dawson signs

Τι πιο ωραίο από το να ξεκινάς το μεταγραφικό σου καλοκαίρι καλωσορίζοντας πάλι στις τάξεις σου ένα από τα αγαπημένα σου παιδιά. Γιατί ο Michael Dawson, που υπέγραψε πριν λίγες ώρες διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τους Reds, ήταν ήδη από τα πολύ αγαπημένα μας παιδιά όταν, στην τρυφερή ηλικία των 21 ετών και κάτι, έφυγε για να κυνηγήσει το όνειρό του στο Λονδίνο και την Premiership με την Tottenham. Σήμερα, έχοντας συμπληρώσει 540 συμμετοχές και πάνω από 46.000 λεπτά "πτήσης" σε εγχώριες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις και 4 εμφανίσεις με την Εθνική Αγγλίας, επέστρεψε "στο σπίτι του".

Ήταν μόλις 14 ετών όταν πρωτοδιάβαινε την πύλη της Ακαδημίας της Forest, το 1997, ακολουθώντας τα βήματα των δύο μεγαλύτερων αδελφών του Andy και Kevin. Δεν άργησε να ξεχωρίσει. Τον Απρίλιο του 2002 έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, στα 18,5, σε πολύ νεαρή ηλικία δηλαδή για σέντερ μπακ. Και όχι μόνο. Αναλαμβάνοντας τα ηνία της ομάδας μετά από τη λαίλαπα της εποχής David Platt, o Paul Hart εμπιστεύτηκε το ξανθό ψηλόλιγνο παλικάρι που είχε βγει "από τα χέρια του" χρίζοντάς το όχι μόνο βασικό στόπερ, αλλά και αρχηγό. Πλάι σε μια μεγάλη δόξα της ομάδας, τον Des Walker, που γύρισε κι αυτός, όπως ο Michael σήμερα, στο λυκόφως της καριέρας του, λίγο έλειψε να πετύχει το θαύμα: να ανεβάσει ξανά τους Reds στα μεγάλα σαλόνια. Η απειρία του και η υπερβολική αυστηρότητα του ρέφερι Mark Clattenburg έφεραν την αποβολή του στον πρώτο ημιτελικό των πλέι-οφ απέναντι στη Sheffield United το 2003. Στη ρεβάνς του 1-1 του City Ground, χωρίς τον Dawson, η Forest προηγείται με 2-0 στη ρεβάνς μέσα στο Bramall Lane, αλλά δεν αντέχει. Χάνει 4-3 στην παράταση και παραμένει στην Championship.

Τον Ιανουάριο του 2005, η ξεζουμισμένη οικονομικά Forest δέχεται πρόταση-σωτηρία 8 εκατομμυρίων από την Tottenham για να της πουλήσει και τα δύο ανερχόμενα αστέρια της, τον Dawson και τον Andy Reid, ενώ από το προηγούμενο φθινόπωρο είχε ήδη φύγει και ο Marlon Harewood για τη West Ham. Είναι η αρχή του τέλους για την ομάδα, που στο τέλος της σεζόν θα υποβιβαστεί μετά από πολλά χρόνια στην τρίτη κατηγορία. Αφήνει πάντως τα "παιδιά της" να κυνηγήσουν τους δικούς τους στόχους. Κι αν ο Reid αποδείχθηκε λίγο... ταξιδιώτης, ο Dawson ρίζωσε για τα καλά στο White Hart Lane. Δεν δόθηκε καν δανεικός, έμεινε 9,5 χρόνια (!), ήταν Παίκτης της Χρονιάς το 2009-'10 και συμπλήρωσε 324 εμφανίσεις με τα "Σπιρούνια" σε όλες τις διοργανώσεις -Premier League, FA Cup, League Cup, Champions League, Κύπελλο UEFA/Europa League- σημειώνοντας και 10 γκολ. Ένα από αυτά μάλιστα σημειώθηκε επί ελληνικού εδάφους, στο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 4 Οκτωβρίου του 2012, επί του Παναθηναϊκού για το Europa League. Στη διετία 2010-'11 ο Fabio Capello του έδωσε τέσσερις φορές να φορέσει τη φανέλα με τα τρία λιοντάρια, δύο σε προκριματικά του Euro 2012 (απέναντι σε Βουλγαρία και Ουαλία) και άλλες δύο σε φιλικά (με Ουγγαρία και Δανία), μετά από μεγάλη αναμονή, αφού στη "μεγάλη" Εθνική είχε κληθεί για πρώτη φορά το 2006! Είχε μάλιστα συμμετάσχει και στην αποστολή της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, χωρίς όμως να αγωνιστεί. Το 0-2 από την Ουαλία στις 26 Μαρτίου του 2011 ήταν η μόνη 90λεπτη, αλλά και η τελευταία συμμετοχή του με το εθνόσημο, αφού δεν κλήθηκε ξανά...

Ο κύκλος του στην Tottenham έκλεισε τον Αύγουστο του 2014, όταν με αντάλλαγμα 3,5 εκατομμύρια λίρες παραχωρήθηκε στη Hull, που τότε έπαιζε ακόμα στην Premier League. Ο Dawson συνέδεσε το όνομά του με την περίοδο "ασανσέρ" της ομάδας. Έβγαλε το ένα περιβραχιόνιο και φόρεσε το άλλο, βγήκε πάλι Παίκτης της Χρονιάς, πέτυχε και το μοναδικό γκολ του αγώνα με τη Liverpool προς το τέλος της σεζόν, αλλά οι Tigers δεν σώθηκαν. Το επόμενο καλοκαίρι όμως ανέβηκαν ξανά νικώντας 1-0 τη Sheffield Wednesday στον τελικό των πλέι-οφ, πριν επιστρέψουν στην Championship μετά από μία μόνο σεζόν, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που έκαναν στη διάρκεια της θητείας του Marco Silva στον πάγκο τους. Η φετινή περίοδος είδε τις φιλοδοξίες της Hull να επανέλθει αμέσως στη μεγάλη κατηγορία να εξανεμίζονται πολύ νωρίς και την ομάδα να αλλάζει τεχνική ηγεσία (Nigel Adkins αντί Leonid Slutsky) και να εμπλέκεται σε αγώνα σωτηρίας. Ο Dawson είχε ξενερώσει πια. Τον Ιανουάριο ο Aitor Karanka προσπάθησε για πρώτη φορά να τον φέρει στη Forest, αλλά οι Tigers δεν τον άφησαν να φύγει, αφού δεν είχαν χρόνο να βρουν ισάξιο αντικαταστάτη. Δεν διαμαρτυρήθηκε, συνέχισε να παίζει κανονικά και συμπλήρωσε 41 συμμετοχές και 3 γκολ το 2017-'18. H επιθυμία του να γυρίσει εκεί απ' όπου ξεκίνησε, και αν όλα πάνε καλά να κρεμάσει εκεί και τα παπούτσια του, έγινε πραγματικότητα σήμερα. Ή, τυπικά, από την 1η Ιουλίου που θα είναι και επίσημα παίκτης μας, αφού το συμβόλαιό του με τη Hull θα λήξει.

Η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων της Forest υποδέχτηκε τον Michael με μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Υπήρξαν βέβαια και οι σκεπτικιστές, που υπενθυμίζουν πως πλησιάζει τα 35 (θα τα κλείσει στις 18 Νοεμβρίου) και σίγουρα δεν είναι πια αυτός που ήταν κάποτε, έχοντας χάσει σε ταχύτητα και αντανακλαστικά, όπως άλλωστε είναι λογικό. Στις αρχές της περιόδου 2016-'17 είχε έναν σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, που τον κράτησε τρεις μήνες έξω. Προβλήματα με τα γόνατα είχε και την περίοδο 2010-'11, όπως και νωρίτερα (2009-'10) με τον αχίλλειο τένοντα. Όμως η τεράστια εμπειρία που έχει μαζέψει μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη για μια ομάδα που είχε πάμπολλα αμυντικά προβλήματα, ειδικά σε στημένες φάσεις, την περίοδο που τελείωσε. Έχει αδιαμφισβήτητες ηγετικές ικανότητες - δεν είναι τυχαίο ότι όπου κι αν πήγε ήταν αρχηγός. Μπορεί επίσης να παίξει για τον Joe Worrall (τελευταίο κρίκο στην αλυσίδα των ικανότατων σέντερ μπακ που βγήκαν από τα σπλάχνα της Forest μετά τον Walker, τον ίδιο και τον Jamaal Lascelles) τον ρόλο του "μέντορα" που κάποτε είχε παίξει γι' αυτόν ο Walker. Μπορεί να δώσει το καλό παράδειγμα στα πολλά νέα παιδιά της ομάδας ("υπόδειγμα επαγγελματία" τον χαρακτήριζαν στην Tottenham) και να βοηθήσει στη διατήρηση ενός υγιούς κλίματος στα αποδυτήρια. Και φυσικά να κρατάει στην τσίτα τους Danny Fox και Tobias Figueiredo για τις φανέλες των βασικών. Δεν είναι δηλαδή καθαρά συναισθηματική η αξία της μεταγραφής του, αφού ο Karanka δεν έχει και λίγα να περιμένει απ' αυτόν.

"Ήρθα στο σπίτι μου", ήταν οι πρώτες του δηλώσεις μετά την υπογραφή. "Πριν από δεκατριάμισι χρόνια έφυγα για να παίξω στην Premier League, και σε 12 μήνες από σήμερα θέλω να είμαι και πάλι εκεί με την ομάδα".

Εμείς να δεις πόσο το θέλουμε...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.