 67'), Tomlin, McKay (Cash 55'), Βέλλιος.
Σκόρερς: Williams 1', Gregory 33'.
Διαιτητής: Scott Duncan. Κίτρινες: Saville 29', Williams 40', Morison 53' - Tomlin 12', Figueiredo 23', Fox 52'.
Θεατές: 16.004 (Forest: 1.463).

Aitor Karanka: "Είναι εύκολο να εξηγήσει κανείς το σημερινό ματς. Η ομάδα που ήθελε να νικήσει νίκησε. Εμείς δουλεύαμε δύο εβδομάδες, ξέροντας ότι πρόκειται για επικίνδυνη ομάδα στις βαθιές μπαλιές και τις σέντρες, και φάγαμε γκολ στο μισό λεπτό. Δύσκολο να το καταλάβω. Μετά το γκολ δεν αντιδράσαμε, κι εκείνοι έδειξαν γιατί το παλεύουν ακόμα για τα πλέι-οφ, αφού έδιναν μάχη για την κάθε μπαλιά. Πρέπει να μάθουμε ότι αν δεν παίζουμε με την ένταση που πρέπει, θα χάνουμε όπως χάσαμε σήμερα. Ήταν μια απογοητευτική ήττα και κάτι που πρέπει να μάθουμε για το μέλλον. Ίσως αυτό το παιχνίδι να μας βγει σε καλό, καθώς πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορεί να είσαι αήττητος επτά αγώνες, αλλά στην Championship δεν πρέπει να κοιμάσαι. Την επόμενη μέρα μπορεί να πας στη Millwall και να χάσεις 2-0 απέναντι σε μια ομάδα με πάθος που ήθελε να κερδίζει κάθε μπαλιά και κάθε δεύτερη μπαλιά. Αυτό έκαναν και κέρδισαν. Στην Championship δεν πρέπει να σταματάς ποτέ, αλλά να συνεχίζεις να δουλεύεις και να έχεις την επιθυμία να κερδίζεις κάθε παιχνίδι".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.