burton18191

Καθισμένος στην αγαπημένη καρέκλα του θεού, όπως είχε προαναγγείλει πολύ πριν αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, ο Brian Clough έχει φορέσει ένα από εκείνα τα γοητευτικότατα σαρδόνια χαμόγελά του. Δεν καμαρώνει απλώς τον κανακάρη του, που απόψε πρόσθεσε άλλο ένα παράσημο στην προσωπική του μάχη εναντίον της ομάδας της οποίας είναι δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών αλλά ποτέ δεν έχει υπάρξει προπονητής (και εδώ που τα λέμε προσωπικά δεν με έχει πείσει ότι θα έκανε τη διαφορά). Ο "μεγάλος" δεν αντέχει το "μοντέρνο ποδόσφαιρο" - αυτό που απόψε στο Burton ηττήθηκε οικτρά.

Τι είναι το μοντέρνο ποδόσφαιρο; Πολλά, αλλά απόψε μας ενδιαφέρει ένα και μόνο. Τον καιρό του πρεσβύτερου Clough, κάθε αγώνας Κυπέλλου ήταν ένα σπουδαίο γεγονός. Δεν είχε καμιά σημασία ο αντίπαλος. Ακόμα κι αν έπαιζες πρώτη κατηγορία και η άλλη ομάδα τέταρτη, μπορούσες να στοιχηματίσεις όλα σου τα υπάρχοντα ότι θα έπεφτε να σε φάει. Για την περηφάνια. Για τον κόσμο. Έτσι, για να σου μπει στο μάτι. Και ακριβώς γι' αυτό την αντιμετώπιζες με σεβασμό. Αλλά είχες κι εσύ την περηφάνια σου. Ήθελες να δείξεις ότι είσαι καλύτερος. Τώρα; Τώρα έχει ροτέισον, έχει ξεκούραση βασικών, έχει πειράματα με ενδεκάδες που δεν έχουν ξαναπαίξει μαζί, έχει ελαφράδα, χαλαρότητα, βόλτα στο πάρκο. Γι' αυτό έχει και περισσότερες εκπλήξεις. Το ζήσαμε κι εμείς άλλωστε, δύο χρόνια σερί που αποκλείουμε τη Newcastle...

O Clough, λοιπόν, είναι σαν να έχει αναθέσει από το Υπερπέραν στο γιόκα του να μας τιμωρεί συνέχεια που αντιμετωπίζουμε με έλλειμμα σοβαρότητας αγώνες ενάντια σε χαμηλότερης κατηγορίας αντιπάλους. Όπως θα θυμούνται οι παλιότεροι, το πρώτο τρόπαιο που κατέκτησε ο BC με τη Forest ήταν το αλήστου μνήμης Anglo-Scottish Cup! Διοργάνωση της πλάκας που τη σνόμπαραν σχεδόν οι πάντες, κάτι σαν το σημερινό League (Checkatrade λόγω σπόνσορα) Trophy. Η φιλοσοφία του απόλυτα κατανοητή: "Αυτή η ομάδα έχει χρόνια (σ.σ. 18 για την ακρίβεια, λίγα μπροστά στα 28 της τωρινής!) να κατακτήσει οτιδήποτε. Αν το πάρουμε, θα τους ανοίξει η όρεξη". Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Μέσα στα ασημικά της 18χρονης θητείας του στην ομάδα γυαλίζουν και τα τέσσερα League Cup. Καταλαβαίνουμε, πιστεύω, όλοι γιατί είναι ασέβεια προς την ιστορία της ομάδας η σημερινή αλλού γι' αλλού εμφάνιση.

Προς θεού, δεν θέλω να αφαιρέσω τίποτα από τη Burton του Nigel Clough, ο οποίος άλλωστε σε αγώνες κυπέλλων μας βαράει αλύπητα όπου μας βρίσκει, και μας απέκλεισε για τρίτη φορά με τρίτη διαφορετική ομάδα (μετά τη Derby και τη Sheffield United). Ίσα ίσα που το σκορ την αδικεί. Οι Brewers, που βρίσκονται πολύ πιο κοντά στον πάτο της League One παρά στην κορυφή της, έχασαν μέχρι και πέναλτι, και στο πρώτο ημίχρονο ο Luke Steele ηταν ο καλύτερός μας παίκτης. Μια ομάδα θαρραλέα και ψυχωμένη, που εκτός των άλλων διατήρησε το αήττητο στο γήπεδό της από τη δική μας στα λίγα χρόνια που "βρίσκονται" σε επίσημους αγώνες. Αλλά η αποψινή εμφάνιση της Forest ήταν ανεπίτρεπτη. Φανταστείτε να μην είχε δηλώσει χθες ο Aitor Karanka ότι "δεν υπάρχει περίπτωση να υποτιμήσουμε τον αντίπαλο".

Και δεν μιλάω φυσικά για τις δέκα αλλαγές, που άφησαν σταθερό στην ενδεκάδα μετά το 1-1 του Leeds μόνο τον Gil Dias. Αντίθετα, τις βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένες, αφού το Σάββατο υπάρχει μεγάλο ντέρμπι με τη Sheffield United. Και στο κάτω κάτω, βρε αδερφέ, δεν κατεβάσαμε την Κ21! Ή μάλλον έναν παίκτη κατεβάσαμε από κει και κατέληξε να γίνει το μοναδικό θετικό σημείο αναφοράς σε ένα ματς-ντροπή. Από κει και πέρα υπήρχαν μόνο δηλητηριώδη συμπεράσματα, όπως π.χ. ότι μάλλον πρέπει να αποχαιρετήσουμε κάποια στιγμή τον Ben Watson, που είναι πολύ μακριά από το "σκυλί" που μας περιέγραφαν οι φίλοι της Wigan, ίσως και λόγω ηλικίας, δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στο παιχνίδι της ομάδας και κακώς φοράει το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ή ότι ο Michael Hefele μπορεί να κάνει ωραίες πλάκες στα αποδυτήρια, αλλά αν περιμένει με τέτοιες εμφανίσεις να του βγει το όνειρο της συμμετοχής στην Premiership έχει κάνει ένα τεράστιο Fehler (λάθος στη μητρική του γλώσσα). Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά μένω στα πιο χτυπητά. Αν υποτεθεί ότι το αποψινό ματς ήταν μια ευκαιρία προς τους αναπληρωματικούς να δείξουν ότι αξίζουν κάτι παραπάνω, την έχασαν με τα χέρια κάτω κι ας κάτσουν εκεί που κάθονται: στον πάγκο ή την κερκίδα.

Πετάξαμε ένα ολόκληρο πρώτο ημίχρονο στα σκουπίδια. Με απίστευτη φλυαρία έξω από την αντίπαλη περιοχή, ασυγκέντρωτα σουτ όποτε μας δινόταν η ευκαιρία και εκείνες τις τραγικές σέντρες του Saidy Janko στο γάμο του Καραγκιόζη. Αντίθετα, η Burton ισορρόπησε πολύ γρήγορα το ματς και θα μπορούσε τρεις φορές τουλάχιστον να κάνει το 1-0 στο συγκεκριμένο 45λεπτο, όλες με πρωταγωνιστή τον Liam Boyce. Κυρίως με το πέναλτί του στα πουλιά στο 32' (ο Liam Bridcutt ανέτρεψε τον Jamie Allen σχεδόν πάνω στη γραμμή της περιοχής - ποιος να τον κατηγορήσει κι αυτόν, που έχει να παίξει πάνω από μήνα), αλλά και με το σουτ του στο 19' και τη φοβερή διπλή απόκρουση του Steele στο 30' σε διαδοχικά σουτ των Boyce και Allen. Άλλη μια φορά βγήκε απέναντι στον Steele o Boyce, στο 38', και νικήθηκε και πάλι σαφώς επηρεασμένος από την απώλεια του πέναλτι.

Χρειάστηκε να φτάσει το 50' για να κάνουμε την πρώτη μας σοβαρή ευκαιρία, και να πάρει και ο Dimitar Evtimov τη δική του εκδίκηση για τις ευκαιρίες που δεν πήρε τόσα χρόνια στο City Ground: o Dias σούταρε δυνατά, ο Βούλγαρος γκολκίπερ απέκρουσε και έδειξε αρκετά καλά αντανακλαστικά ώστε να βγάλει και το ριμπάουντ-κεφαλιά του Hillal Soudani. Δύο λεπτά αργότερα οι Brewers έφτασαν στο γκολ που τόσο άξιζαν, έστω και με τη βοήθεια της τύχης, αφού το σουτ του Scott Fraser έμοιαζε εύκολη υπόθεση για τον Steele, όμως παρεμβλήθηκε το σώμα του Soudani και η κόντρα έστειλε τη μπάλα στην αντίθετη γωνία. Ο Karanka άλλαξε αμέσως τον Soudani, που είχε χτυπήσει κιόλας, με τον Lewis Grabban, αλλά αντί να φτάσουμε έστω κοντά στην ισοφάριση φάγαμε και δεύτερο από τον ίδιο παίκτη, χωρίς κόντρα αυτή τη φορά αλλά με διείσδυση μέσα από μια κοιμώμενη άμυνα και τετ α τετ με τον Steele. Ο Grabban μας έδωσε ελπίδες στο 70' μετά από όμορφη κάθετη μπαλιά του Dias, σκοράροντας για ένατη φορά στα δέκα τελευταία ματς.

Λέγαμε κι εμείς από δω, βλέποντας το ματς στην τηλεόραση, δε μπορεί, τώρα θα γυρίσει το χαρτί. Αμ δε! Ο Fraser πήγε για το χατ τρικ στο 73' (απέκρουσε ο Steele), αλλά τελικά αυτός που σκόραρε (82') ήταν ο Jake Hesketh από σέντρα (πάλι) του Boyce με βολέ στη γωνία του Steele εσβησε τις ελπίδες μας. Το κατάλαβε και ο Karanka, που στο 69' είχε βάλει και τον Joe Lolley, και ξόδεψε την τρίτη του αλλαγή για να δώσει ντεμπούτο στον τόσο ελπιδοφόρο 17χρονο Arvin Appiah (και όχι στον αμυντικογενή και άνω των 30 Claudio Yacob). Στο πρώτο από τα έξι λεπτά των καθυστερήσεων, ο Appiah δέχθηκε μια κάθετη μπαλιά, σούταρε, ο Evtimov απέκρουσε και ο κοντορεβιθούλης διεθνής με την Κ19 της Αγγλίας σκόραρε με δεύτερη προσπάθεια. Ήταν όμως πολύ αργά. Η Burton πήγε τη μπάλα στις γωνίες και εύκολα κράτησε το 3-2 απέναντι στην άνευρη Forest, παίρνοντας το εισιτήριο για τους "8" του League Cup για πρώτη φορά στην ιστορία της, παρακαλώ.

Δεν θα μιλήσω φυσικά για εξιλέωση το Σάββατο απέναντι στους Blades. Μόνη εξιλέωση γι' αυτό το χάλι μπορεί πλέον να γίνει μόνο η άνοδος. Ένα θα πω για να κλείσω: μακάρι να μας είχε αποκλείσει η Bury στον πρώτο γύρο, παρά το αποψινό.

Burton:  Εvtimov, Brayford, Allen, McFadzean, Fraser, (Buxton 85') Hesketh (Sbarra 88'), Akins, Templeton (Sordell 70'), Fox, Quinn, Boyce.
Forest: Steele; Janko (Lolley 69'), Hefele, Dawson, Osborn; Watson, Bridcutt (Appiah 84'), Gonçalves, Cash, Dias; Soudani (Grabban 56').
Σκόρερς: Fraser 52' (άλλοι το δίνουν ως αυτογκόλ του Janko), 64', Hesketh 82' - Grabban 70', Appiah 91'.
Διαιτητής: John Brooks. Κίτρινη: Dawson 47'.
Θεατές: 4.284.

Aitor Karanka: "Είχαμε μια ευκαιρία να φτάσουμε σε προημιτελικά για πρώτη φορά τα τελευταία 25 χρόνια (σ.σ. είχαμε φτάσει στους "8" του FA Cup το 1995-'96) και τη χάσαμε. Αν υποτιμήσαμε τον αντίπαλο, αυτό δεν έπρεπε να συμβεί γιατί παίζαμε για την πρόκρισή μας στους 8. Είμαι στ' αλήθεια θυμωμένος γιατί μια ομάδα από τη League One, που έχει παίξει τέσσερα ματς σε δέκα μέρες, έδειξε στο γήπεδο πολύ καλύτερη από μας. Ήταν πιο δυνατή και ήθελε τα πάντα περισσότερο από μας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συνέβη αυτό, και δε θέλω να πω κάτι για το οποίο θα μετανιώσω αύριο. Απλώς νιώθω ντροπή απέναντι στους οπαδούς μας που ήταν μαζί μας απόψε γιατί όλοι ήρθαμε εδώ πιστεύοντας ότι μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι καλό. Ως ομάδα της Championship το ξέραμε ότι θα έχουμε πολλή ώρα τη μπάλα στα πόδια, μόνο που έπρεπε να ξέρουμε και τι να την κάνουμε".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post