Η περίοδος των μεταγραφών ολοκληρώθηκε απόψε, αφήνοντας κάποια κενά στις προσδοκίες του κόσμου της Forest. Δεν αποκτήθηκε ο επιθετικός που θα αντικαθιστούσε τον Ben Brereton, αλλά δόθηκε προτεραιότητα στον αντικαταστάτη του Sam Byram, του οποίου ο τραυματισμός στο ματς με τη Newcastle ήταν τελικά σοβαρός και εκφράζονται φόβοι ότι θα χάσει όλη τη σεζόν. Έτσι ήρθε από την Porto ο εικονιζόμενος Saidy Janko. Ταυτόχρονα αναχώρησαν για άλλες πολιτείες, όλοι ως δανεικοί, o Joe Worrall και τρεις από τους "κομμένους": ο Zach Clough, ο Jamie Ward και ο δικός μας Απόστολος Βέλλιος.

Ας αρχίσουμε από τον Janko, του οποίου ο δανεισμός ως το τέλος της σεζόν ολοκληρώθηκε σε χρόνο ρεκόρ και μέχρι χθες δεν είχαμε ακούσει ούτε το όνομά του. Ελβετός στην εθνικότητα (γεννήθηκε στη Ζυρίχη στις 22 Οκτωβρίου 1995) και πολυταξιδεμένος παρά το νεαρό της ηλικίας του, παίζει δεξιός μπακ-χαφ, αλλά και δεξιός εξτρέμ αν χρειαστεί. Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειράς του, αλλά πριν ακόμα παίξει καν ένα ματς με την πρώτη ομάδα της Ζυρίχης τον "τσίμπησαν" τα λαγωνικά της Manchester United ακριβώς με τη λήξη της θητείας του Sir Alex Ferguson στον πάγκο. Έμεινε δύο χρόνια στο Old Trafford χωρίς να αγωνιστεί παρά μόνο σε ένα ματς του League Cup κόντρα στους Milton Keynes Dons, μια μεγάλη έκπληξη της εποχής δεδομένου ότι η United έχασε 4-0! Πήγε δανεικός και στη Bolton, όπου έπαιξε 10 αγώνες και σκόραρε μια φορά, στο πρώτο του πέρασμα από την Championship. Θα επανερχόταν το καλοκαίρι του 2016, ως δανεικός για ένα χρόνο από τη Celtic (η οποία το 2015 τον είχε αποκτήσει από τη United, αλλά σε μια σεζόν και κάτι τον χρησιμοποίησε μόνο 20 φορές -6 σε ευρωπαϊκούς αγώνες, 4 στο Champions League και 2 στο Europa League- χωρίς ο Janko να καταφέρει αυτή τη φορά να σκοράρει). Στους Tykes δεν τα πήγε ούτε καλά ούτε άσχημα (14 αγώνες, 1 γκολ), αλλά η γαλλική Saint-Etienne κάτι είδε στην όλη πορεία του κι έτσι το καλοκαίρι του 2017 βρέθηκε στη Ligue 1, με τετραετές συμβόλαιο παρακαλώ. Βέβαια τέτοια συμβόλαια στην εποχή μας εύκολα σπάνε, και μόλις ένα χρόνο αργότερα ο Janko υπέγραψε (πάλι τετραετές!) στην Porto, η οποία χωρίς να τον βάλει καθόλου να παίξει μας τον έστειλε πακέτο. Λόγω Aitor Karanka, λόγω Jorge Mendes, θα σας γελάσω, πάντως η Forest χρειαζόταν μια λύση άμεσα, και τη βρήκε στο πρόσωπο του πρώην διεθνή με όλες τις μικρές Εθνικές (από την Κ18 ως την Κ21) της Ελβετίας.

"Να γυρίσεις καλύτερος παίκτης"

Ο Worrall αγαπάει τη Forest. Είναι κοντά της από μικρό παιδί. Και δεν κρύβει ότι μια μέρα θέλει να γίνει αρχηγός της. Ο δανεισμός του ως το τέλος της χρονιάς στους Rangers μόνο καλό μπορεί να του κάνει. Ο Steven Gerrard τον γουστάρει ως παίκτη, θα του δώσει σίγουρα φανέλα βασικού, κι αν το σκοτσέζικο πρωτάθλημα δεν είναι και το καλύτερο στον κόσμο (οι "Gers" πάντως επιμένουν ότι η "μισητή" Celtic δε θα έχει φέτος και τόσο εύκολο έργο) σίγουρα οι δυνατές μονομαχίες του και το περίφημο "Old Firm", το κλασικό ντέρμπι Rangers-Celtic (το πρώτο φετινό μάλιστα γίνεται μεθαύριο Κυριακή), είναι στοιχεία που όπως λέμε "σε κάνουν άντρα". Ο Joe θα παίζει μπροστά σε 50 χιλιάδες κόσμο να κρέμεται από τις κερκίδες του Ibrox, και έχει ως μπόνους μπροστά του έναν πολύ δύσκολο ευρωπαϊκό όμιλο στο Europa League με αντιπάλους τη Villarreal, τη Spartak Μόσχας και τη Rapid Βιέννης. Μεγάλη πρόκληση, μεγάλη ενθάρρυνση και η ευχή του Karanka: "Να γυρίσεις στη Forest καλύτερος παίκτης". Φεύγοντας, μέσω twitter o Joe ευχήθηκε στην αγαπημένη του ομάδα να ανεβεί φέτος στην Premiership, εν αντιθέσει (συγγνώμη, δεν κρατιέμαι) με τον Brereton που ευχαρίστησε τον μάνατζέρ του...

Να νικήσει τον εαυτό του

Ο Clough θα παίξει (τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2018) στη League One με τη Rochdale, που δεν ξεκίνησε καλά, βρίσκεται μόλις έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού και ήθελε επειγόντως ενίσχυση. Πέρα όμως από τις ανάγκες της Dale, ο Zach πρέπει κυρίως να νικήσει τον εαυτό του και να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει μπάλα και πάνω από τη συγκεκριμένη κατηγορία, όπου κάποτε διέπρεψε με τη Bolton και αυτό ήταν η αφορμή να τον αποκτήσει η Forest. Είναι δύσκολοι οι καιροί για παίκτες της σωματοδομής του, ειδικά στη σκληρή Championship. Αλλά ειδικά για τον Zach πιστεύω πως το πρόβλημα είναι ψυχολογικό. Είχε τεράστιο τσαμπουκά όταν πρωτοεμφανίστηκε πιτσιρικάς στην ίδια κατηγορία με τη Bolton - εμένα τουλάχιστον μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση σε ένα ματς εναντίον μας όπου είχε κερδίσει μάλιστα και πέναλτι. Σ' αυτό το κομμάτι πρέπει να δουλέψει και να ξαναγίνει αυτός που ήταν. 23 είναι άλλωστε, δεν τον πήραν και τα χρόνια...

Όπλο του το πείσμα

Ο Ward, αντίθετα, θέλει να παίξει μπάλα και δε νομίζω να τον πολυπειράζει που θα βρει ποδοσφαιρική στέγη στη League One με την Charlton ως το νέο έτος. Είναι αυτό το πείσμα που έχουν από γεννησιμιού τους οι Ιρλανδοί, και είμαι βέβαιος ότι ο Jamie θα σκιστεί για να δείξει, έστω και στα 32 του, σε όλους πως κάνουν λάθος. Άλλωστε στην Εθνική της Βόρειας Ιρλανδίας μια χαρά τον εμπιστεύονται ακόμα, και πρόσφατα κλήθηκε για τους επερχόμενους αγώνες του Nations League. H Charlton δεν τα πάει και πολύ καλύτερα από τη Rochdale, λίγο παραπάνω στη βαθμολογία είναι, αλλά παίκτες σαν τον Ward στη μέρα τους μπορούν να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα σ' αυτή την κατηγορία. Κι όταν δεν είναι στη μέρα τους, είναι πάλι "μαμούνια" που ταλαιπωρούν κι εκνευρίζουν τους αντίπαλους αμυντικούς. Για να είμαι ειλικρινής, δεν τον βλέπω να ξανακερδίζει τη θέση του στη Forest. Χαίρομαι όμως που θα παίξει μπάλα, γιατί έχει πνεύμα μαχητή που δεν διέθεταν και πολλοί στην ομάδα μας τα προηγούμενα χρόνια.

Αντίο και ευχαριστούμε, Τόλη

Ο Βέλλιος, από την πλευρά του, πηγαίνει σε μια ιστορική ομάδα του Βελγίου, τη Beveren, που πριν από οκτώ χρόνια συγχωνεύθηκε μετά από πολλά προβλήματα με τη μικρότερης δυναμικής Waasland. Αυτός όχι μέχρι τις γιορτές, αλλά ως το τέλος της σεζόν, ίσα ίσα για να τελειώσει το τριετές συμβόλαιό του με τους Reds και να μας αποχαιρετήσει μια και καλή. Επειδή όμως κι αυτού το πείσμα και η φιλοδοξία δεν του λείπει, μακάρι να τα πάει καλά απέναντι στις "χαλαρές" άμυνες της Jupiler Pro League (όπου έχει ξαναπαίξει το 2014-'15 με τη Lierse) και να ξαναγίνει κεφάλαιο για την Εθνική μας ομάδα, που ακόμα ψάχνει τον αντικαταστάτη του Κώστα Μήτρογλου όταν για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να αγωνιστεί. Στα 26 του, μια χαρά μπορεί να το καταφέρει. Εμείς οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε που έκανε πραγματικότητα τον πόθο μας πολλών χρόνων να δούμε έναν Έλληνα με τη φανέλα της ομάδας (όταν είχε τραυματιστεί ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος προτού καν παίξει πιστέψαμε πως όνειρο ήταν και πάει), και να συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν του δόθηκαν περισσότερες ευκαιρίες - αν έφταιγε η δική του στάση ή πραγματικά αδικήθηκε από την ομάδα...

Και με τα άλλα μέτωπα τι γίνεται;

Το θέμα του επιθετικού παρέμεινε στάσιμο, παρά τις φήμες που κυκλοφόρησαν το πρωί από δημοσιογράφο της Guardian ότι ο Karim Ansarifard δεν επέστρεψε με την αποστολή του Ολυμπιακού από το Burnley στην Ελλάδα και έμεινε στο νησί για να υπογράψει στη Forest. Τον διέψευσε βίντεο μέσα από το αεροπλάνο, όπου ο Ιρανός φορ είναι μια χαρά παρών. Κατά τα λοιπά, ούτε Jermain Defoe, ούτε Rudy Gestede, ούτε Scott Hogan, ούτε Tammy Abraham (που πήγε στην Aston Villa). Όμως κάποιοι από αυτούς που έμειναν ελεύθεροι "παίζουν" για δέκα μέρες ακόμα. Από τους "κομμένους" δεν βρέθηκε λύση για Stephen Henderson, Dimitar Evtimov και Gboly Ariyibi, όμως αυτοί έχουν μικρά συμβόλαια και δεν ήταν προτεραιότητες - μπορεί και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κάποιοι απ' αυτούς να έχουν ήδη αποδεσμευθεί και να μην το έχουμε μάθει, ή κάποιοι να δοθούν δανεικοί τις επόμενες μέρες. Δανεικός προβλέπεται κατά 90% να δοθεί ο Ryan Yates, για τον οποίο υπήρχε και υπάρχει το ενδιαφέρον της Rotherham. 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.